iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑφιερώμαται

iΑrtως Radio

iΑrtως TV

iExodως3

 
Σκάντζα Βάρδια  

ΣΚΑΝΤΖΑ ΒΑΡΔΙΑ
Του Μπάμπη Ξαρχάκου

Τ' απομνημονεύματα ενός γαϊδάρου...

Ένα από τα αγαπημένα παιδικά βιβλία που έχω διαβάσει είναι: «Τα απομνημονεύματα ενός γαϊδάρου», της Σοφίας Ντε Σεγκιούρ. Στο βιβλίο ζωντανεύουν με γλαφυρό τρόπο, οι περιπέτειες ενός γαϊδάρου, ο οποίος με είχε εντυπωσιάσει, τόσο για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στη ζωή του, όσο και για την υπομονή που έδειχνε απέναντι στα αφεντικά που είχε κατά καιρούς. Όλοι οι φίλοι μου είχαν για ήρωά τους τον Μικρό Ήρωα, τον Μικρό Σερίφη, τον Σούπερμαν. Εγώ είχα τον Γάϊδαρo μου. Τον θαύμαζα. 
Είχε ηθικές αξίες που σήμερα δύσκολα μπορείς να τις βρεις ακόμη και σε ανθρώπους. Όχι ότι δεν υπάρχουν, αλλά χρειάζεται το κατάλληλο πρόσωπο για να τις εντοπίσει. Αυτές τις μέρες παρακολουθώ τη συγκινητική προσπάθεια που κάνει ο Δημήτρης Αβραμόπουλος και η Ευρώπη του για να σώσουν τους πρόσφυγες
Θέλω από αυτή τη στήλη να αφιερώσω στο Δημήτρη, ένα τραγούδι από τα Παράλογα του Μάνου, που αποτείνονται σε μια σιωπηλή κατηγορία ανθρώπων που δύσκολα συναντά κανείς στον Ελλαδικό χώρο -όπως έλεγε ο ίδιος ο Μάνος.

 Ο εφιάλτης της Περσεφόνης
(Από τα Παράλογα του Μάνου Χατζιδάκι - στίχοι του Νίκου Γκάτσου)

Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι και άγρια μέντα
κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.

Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο
τώρα πετάνε τ΄ αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το κουράγιο παν να δουν διυλιστήριο.

Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία
κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα
τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία
άδεια κορμιά σιδερικά παιδιά και ελάσματα.

Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.

Μπάμπης Ξαρχάκος


Κάνε μια βόλτα στο μονοπάτι ενός ουράνιου τόξου...

Και ξαφνικά εκεί που καθόμουν στο περβάζι του παραθύρου, έγινε το θαύμα!  Μπροστά στα μάτια μου άλλαξαν όλα μέσα σε μια στιγμή. Τα ξερά δέντρα άνθισαν, οι υπόνομοι ανέδυαν αιθέριες μυρωδιές, ένα ελαφρύ αεράκι φύσηξε γλυκές μουσικές στα αυτιά μου. Κοπελιές ξεχύθηκαν στους δρόμους πετώντας όλα τα ρούχα από πάνω τους.  Χόρευαν και τραγουδούσαν παρασέρνοντας τους ξαφνιασμένους περαστικούς σε ένα ατέλειωτο πανηγύρι χαράς.
Ένα μεγάλο ουράνιο τόξο κάλυψε τον ορίζοντα. Ο ήλιος αγκάλιασε το φεγγάρι σφίγγοντας ανάμεσά τους τα μικρά συννεφάκια από τα οποία  άρχισαν να πέφτουν στη γη χιλιάδες λουλούδια.
Τρέχω στις σκάλες για να προλάβω να γευτώ το αναπάντεχο αυτό δώρο. Δεν τα κατάφερα. Είχε αρχίζει να χαράζει. Βγαίνοντας από το σπίτι μου όλα ήταν αληθινά, μίζερα και θλιβερά. Αγώνες και αγωνίες, κλέφτες κι αστυνόμοι. Ρουφιάνοι και πορτοφολάδες, κάμερες και χωροφύλακες. Τεχνοκάπηλοι και πολιτιστικοκουράδες.  
Πόσο θα 'θελα να κρατούσε περισσότερο το όνειρο που είδα χθες το βράδυ. ΄Εχω κουραστεί απ' τα σπουδαία πράγματα και τα μεγάλα σχέδια, τους σπουδαίους θεσμούς και τη μεγάλη επιτυχία. Μ' ενδιαφέρουν μόνο οι μικρές, αόρατες ανθρώπινες δυνάμεις της αντίστασης που λειτουργούν από άτομο σε άτομο, κινούμενες απαρατήρητες, μέσα από χαραμάδες του κόσμου, σαν πάμπολλα ριζίδια ή σαν σταγόνες νερού, που αν τους δοθεί ο χρόνος θα διαβρώσουν τα σκληρότατα μνημεία της ματαιοδοξίας.

Κάνε μια βόλτα στο μονοπάτι ενός ουράνιου τόξου,
κάνε μια βόλτα στο μονοπάτι ενός τραγουδιού,
κι όλα τριγύρω σου θα ομορφύνουν.
Υπάρχει μια διέξοδος από την κάθε σκοτεινιά κι ομίχλη,
περνά από το μονοπάτι ενός ουράνιου τόξου.  
(Τραγούδι των Ναβάχο)

Μπάμπης Ξαρχάκος

Τραγούδι: Σήκω παιδί μου - Βίκυ Μοσχολιού
Ακούστε...
Διάρκεια: 03:40 - (774KB)
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου- Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης

Oι φίλοι μου σαλτάρουνε...

Ως χώρα έχουμε λύσει το πρόβλημα των ναρκωτικών. Με την ευθανασία! Πώς αλλιώς να εξηγήσεις την παντελώς αναλγησία του κράτους όταν κόβει τις επιχορηγήσεις στους συλλόγους απεξάρτησης, όταν όχι μόνο δεν προσλαμβάνει νέο προσωπικό στα κέντρα πρόληψης, δεν ανανεώνει και τις συμβάσεις στο ανεπαρκές και προβληματικό(!) υπάρχον, αφού πολλοί "υπάλληλοι" πασάρουνε στη ζούλα τη μεθαδόνη, βγάζοντας το κάτι τις τους(!!). Όταν στα τριτοκοσμικά μας ψυχιατρεία αναλογεί ένας νοσηλευτής για σαράντα ασθενείς. Όταν όλοι πουλάνε και όλοι αγοράζουν γύρω μας. Όταν όλοι εμείς έχουμε σηκώσει παραβάν και δεν τους βλέπουμε, δεν τους ακούμε. Δεν υπάρχουν. Μόνο όταν πέφτει στη πιάτσα η σκάρτη σκόνη και θερίζει τις ψυχές κατά δεκάδες, τότε αναρωτιόμαστε τι έγιναν οι φίλοι μας κι έχουμε μέρες να τους δούμε.
Η ηρωίνη είναι για τη ψυχή μια δεξαμενή στέρησης των αισθήσεων. Επιπλέοντας στη Νεκρή Θάλασσα της μαστούρας, δεν νιώθεις πόνο, τύψεις, ντροπή, λύπη, κατάθλιψη, επιθυμίες. Οι σκέψεις παρασύρονται σαν τα φύκια του ωκεανού και χάνονται σε μια μακρινή, γκρίζα υπνηλία, αδιόρατες, απροσδιόριστες. Το σώμα υποτάσσεται σε έναν κρυογονικό βαθύ ύπνο. Η άτονη καρδιά χτυπάει αδύναμα και η αργή αναπνοή σιγά σιγά καταλήγει σε περιστασιακά φυσήματα. Βαριά παραλυτική νιρβάνα μουδιάζει τα άκρα, και πιο μέσα, πιο βαθιά, γλιστράς προς την αναισθησία, προς την τέλεια και παντοτινή μαστούρα.
Αυτή η χημική άφεση αμαρτιών, πληρώνεται, όπως κι όλα τα άλλα στον κόσμο, με φως. Το πρώτο πράγμα που χάνουν οι ηρωινομανείς είναι το φως στα μάτια τους. Τα μάτια τους είναι χωρίς φως, όπως τα μάτια στα αρχαία αγάλματα. Μετά χάνουν το φως της επιθυμίας. Αργά ή γρήγορα στο τελευταίο στάδιο της ευχαρίστησης από το ναρκωτικό ο ηρωινομανής θα προτιμήσει να απαρνηθεί τη γυναίκα που αγαπάει, παρά να τη βγάλει χωρίς τη δόση. Αργά ή γρήγορα, κάθε χρήστης σκληρών ναρκωτικών γίνεται ένας διάβολος σε εξορία.
Για να μπει κάποιος σε πρόγραμμα απεξάρτησης (μεθαδόνη) πρέπει να περιμένει 5 με 6 χρόνια. Με αποτέλεσμα οκτώ στους δέκα να πεθαίνουν ή να τρελαίνονται.
Και πως είναι η αποτοξίνωση από την ηρωίνη; Θα σου πω. «Σκέψου κάποια στιγμή στη ζωή σου που φοβήθηκες στ' αλήθεια. Κάποιος έρχεται κρυφά από πίσω σου όταν πιστεύεις ότι είσαι μόνος, και φωνάζει δυνατά για να σε τρομάξει. Μια συμμορία σε περικυκλώνει. Πέφτεις από μεγάλο ύψος σε κάποιο όνειρο, ή στέκεσαι στην άκρη ενός γκρεμού. Κάποιος σου κρατάει το κεφάλι κάτω από το νερό και νιώθεις να σου φεύγει η ανάσα και παλεύεις, αγωνίζεσαι με νύχια και με δόντια να βγεις στην επιφάνεια. Χάνεις τον έλεγχο του αυτοκινήτου και βλέπεις έναν τοίχο να έρχεται καταπάνω σου ενώ ουρλιάζεις χωρίς ήχο. Μετά, πρόσθεσέ τα όλα μαζί, όλους αυτούς τους τρομερούς φόβους που σφίγγουν το στήθος, και νιώσε τους όλους μαζί ταυτόχρονα, όλους την ίδια στιγμή, κάθε ώρα, κάθε μέρα. Και σκέψου κάθε πόνο που ένιωσες -το κάψιμο από το καυτό λάδι, το κοφτερό κομμάτι τζαμιού, ένα κόκαλο που σπάει, τα χαλίκια που σε έκοψαν όταν γλίστρησες κι έπεσες πάνω στο δρόμο το χειμώνα, τον πονοκέφαλο, τον πόνο στα αυτιά και τον πονόδοντο. Μετά πρόσθεσέ τα όλα, κάθε ώρα, κάθε μέρα. Μετά σκέψου κάθε αγωνία που έχεις νιώσει. Θυμήσου το θάνατο κάποιου αγαπημένου προσώπου. Θυμήσου την απόρριψη κάποιου ανθρώπου που αγαπάς. Θυμήσου τα συναισθήματα της αποτυχίας και της ντροπής και των απερίγραπτα φοβερών ενοχών. Και πρόσθεσέ τα όλα, όλες τις θλίψεις και όλες τις δυστυχίες που σε μαχαιρώνουν κατάκαρδα, και νιώσε τις όλες ταυτόχρονα, κάθε ώρα και κάθε μέρα. Αυτή είναι η αποτοξίνωση από την ηρωίνη. Είναι σαν να σε γδέρνουν ζωντανό. Η επίθεση της αγωνίας στον απροστάτευτο νου, στο μυαλό, χωρίς τις φυσικές ενδορφίνες, κάνει τους ανθρώπους να παραφρονούν. Κάθε ναρκομανής που κάνει αποτοξίνωση είναι τρελός. Η τρέλα είναι τόσο άγρια και απάνθρωπη που μερικοί δεν καταφέρνουν να βγουν ζωντανοί. Και όσοι τελικά τα καταφέρουν, τους σκοτώνουμε μετά με τα ίδια μας τα χέρια».
Κάθε μέρα που περνάω από τη πλατεία, μετράω τις απουσίες: Ο Δημήτρης, ο Σίμος, η Αννούλα, η Όλγα, ο Νικόλας, η Χριστίνα, ο Σάββας, ο Παύλος... Κάθε βράδυ στον ύπνο μου μετράω τα τρυπήματα στη καρδιά μου. Έχω θυμώσει και φωνάζω: Κουφάλες σταματήστε να σκοτώνετε τα παιδιά μας...

Μπάμπης Ξαρχάκος

Οι φίλοι μου σαλτάρουνε
στα όρθια σουτάρουνε
και ψάχνουνε για τέρμα

Σε κάτι αποδυτήρια
χτυπάνε δηλητήρια
και κάτω απ' την επήρεια
τρυπάνε σκέτο δέρμα

Οι φίλοι μου μ' αφήνουνε
μονάχοι τους θα γίνουνε
με τη γραμμή στο τζάμι

Σηκώσαν τα μανίκια τους
σκοτώσανε δυο νοίκια τους
γυμνοί στα δεκανίκια τους
για μια χαρά χαράμι

Τη βρήκες; Την ακούς;
Σε ποια ζωή σε πιάνω;
Mε ποιούς κανονικούς;
Να πάω να στην κάνω...





iΟ Μπάμπης Ξαρχάκος στο αρχείο του Ως3: Λόγια στοiχαρτί
 

 
Ιούλιος 2016
Editorial
Περιεχόμενα
Παράθυροiμεiθέα
του Γιώργου Ανδρέου
Διογένους Λέξεις
του Διογένη Δασκάλου
Ρεύμα...
του Σπύρου Ορνεράκη
Σκάντζα Βάρδια
του Μπάμπη Ξαρχάκου
Ζαπink
του Soloup
Ταξίδιiστοiχρόνο
του Νίκου Ζερβονικολάκη
Χώστρια
Ωστρικήiσκόνη
Συνεντεύξεις
Λόγιαiστοiχαρτί
Πολιτική
ΑποστολήιτουιΩς3
Βιβλίο
Τόπος
Ζωντανόςiπλανήτης
Μουσική
Θέατρο
Κινηματογράφος
Εικαστικά
Χορός
Φωτογραφία

Αφιερώματα
Oι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο!
Αφιερώματα
Oι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο!
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Οι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο!

Αφιερώματα
Οι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο!