iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑφιερώμαται

iΑrtως Radio

iΑrtως TV

iExodως3

 
Σκάντζα Βάρδια  

ΣΚΑΝΤΖΑ ΒΑΡΔΙΑ
Του Μπάμπη Ξαρχάκου


Ας αρχίσουμε από την ...Αρχή

Φίλες και φίλοι όπου και να βρίσκεστε...
Σας στέλνουμε αυτό το μήνυμα από τον πολιτιστικό χώρο «Ως3» στην Athina-Biritos, που βρίσκεται στην διασταύρωση «Πήραμε την κάτω βόλτα», εκεί όπου συναντώνται η πόλη με τα δυτικά προάστια.

Είμαστε ακόμη ζωντανοί!
Εργαζόμαστε: το περιοδικό μας είναι ανοιχτό και ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων (κυρίως νέοι βεβαίως) συρρέει παρά τους σποραδικούς βομβαρδισμούς των οποίων ο στόχος είναι ακριβώς να απομονώσουν τις γειτονιές και να εμποδίσουν την επικοινωνία.  Εκφραζόμαστε, συζητάμε, ανταλλάσσουμε πληροφορίες, δημιουργούμε ένα μικρής εμβέλειας δίκτυο συντονισμού μεταξύ των κοινωνικών οργανώσεων και τις ομάδες προσφύγων από τον νότο ή των δυτικών προαστίων (κατ' εξοχή στόχοι των αλλεπάλληλων βομβαρδισμών).
Μεταξύ μας υπάρχουν άνθρωποι όλων των πεποιθήσεων και όλων των δογμάτων (διανοούμενοι, καλλιτέχνες, φοιτητές... χριστιανοί, μουσουλμάνοι, βουδιστές, κομμουνιστές, πιστοί, άθεοι, αγνωστικοί και οι ...άλλοι).
Χωρίς να υιοθετούμε (πλήρως!) τις πολεμοχαρείς ιδεολογικές θέσεις της Χεζμπολλάχ, χωρίς να αποδεχόμαστε τις ανεύθυνες απαντήσεις των μνημονιακών και των αρπαχτοδιαπλεκομένων, διεκδικούμε το δικαίωμα να καταγγείλουμε τα ατιμώρητα εγκλήματα του Ελληνικού κράτους κατά των παιδιών, των οικογενειών, των αστικών γειτονιών, των χωριών, όπως και την ασυγχώρητη συνενοχή της Ευρώπης στην γενοκτονία των Ελλήνων.
Είμαστε βαθύτατα ελεύθεροι.
Χαιρόμαστε την ζωή χωρίς κράνη και αλεξίσφαιρα γιλέκα.
Δεν χρειαζόμαστε τα ΜΜΕ για να σκεπτόμαστε.
Η αξιοπρέπεια μας δεν υπαγορεύεται ούτε από την Ουάσιγκτον, ούτε από το Βερολίνο, ούτε από τις Βρυξέλλες, ούτε από το Παρίσι, ούτε από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Είναι βαθιά ριζωμένη στην ανθρωπότητα που χλευάζεται και τσακίζεται από όλες τις Βέρμαχτ του «πολιτισμένου» κόσμου, αποκλεισμένη από τα «ανθρώπινα δικαιώματα» που κρατούνται με ζήλο για αυτούς που τα προκηρύσσουν...
Εμείς είμαστε καλά. Εσείς;

Εμένα οι φίλοι μου
(Κατερίνα Γώγου)

...Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια, Πατήσια, Μεταξουργείο, Μετς
Κάνουν ό,τι λάχει
Πλασιέ τσελεμεντέδων κι εγκυκλοπαιδειών
Φτιάχνουν δρόμους κι ενώνουν ερήμους
Διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
Επαγγελματίες επαναστάτες
Παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
Τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα
στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια, Βικτώρια, Κουκάκι, Γκύζη
Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια
τις ενοχές σας,
αποφάσεις συνεδρίων,
δανεικά κοστούμια,
σημάδια από κάφτρες
περίεργες ημικρανίες,
απειλητικές σιωπές
κολπίτιδες
ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
τριχομονάδες
καθυστέρηση
Το τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά
Το ασθενοφόρο
Κανείς...

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

Κάνουν ό,τι λάχει
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουν με μαύρο χρώμα
γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
Γράφουν σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δική σας μόνο για γλύψιμο κάνει
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στο λαιμό σας, στα χέρια σας
Οι φίλοι μου...

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα...

Εμένα οι φίλοι μου - Σωκράτης Μάλαμας+Magic De Spell
Ακούστε...
Στίχοι: Kατερίνα Γώγου / Μουσική: Νίκος Μαϊντάς
Διάρκεια: 04:57 - (2.045KB)

 


 

Ο καπιταλισμός δεν είναι σε κρίση!
Ο καπιταλισμός είναι η κρίση...


Διάρκεια 07:55

 

 



Κάνε μια βόλτα στο μονοπάτι ενός ουράνιου τόξου...

Και ξαφνικά εκεί που καθόμουν στο περβάζι του παραθύρου, έγινε το θαύμα!  Μπροστά στα μάτια μου άλλαξαν όλα μέσα σε μια στιγμή. Τα ξερά δέντρα άνθισαν, οι υπόνομοι ανέδυαν αιθέριες μυρωδιές, ένα ελαφρύ αεράκι φύσηξε γλυκές μουσικές στα αυτιά μου. Κοπελιές ξεχύθηκαν στους δρόμους πετώντας όλα τα ρούχα από πάνω τους.  Χόρευαν και τραγουδούσαν παρασέρνοντας τους ξαφνιασμένους περαστικούς σε ένα ατέλειωτο πανηγύρι χαράς.
Ένα μεγάλο ουράνιο τόξο κάλυψε τον ορίζοντα. Ο ήλιος αγκάλιασε το φεγγάρι σφίγγοντας ανάμεσά τους τα μικρά συννεφάκια από τα οποία  άρχισαν να πέφτουν στη γη χιλιάδες λουλούδια.
Τρέχω στις σκάλες για να προλάβω να γευτώ το αναπάντεχο αυτό δώρο. Δεν τα κατάφερα. Είχε αρχίζει να χαράζει. Βγαίνοντας από το σπίτι μου όλα ήταν αληθινά, μίζερα και θλιβερά. Αγώνες και αγωνίες, κλέφτες κι αστυνόμοι. Ρουφιάνοι και πορτοφολάδες, κάμερες και χωροφύλακες. Τεχνοκάπηλοι και πολιτιστικοκουράδες.  
Πόσο θα 'θελα να κρατούσε περισσότερο το όνειρο που είδα χθες το βράδυ. ΄Εχω κουραστεί απ' τα σπουδαία πράγματα και τα μεγάλα σχέδια, τους σπουδαίους θεσμούς και τη μεγάλη επιτυχία. Μ' ενδιαφέρουν μόνο οι μικρές, αόρατες ανθρώπινες δυνάμεις της αντίστασης που λειτουργούν από άτομο σε άτομο, κινούμενες απαρατήρητες, μέσα από χαραμάδες του κόσμου, σαν πάμπολλα ριζίδια ή σαν σταγόνες νερού, που αν τους δοθεί ο χρόνος θα διαβρώσουν τα σκληρότατα μνημεία της ματαιοδοξίας.

Κάνε μια βόλτα στο μονοπάτι ενός ουράνιου τόξου,
κάνε μια βόλτα στο μονοπάτι ενός τραγουδιού,
κι όλα τριγύρω σου θα ομορφύνουν.
Υπάρχει μια διέξοδος από την κάθε σκοτεινιά κι ομίχλη,
περνά από το μονοπάτι ενός ουράνιου τόξου.  
(Τραγούδι των Ναβάχο)

Μπάμπης Ξαρχάκος

Τραγούδι: Σήκω παιδί μου - Βίκυ Μοσχολιού
Ακούστε...
Διάρκεια: 03:40 - (774KB)
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου- Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης

Oι φίλοι μου σαλτάρουνε...

Ως χώρα έχουμε λύσει το πρόβλημα των ναρκωτικών. Με την ευθανασία! Πώς αλλιώς να εξηγήσεις την παντελώς αναλγησία του κράτους όταν κόβει τις επιχορηγήσεις στους συλλόγους απεξάρτησης, όταν όχι μόνο δεν προσλαμβάνει νέο προσωπικό στα κέντρα πρόληψης, δεν ανανεώνει και τις συμβάσεις στο ανεπαρκές και προβληματικό(!) υπάρχον, αφού πολλοί "υπάλληλοι" πασάρουνε στη ζούλα τη μεθαδόνη, βγάζοντας το κάτι τις τους(!!). Όταν στα τριτοκοσμικά μας ψυχιατρεία αναλογεί ένας νοσηλευτής για σαράντα ασθενείς. Όταν όλοι πουλάνε και όλοι αγοράζουν γύρω μας. Όταν όλοι εμείς έχουμε σηκώσει παραβάν και δεν τους βλέπουμε, δεν τους ακούμε. Δεν υπάρχουν. Μόνο όταν πέφτει στη πιάτσα η σκάρτη σκόνη και θερίζει τις ψυχές κατά δεκάδες, τότε αναρωτιόμαστε τι έγιναν οι φίλοι μας κι έχουμε μέρες να τους δούμε.
Η ηρωίνη είναι για τη ψυχή μια δεξαμενή στέρησης των αισθήσεων. Επιπλέοντας στη Νεκρή Θάλασσα της μαστούρας, δεν νιώθεις πόνο, τύψεις, ντροπή, λύπη, κατάθλιψη, επιθυμίες. Οι σκέψεις παρασύρονται σαν τα φύκια του ωκεανού και χάνονται σε μια μακρινή, γκρίζα υπνηλία, αδιόρατες, απροσδιόριστες. Το σώμα υποτάσσεται σε έναν κρυογονικό βαθύ ύπνο. Η άτονη καρδιά χτυπάει αδύναμα και η αργή αναπνοή σιγά σιγά καταλήγει σε περιστασιακά φυσήματα. Βαριά παραλυτική νιρβάνα μουδιάζει τα άκρα, και πιο μέσα, πιο βαθιά, γλιστράς προς την αναισθησία, προς την τέλεια και παντοτινή μαστούρα.
Αυτή η χημική άφεση αμαρτιών, πληρώνεται, όπως κι όλα τα άλλα στον κόσμο, με φως. Το πρώτο πράγμα που χάνουν οι ηρωινομανείς είναι το φως στα μάτια τους. Τα μάτια τους είναι χωρίς φως, όπως τα μάτια στα αρχαία αγάλματα. Μετά χάνουν το φως της επιθυμίας. Αργά ή γρήγορα στο τελευταίο στάδιο της ευχαρίστησης από το ναρκωτικό ο ηρωινομανής θα προτιμήσει να απαρνηθεί τη γυναίκα που αγαπάει, παρά να τη βγάλει χωρίς τη δόση. Αργά ή γρήγορα, κάθε χρήστης σκληρών ναρκωτικών γίνεται ένας διάβολος σε εξορία.
Για να μπει κάποιος σε πρόγραμμα απεξάρτησης (μεθαδόνη) πρέπει να περιμένει 5 με 6 χρόνια. Με αποτέλεσμα οκτώ στους δέκα να πεθαίνουν ή να τρελαίνονται.
Και πως είναι η αποτοξίνωση από την ηρωίνη; Θα σου πω. «Σκέψου κάποια στιγμή στη ζωή σου που φοβήθηκες στ' αλήθεια. Κάποιος έρχεται κρυφά από πίσω σου όταν πιστεύεις ότι είσαι μόνος, και φωνάζει δυνατά για να σε τρομάξει. Μια συμμορία σε περικυκλώνει. Πέφτεις από μεγάλο ύψος σε κάποιο όνειρο, ή στέκεσαι στην άκρη ενός γκρεμού. Κάποιος σου κρατάει το κεφάλι κάτω από το νερό και νιώθεις να σου φεύγει η ανάσα και παλεύεις, αγωνίζεσαι με νύχια και με δόντια να βγεις στην επιφάνεια. Χάνεις τον έλεγχο του αυτοκινήτου και βλέπεις έναν τοίχο να έρχεται καταπάνω σου ενώ ουρλιάζεις χωρίς ήχο. Μετά, πρόσθεσέ τα όλα μαζί, όλους αυτούς τους τρομερούς φόβους που σφίγγουν το στήθος, και νιώσε τους όλους μαζί ταυτόχρονα, όλους την ίδια στιγμή, κάθε ώρα, κάθε μέρα. Και σκέψου κάθε πόνο που ένιωσες -το κάψιμο από το καυτό λάδι, το κοφτερό κομμάτι τζαμιού, ένα κόκαλο που σπάει, τα χαλίκια που σε έκοψαν όταν γλίστρησες κι έπεσες πάνω στο δρόμο το χειμώνα, τον πονοκέφαλο, τον πόνο στα αυτιά και τον πονόδοντο. Μετά πρόσθεσέ τα όλα, κάθε ώρα, κάθε μέρα. Μετά σκέψου κάθε αγωνία που έχεις νιώσει. Θυμήσου το θάνατο κάποιου αγαπημένου προσώπου. Θυμήσου την απόρριψη κάποιου ανθρώπου που αγαπάς. Θυμήσου τα συναισθήματα της αποτυχίας και της ντροπής και των απερίγραπτα φοβερών ενοχών. Και πρόσθεσέ τα όλα, όλες τις θλίψεις και όλες τις δυστυχίες που σε μαχαιρώνουν κατάκαρδα, και νιώσε τις όλες ταυτόχρονα, κάθε ώρα και κάθε μέρα. Αυτή είναι η αποτοξίνωση από την ηρωίνη. Είναι σαν να σε γδέρνουν ζωντανό. Η επίθεση της αγωνίας στον απροστάτευτο νου, στο μυαλό, χωρίς τις φυσικές ενδορφίνες, κάνει τους ανθρώπους να παραφρονούν. Κάθε ναρκομανής που κάνει αποτοξίνωση είναι τρελός. Η τρέλα είναι τόσο άγρια και απάνθρωπη που μερικοί δεν καταφέρνουν να βγουν ζωντανοί. Και όσοι τελικά τα καταφέρουν, τους σκοτώνουμε μετά με τα ίδια μας τα χέρια».
Κάθε μέρα που περνάω από τη πλατεία, μετράω τις απουσίες: Ο Δημήτρης, ο Σίμος, η Αννούλα, η Όλγα, ο Νικόλας, η Χριστίνα, ο Σάββας, ο Παύλος... Κάθε βράδυ στον ύπνο μου μετράω τα τρυπήματα στη καρδιά μου. Έχω θυμώσει και φωνάζω: Κουφάλες σταματήστε να σκοτώνετε τα παιδιά μας...

Μπάμπης Ξαρχάκος

Οι φίλοι μου σαλτάρουνε
στα όρθια σουτάρουνε
και ψάχνουνε για τέρμα

Σε κάτι αποδυτήρια
χτυπάνε δηλητήρια
και κάτω απ' την επήρεια
τρυπάνε σκέτο δέρμα

Οι φίλοι μου μ' αφήνουνε
μονάχοι τους θα γίνουνε
με τη γραμμή στο τζάμι

Σηκώσαν τα μανίκια τους
σκοτώσανε δυο νοίκια τους
γυμνοί στα δεκανίκια τους
για μια χαρά χαράμι

Τη βρήκες; Την ακούς;
Σε ποια ζωή σε πιάνω;
Mε ποιούς κανονικούς;
Να πάω να στην κάνω...





iΟ Μπάμπης Ξαρχάκος στο αρχείο του Ως3: Λόγια στοiχαρτί
 

 
Δεκέμβριος 2014
Editorial
Περιεχόμενα
Παράθυροiμεiθέα
του Γιώργου Ανδρέου
Διογένους Λέξεις
του Διογένη Δασκάλου
Ρεύμα...
του Σπύρου Ορνεράκη
Σκάντζα Βάρδια
του Μπάμπη Ξαρχάκου
Ζαπink
του Soloup
Ταξίδιiστοiχρόνο
του Νίκου Ζερβονικολάκη
Χώστρια
Ωστρικήiσκόνη
Συνεντεύξεις
Λόγιαiστοiχαρτί
Πολιτική
ΑποστολήιτουιΩς3
Βιβλίο
Τόπος
Ζωντανόςiπλανήτης
Μουσική
Θέατρο
Κινηματογράφος
Εικαστικά
Χορός
Φωτογραφία

Αφιερώματα
Oι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο!
Αφιερώματα
Oι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο!
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Οι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο!

Αφιερώματα
Οι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο!