Ο καπιταλισμός δεν είναι σε κρίση!
Ο καπιταλισμός είναι η κρίση...
H κρίση του καπιταλισμού...
ΚΕΙΜΕΝΟ: ΝΙΚΟΣ ΒΙΔΑΛΗΣ
Η οικονομική κρίση στις καπιταλιστικές οικονομίες αναπαράγει συνεχώς τις συζητήσεις στα αστικά επιτελεία, για το χαρακτήρα της, την αιτία της, την αντιμετώπισή της, τις μορφές διαχείρισής της. Με ένα και μοναδικό στόχο: οι συνέπειες της για το κεφάλαιο να είναι όσο γίνεται λιγότερο οδυνηρές. Άλλωστε, κρίση σημαίνει και καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, επομένως και ενός τμήματος του κεφαλαίου. Το τελευταίο είναι υπερτιμημένο και με την αγυρτεία του παρασιτισμού και της κερδοσκοπίας, και μέσω του απαραίτητου στον καπιταλισμό μηχανισμού των Χρηματιστηρίων, και πρέπει να επανέλθει στην πραγματική του αξία. Αυτό θα το κάνει η κρίση. Ταυτόχρονα όμως η κρίση καταστρέφει τις μικρότερες καπιταλιστικές επιχειρήσεις, που αντικειμενικά θα τις καρπωθούν οι μεγάλοι μονοπωλιακοί όμιλοι, επομένως ωθεί και στη συγκεντροποίηση του κεφαλαίου.
Οδυνηρές, βεβαίως, είναι οι συνέπειες για την εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα στα οποία ρίχνουν τα βάρη της κρίσης οι αστικές κυβερνήσεις. Η ανεργία λόγω απολύσεων ή και κλεισίματος επιχειρήσεων, η φτώχεια λόγω μείωσης μισθών ή μείωσης των εργάσιμων ημερών και μισθών ταυτόχρονα, η παραπέρα ελαστικοποίηση του εργάσιμου χρόνου που οδηγεί στην αύξησή του, συνολικά η αδυναμία κάλυψης των αναγκών των λαϊκών οικογενειών, φέρνουν σε δεινή θέση τους εργαζόμενους και τις οικογένειές τους.
Η εκδήλωσή της κρίσης είναι νομοτελειακή, αντικειμενικό γεγονός, πέρα και έξω από τη θέληση των ίδιων των καπιταλιστών, των ανθρώπων γενικά. Γιατί η αιτία της οικονομικής κρίσης βρίσκεται στη βασική αντίθεση του καπιταλισμού ανάμεσα στην κοινωνική παραγωγή και στην ατομική - καπιταλιστική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της.
Τι είναι οικονομική κρίση.
Αν και οι ορισμοί δεν μπορούν πάντα να δώσουν με σαφήνεια τόσο την περιγραφή όσο και την ουσία ενός φαινόμενου, μπορούμε να πούμε το εξής: Κρίση είναι η διακοπή της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Η διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου δεν είναι μόνιμη, αδιάκοπη, αλλά διακόπτεται περιοδικά και η άνοδος εναλλάσσεται με την πτώση. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται «κυκλική οικονομική κρίση».
Διευρυμένη καπιταλιστική αναπαραγωγή σημαίνει ότι οι καπιταλιστές τα κέρδη που καρπώνονται, δεν τα καταναλώνουν ολόκληρα, ως εισόδημα, αλλά το μεγαλύτερο μέρος το ξαναρίχνουν στην παραγωγή, κάνουν δηλαδή επενδύσεις, διευρύνοντας τις διαστάσεις του κεφαλαίου τους προκειμένου να αυξάνουν την υπεραξία, άρα και τα κέρδη που αντλούν. Αυτή η συνεχής διαδικασία, που αυξάνει το μέγεθος του κοινωνικού κεφαλαίου, διακόπτεται περιοδικά.
Πού οφείλεται όμως η κρίση, ποιες οι αιτίες που ξεσπά; Στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις τα εμπορεύματα παράγονται με τη συλλογική εργασία πολλών μαζί εργατών. Η παραγωγή επομένως γίνεται κοινωνική. Ακριβώς η μεγάλη καπιταλιστική παραγωγή προϋποθέτει τον κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας σε ολοένα και μεγαλύτερη ανάπτυξη. Γεγονός που σημαίνει την ολοένα και πιο στενή και αμοιβαία σχέση ανάμεσα σε ξεχωριστές επιχειρήσεις και κλάδους. Όπως για παράδειγμα ανάμεσα σε ενεργειακές επιχειρήσεις και άλλες βιομηχανίες, οι οποίες επίσης συνδέονται με επιχειρήσεις παραγωγής πρώτων υλών, επιχειρήσεις ενέργειας κλπ.
Αλλά ακόμη και ένα τελικό προϊόν (π.χ. αυτοκίνητο), είναι αποτέλεσμα διαφορετικών επιχειρήσεων του ίδιου κλάδου, αφού ο κινητήρας του παράγεται σε άλλη επιχείρηση, άλλα εξαρτήματα (π.χ. το πλαίσιo του, οι τροχοί, τα λάστιχα κλπ.) σε άλλες επιχειρήσεις και η συναρμολόγησή του να γίνεται σε άλλη επιχείρηση.
Η αναρχία στην καπιταλιστική παραγωγή.
Η κοινωνική παραγωγή διαρθρωμένη σε πολλές ξεχωριστές επιχειρήσεις, ιδιοκτησίας διαφορετικών καπιταλιστών, σημαίνει ότι αυτοί οι καπιταλιστές παράγουν καθένας για τον εαυτό του, με τάση την όσο το δυνατό μεγαλύτερη παραγωγή, για να αποκομίσουν περισσότερα κέρδη. Έτσι όμως η παραγωγή γίνεται άναρχη, αφού κίνητρο, νόμος είναι το κέρδος. Εδώ πράγματι οι καπιταλιστές παράγουν σε μια αγορά προσδοκώντας να πουληθούν τα εμπορεύματά τους, αλλά παράγοντάς τα δε σημαίνει ότι μπορούν συνεχώς να πουλιούνται. Ότι η κοινωνία συνεχώς θα μπορεί να απορροφά ολόκληρη τη συνεχώς αυξανόμενη παραγωγή.
Από τη στιγμή που δεν μπορούν να πουληθούν τα εμπορεύματα, αρχίζουν να εμφανίζονται τα σημάδια της κρίσης. Και αυτό γιατί στην καπιταλιστική παραγωγή δεν μπορεί να υπάρξει αντιστοιχία στην κοινωνική παραγωγή και στη δυνατότητα πραγματοποίησης όλης της παραγωγής, αφού οι καπιταλιστές δεν παράγουν για την κάλυψη των αναγκών της κοινωνίας, αλλά για το κέρδος, ελπίζοντας πως όσο περισσότερα εμπορεύματα παράγουν, και πιστεύοντας ότι όλα θα μπορούν συνεχώς να τα πουλούν, τόσο μεγαλύτερα κέρδη θα αποκομίσουν. Η μη πραγματοποίηση των εμπορευμάτων στην αγορά, οδηγεί και στη διακοπή της διευρυμένης αναπαραγωγής. Γιατί αν η αγορά κορεστεί, αν μένουν συνεχώς απούλητα εμπορεύματα, τότε γιατί να παράγουν;
Οι διαφορετικοί καπιταλιστές ή και ομάδες καπιταλιστών, που παράγουν με κίνητρο το κέρδος, επιδιώκουν να αυξάνουν συνεχώς την παραγωγή τους, ακριβώς γι' αυτό το σκοπό, την αύξηση των κερδών τους. Παράγουν όμως ανεξάρτητα ή σχεδόν ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο και όλοι μαζί παράγουν για να πουλήσουν τα εμπορεύματα στην αγορά. Και λέμε ανεξάρτητα, ή σχεδόν ανεξάρτητα, γιατί ακόμη και οι επιχειρήσεις που με βάση τον καταμερισμό εργασίας αναπτύσσουν τις πιο στενές σχέσεις μεταξύ τους, που μπορεί να έχουν συνάψει συμφωνίες από τις οποίες μπορεί να καθορίζεται ο όγκος της παραγωγής τους, διεκδικούν μεγαλύτερο κομμάτι στην αγορά και επιδιώκουν να αυξάνουν τον όγκο της παραγωγής τους. Μια επιχείρηση π.χ. που παράγει πρώτες ύλες για ένα ή διάφορα προϊόντα, ακόμη και όταν συνάπτει συμφωνίες με άλλες επιχειρήσεις που παράγουν αυτά τα προϊόντα, για να διαθέσει όλη την παραγωγή της, επιδιώκει να την αυξάνει και προσδοκά να βρει νέους αγοραστές. Αυτό όμως θα το λύσει η αγορά. Δεν το γνωρίζουν οι καπιταλιστές εκ των προτέρων. Παράγουν και ψάχνουν για να διαθέσουν την παραγωγή τους. Δεν μπορεί επομένως να υπάρχει αντιστοιχία ανάμεσα στην παραγωγή τής κάθε καπιταλιστικής επιχείρησης με τις ανάγκες της κοινωνικής παραγωγής. Η κοινωνική παραγωγή αναπτύσσεται άναρχα.
Η αναρχία στην παραγωγή επεκτείνεται σε όλες τις οικονομικές αναλογίες (και μεταξύ διαφόρων επιχειρήσεων και κλάδων, και μεταξύ διαφορετικών τομέων της οικονομίας), υπάρχει και στις αναλογίες ανάμεσα στην παραγωγή και την κατανάλωση. Άρα η αναρχία στην παραγωγή, δημιουργεί και δυσαναλογίες, δημιουργεί ανισομέρεια στην ανάπτυξη της παραγωγής, αλλά και ανάμεσα στην παραγωγή και την κατανάλωση. Έτσι, π.χ. η παραγωγή σε μια επιχείρηση που κατασκευάζει κινητήρες για αυτοκίνητα, μπορεί να είναι μεγαλύτερη από τις ανάγκες της επιχείρησης που τα συναρμολογεί σε μια δοσμένη φάση εξέλιξης της καπιταλιστικής οικονομίας. Το ίδιο μπορεί να ισχύει και σε μια επιχείρηση για την παραγωγή μεταλλεύματος ως πρώτης ύλης και στις ανάγκες των επιχειρήσεων παραγωγής τελικών προϊόντων που στηρίζονται στο συγκεκριμένο μετάλλευμα. Μπορεί, επίσης, ένας ολόκληρος κλάδος, π.χ. παραγωγής τυπογραφικών μηχανών, να έχει όγκο παραγωγής μεγαλύτερο απ' αυτόν που απαιτούν οι ανάγκες των εκτυπωτικών επιχειρήσεων.
Ας το δούμε με ένα παράδειγμα. Η κρίση όταν ξέσπασε στις ΗΠΑ, ξέσπασε στον τομέα κατασκευής κατοικιών. Δηλαδή κατασκευάζονταν συνεχώς κατοικίες, από μονοπώλια του κλάδου, δημιούργησαν και προγράμματα με τράπεζες και δάνεια για να αγοραστούν από τα λαϊκά στρώματα, αλλά τα δάνεια δεν μπορούσαν να αποπληρωθούν αφενός, επομένως ξεσπιτώθηκε ο κόσμος που χρωστούσε, αλλά και η τράπεζα έχασε το ρευστό χρήμα. Από την άλλη όμως, όσοι αγόρασαν έμειναν άστεγοι, τους ξεσπίτωσαν, ενώ ταυτόχρονα έμεναν και απούλητα σπίτια, γιατί δεν μπορούσαν να αγοραστούν. Εδώ έχουμε το εξής φαινόμενο. Από τη μια υπερπαραγωγή σπιτιών, που μένουν ακατοίκητα, και από την άλλη πληθώρα αστέγων από αδυναμία να αγοράσουν. Έτσι σταμάτησε η οικοδόμηση κατοικιών.
Το σταμάτημα της οικοδόμησης κατοικιών, φέρνει μείωση της παραγωγής στις επιχειρήσεις τσιμέντου, σιδήρου, άλλων οικοδομικών υλικών, της βιομηχανίας ξύλου, των ηλεκτρικών εγκαταστάσεων, άρα και μείωση της παραγωγής ηλεκτρολογικού υλικού (καλώδια χαλκού, πλαστικό περίβλημά του, υλικά φωτισμού, σωληνώσεις κλπ). Η μείωση της παραγωγής σε όλους τους βιομηχανικούς κλάδους που σχετίζονται άμεσα με την οικοδομή κατοικιών, σημαίνει απολύσεις, μείωση ωραρίων ημερών δουλειάς στη βδομάδα, αφού μειώνεται η παραγωγή, με ταυτόχρονη μείωση μισθών κλπ.
Αντίστοιχα συμβαίνει και με κλάδους παραγωγής άλλων καταναλωτικών εμπορευμάτων. Η αδυναμία κατανάλωσης από τα πλατιά λαϊκά στρώματα, σε είδη πλατιάς κατανάλωσης αντικειμενικά θα φέρει μείωση ή και διακοπή παραγωγής.
Το ίδιο ισχύει και στις ισχυρές καπιταλιστικές χώρες με τον ντόρο που γίνεται για την ανάγκη ενίσχυσης των αυτοκινητοβιομηχανιών. Υπάρχει τέτοια υπερπαραγωγή που μένουν απούλητα αυτοκίνητα. Δεν μπορεί να τα καταναλώσει - αγοράσει η κοινωνία.
Ο χαρακτήρας της κρίσης.
Να λοιπόν γιατί την κρίση την λέμε κρίση παραγωγής και υπερσυσσώρευσης. Τα απούλητα εμπορεύματα είναι κεφάλαιο απραγματοποίητο, υπερσυσσωρευμένο, που δεν μπορεί να λειτουργήσει. Επίσης τα κέρδη και υπερκέρδη των μονοπωλίων από τα προηγούμενα, μπορεί να υπάρχουν ως συσσωρευμένο χρήμα, και όμως δε μπορούν να επανεπενδυθούν.
Αυτή η κατάσταση έρχεται και επανέρχεται σε κάποια χρονικά διαστήματα, (η προηγούμενη κρίση εκδηλώθηκε σε κάποιες χώρες, όπως οι λεγόμενες ασιατικές τίγρεις, η Ρωσία, η Βραζιλία στα 1997-1998, ενώ εκδηλώθηκε σε ΗΠΑ, Γερμανία, Γαλλία, όχι ίσως με τη σημερινή οξύτητα, το 2001-2002, στους κλάδους κυρίως του χάλυβα, των αερομεταφορών, των νέων τεχνολογιών κλπ.).
Στην κρίση λοιπόν υπάρχει συσσωρευμένο κεφάλαιο, το οποίο δεν μπορούν να επενδύσουν, σε συνδυασμό με αναξιοποίητο βιομηχανικό κεφάλαιο, δηλαδή δυσκολία συνέχειας της διευρυμένης αναπαραγωγής, με δεδομένο ότι δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί η υπερπαραγωγή εμπορευμάτων, δηλαδή η πούλησή τους. Επομένως, ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής δεν μπορεί να ξεφύγει από την κρίση...
Τραγούδι: Αυτούς τους έχω βαρεθεί - Μαρία Δημητριάδη
Ακούστε...
Διάρκεια: 03:26 - (1.265KB) Στίχοι: Wolf Biermann / μετάφραση: Δημοσθένης Κούρτοβικ
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος - Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη
Λόγια στο χαρτί
Εμείς είμαστε καλά. Εσείς; Του Μπάμπη Ξαρχάκου
Φίλες και φίλοι όπου και να βρίσκεστε...
Σας στέλνουμε αυτό το μήνυμα από τον πολιτιστικό χώρο «Ως3» στην Athina-Biritos, που βρίσκεται στην διασταύρωση «Πήραμε την κάτω βόλτα», εκεί όπου συναντώνται η πόλη με τα δυτικά προάστια.
Είμαστε ακόμη ζωντανοί!
Εργαζόμαστε: το περιοδικό μας είναι ανοιχτό και ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων (κυρίως νέοι βεβαίως) συρρέει παρά τους σποραδικούς βομβαρδισμούς των οποίων ο στόχος είναι ακριβώς να απομονώσουν τις γειτονιές και να εμποδίσουν την επικοινωνία. Εκφραζόμαστε, συζητάμε, ανταλλάσσουμε πληροφορίες, δημιουργούμε ένα μικρής εμβέλειας δίκτυο συντονισμού μεταξύ των κοινωνικών οργανώσεων και τις ομάδες προσφύγων από τον νότο ή των δυτικών προαστίων (κατ' εξοχή στόχοι των αλλεπάλληλων βομβαρδισμών).
Μεταξύ μας υπάρχουν άνθρωποι όλων των πεποιθήσεων και όλων των δογμάτων (διανοούμενοι, καλλιτέχνες, φοιτητές... χριστιανοί, μουσουλμάνοι, βουδιστές, κομμουνιστές, πιστοί, άθεοι, αγνωστικοί και οι ...άλλοι).
Χωρίς να υιοθετούμε (πλήρως!) τις πολεμοχαρής ιδεολογικές θέσεις της Χεζμπολλάχ, χωρίς να αποδεχόμαστε τις ανεύθυνες απαντήσεις των μνημονιακών και των αρπαχτοδιαπλεκομένων, διεκδικούμε το δικαίωμα να καταγγείλουμε τα ατιμώρητα εγκλήματα του Ελληνικού κράτους κατά των παιδιών, των οικογενειών, των αστικών γειτονιών, των χωριών, όπως και την ασυγχώρητη συνενοχή της Ευρώπης στην γενοκτονία των Ελλήνων.
Είμαστε βαθύτατα ελεύθεροι.
Χαιρόμαστε την ζωή χωρίς κράνη και αλεξίσφαιρα γιλέκα.
Δεν χρειαζόμαστε τα ΜΜΕ για να σκεπτόμαστε.
Η αξιοπρέπεια μας δεν υπαγορεύεται ούτε από την Ουάσιγκτον, ούτε από το Βερολίνο, ούτε από τις Βρυξέλλες, ούτε από το Παρίσι, ούτε από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Είναι βαθιά ριζωμένη στην ανθρωπότητα που χλευάζεται και τσακίζεται από όλες τις Βέρμαχτ του «πολιτισμένου» κόσμου, αποκλεισμένη από τα «ανθρώπινα δικαιώματα» που κρατούνται με ζήλο για αυτούς που τα προκηρύσσουν... Εμείς είμαστε καλά. Εσείς;
Καλά που έγινα σπουδαίος και τρανός - Γιάννης Αγγελάκας/ Επισκέπτες
Πέρα από την τηλεόραση, επιτέλους!!! Toυ Γιώργου Ανδρέου
Το σημαντικότερο κέρδος της μαζικής...εξόδου στην πλατεία Συντάγματος (και σε διάφορες πλατείες παντού στη χώρα) δεν είναι η «αυτοδιαχείριση», η «άμεση δημοκρατία», τα ευχολόγια περί επαναστατικής αναγκαιότητας κλπ κλπ. (πολύ ωραία όλα αυτά, μένει να αποδειχτούν) - είναι η απαξίωση της τηλεόρασης. Η κοινωνία παράκαμψε την τηλεοπτική αποβλάκωση, το μανιπουλάρισμα ειδήσεων και πολιτικών πρακτικών, την ανέξοδη εκτόνωση μπροστά στη μικρή οθόνη, την κατασκευασμένη πραγματικότητα. Δόξα τω θεώ, οι συμπατριώτες μου άργησαν αλλά κατάλαβαν πως η κωμωδία στα «παράθυρα» κατάντησε τόσο χυδαία και απροκάλυπτα υπαγορεύσιμη από τα ποικίλλα κέντρα συμφερόντων (που επιθυμούν να παραμείνει η χώρα αυτό το ξέφραγο αμπέλι που είναι) - έτσι αποφάσισαν να σηκωθούν από τον καναπέ και να αναζητήσουν την ηθική, συναισθηματική και κοινωνική πραγματικότητα μόνοι τους, χωρίς μεσάζοντες ξερόλες (δημοσιογράφους παπαγαλάκια της εξουσίας) και ανεγκέφαλους πολιτικούς με παγωμένο προσποιητό χαμόγελο, καθοδηγημένους (από συμβούλους επικοινωνίας) να επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια, σε αέναο repeat. Πολλά μπορεί να προκύψουν από μια κοινωνία που αμφισβητεί επιτέλους τους μεγαλόσχημους πατρόνες της, τα ανθρωπάκια με την ξύλινη γλώσσα και την ...βαθειά τσέπη. Μπορεί να μην προκύψουν «κοινωνικές» μεταβολές ευρέως φάσματος από τις διαδηλώσεις στις πλατείες, ωστόσο ένα είναι βέβαιο: το μήνυμα προς τα κέντρα εξουσίας και επικοινωνίας πως η κοινωνία αμφισβητεί ευθέως την υποθετική τους αυθεντία, τον πατριωτισμό (sic), την ανιδιοτέλεια (sic) των επιλογών τους, ΤΗΝ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΕΠΙΤΕΛΕΣΟΥΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΓΙΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ.
Οι ακομμάτιστες διαδηλώσεις στις πλατείες σηματοδοτούν το τέλος μιας κοινωνίας με νηπιακά αντανακλαστικά και αναπληρώσεις συναισθηματικά ανώριμες όσο υποβολιμαίες. Η ενηλικίωση των πολιτών έχει καταλήξει σε απτά συμπεράσματα: Κόμματα, media, φορείς εξουσίας, όλοι συνυπεύθυνοι για την καταστροφή της πατρίδας, όλοι συμμέτοχοι - ένοχοι εκ προθέσεως - στην εσχάτη προδοσία της καταδίκης της Ελλάδας σε παγκόσμιο παρία. Λαϊκισμός; Μπορεί. Υπεραπλούσευση; Ίσως. Ωστόσο ένα παραμένει το μείζον κεκτημένο των ημερών: Η πλύση εγκεφάλου τελείωσε, οι πολίτες ευθέως αμφισβητούν τις βασικές συνιστώσες του μεταπολιτευτικού μορφώματος, ασφυκτιούν, εναγώνια αναζητώντας ήθος, νοηματοδότηση, ειλικρίνεια, αλήθεια. Οι Έλληνες αναζητούν την Ελλάδα, ίσως γιατί αισθάνονται πια μετανάστες στον τόπο τους. Γιορτάζω, χαίρομαι βαθειά, βγαίνω στους δρόμους. Κι η τηλεόραση κλειστή, στο άδειο σαλόνι.
Δόξα τω θεώ...
Όνειρο δεμένο στο κουράγιο... Toυ Διογένη Δασκάλου
Αγανακτησόμετρο: η νέα επαναστατική συσκευή που μετράει την αγανάκτηση. Τώρα στο τηλεμάρκετινγκ. Αγανακτησόμετρο : μετράει και τη μικρή και τη μεγάλη. Ενοικιάζεται πρωθυπουργός εξειδικευμένος στην πώληση χωρών. Για περισσότερες πληροφορίες.. Κυρία Μαργαρίτα. Κ.Α.Π. Κόμμα Αγανακτησμένων Πολιτών. The same Παντελάκη μου the same Παντελή μου. Τώρα μετά τα αγγουράκια Ισπανίας στον πόλεμο και η χωραφίσια ντομάτα Σερρών. Γιατί η ζωή είναι ντομάτα. «Άλλος την τρώει στη σαλάτα κι άλλος την ετρώει στη μάπα». Κώστας Τσέκος. Και ένα κομματικό: Το ΠΑΣΟΚ είναι πεπόνι,/ έχει γλύκα όταν στη χώνει./ Και η Ν.Δ. την ξεχειλώνει/ Ζάππειο (2) Τρελαντώνη! Τα Ζάππειο(2) δεν θέλει το δάνειο 3. Για να 'ναι ο Τρελαντώνης Νο 1 στις εκλογές. Yes ? Si. Άσπρα μαύρα στο ταψί. Δημοφρικώδες της αγανακτήσεως το επόμενο στιχάκι (παφ) από τον Λευκό, αγανακτισμένο, Πύργο : Κάθε παγκάκι και φρικιό/κάθε φρικιό και μπύρα/ ήρθε και αγανάκτησε/ μέχρι κι η Καλομοίρα/ άναψε το τριαντάφυλλο / και άρχισε ευθύς την γύρα / τζάμπα την παρεξήγησα / κακώς την αποπήρα / ήτο μια Ρόζα Λούξεμπουργκ / ήτο μια αγωνίστρα / και όχι όπως μου είπαε/ lifestyle κουδουνίστρα. Ακόμη ετούτη η άνοιξη;/ Ραγιάδες - ραγάδες / πάρτε σωστά καλλυντικά / μπούτια μου συμπληγάδες / κρέμες για απολέπιση / και υαλοθεραπεία / από σπασμένα κρύσταλλα, πάσχει η Βοημία/ η κρίση χτύπησε παντού/ μέχρι την Ιαπωνία / το σούσι εξαφανίστηκε / και εγώ δεν έχω μία/ έλα, έλα και γω δεν έχω μία/ Θα πάω να βάλω όπιο βαθιά στην Τανζανία/ Έλα, έλα βαθιά στην Τανζανία. Η πιο μεγάλη χώρα είναι τώρα/ άνοιξ' το κουτί η Πανδώρα / έχει αμηχανία η Ντόρα. Η άμεση Δημοκρατία όχι ως καθεστώς αλλά ως ενιαία διαδικασία (οργανωτική και κοινωνική) είναι το απελευθερωτικό πρόταγμα της κοινωνίας, της πλήρους ισότητας και της κατάργησης των καταναγκασμών και των μεσολαβήσεων. Η άμεση δράση είναι η ουσία του πράττειν της άμεσης Δημοκρατίας. Τίποτα από τα δύο προηγούμενα δεν έχει νόημα χωριστά. Κοινώς, αχ! Θα με φάει η στεναχώρια, που ζούμε χώρια, που ζούμε χώρια. Από το αυτονόητο στο αυτοανόητο. «Ελευθερία χωρίς σοσιαλισμό είναι προνόμιο και αδικία. Σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία είναι υποδούλωση και βαρβαρότητα» Μιχαήλ Μπακούνιν «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες και δεν εκχωρείται» Ανδρέας Παπανδρέου. «Πόσο λίγο με ξέρεις» Γιωργάκης Παπανδρέου, ο αυτοάνοσος. Και θα κλείσουμε την αποψινή μας παράσταση μ' ένα τραγουδάκι του τόπου μας. Της ηρωικής «σχιζοφρελλάδας» : Η φαφούτα τρώει φρούτα/ και για μας ούτε γιαρμάς...
Μετά τιμής Ο αγωνιστοαγανακτισμένος Μικρός Διογενούλης
Tραγούδι: Τα κουκούτσια - Διογένης Δασκάλου/ Λάκης Λαζόπουλος
Μακρόνησος.
Ο Εχθρός Λαός (1975)
Του Ιάκωβου Καμπανέλλη και του Μίκη Θεοδωράκη.
Ερμηνευτές: Βασίλης Παπακωνσταντίνου και Τζένη Καρέζη.
Δε μας τα λέτε καλά ...κυρία Παπανδρέου! Του Διονύση Τσακνή
Είναι κάποια πράγματα στην πολιτική, που όχι απλά δεν μπορώ, αλλά αρνούμαι να καταλάβω. Φαίνεται πως το αυτονόητο πήγε περίπατο, παίρνοντας μαζί του και τη λογική. Για την ηθική δεν μιλάω, μια και μας άφησε χρόνους, εδώ και πολύ καιρό.
Ειλικρινά, δεν πρόκειται να αναφερθώ στα εσωτερικά προβλήματα που έφερε η ήττα στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πρόβλημα και καθήκον ίσως, των μελών και των φίλων του συγκεκριμένου κόμματος, είναι να αναζητήσουν τα αίτια που είχαν σαν αποτέλεσμα την εκλογική συρρίκνωση.
Και το πρόβλημα επίσης της ηγεσίας, ευχής έργον είναι να το λύσουν, τα ίδια τα μέλη και να μην επιτρέψουν σε άλλους, να είναι ρυθμιστές. Ό,τι συζητείται-ακόμα και δημόσια- θα μπορούσε να μη με αφορά, πλην όσων αναφέρονται στις κυβερνητικές επιλογές του κόμματος και στον τρόπο που τα στελέχη έδρασαν ή πολιτεύτηκαν κατά τη διάρκεια της θητείας τους.
Εκεί, το ζήτημα, παύει να είναι εσωτερικό. Μας αφορά όλους.
Σε πρόσφατη σύνοδο του Εθνικού Συμβουλίου του Πασόκ, η πρώην υπουργός κυρία Βάσω Παπανδρέου, είπε, πως αρνείται να βρίσκεται στο ίδιο κόμμα με αυτούς που κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής τους θητείας, πλούτισαν. Και αντί να πέσει η αίθουσα, απ' την απαίτηση όλων να δώσει ονόματα και διευθύνσεις και ακολούθως να τα παραδώσει στον εισαγγελέα, το περιεχόμενο της ομιλίας της, θεωρήθηκε ως μια γενναία τάχα απόπειρα κάθαρσης και ετεροκαθορισμού, απέναντι στην διαφθορά.
Ας δούμε όμως λίγο, πίσω απ' τα λόγια... Αρνούμαι να είμαι στο ίδιο κόμμα με τους κλέφτες, σημαίνει πριν και πάνω απ' όλα, πως εγώ δεν είμαι κλέφτης ούτε και διεφθαρμένος. Αυτή όμως είναι μια αξιωματική τοποθέτηση, ενώ θα έπρεπε να έχει θέση θεωρήματος που χρήζει αποδείξεως και όπερ έδει δείξαι που λέμε και στα μαθηματικά.
Αλλά και εάν κάτι τέτοιο μπορούσε η κυρία Βουλευτής να το αποδείξει, πως η ίδια, δηλαδή, έγινε για παράδειγμα φτωχότερη το χρονικό διάστημα της πολιτικής της διαδρομής, θα έπρεπε ακολούθως, να ονομάσει ποιους εννοεί, διότι αλλιώς το κάθε κυβερνητικό στέλεχος του Πασόκ, είναι εν δυνάμει, πρώην κλέφτης.
Εάν όμως και παρ' όλες αυτές τις ηχηρές καταγγελίες, η κυρία Παπανδρέου, παραμείνει στο κόμμα της, τότε δύο πράγματα θα μπορούσαν να ισχύουν. Το πρώτον, ότι έγινε σιωπηρή κάθαρση (διότι δημόσια ούτε έγινε, ούτε κατά τα φαινόμενα θα γίνει) και το δεύτερο, ότι ενώ δεν έγινε κάθαρση, οι κλέφτες έπαψαν να την ενοχλούν. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει για την κυρία Παπανδρέου, εκτός απ' αυτόν της εξόδου. Αλλά και αυτό αν πράξει, τίποτα δεν την απαλλάσσει απ' την υποχρέωση να παραδώσει τα στοιχεία που έχει-αν έχει- στον εισαγγελέα.
SORRY MAN, NOTHING PERSONAL, IT'S JUST A JOB Του Στέλιου Μάϊνα
Έχετε παρατηρήσει το ζυγό, την πλάστιγγα; Αυτό το πράγμα με τις αλυσίδες και τα τάσια που κρατάει η μαντιλοδεμένη δικαιοσύνη και το προτάσσει σα λάβαρο μιας αξίας καθολικής που προφανώς αντιπροσωπεύει την ισορροπία στη φύση, στην κοινωνία, στον ανθρώπινο οργανισμό. παντού. Και ξέρετε, όταν αυτή η ισορροπία ανατραπεί, τότε ακυρώνεται και αυτή που κρατάει την ζυγαριά, η δικαιοσύνη.
Το ότι ανατράπηκε η ισορροπία στον πλανήτη είναι ηλίου φαεινότερο. Το μόνο που παίζεται είναι το πότε: άλλοι, ημερολογιακά, την τοποθετούν στην κατάρρευση του σοσιαλισμού, και άλλοι στην εντεκάτη Σεπτέμβρη. Σημασία έχει πως η ισορροπία έχει ανατραπεί και δεν εξαιρείται ούτε η ίδια η κοινωνία που την προκάλεσε, η αμερικάνικη που από μοντέλο δημοκρατίας, ανοχής και διαλλακτικότητας όπως όφειλε να είναι, μετατράπηκε σε κοινωνία της ψύχωσης, του φόβου, της δυσπιστίας και της επιφυλακτικότητας.
Και το ίδιο μοντέλο, ο ηγέτης τους, προσπαθεί να το φορέσει καπέλο και σε μας- να μας πείσει δηλαδή πως ο πόλεμος είναι μια κοινοτοπία, πως οφείλουμε να μάθουμε να ζούμε μαζί μ 'αυτόν χωρίς να αντιδράμε, σαν να παρακολουθούμε απλώς ένα ακόμα επεισόδιο μιας αμερικάνικης σειράς . Να συνηθίσουμε δηλαδή στην ιδέα πως από εδώ και εμπρός για ψύλλου πήδημα και δια ασήμαντον αφορμήν θα γινόμαστε όχι απλώς σιωπηλοί μάρτυρες αλλά και χειροκροτητές της απληστίας και του θράσους- γιατί, όπως πολύ σωστά το πρωί είπε, όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας. Γιατί μετά το Ιράκ, τι; Το Ιράν; Η Συρία; Η Βόρειος Κορέα; Ποιός έχει σειρά; Μέχρι πότε; Μέχρι να δεχτεί η ανθρωπότητα με το καλό ή με τον κνούτο πως σ' αυτόν τον πλανήτη υπάρχει ένα κέντρο, μια σκέψη, μια εξουσία... Μέχρι να καταλάβουμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι πως είμαστε δορυφόροι μιας δύναμης που θα μας επιβληθεί δια της βίας και γι' αυτό προς το παρόν να κάνουμε τουμπεκί, να το βουλώσουμε, να κάνουμε την πάπια και να τους αφήσουμε to do the job όπως εύστοχα αποκαλούν το ξεκλήρισμα ενός λαού... to do the job, έτσι απλά -σε σφάζω, σε εξαερώνω και μετά σου ζητάω και συγνώμη -sorry man, nothing personal, it's just a job. Και γλώσσα λανθάνουσα. και λοιπά και λοιπά... Βέβαια, έχουν δίκιο τα φανταράκια στη έρημο- ο πόλεμος είναι η δουλειά. Αφού τα κάνανε σκατά στην οικονομία, αφού οι αγορές τους πατώσανε στον ανταγωνισμό, ποιόν ν' ανταγωνιστούν βέβαια, τους κινέζους; Ε. έχουν και ένα προϊόν χωρίς ανταγωνιστές- τον πόλεμο- αυτόν ξέρουν, αυτόν εμπιστεύονται. Kι όσο για τους άλλους που σαν σκυλάκια ακολουθούν το αφεντικό που θα πετάξει μετά το κυνήγι στο μαντρόσκυλό του ένα κόκαλο από το θήραμα, να ξέρουν ότι είναι κατάπτυστοι, κατάπτυστοι ακόμα και στις χώρες τους. Kαι το μόνο που κατάφεραν είναι να υπονομεύσουν και να δυναμιτίσουν το ίδιο τους το σπίτι, να ρεζιλευτούν στην ίδια τους την οικογένεια, την ευρωπαϊκή... Κι είμαι σίγουρος πως αν τους ρωτήσετε και αυτούς γιατί, γιατί και 'σεις, γιατί μας διαψεύσατε, την ίδια ατάκα θ' ακούσεις, sorry man, nothing personal, it's just a job...
Σκέφτομαι κάποιες φορές τι απ' όλα αυτά που λαμβάνουμε ως πληροφορίες,
είναι αλήθεια και τι τελείως ψεύτικο. Αν κρίνω απ' το χώρο της μουσικής
που το ξέρω λίγο πιο καλά, πιο πολύ ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα
φτιαγμένη κυρίως για λόγους που εξυπηρετούν βεβαίως πολλά «άλλα» πράγματα,
παρά στην ίδια την πραγματικότητα.
Παρακολουθώ με περιέργεια την (με λυσσαλέα επιμονή είναι αλήθεια) παρουσίαση
ως υπέρ αστέρων διάφορων τύπων που στην πραγματικότητα περνούν σχεδόν
αδιάφοροι στον κόσμο. Αυτό συμβαίνει βέβαια σε όλους τους χώρους και
σε όλους τους τομείς της ζωής μας, κι όχι μόνο στη μουσική. Η μουσική
και η τέχνη γενικότερα είναι απεικόνιση του όλου.
Το αποτέλεσμα της μακροχρόνιας αυτής κατάστασης είναι η δημιουργία τόσων
πολλών πλασματικών αναγκών, που μας έχουν εγκλωβισμένους στην πολυτελέστατη
ελευθερία μας. Το νιώθω αυτό και στους καλλιτέχνες που υπηρετούσαν μέχρι
τώρα με συνέπεια την τέχνη τους, γιατί βλέπω την αγωνία τους να υπάρξουν
σε αυτή την υποτιθέμενη νέα εποχή κάνοντας πράγματα που δεν τους ταιριάζουν
και σε αρκετές περιπτώσεις ίσως και να μην τους τιμούν.
Είναι απίστευτο για μένα να ακούω από ανθρώπους με «ανήσυχο πνεύμα»
να θεωρούν αυτονόητο ότι είναι σωστό να σέρνονται πίσω από την εποχή,
παρά να την προκαλούν και να προσπαθούν να την οδηγήσουν.
Μου φάνηκε περίεργο όταν πριν από χρόνια άκουσα τον προηγούμενο νομίζω
πλανητάρχη να ξεστομίζει και δημόσια πλέον τις ιδέες περί παγκοσμιοποίησης,
εξαφάνισης της διαφορετικότητας και λείανσης των διαφορών, που ήταν
για χιλιάδες χρόνια το αλατοπίπερο της ζωής και των πολιτισμών.
Ήμουν σίγουρος ότι για μια ακόμη φορά θα επέμβει στα σχέδια αυτά ο απρόβλεπτος
ανθρώπινος παράγοντας και θα τα διαλύσει. Σκεφτόμουν, πως είναι δυνατόν
να θεωρείται σίγουρο ότι όλα αυτά θα τα καταπιούν αμάσητα λαοί που έχουν
στήσει την ιστορία τους, πάνω στις ακριβώς αντίθετες ιδέες.
Υπάρχουν στιγμές που νομίζω ότι είχα κάνει λάθος, κυρίως βλέποντας τι
συμβαίνει στο χώρο που με αφορά, στο χώρο της τέχνης.
Ευτυχώς όμως όταν ανοίγω την πόρτα στον πραγματικό κόσμο που ακούγεται,
που βράζει, που έχει μυρωδιές, που εξακολουθεί να ερωτεύεται με πάθος
και υπερβολή, χαμογελάω πονηρά.
Τι δεν έμαθε ο Θεός
Ακούω μια κρυφή οργή, να μπαινοβγαίνει απ' τις πόρτες
Μετά μια μακριά σιωπή να κόβει τις δικές της βόλτες
Τι δεν έμαθε ο θεός, αλήθεια πως δεν είδε τόσα
Ο νόμος στο αίμα πιο σκληρός κι ο χρόνος χάνεται στα φώτα
Γιατί εξατμίζομαι τις νύχτες, γιατί γίνομαι καπνός
Τι δεν ξέρω, τι δεν είδα, τι να πω
Που έχουν κρύψει την ελπίδα, τι δεν έμαθε ο θεός
Πως μπορεί να μη το ξέρει ούτε αυτός.
Πρέπει να δικαιολογείς και τον αέρα που αναπνέεις
Τις νύχτες αν θα κοιμηθείς αν στέκεσαι ή αν καταρρέεις
Τι δεν έμαθε ο θεός αλήθεια που του κρύψαν τόσα
Ο λάθος φαίνεται σωστός, κάτω απ' τα καινούργια φώτα...
Τραγούδι:Χρειάζεται ένα θαύμα - Φίλιππος Πλιάτσικας
Μα τι ωραία μεγάλη αγκαλιά ...είναι αυτός ο πλανήτης! Της Ρένας Λουιζίδου
Λατρεύω τα ταξίδια. Τόσο απλά.
Ανήκω στην ονειροπαρμένη εκείνη κατηγορία των ανθρώπων που όταν
ζορίζονται λίγο παραπάνω από την καθημερινότητα, το άγχος και την
επανάληψη, κλείνουν τα μάτια και φαντάζονται...
Προορισμός, ανθρώπους πολιτισμούς, ορίζοντες.
Ταξίδια. Μικρές προστατευμένες περιπέτειες. Μια βόλτα στη Via Venetto,
ανάβαση στο Μάτσου - Πίτσου, νύχτα στο Σηκουάνα, παζάρια στο Καπαλί
Τσαρσί, ράφτινγκ στην Ζανζινβάρι, θέατρο στη Νέα Υόρκη, λιακάδα
στο Μαυρίκιο.
Λοιπόν η φαντασίωση αυτή του παγκόσμιου περιηγητή τα τελευταία δέκα
δεκαπέντε χρόνια, κόντεψε να γίνει κάτι σαν πραγματικότητα. Έτσι
νομίζαμε τουλάχιστον.
Ταξίδια; Πολλά.. Εύκολα, γρήγορα, απλά. Χιλιάδες πτήσεις φθηνές.
Εκατομμύρια προορισμοί, όλοι πιθανοί. Πακέτα ταξιδιωτικά, οδηγοί,
σελίδες στο internet, προτάσεις και ιδέες για όλα τα γούστα. Πολίτες
του κόσμου -λέει- πια. Μουσικές που ταξιδεύουν, πολιτισμοί που συναλλάσσονται,
γλώσσες που αναμιγνύονται, εικόνες που συντίθενται. Βρε μπας και η παγκοσμιοποίηση έχει και τα καλά της; Μέχρι και η
μόδα μας στόλισε στο ethnic από την κορφή μέχρι τα νύχια. Και η
μουσική ethnic να'ναι, κι ό,τι να' ναι.
Μα τι ωραία μεγάλη αγκαλιά είναι αυτός ο πλανήτης! Τα σύνορα ανοίγουν,
οι άνθρωποι ανακατεύονται, οι αποστάσεις μικραίνουν.
Μικραίνουν; Ή μήπως όχι; Γιατί ξαφνικά ...τι έγινε αλήθεια ξαφνικά;
Εγώ δεν είμαι που θα ταξίδευα χωρίς διαβατήριο σε όλη την Ευρώπη;
Τότε γιατί μου ζητάνε ταυτότητα ακόμα και στην πτήση για Θεσσαλονίκη;
Γιατί μου κρατάνε ακόμα και το τσιμπιδάκι για τα φρύδια;
Εγώ δεν είμαι που θα έφτανα μέχρι τα βάθη της ζούγκλας στο Βόρνεο;
Τότε γιατί σκέφτομαι αυτόματα το «σαρς» κάθε φορά που λέω τη λέξη
Ασία; Γιατί με συλλαμβάνω να ρωτάω πόσο φανατικοί οι μουσουλμάνοι
είναι στην Ιορδανία; Γιατί σε κάθε βόμβα που σκάει σε κάθε επίθεση
αυτοκτονίας, βάζω ένα νοερό -χ- στη λίστα των προορισμών μου; Γιατί
το Μπαλί δεν μου αντιστοιχεί πια στον εξωτικό παράδεισο, αλλά στο
μέρος που σκοτώθηκαν εκατόν τόσοι άνθρωποι; Γιατί διαβάζω δείκτες
εγκληματικότητας και σκέφτομαι ταυτόχρονα το τρίχρονο παιδί μου;
Ξαφνικά γιατί ο κόσμος δεν είναι αρκετός που λέει και ο Τζέιμς Μπόντ;
Γιατί... Γιατί ο κόσμος πάντα τόσος ήτανε και τέτοιος... Μικρός και μεγάλος.
Καλός και κακός. Ωραίος και άσχημος. Μόνο που τώρα που παριστάνουμε
ότι τον ενώσαμε και ότι ξέρουμε τα πάντα πια ο ένας για τον άλλον,
τώρα εμβρόντητοι ανακαλύπτουμε την άβυσσο που μας χωρίζει.
Άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου και το κουτί της Πανδώρας μαζί. Και
τώρα απλώς γίνονται όσα ήταν δρομολογημένα να γίνουν. Φανερώνονται
όσα ήταν κρυμμένα αλλά και όσα κάναμε πως δεν τα βλέπουμε. Αχ δεν
θα το αντέξω απ' όλα αυτά να μείνει μόνο το Ινδικό πασούμι του Κολωνακίου,
το καφτάνι και ο μεταμοντέρνος αμανές με το Beat. Νομίζω πως πάλι
με πιάσανε κοροΐδο. Ίσως πάλι φταίω κι εγώ, που αντιδρώ πάντα ετεροχρονισμένα.
Κι εδώ που τα λέμε κι εγώ ...είμαι στα αλήθεια ανοιχτή; Είμαι τουρίστας
ή ταξιδιώτης; Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο πως το έχω ανάγκη το ταξίδι. Όχι
για να χαλαρώσω ή να ξεκουραστώ. Το' χω ανάγκη γιατί με βοηθάει
να προσδιορίσω ποια είμαι, τι είμαι, τι μ' αρέσει, σε τι πιστεύω
με ποιανού το μέρος θα πάω. Ποιος εχθρός μπορεί να γίνει φίλος. Συνεχίζω να λατρεύω τα ταξίδια. Μόνο που τώρα κάπως τα φοβάμαι κιόλας.
Καλά μαθημένα τα βουνά στα χιόνια. Μάλλον μόλις απέκτησα ακόμη ένα
φόβο που θα πρέπει στο μέλλον να νικήσω...
Ή το κάδρο είναι στραβά κρεμασμένο ή το κοιτάω στραβά εγώ. Αλλιώς πως
γίνεται να μαζεύονται καμιά δεκαριά χιλιάδες άνθρωποι πηγαίνοντας κόντρα
στο γενικό κόλπο, προφανώς εκτός τόπου και χρόνου, στο Ηρώδειο για δυο
μέρες ακούγοντας Θεοδωράκη και μάλιστα σε κάποιες ποιο δύσκολες μορφές.
Δηλαδή αποσπάσματα από το συμφωνικό του έργο, 3ο κοντσέρτο για πιάνο,
Ελικώνα, Ζορμπά κτλ. Αυτό που έγινε μου μεγάλωσε τη σύγχυση ύστερα από
τις έξι παραστάσεις στο Μέγαρο με τον Θάνο, όπου παίζοντας τα τραγούδια
του Καββαδία, είχαν τελειώσει τα εισιτήρια δυο βδομάδες πριν την πρεμιέρα!
Τελικά ο Θεοδωράκης είναι in ή out; Ο Χατζιδάκις τι είναι; Ο Μούτσης,
Ο Σαββόπουλος, ο Ξαρχάκος, ο Γκάτσος, ο Τσαρούχης, ο Καββαδίας, ο Μικρούτσικος;
Ρε μπας και μας δουλεύουνε ψιλό γαζί όλοι αυτοί με τις καλλιτεχνικές
τους ειδήσεις. Τι αμηχανία και τι πανικός είναι αυτός όταν είναι υποχρεωμένοι
να ασχοληθούν και να πουν για όλα αυτά τα βαρετά. Έλα όμως που τη μια
σπάει ο διάολος το ποδάρι του και ο Θεοδωράκης παίρνει βραβείο UNESCO,
την άλλη το βιβλίο του Μάνου Ελευθερίου «Ο καιρός των χρυσανθέμων» φτάνει
τις κι εγώ δεν ξέρω πόσες εκδόσεις. Τι να κάνουν να μη βγάλουν άχνα;
Δε γίνεται να τα περάσουν όλα αυτά στη παρανομία;
Γι' αυτό σας λέω. Κύριοι των Μ.Μ.Ε. μην είστε τόσο επιλεκτικοί σύμφωνα
με τα γούστα σας στην πληροφόρηση και στην πολιτιστική σας προσφορά
προς το κοινό που σας παρακολουθεί για να μαθαίνει τα τεκταινόμενα από
τα μέσα που διαθέτετε. Λίγο πιο χαλαρά που λέει κι ο φίλος μου ο Δημητράκης
και θα είναι όλα καλύτερα.
Άφησέ με δω
Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Στίχοι: Λίνα
Δημοπούλου
Έχω τα φώτα μου τελείως σβηστά
Γυρίζω από σκοτάδι σε σκοτάδι
Κρυμμένος πίσω απ' τα πεσμένα ρολά
Βλέπω της νύχτας το κορμί να λαχανιάζει
Παραδομένος σε ρεφρέν από σουξέ θλιβερά
Σαλτάρει πάνω σε τραπέζια κι αφηνιάζει
Έχει στολίσει με λαμπάκια την μεγάλη ερημιά
Αυτής της πόλης που δεν ξέρει τι γιορτάζει
Άφησέ με δω
Αν βγω, αν βγω θα σου τη βγω φόρα παρτίδα
Άφησέ με δω,
Που μ' έχεις γράψει βρε ζωή μου να δω
Την πιο τρελή της ιστορίας σου σελίδα
Άφησέ με δω
Αν βγω, αν βγω θα σου τη βγω φόρα παρτίδα
Άφησέ με δω
Στο περιθώριο μόνο να ζω
Οι απελπισμένοι ανακαλύψαν την ελπίδα
Ακόμα μία νέα μέρα ξυπνά
Το μπάχαλο αλλάζει προσωπείο
Το καραβάνι ξεκινά για δουλειά
Με χρεωμένα Ι.Χ. στη Μεσογείων
Προεδριλίκι και λεζάντα με λεφτά πλαστικά
Ζωές ριγμένες σε πελάγη επιτοκίων
Κι όσοι επιμένουνε να λεν αυτό το χάλι χαρά
Θα στοιχηθούνε στην ουρά των ηλιθίων
Άφησέ με δω
Αν βγω, αν βγω θα σου τη βγω φόρα παρτίδα
Άφησέ με δω,
Που μ' έχεις γράψει βρε ζωή μου να δω
Την πιο τρελή της ιστορίας σου σελίδα
Άφησέ με δω
Αν βγω, αν βγω θα σου τη βγω φόρα παρτίδα
Άφησέ με δω
Στο περιθώριο μόνο να ζω
Οι απελπισμένοι ανακαλύψαν την ελπίδα
Το μόνο σίγουρο είναι πως η ζωή συνεχίζεται. Ξεκινάω με μια φράση που είναι
φτιαγμένη για φινάλε κειμένου και όχι για ξεκίνημα. Αυτό το τόσο αυτονόητο,
το τόσο απόλυτο που δικαιολογεί, αθωώνει και ενίοτε νομιμοποιεί τα πάντα.
Ό,τι γίνεται έχει λόγο να γίνεται και όποιος λέει το αντίθετο περνιέται
για γραφικός. Εντάξει, η ζωή υπάρχει, δεν εφευρίσκεται και κανείς ποτέ δεν
κατάφερε να κρατήσει ένα ποτάμι μέσα στην χούφτα του, να το σταματήσει για
λίγο. Η ορμή των πλειοψηφιών παρασύρει όλα τα αδύνατα φυλλαράκια σε μία
τυφλή κούρσα προς τα «μπροστά». Αλλά αυτό πάντα συνέβαινε. Όσοι αισθάνονταν
ότι δεν μπορούσαν και δεν ήθελαν να ακολουθήσουν αυτήν την εμφιαλωμένη τρέλα
της τυφλής κούρσας, έστηναν τα αυτοσχέδια αναχώματά τους και προσπαθούσαν
να κρατήσουν την γραμμή της άμυνάς τους. Οι πιο τολμηροί ξεμυτούσαν πού
και πού με κάποια γιούρια, έδιναν την μάχη τους, επέστρεφαν και παραδίδονταν
στα χέρια των τραυματιοφορέων. Ακόμη κι αυτοί όμως χωρίζονταν σε δύο κατηγορίες.
Μου πήρε χρόνια να αποφασίσω σε ποια κατηγορία μου ταίριαζε να είμαι. Ή
μάλλον σε ποια κατηγορία ήμουν φτιαγμένος να είμαι. Σίγουρα δεν θέλω να
είμαι με τους «επαγγελματίες» της άρνησης. Με όσους θεωρούν την ποιότητα
προσωπική εργολαβία και με όσους χαριεντίζονται -σχεδόν ηδονίζονται- με
τις μειοψηφικές τους επιλογές. Γνωρίζω ανθρώπους που διαδηλώνουνμε πάθος κάποιες τέτοιες αγάπες τους, αλλά όταν αυτές αποκτούν περισσότερους φίλους,
τις παρατάνε γιατί κάτι «υποπτεύονται». Αν ο αγαπημένος τους καλλιτέχνης
αρχίσει να πουλάει τρελά, ψάχνουν να βρουν τον επόμενο που δεν πουλάει για
να γίνουν φαν του. Αυτοί, νομίζω ότι δεν αγαπάνε τίποτα τελικά, απλά έχουν
το σύνδρομο της «διαφοράς». Θέλουν απλώς να διαφέρουν και αυτό είναι κάτι
που εμπίπτει στις αρμοδιότητες άλλης επιστήμης και ίσως και άλλης φαρμακευτικής
αγωγής. Δεν μου αρέσει καθόλου που οι αγάπες μου δεν «πουλάνε». Αντιθέτως
στα τρελά μου όνειρα, ονειρεύομαι ότι όλοι μας είμαστε μια μεγάλη οικογένεια,
μια αγκαλιά, και γελάμε και χαιρόμαστε και ζούμε. Δεν είμαι του διχασμού.
Δεν γίνεται φυσικά αυτό, γιατί ακόμη και αν γινότανε θα πέφταμε σε άλλες
πιο επικίνδυνες παγίδες που έχουν να κάνουν με την παράλυση του κριτηρίου
και τις ατροφικές προσλαμβάνουσες. Ξέρω καλά πως οτιδήποτε γίνεται μαζικό
κινδυνεύει να εκφυλιστεί από τον ίδιο του τον εαυτό. Σαν την εξουσία, που
δεν είναι ο καλύτερος βιότοπος των καλών προθέσεων, ακόμη κι αν τις είχες
ξεκινώντας. Όμως, επαναλαμβάνω, δεν χαίρομαι καθόλου με το πώς έχει η κατάσταση. Θα
προτιμούσα να ήταν αλλιώς και το μόνο σχέδιο που θα έκανα για τους «εχθρούς»
μου θα ήταν να τους περιμένω να πεθάνουν από γηρατειά... Αλλά ούτε κι αυτό
γίνεται. Όταν σου πατάνε το πράσινο πρέπει κάτι να κάνεις. Θα μπορούσες
να γίνεις και φίλος με τους πολλούς και όλα να ήταν μια χαρά, αλλά πάλι
δεν γίνεται. Θα σε καταλάβουν κάποτε και τότε θα είναι χειρότερα. Αν είσαι
φτιαγμένος να τρως χορταράκι φυσικό, πόσο θα αντέξεις νομίζεις τρώγοντας
κοπριά, πριν ξεράσεις επάνω στο τραπέζι με τα ακριβά σερβίτσια; Το ξαναλέω,
θα ήθελα να ήταν αλλιώς. Και μακάρι να γίνει...Μέχρι τότε ο καθένας όπως
μπορεί και όσο αντέχει.
Και σαφώς η ζωή συνεχίζεται...
Είσαι χριστιανός;
Ναι.
Θέλεις να γίνεις μουσουλμάνος;
Όχι.
Είσαι εβραίος;
Ναι.
Θέλεις να γίνεις χριστιανός;
Όχι.
Έτσι μας ρωτούσαν από το Παλαιστινιακό Θέατρο της Ιερουσαλήμ, αυτά τα νέα παιδιά ηθοποιοί στο θέατρο του Πανεπιστημίου στην Bologna.
Bologna ή Bo.
Βέβαια, «Boh?» σημαίνει και «ξέρω 'γω;».
Δεν είναι τυχαίο που η τελευταία κουβέντα που μου είπε ο καθηγητής μου Valerio Marchetti πριν με αποδεσμεύσει από την ακαδημαϊκή μου καριέρα-πορεία, ήταν: «Κανένα κείμενο, είτε είναι σε πάπυρο ή σε χαρτί ή σε οθόνη ή σε κορμί δε δίνει απαντήσεις. Θέτει μόνο ερωτήματα».
Έχετε καθίσει ποτέ μετά από μία κουραστική μέρα, παρκάροντας τα ποδήλατα δίπλα-δίπλα να φάτε στο ίδιο τραπέζι ένα φτηνό σάντουιτς με Παλαιστίνιους και Εβραίους;
Εγώ ναι.
Η Ερυθρά θάλασσα και η λωρίδα της Γάζας, ως τα λιμάνια που μυρίζουν την Κύπρο στην Μεσόγειο, δίνουν άλλη γεύση στα φοιτητικά σάντουιτς. Γιατί, το ποιο ακριβό πιάτο είναι η σιωπή και ο σεβασμός της παρέας.
Κανείς, που γεύεται την φιλία σου, δεν θέλει να επιβάλλει τίποτα δικό του. Θέλει, απλά, να μοιραστεί τον ερωτισμό των ονείρων του. Πάνω σε ένα μεταχειρισμένο ποδήλατο.
Το βράδυ στην ταβέρνα, μαγειρεύουμε και σερβίρουμε όλοι εκ περιτροπής, εμείς οι φοιτητές, όχι οι φαντάροι του ΟΗΕ. Μαγειρεύεις και σερβίρεις στον υποτιθέμενο εχθρό σου. Εχθρούς μας χρήζει η θρησκεία. Ποια θρησκεία; Του χρηματιστηρίου;
Όλοι οι νεαροί διανοούμενοι, για πάντα, θα ταυτίζονται με τον αντίστοιχο αθάνατο Τσε Γκεβάρα ,που γέννησαν τα χρώματα και η αγωνία του τόπου του.
Ο Χριστός, σταμάτησε στο Έμπολι, θα μπορούσε να σταματήσει και στα καμένα της Πάρνηθας, θα μπορούσε να σταματήσει και στο Villa Mercedes ή στο Allou Fun Park. Αλλά μπορείτε να τον φανταστείτε διαπλεκόμενο ανάμεσα σε οικοπεδοφάγους; Πιστεύετε ότι χάρηκε για το ότι η μάνα του ήταν παρθένα; Ή ήθελε να μείνει στην ιστορία για το ότι η σύντροφός του ήταν πουτάνα; Υπάρχει καμία εικόνα ή μαρτυρία να φοράει μαύρα ράσα; Η μόνη μαρτυρία που θα μπορούσα να πιστέψω να του αρέσουν τα μαύρα ρούχα, είναι να ακούει τον Lou Reed ή τον Jim Morrison, τραγουδώντας «take a walk on the wild side» ή «i need someone who doesn't need me».
Αλλά, ζούμε αλλού. Εδώ, που το Βατοπέδι με όλους αυτούς που έχουν αγκιστρωθεί στα χρυσόβουλα βρακιά του Βυζαντίου, που κέρδισαν οι σκοταδιστές της εκκλησίας με πισωκολλητά επί Τουρκοκρατίας και εδώ που την παγκόσμια ημέρα χωρίς αυτοκίνητο όλοι όσοι μένουν στην Εκάλη, θυμήθηκαν ότι έχουν γκόμενα στο Πέραμα.
«Εγώ, θα πάρω την φυλή μου και θα φύγω. Θα πάμε στον Άραχθο να τραβήξουμε κουπί για τρεις ώρες, να πλύνουμε την ψυχή μας στα νερά και τη σιωπή κάτω από απολιθωμένες ρίζες δέντρων και μεσ' τους κήπους των ματιών αυτού του τόπου, που η κληρονομιά που μας αφήνουν μέσα από μία παράγκα στο ποτάμι και τις παγωμένες κολυμπήθρες, είναι: «τι φοβάσαι Νίκο πιο πολύ στην ζωή σου; Τις ενοχές παιδιά. Οι ενοχές δεν είναι ιδέα, οι ενοχές είναι μία σακούλα γεμάτη σκουπίδια μεσ' στα σπλάχνα μου και δεν τη θέλω. Μακάρι εγώ και όλοι οι άνθρωποι να καταφέρουμε να την πετάξουμε μια μέρα μακριά».
ΥΓ1 η 17 Νοέμβρη είναι Μέσα. Οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες και οι παπάδες που έχουν πάρει μέρος στα μεγαλύτερα σκάνδαλα και εγκλήματα γιατί είναι έξω;
ΥΓ2. Οι πειρατές έχουν ένα χρυσό σκουλαρίκι στο αυτί, γιατί όταν τους βρει κάποιος νεκρούς στη θάλασσα ή στα βράχια, πρέπει ως κώδικα τιμής, να πάρει το σκουλαρίκι σαν αντίτιμο και να τους κάνει μία αξιοπρεπή κηδεία. Εμάς, το χρυσό μας σκουλαρίκι είναι η μουσική μας.
Σκόρπιες σκέψεις σε μιαν ανήσυχη εποχή... Του Γιώργου Ανδρέου
Από το τέλος της χούντας (1974) ελπίζω (ελπίζουμε) πως τα πράγματα θα πάνε καλύτερα στον τόπο μας. Θυμάμαι φοιτητικές συζητήσεις, επαγγελματικές προσδοκίες, ενήλικες παρεμβάσεις και διάλογο μέσα στο κοινωνικό σώμα με θέμα πάντοτε την ανάγκη η χώρα να προοδέψει, να θεραπεύσει τριτοκοσμικές πρακτικές και λαϊκισμούς κάθε είδους. Σήμερα, κοντά στα πενήντα μου πια, συνειδητοποιώ με λύπη βαθειά πως χρειάζονται τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια για να διαμορφωθεί μια διαφορετική και σοβαρότερη στάση ζωής στην Ελλάδα, μια στάση που προϋποθέτει ΑΜΕΣΗ δραστική και ουσιαστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση-αφού μόνο η Παιδεία μπορεί να μας βγάλει από το τέλμα, μόνο νέοι Έλληνες με μόρφωση και ήθος μπορούν να δώσουν έναν διαφορετικό «τόνο» στην δημόσια και ιδιωτική διαχείριση της ζωής μας. Όμως -ώσπου κι αν συμβεί αυτή η θεμελιακή μεταβολή- εγώ θα έχω φτάσει στη... σύνταξη (αν υπάρχει Ασφαλιστικό και σύνταξη για μας τότε). Αφού η Ιρλανδία ακολούθησε τη «σωστή» οικονομική πολιτική όλα αυτά τα χρόνια (το «Ιρλανδικό θαύμα» κλπ.) κι εμείς τη λαθεμένη, γιατί σήμερα οι δύο χώρες βρίσκονται σε παρόμοιες συνθήκες κρίσης (με ανάγκη λήψης «οδυνηρών» μέτρων), με πολύ μεγάλα οικονομικά προβλήματα; Δηλαδή η Ιρλανδία ποιά μέτρα πρέπει να πάρει, τα ακριβώς αντίθετα από εμάς; Γιατί όλοι στα Media ασχολούνται μόνο με το δημόσιο τομέα και τους δημόσιους υπαλλήλους και τα πολλά (και σεβαστά) προβλήματα τους; Η υπόλοιπη χώρα των ιδιωτών της οικονομίας, εκείνων που δεν έχουν εγγυημένο ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΜΙΣΘΟ (κι όχι δεκατέσσερις) αντιμετωπίζεται ως μη υπάρχουσα, λες και πλην των εργαζομένων στο δημόσιο, όλοι οι άλλοι Έλληνες είναι ...εφοπλιστές και μεγαλοκαπιταλιστές. «Δεν έχω ποτέ διοριστεί σε κρατική θέση και ζω από την εργασία μου ως ιδιώτης. Αν δεν δουλέψω, δεν έχω να ζήσω, τόσο απλά», μου έλεγε φίλος πριν λίγες μέρες. Προσυπογράφω. Κι αγανακτώ εξίσου. Τελικά ο Καραμανλής (στην τελευταία, καταστροφική, προεκλογική του εκστρατεία) έλεγε την αλήθεια, γι' αυτό ο Παπανδρέου υιοθέτησε τις προεκλογικές προτάσεις του αντιπάλου του και τις εφαρμόζει κατά γράμμα! Τί εξαίσια δικαιολογία η «οικονομική κρίση», τί υπέροχο άλλοθι το «δεν υπάρχουν λεφτά»! Επικαλείσαι (αν είσαι κυβερνητικό ή διοικητικό στέλεχος του κρατικού μηχανισμού) τις ως άνω επεξηγήσεις και ...καθάρισες! Για πολιτισμό, παιδεία, υγεία, κοινωνική πολιτική «δεν υπάρχει σάλιο». Αυτά βλέπει ο πονηρός ιδιώτης κι αρχίζει απολύσεις που συνοδεύει με κροκοδείλια δάκρυα... Αν νομίζουν οι οικονομικοί μας εγκέφαλοι πως το «πάρτι» που «τέλειωσε» αφορούσε τη μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων, γελιούνται. «Το ψάρι βρωμάει απ' το κεφάλι» και τα χάλια της χώρας (εδώ και τουλάχιστον ογδόντα χρόνια) συνειδητά διαμόρφωσαν πολιτικές και οικονομικές κάστες, ώστε να λυμαίνονται προνομιακά και ανενόχλητα τη δύσμοιρη πατρίδα μας. Και τώρα, αφού θησαύρισαν, μας κουνάνε το δάχτυλο στη ...μούρη, κατηγορώντας μας ως υπαίτιους της ...κρίσης! Όμως (πολλές παροιμίες θυμάμαι σήμερα) «πίσω έχει η αχλάδα την ουρά»: Αργά ή γρήγορα σ' όλη την ευρωζώνη οι άνθρωποι της εργασίας θα 'βγούν στους δρόμους απελπισμένοι (και γι' αυτό πολύ αγριεμένοι κι αποφασισμένοι). Ζήσαμε, λέω, την πτώση του «υπαρκτού» σοσιαλισμού-ήρθε η ώρα να δούμε και την κατάρρευση του «καπιταλιστικού μοντέλου», αυτού που δήθεν...νίκησε, τρομάρα του. Κι η πονηρή Ευρωπαϊκή Ένωση θα νιώσει στο πετσί της πολύ σύντομα, πως δεν γίνεται οι λαοί να συμμαχούν μόνο για τα ...φράγκα κι όχι σε μια βάση αλληλεγγύης και συνοχής πολιτικής, πολιτισμικής και, πάνω απ' όλα, ηθικής. Τελικά, ζούμε σε πολύ ενδιαφέρουσα εποχή. Αρκεί να καταφέρουμε να ...επιζήσουμε.
Τραγούδι: Νίκος Ξυλούρης - Πως να σωπάσω;
Ηχητικό Ντοκουμέντο
-Mε τη φωνή του Νίκου Ξυλούρη
Ακούστε...
Διάρκεια: 8:04 - (2.430KB)
Oι φίλοι μου σαλτάρουνε... Του Μπάμπη Ξαρχάκου
Ως χώρα έχουμε λύσει το πρόβλημα των ναρκωτικών. Με την ευθανασία! Πώς αλλιώς να εξηγήσεις την παντελώς αναλγησία του κράτους όταν κόβει τις επιχορηγήσεις στους συλλόγους απεξάρτησης, όταν όχι μόνο δεν προσλαμβάνει νέο προσωπικό στα κέντρα πρόληψης, δεν ανανεώνει και τις συμβάσεις στο ανεπαρκές και προβληματικό(!) υπάρχον, αφού πολλοί "υπάλληλοι" πασάρουνε στη ζούλα τη μεθαδόνη, βγάζοντας το κάτι τις τους(!!). Όταν στα τριτοκοσμικά μας ψυχιατρεία αναλογεί ένας νοσηλευτής για σαράντα ασθενείς. Όταν όλοι πουλάνε και όλοι αγοράζουν γύρω μας. Όταν όλοι εμείς έχουμε σηκώσει παραβάν και δεν τους βλέπουμε, δεν τους ακούμε. Δεν υπάρχουν. Μόνο όταν πέφτει στη πιάτσα η σκάρτη σκόνη και θερίζει τις ψυχές κατά δεκάδες, τότε αναρωτιόμαστε τι έγιναν οι φίλοι μας κι έχουμε μέρες να τους δούμε. Η ηρωίνη είναι για τη ψυχή μια δεξαμενή στέρησης των αισθήσεων. Επιπλέοντας στη Νεκρή Θάλασσα της μαστούρας, δεν νιώθεις πόνο, τύψεις, ντροπή, λύπη, κατάθλιψη, επιθυμίες. Οι σκέψεις παρασύρονται σαν τα φύκια του ωκεανού και χάνονται σε μια μακρινή, γκρίζα υπνηλία, αδιόρατες, απροσδιόριστες. Το σώμα υποτάσσεται σε έναν κρυογονικό βαθύ ύπνο. Η άτονη καρδιά χτυπάει αδύναμα και η αργή αναπνοή σιγά σιγά καταλήγει σε περιστασιακά φυσήματα. Βαριά παραλυτική νιρβάνα μουδιάζει τα άκρα, και πιο μέσα, πιο βαθιά, γλιστράς προς την αναισθησία, προς την τέλεια και παντοτινή μαστούρα. Αυτή η χημική άφεση αμαρτιών, πληρώνεται, όπως κι όλα τα άλλα στον κόσμο, με φως. Το πρώτο πράγμα που χάνουν οι ηρωινομανείς είναι το φως στα μάτια τους. Τα μάτια τους είναι χωρίς φως, όπως τα μάτια στα αρχαία αγάλματα. Μετά χάνουν το φως της επιθυμίας. Αργά ή γρήγορα στο τελευταίο στάδιο της ευχαρίστησης από το ναρκωτικό ο ηρωινομανής θα προτιμήσει να απαρνηθεί τη γυναίκα που αγαπάει, παρά να τη βγάλει χωρίς τη δόση. Αργά ή γρήγορα, κάθε χρήστης σκληρών ναρκωτικών γίνεται ένας διάβολος σε εξορία. Για να μπει κάποιος σε πρόγραμμα απεξάρτησης (μεθαδόνη) πρέπει να περιμένει 5 με 6 χρόνια. Με αποτέλεσμα οκτώ στους δέκα να πεθαίνουν ή να τρελαίνονται. Και πως είναι η αποτοξίνωση από την ηρωίνη; Θα σου πω. «Σκέψου κάποια στιγμή στη ζωή σου που φοβήθηκες στ' αλήθεια. Κάποιος έρχεται κρυφά από πίσω σου όταν πιστεύεις ότι είσαι μόνος, και φωνάζει δυνατά για να σε τρομάξει. Μια συμμορία σε περικυκλώνει. Πέφτεις από μεγάλο ύψος σε κάποιο όνειρο, ή στέκεσαι στην άκρη ενός γκρεμού. Κάποιος σου κρατάει το κεφάλι κάτω από το νερό και νιώθεις να σου φεύγει η ανάσα και παλεύεις, αγωνίζεσαι με νύχια και με δόντια να βγεις στην επιφάνεια. Χάνεις τον έλεγχο του αυτοκινήτου και βλέπεις έναν τοίχο να έρχεται καταπάνω σου ενώ ουρλιάζεις χωρίς ήχο. Μετά, πρόσθεσέ τα όλα μαζί, όλους αυτούς τους τρομερούς φόβους που σφίγγουν το στήθος, και νιώσε τους όλους μαζί ταυτόχρονα, όλους την ίδια στιγμή, κάθε ώρα, κάθε μέρα. Και σκέψου κάθε πόνο που ένιωσες -το κάψιμο από το καυτό λάδι, το κοφτερό κομμάτι τζαμιού, ένα κόκαλο που σπάει, τα χαλίκια που σε έκοψαν όταν γλίστρησες κι έπεσες πάνω στο δρόμο το χειμώνα, τον πονοκέφαλο, τον πόνο στα αυτιά και τον πονόδοντο. Μετά πρόσθεσέ τα όλα, κάθε ώρα, κάθε μέρα. Μετά σκέψου κάθε αγωνία που έχεις νιώσει. Θυμήσου το θάνατο κάποιου αγαπημένου προσώπου. Θυμήσου την απόρριψη κάποιου ανθρώπου που αγαπάς. Θυμήσου τα συναισθήματα της αποτυχίας και της ντροπής και των απερίγραπτα φοβερών ενοχών. Και πρόσθεσέ τα όλα, όλες τις θλίψεις και όλες τις δυστυχίες που σε μαχαιρώνουν κατάκαρδα, και νιώσε τις όλες ταυτόχρονα, κάθε ώρα και κάθε μέρα. Αυτή είναι η αποτοξίνωση από την ηρωίνη. Είναι σαν να σε γδέρνουν ζωντανό. Η επίθεση της αγωνίας στον απροστάτευτο νου, στο μυαλό, χωρίς τις φυσικές ενδορφίνες, κάνει τους ανθρώπους να παραφρονούν. Κάθε ναρκομανής που κάνει αποτοξίνωση είναι τρελός. Η τρέλα είναι τόσο άγρια και απάνθρωπη που μερικοί δεν καταφέρνουν να βγουν ζωντανοί. Και όσοι τελικά τα καταφέρουν, τους σκοτώνουμε μετά με τα ίδια μας τα χέρια». Κάθε μέρα που περνάω από τη πλατεία, μετράω τις απουσίες. Κάθε βράδυ στον ύπνο μου μετράω τα τρυπήματα στη καρδιά μου. Έχω θυμώσει και φωνάζω: Κουφάλες σταματήστε να σκοτώνετε τα παιδιά μας.
Οι φίλοι μου
(Λίνα Νικολακοπούλου)
Οι φίλοι μου σαλτάρουνε
στα όρθια σουτάρουνε
και ψάχνουνε για τέρμα
Σε κάτι αποδυτήρια
χτυπάνε δηλητήρια
και κάτω απ' την επήρεια
τρυπάνε σκέτο δέρμα
Οι φίλοι μου μ' αφήνουνε
μονάχοι τους θα γίνουνε
με τη γραμμή στο τζάμι
Σηκώσαν τα μανίκια τους
σκοτώσανε δυο νοίκια τους
γυμνοί στα δεκανίκια τους
για μια χαρά χαράμι
Τη βρήκες; Την ακούς;
Σε ποια ζωή σε πιάνω;
Mε ποιούς κανονικούς;
Να πάω να στην κάνω...
Ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών, δηλαδή ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι ο μελλοντικός πρόεδρος, η κολοσσιαία πολεμική μηχανή έχει ήδη μπει μπροστά, με στόχο την εξόντωση όλων όσων θεωρεί εχθρούς της. Ακόμα κι αυτών -όπως η Ελλάδα- που δεν υπακούνε τυφλά τις εντολές της. Ιράν, Κορέα, αραβικός κόσμος (μη υποτελής) και φυσικά άμεσα η Ρωσία και στο βάθος η Κίνα. Μετά θα 'ρθει η σειρά των "άτακτων" της Νότιας Αμερικής. Ένας νέος θανάσιμος κίνδυνος, πολυπρόσωπος, πολυπλόκαμος σαν χταπόδι, κάνει αργά, αλλά σταθερά, την εμφάνισή του στο προσκήνιο της παγκόσμιας ιστορίας. Σημερινός στόχος είναι τα Βαλκάνια, με κύριο σύμμαχο τη "μεγάλη" Αλβανία, ξεκινώντας από το Κόσοβο με συνεργάτες τούς υπεύθυνους για μαζικές δολοφονίες Ου-τσε-κα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, γεγονός πρωτοφανές για τη χώρα μας, μερικοί "επιστήμονες" επέλεξαν το αμφιθέατρο του Παντείου Πανεπιστημίου για να αναπτύξουν δημόσια την υποστήριξή τους σ' ένα βασικό αίτημα της "Μεγάλης Αλβανίας", την κατάκτηση της Ηπείρου έως την Πρέβεζα με τη δικαιολογία ότι ανήκε στην Αλβανική Τσαμουριά, απ' όπου τους έδιωξαν με εγκληματικές πράξεις οι Έλληνες. Ασφαλώς πρόκειται για οργανωμένη προβοκάτσια των ΗΠΑ, ώστε να μελετηθούν οι δικές μας αντιδράσεις και να προπαρασκευασθεί ψυχολογικά η εδαφική επέκταση της Αλβανίας μετά το Κόσοβο και σε ένα μεγάλο τμήμα των Αλβανοφώνων περιοχών των Σκοπίων και ακολούθως και σε δικά μας εδάφη.
Από την άλλη μεριά, η σύμπλευση της Τουρκίας με τις ΗΠΑ στο Κόσοβο -που έσπευσε πρώτη αυτή να το αναγνωρίσει- προετοιμάζει το έδαφος για πονηρά σχέδια σε βάρος της χώρας μας με βάση όχι μόνο το Αιγαίο και την Κύπρο, αλλά και τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη, που, ακολουθώντας το παράδειγμα του Κοσόβου, μπορεί να διεκδικήσει τη δική της ανεξαρτησία. Η ηγεσία των Σκοπίων φαίνεται ότι γνωρίζει από πρώτο χέρι αυτά τα σχέδια των ΗΠΑ και γι' αυτό δείχνει αυτή την αλαζονική αδιαλλαξία. Και πράγματι σ' αυτή τη φάση συμπορεύονται με την πολιτική που εκθέσαμε. Όμως τι θα κάνουν όταν θα ξεκινήσει η επόμενη φάση, της φιλοαλβανικής τακτικής, οπότε το κρατίδιό τους θα κοπεί στη μέση; Γιατί θα πρέπει να γνωρίζουν, τόσο αυτοί όσο και οι ΗΠΑ, ότι μπορούν να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες, όμως φυλετικά είναι Σλάβοι και ως εκ τούτου κατατάσσονται ουσιαστικά στη χορεία των εχθρών των ΗΠΑ μαζί με τη Ρωσία, τη Σερβία, αλλά και τη Βουλγαρία, που κι αυτή δεν πρέπει να έχει αυταπάτες. Έτσι, γυρίζοντας σε μας τους Έλληνες, θα πρέπει να δούμε ότι η κατάσταση, όπως εξελίσσεται, είναι παραπάνω από τραγική. Δεδομένου ότι οι Αμερικανοί δεν πείθονται πια από όσες υποκλίσεις κι αν κάνουν απέναντί τους οι ποικιλόμορφες αμερικανόφιλες ηγεσίες. Κι αυτό γιατί φοβούνται και μισούν τον λαό μας, για τον οποίο είναι βέβαιοι ότι στη μεγάλη του πλειοψηφία απορρίπτει τα φιλοπόλεμα σχέδιά τους. Και γι' αυτό θέλει να μας τιμωρήσει με κάθε τρόπο. Εκτός κι αν αποφασίσουμε όλοι μαζί να γονατίσουμε και να φιλήσουμε τα πόδια τους, κάνοντας όρκους ότι από δω και στο εξής θα είμαστε καλά παιδιά και πειθήνια όργανα στην όποια πολιτική τους. Όμως, αφού το παιχνίδι είναι έτσι κι αλλιώς για μας χαμένο, τότε ας πέσουμε με το κεφάλι ψηλά. Ας μην περιμένουμε βοήθεια από πουθενά. Ούτε έχουμε συμμάχους. Είμαστε εμείς κι εμείς. Ας φροντίσουμε λοιπόν να είμαστε τουλάχιστον ωραίοι, περήφανοι και -γιατί όχι- χαρούμενοι, αφού θα έχουμε πάρει τη μεγάλη απόφαση, να γίνουμε όλοι μαζί μια γροθιά, ενωμένοι μπροστά στην προδοσία και την ασχήμια που χτυπάει την πόρτα μας. Προδοσία η αναγνώριση. Γιατί είναι προδοσία η αναγνώριση του Κοσόβου χωρίς την έγκριση της διεθνούς κοινότητας, του ΟΗΕ. Δηλαδή μιας επαρχίας που από αιώνες αποτελεί τμήμα της Σερβίας. Και τι θα νιώθαμε εμείς αν μεθαύριο μας έπαιρναν με το έτσι θέλω τη μισή Κύπρο, τη Θράκη ή την Ήπειρο;
Όπως είναι ασχημία να ανεχόμαστε να μας περιφρονούν και να μας βρίζουν -οχυρωμένοι κάτω από τα σκέλια των Αμερικανών- οι Σκοπιανοί και μεις να τους παρακαλάμε και να ζητάμε τη μεσολάβηση των Αμερικανών χάνοντας κάθε μέρα και πιο πολύ την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνειά μας. Ας κλείσουμε λοιπόν τα σύνορα κι ας σταματήσουμε τις διπλωματικές και οικονομικές μας σχέσεις κι ας τους αφήσουμε να αυτοαποκαλούνται όπως θέλουν, κοροϊδεύοντας τους εαυτούς τους. Οφείλουμε να περάσουμε κι αυτή τη νέα δοκιμασία με το κεφάλι ψηλά. Μπορεί να υποφέρουμε, όμως το ζητούμενο για μας είναι να παραμείνουμε Έλληνες. Και θα παραμείνουμε Έλληνες. Ας μην ξεχνάμε από πόσες και ποιες σκληρές δοκιμασίες περάσαμε ως τώρα, όμως πάντοτε στο τέλος βγήκαμε νικητές. Το ίδιο θα συμβεί και στο μέλλον...
Μίκης Θεοδωράκης
26 Φεβρουαρίου 2008
Μνήμη
Βιετνάμ 1957-1975
Άντε τώρα να κλείσουν το κουτί της Πανδώρας... Της Μαρίας Χούχλη
Τα φεγγάρια
πάνω από την Βαγδάτη, τη Μοσούλη, το Κιρκούτ και την Φαλούτζα συνεχίζουν
να μετρούν νεκρούς, τα ποτάμια του Ιράκ εξακολουθούν να καταπίνουν
τα στυφά μέταλλα του πολέμου που τέλειωσε αλλά δεν τελείωσε...
Σοκ και δέος επιδίωξαν, σοκ
και δέος εισπράττουν, δεν περνάει μέρα που να μην φτύνουν αίμα,
δεν περνάει 24ωρο χωρίς να μετρούν απώλειες, κάθε ώρα και φόβος,
ψηλαφούν στα τυφλά σε μια άγνωστη και ακατανόητη χώρα το χαμό, τον
δικό τους αφανισμό. Δεκατρείς δεν άντεξαν και έδωσαν τέλος στη ζωή
τους, για μην σκοτωθούν, υπογράφουν ψεύτικα γράμματα με μια πραγματικότητα
άλλη από εκείνη που τους τρομάζει, μια πραγματικότητα που βολεύει
-τρικυμισμένες μέρες, τρικυμισμένες ζωές- η αστερόεσσα διπλώνεται
ολοένα και πιο συχνά πάνω από τα φέρετρα, μάνες, γυναίκες και αδελφές
κλαίνε αλλά μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας γιατί απαγορεύτηκε,
λέει, να καταγράφεται η επιστροφή των νεκρών στρατιωτών, για το
καλό του έθνους...
Οι ερωτήσεις περισσότερες από τις απαντήσεις, η λέξη χάος προβάλλει
ολοένα και πιο συχνά στα αμερικάνικα πρωτοσέλιδα, οι image makers
καταπίνουν προζάκ, τρέχουν να μαζέψουν ό,τι πια δεν μαζεύεται, αγωνιούν
για τα χειρότερα...
Άντε τώρα να κλείσουν το κουτί της Πανδώρας...
Ποιες ήταν οι Πλάτρες που τους έστειλαν να βρουν; Τίποτα στο Ιράκ,
ένα είδωλο...
Αυτό είχατε κατά νου, κύριε Μπούς, όταν δίνατε το σύνθημα να αστράψουν
και να βροντήσουν οι λεγεώνες; Διότι τι μας λέγατε τότε; Ο πόλεμος
πρέπει να γίνει για το καλό της δημοκρατίας και το κακό της τρομοκρατίας,
για να δουν άσπρη ημέρα οι Ιρακινοί... Βεβαίως και οι πολυεθνικές...
Αλλά αυτό το μάθαμε αργότερα...
Σκορπίσατε ανέμους και ήρθε η ώρα να θερίσετε θύελλες!! ΄Ενας πόλεμος
που ήταν χαμένος από την αρχή, ένας πόλεμος σαν φόδρα στο ματωμένο
ρούχο της 11ης Σεπτεμβρίου... Πώς να ξεκολλήσει από την φρίκη της;
Την ακολουθεί...
Και οι τάλανες του Ιράκ; Τους έταξαν με φωτιά και σίδερο μια άλλη
πατρίδα αλλά έπρεπε να την πληρώσουν με τις σάρκες τους... Τώρα
καταλαβαίνουν ότι η ελευθερία που τους πούλησαν με το στανιό ήταν
δανεική και πρέπει να πληρώσουν σε πολλές δόσεις, όχι άτοκες αλλά
έντοκες και αιματοβαμμένες. Μια χώρα στην εντατική για να μάθει
να ζει χωρίς το γύψο του Σαντάμ αλλά κάτω από την κατοχή της πιο
δημοκρατικής χώρας του κόσμου, λέει...
Τα φεγγάρια πάνω από την Βαγδάτη, τη Μοσούλη, το Κιρκούτ και την
Φαλούτζα συνεχίζουν να μετρούν νεκρούς, τα ποτάμια του Ιράκ εξακολουθούν
να καταπίνουν τα στυφά μέταλλα του πολέμου που τέλειωσε αλλά δεν
τελείωσε, έφυγε ο δυνάστης αλλά είναι παρόν σαν αόρατη απειλή...
Οι μάνες τι μέλλον να σκεφτούν για τα παιδιά τους, σε ποια αξιοπρέπεια
να πιστέψουν... Και 'κείνος ο έφηβος ιρακινός που εξέπεμπε σήματα
κινδύνου μέσω internet όταν άνθρωποι με υψηλό βαθμό πολιτισμού πετούσαν
πάνω από το κεφάλι του προσπαθώντας να τον σκοτώσουν;
Είχε γράψει έτσι ο Όργουελ, μισό αιώνα πριν... Τι να σκέφτεται τώρα,
που να βρίσκεται στ' αλήθεια;
Μια χώρα στο λυκόφως, να μετεωρίζεται υπό την κλαγγή των όπλων,
σαν μια έρημος, μια έρημη χώρα... Τόσος πόνος, τόση ζωή άραγε πήγανε
στην άβυσσο;
Για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη;
Τραγούδι: Ιmagine - John Lennon
Ακούστε...
Διάρκεια: 03:15 - (1.448KB)
Salonikebrities: Όπερα σε τρεις πράξεις... Του Διογένη Δασκάλου
ΠΡΑΞΗ 1
Α: Άσχημος είναι ο άσημος στον κόσμο των SALONIKEBRITIES και όμορφος ο Διάσημος. Κι αυτό όμως ακόμη ακούει σε κανόνες. Δεν χαίρεις της εκτίμησης ως Κατερίνα Λάσπα αν σ' έχει φάει η Λεμεσός το ΡΙΚ και η σεφταλιά εν αντιθέσει αν σέρβιρες κάποτε τον Καπότε στη Ρένα της Φτελιάς. Φωτό δεκτή. Πιάτο του (3ΑΑΑ) SALONIKEBRITIE πάντα ο Αστακός ειδικά όταν πρόκειται για γεύμα «κούτρα». Τρώγεται αστακ-ός που να πεις κύμινο. Β: Βάνα Μπάρμπα (Γιάννενα;) Βατσέρης με 2 παππούτσια πάνινα; με ένα ξύλινο γιωτ του 21 και τη μυθική ροζ κάντιλακ με το σάπιο σασί. Βάνα νύφη, Βατσέρης κουμπάρος. Κάθε γνήσιος glam SALONIKEBRITIE κατάγεται από κάπου αλλού και θέλει μανιωδώς να γίνει ένας απ' αυτούς με αφρώδη λύσσα. Όταν η επαρχία διψά πατώντας στη συμπρωτεύουσα, για να εκτιναχθεί στην Αθήνα.
Πιάτο Βάνας, Βατσέρη είναι το αξεπέραστο Βαβάτσικος (πίσω απ' το ποτάμι που τρέχει είμαι μια πηγή perrie) στα κάρβουνα. Γ: Γαλλικά, πιάνο, τούμπα και καράτε μαθαίνει το Πανόραμα στον ελεύθερο χρόνο του, όσος περισσεύει τέλος πάντων, απ' την εκμάθηση ιστιοπλοΐας στον Όμιλο. Όταν ο γνήσιος SALONIKEBRITIE συμπλέει αρμονικά με την κουράδα του Θερμαϊκού. Η αγωνία της πτώσης και ο εναγκαλισμός με την καπότα. Φτύσ' την κρυφά τώρα που δεν βλέπουν οι φτωχοί. Πιάτο θαλασσο SALONIKEBRITIE, λούτσος περιχυμένος με φύλλα χρυσού από την DENIS VILDIRIDI και σαλάτα με τριμμένα καρώ καρότα. Δ: Δέσποινα Πορτοκάλη. Η ιέρεια των SALONIKEBRITIES. Η γυναίκα φρούτο, όνομα και πράγμα. Τις κρύες νύχτες οι κοσμικού σιγοψυθιρίζουν πως βουτάει στο Θερμαϊκό αργά τη νύχτα ως πορτοκάλι και βγαίνει ως αδερφή του Μέγα Αλέξανδρου. Σωστή γοργόνα εθεάθη άλλωστε και σε πάρτυ ανάλογο με background την κατοικία της ντεμοντέ αυτής πόλης σε μορφή κουτσομπολιού. Ο κοινωνικός ιστός ως δίχτυ και θηλιά για όποιον λάμπει και προκόβει το νήμα του αστραφτερού. Πιάτο της πλατινέ σπανάκι με μπαλσάμικο σανέλ. Ε: Ελευθερία σημαίνει επιλογές, έτσι είναι αν έτσι νομίζουμε. Επιτέλους η Θεσσαλονίκη έχει τουλάχιστον 2 μεγάλα περιοδικά και άπειρα ένθετα που ασχολούνται μ' αυτούς τους εκατομμύρια 10 ανθρώπους που οι 5 τους απασχολούνται με τους υπόλοιπους 5. Η κοινωνία του τίποτα επιτίθεται στο μηδέν και βγαίνουν ισόπαλες πάντα όμως κατά του χαμερπούς και φτηνού φτωχού και ηλιθίου αδαή λαουτζίκου. Ανοίγοντας μία σελίδα στην τύχη ευγνωμονείς το Θεό που τους έκανε όλου αυτούς τόσο ίδιους για να μπορείς να τους αποφεύγεις ανά πάσα στιγμή. Αν και δεν κινδυνεύεις γιατί βρίσκονται σε άλλο χωροχρόνο. Στην στρατόσφαιρα του φανταστικού.
Ομαδικό πιάτο ο κύβος του Συνασπισμού μ' ένα κύβο σβαρόφσκυ αντί του μπας κλας κύβου κνόρ. Ζ: Ζωζώ Νταλμάζ, θεά και γκόμενα του Κεμάλ Ατατούρκ, ανάμεικτες ρίζες Ευρώπης και Τουρκίας αναστάτωσε τη Σαλονίκη και χάραξε στο DNA της κάθε επερχόμενης SALONIKEBRITIES για πάντα, αφήνοντας τη φάτσα της πάνω στα ΣΑΝΤΕ και το άρωμά της σε όλες τις επίδοξες βλάχες ημικαλλονές ημιδιατροφής και ημιπλούσιας αισθητικής.
Πιάτο που συνδυάζει φτώχεια και χλιδή είναι μόνο ένα. Παππουτσάκια τουρσί, τυλιγμένα με κορδόνια από Μαρί Σαντάλ.
ΠΡΑΞΗ 2
Η: Ή ταν ή την πατάν. Πολλοί δοκιμάζουν να μπουν στον αστραφτερό κόσμο της χαιρετούρας και της φωτογραφίας αλλά λίγου τα καταφέρνουν. Οι γυναίκες πρέπει να βρουν το πλούσιο χαϊβάνι και να τον πάρουν στο consept (πάμε πακέτο). Αλλά και το χαϊβάνι το πλούσιο πρέπει να βρει την κατάλληλη γυναίκα με τη βοήθεια της πεπειραμένης μάνας της οποίας της κόβει και από προσωπικής πείρας ίσως, ποια επίδοξη μετά το γάμο θα σταματήσει να πηγαίνει το «γράμμα».
Πιάτο ζεύγους κέρατα τάρανδου σοταρισμένα με σως κάτι πολύ ελαφρύ π.χ. φελούς. Επιδόρπιο αχ-λάδι με τυρί παραγωγής μας με την ονομασία SALONIKEBRI - cheese. Θ: Θεσσαλονίκη μου μεγάλ' γλαμουρομάνα εσύ που βγάζεις τα SALONIKEBRITIES παιδιά.
Θεσσαλονίκη μου SALONI - KEBRITG μάνα είσαι γεμάτη, fiorutsi και galla.
Θεσσαλονίκη Νέα Υόρκη όλο πετιέμαι
Μεγαλοπιάνομαι το λέω και καφιέμαι
Θεσσαλονίκη μου ποτέ δε σ' απαρνιέμαι
Μόνο με glamour fame σκάφη ξεγελιέμαι.
Πιάτο κοσμικό σαλονικάϊ σε ταπεράκι, χωριάτικη σαλάτα, φερμένη απ' το πα-σίγνωστο ελληνικό εστιατόριο «Μύλος» της Νέας Υόρκης με υλικά κατευθείαν απ' την Ελλάδα. Ονομαστό πιάτο ως «sourta ferta». Ι: Ιωάννης Μελισσανίδης. Το πνεύμα και η αρχαία θεότητα σε ένα μυθικό και αμφιλεγόμενο πρόσωπο που σεβόμενο το ρόλο του και αυτό που εκπροσωπεί ως αθλητής SALONIKEBRITIES δεν κατάγεται και αυτός μέσα απ' τη Θεσσαλονίκη αλλά από ένα χωριό των Σερρών. Δεν είναι της ώρας να σας πω από πού, δεχθείτε το ως λαδερό. Φανταστείτε τον Μπρονζέ και διαλέξτε πλευρά, τρώγεται εξίσου από παντού. Το πρώτο χρυσό delisious SALONIKEBRITIES γλύκισμα τώρα και σε κόσμημα αθλητικό σγουρομάλλο τέρας, οξύνους χοροπηδηχτάκιας με δραματικές αποκλείσεις. Πιάτο ημέρας παππούτσάκια χορού γεμιστά με ιδρωτύρια λιωμένα πασπαλισμένα με τριμμένη δάφνη Ολυμπιακών Αγώνων. Κ: Κλου - κλου ζάπ και καλά στον αγώνα των χαμένων πάρτυ που συνέβη-σαν αγωνιούν να προλάβουν να φωτογραφίσουν να τοποθετήσουν και να ε-νημερώσουν εμένα και εσένα για το που βρισκόταν η Κανατάκη πού έπινε η σύζυγος του δημάρχου το ουζάκι, την Κανονίδου κι αν την πιτσίλισε κάποιου κοσμικού το κανονάκι και άλλα τέτοια εφησυχαστικά που λειτουργούν ως βαλεριάνα πάνω μου για να έχω έναν ήσυχο ύπνο στα μαύρα σατέν σεντόνια μου που σκεπάζουν το στρώμα νερού που έχω στην κρεβατοκάμαρά μου. Βάζω τη μάσκα του Ζορό και βυθίζομαι σ' ένα όνειρο όπου βλέπω να τρώω με μαχαιροπίρουνο όλα τα κοσμικά περιοδικά της πόλης. Λ: ΛΑΟΣ. Απαπά ζαμέ, ζαμέ, ζαμέ! Κανείς SALONIKEBRITIE που σέβεται τον εαυτό του δεν θα ψήφιζε κάτι τέτοιο. Άσε που σέρνεται στους διαδρόμους ό-λων των glam ivents πως το όνομα ΛΑΟΣ είναι το υποκοριστικό του βακαλά-ος. Ο mondie tres banale.
Πιάτο ημέρας, ανύπαρκτο, αρχή δίαιτας εισπνοή οξυγόνου και ξινό μεταλλικό νερό. Μόνο στην αναφορά στο είδος του βρωμερού αυτού ψαριού η απομά-κρυνση μέσω δίαιτας ήτο επιβεβλημένη.
ΠΡΑΞΗ 3
Μ: Μαύροι να γίνετε απ' το κακό σας όσοι δεν πιστεύετε στο ευαγγέλιο των SALONIKEBRITIES που βγαίνει μόνο και μόνο για να σας εκπολιτίσει. Μάθετε τι είναι maison et objet και φάτε με άλλον αέρα στα βομβίδια πουλώντας life in art. Όταν η Αγγελική Τριαρίδου κρατά την αναπνοή της είναι σαν να φού-σκωσε η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Η γυναίκα που έδεσε αρμονικά το μαόνι με το τζάμι και την πετούγια από ταρταρούγα με το ντουϊ του αγγέλου σε λούτρινο φις.
Πιάτο κατάλληλο για Αγγελική οποιοδήποτε. Ν: Νίκος εσώρουχος ή Νίκος restaurant αρέσει. Νίκος και κουαφούρ. ΤΟ όνει-ρο κάθε Σαλονικιού Νικολάκη ή Νικόλα είναι να διώξει αυτή τη μπαχατέλα απ' τ' όνομά του και να το δει γραμμένο με αγγλικά στοιχεία ακόμη και αν πουλάει φουρκέτες απ' το Νίκο το Θεσσαλονίκο.
Πιάτο, φάτε μάτια ψάρια (σαλονικόψαρα). Ξ: Ξέρ'ς ποιος είμαι γω ρε; Άσκηση νυχθημερόν για να μην χρησιμοποιείτε αυ-τή τη λαϊκή φράση. Αντικαταστήστε την με την υπαρμένη ερώτηση «παρακαλώ;» ή με την τελεσίδικη «δε διαλέγομαι». Ξινή φάτσα ίσως ή καλλίτερα ως μούτα απέναντι σ' αυτό το σκουπίδι που έχετε απέναντί σας μ' αυτό το απαράδεκτο τριμμένο κοτλέ σακάκι είστε ένας SALONIKEBRITIES με ιστορία ακόμη κι αν είστε απ' την Μπάφρα Σερρών μην το ξεχνάτε αυτό.
Προτεινόμενο γεύμα μετά από σύγχυση «ζουμπούλια στον ατμό και νερό α-φυδατωμένο». Ο: Ο Ζαμπούνης ας πούμε δοξάζει το είδος. Και ως βέρος Αθηναίος απ' τη Βέ-ροια αλλά και ως άξιος SALONIKEBRITIES με τόσους ανάλογους φίλους εδώ στη Βασιλομητροπόλεως.
Πιάτο ορίστε φάτο «πάστα με πέστο αυθόρμητα». Π: Πρες παπιέ. Το τέλειο δώρο στο φίλο σου SALONIKEBRITIE. Πανέμορφο και πανάχρηστο όπως και ο αποδέκτης. Σε τι χρησιμεύει ένα πρες παπιέ σε μια ηλεκτρονική εποχή δεν το κατάλαβα ποτέ άσε που εμπεριέχει μια υποθάλπουσα ανησυχία λόγω της ασθένειας των πτηνών.
Πιάτο που ακολουθεί καραμελομένο γουρουνόπουλο. Το μόνο «όπουλο» που όντως σκάει από υγεία. Ένας σωστός SALONIKEBRITIE θα 'τρωγε μόνο το μήλο απ' το στόμα του κατακα(η)μένου ζωντανού. Κι αυτό λόγω υποκριτικής ευαισθησίας. Ρ: Ρο, ρο . το νερό !!! Σα, σα η σαμπάνια! Επιλέγω το δεύτερο και μάλιστα του 65 μία ντον περινιόν, πιάσε και μια πιατέλα φράουλες, να γίνει απόψε ο τάφος μας και του interni ο γάμος. Και ενημερωτικά το κρασί παίρνει νερό τους μήνες που δεν έχουν ρο. Σ: Savoir Vivre. Εντάξει είσαι απ' τη Σαλονίκη και τα ξέρεις όλα, κράτα όμως και μια επιφύλαξη μπας και . λέμε τώρα ! Και επειδή δε γίνεται να ενοχλείς συνέχεια το Ζαμπούνη στο κινητό επειδή είσαι φίλη της αδερφής του, πάρε το βιβλίο του και ό,τι αρπάξεις. Μη τα περιμένετε όλα απ' το κοστούμι, βάλτε και καμιά γραβάτα. Τ: Τραφάλγαρ σκουέαρ ονειρεύονται όλοι οι βρετανόβλαχοι SALONIKEBRITIES συμπολίτες μου την Πλατεία Αριστοτέλους. Και θα σαν κά-νω τη χάρη αν με ανακηρύξετε επίτιμο Δήμαρχο των απανταχού SALONIKEBRITIES. Επίσης θα κάνω Τσιμισκουέαρ την Τσιμισκή και Μπον Στριτ την Μποτσάρεως. Πιάτο προτεινόμενο χωνάκι εφημερίδα με γέμιση fish & chips. Υ: Υψηλή αισθητική απαιτεί ο δημότης Θεσσαλονίκης. Θέλει την πόλη του wonderful land μ' ένα καταπράσινο Θεσσαλονάϊλαντς συγκρότημα απέναντι απ' την παραλία τα γνωστά σε πολύ μικρό διάστημα φράπεν - φράπεν. Φτιαγμένο από φίλντισι και μια τεράστια θάλασσα από 12άρι μαύρο γάλα έτσι ούτως ώστε κάθε καλοκαίρι να γινόμαστε από SALONIKEBRITIES summer soureal selebritisaloni - kiss. VIVA globala μέρα μεσημέρι ντάλα, μούσκεμα και Λούτσιο Ντάλα.
Πιάτο στιγμής, ό,τι βρει ο καθής π.χ. μαγιά μπύρας με ρόφημα μπύρας. Φ: Φραπέ στο λάβαρο της SALONIKEBRITIE κοινότητας με εναλλαγές σε άϊρις κόφι όπως σε κάτι παλιές εικόνες με το Χριστούλη που έτρεχε ένα δάκρυ μόλις την πλάγιαζες λίγο.
Συνοδεύεται με νηστεία και προσευχή, μεταφράζεται σε δίαιτα και γυμναστική γιατί καλοκαίρι έρχεται και σεβόμαστε τον τίτλο μας. Δεν μπορεί όλα τα παχάκια να τα κάνουμε bodypainting με τη φράση «μη με βλέπεις δεν υπάρχω». Χ: Χαρισματικά παιδιά που από μικρά αντί να τρων τη μιλούπα τους τη χρησιμοποιούν ως ζελέ για τα μαλλιά, θα παίρνουν υποτροφίες για το εξωτερικό για σελέμπριτις σπουδές στην Αθήνα. Παράδοση, παραλαβή Λιούμη - Κολομπράτ σος.
Παιδικό πιάτο γκέρμπερ σε σφηνάκια Βοημίας. Ψ: Ψώνιο είσαι και φαίνεσαι που θα με πεις εμένα ψώνιο. Εμείς όταν τρώγα-με χαβιάρι εσείς νομίζατε ότι ήταν χώμα. Κι όταν ο παππούς μου έπινε αψέντι ο δικός σου ούτε η ρετσίνα τι χρώμα είχε δεν ήξερε. Και για πες μου η Βερσά-τζε ακόμα πιστεύεις ότι είναι οδός ή σοκολάτα; Αλλά εγώ φταίω που μιλάω για μυζήθρες, βρώμισα και το στόμα μου και δεν θα μπορώ να φάω η δόλια η τεπεδροσαλόνικα. Ω: Ω τι ήταν αυτό. Ω τι ήταν αυτό; Θραύση έκανα. Κατέπληξα τα πλήθη. Για τις Απόκριες ντύθηκα κάτι πολύ λαϊκό έτσι για αλλαγή. Μπήκα σε μια καπότα ολόκληρη με γεύση παστουρμά κι όποιος ηλίθιος μικρονοητικός με ρωτούσε τι έχω ντυθεί τον μούτζωνα και απαντούσα γεμάτος περηφάνια. Ντύθηκα η πιο ερωτική πόλη με την καλύτερη κουζίνα GLAMSALONIKA - SEXALONIKI...
-Ο Μάνος Χατζιδάκις μιλάει για τα παιδιά των Εξαρχείων
Ακούστε...
Διάρκεια: 01:09 - (272KB)
Ποιεί εξουσίαν. Ασκεί την εξουσίαν, εξουσιοδοτημένος
από τη λαϊκή θέληση. Και όσο ασκεί την εξουσία, ο εξουσιαστής γίνεται
αυτός η λαϊκή θέληση, ώστε μέσω των κομματικών εντύπων και των δημοσίων
σχέσεων -έτσι ονομάζεται η πλύση εγκεφάλου των πολλών- η «λαϊκή θέληση»
πείθεται πως η θέληση του εξουσιαστή είναι ταυτόσημη με αυτήν. Αλλά ο χρόνος κυλά, η λαϊκή θέληση αναπτύσσεται, αλλοιώνεται, παραλλάζει
και ένα πρωί, συννεφιασμένο ή φωτεινό, γίνεται ηλίου φαεινότερο πως
ο εξουσιαστής δεν την εκπροσωπεί πλέον. Η καλλιέργεια του μύθου της
«Ταυτότητας» παύει να ισχύει και ο εξουσιαστής ή δικτατορεύει δίχως
προσχήματα ή πέφτει στο ανάθεμα για να ανέλθει ο καινούριος εξουσιαστής
της αντίπαλης παράταξης.
Μια εθνική ιστορία ελληνικής καταγωγής που επαναλαμβάνεται με μαθηματική
ακρίβεια τα τελευταία χρόνια.
Γιατί το κόμμα εν Ελλάδι είναι μια θέση αμετακίνητη, αδιαφιλονίκητη,
μονοπώλιο δικαίου, εθνικοφροσύνης και πατριωτισμού και όποιος δεν συμφωνεί
είναι προδότης και όχι μια διαφορετική μαχόμενη θέση μέσα στο κόμμα. Γιατί ο εξουσιαστής διαθέτει τη μία άποψη και οι άλλοι την επιδοκιμάζουν
αυτήν του ενός, του αρχηγού. Παλαιότερα οι εντός κόμματος εν χορώ επικροτούσαν.
Σήμερα, εν χορώ, σιωπούν γιατί δεν χρειάζεται να επικροτήσουν. Απλώς
αν παραστεί ανάγκη, χειροκροτούνε δημοσίως.
Ο εξουσιαστής διαθέτει ένα κεφάλι ξύλινο, ασυγκίνητο, ανέκφραστο, αμετακίνητο,
«κενόν αισθημάτων και ιδεών και πλήρες φιλοδοξιών». Ένα κόμμα «ανεπτυγμένου» τόπου διαβαίνει τον χρόνο μέσα από τις αντιθέσεις
του. Εδώ, σ' εμάς, καταλύεται από τον χρόνο ή αλλάζει τίτλους. Τώρα
τελευταία αποκτήσαμε και τις τυπικές διαδικασίες -συνέδρια, επιτροπές,
αποφάσεις- μονότονες, μονόφωνες, που καταλήγουν σε σχοινοτενή πορίσματα
τα οποία απηχούν τη διευκόλυνση των φιλοδοξιών του εξουσιαστή. Το πιο
ανησυχητικό! Επειδή όλοι μας κρύβουμε μέσα μας έναν μικρό εξουσιαστή,
αποτυχημένο, καταπιεσμένο, ανεκπλήρωτο, δεχόμαστε τον επιτυχόντα σαν
μια προέκταση φανταστική του εαυτού μας. Όπως δεχόμαστε τον φθόνο των
φθονερών, τη λάσπη των λασπολόγων, την ηθικολογία των ανηθίκων, τις
καταγγελίες των βρωμερών καταδοτών. Διότι εμπεριέχουμε φθόνον, λασπολογική
διάθεση, ανηθικότητα, καταδοτικά συμπλέγματα και χοιροστασιακή αναπνοή.
Τα ακριβά πρότυπα, τα διαθέτοντα αρετή και ιδιότητες χαρισματικές, χρειάζονται
πρωτίστως αρετή και αθωότητα για να γίνουν αποδεκτά- χαρακτηριστικά
αντεξουσιαστή. Γι' αυτό και στον λαϊκίστικο καιρό μας, των οπαδών της
εύκολης λείας και των ακόμη πιο εύκολων φιλοδοξιών, ή έννοια του αντεξουσιαστή
δεν είναι εφικτή ούτε καν νοητή! Και αναδύεται εκ των βάλτων και των
απορριμάτων πανένδοξος, απόλυτος, αμετακίνητος ο ένας, ο αδιαφιλονίκητος
Εξουσιαστής. Προτείνω: μία αντεξουσιαστική εκστρατεία. Έναν σιωπηλό
πόλεμο που, αν συντελεστεί μ' επιμονή, κάτι αληθινά καλό μπορεί να επιφέρει. Η «πατρίς μας» οφείλει να αρνηθεί την ομφαλοσκοπική της κληρονομιά και
ν' αποκτήσει ιδιότητες ζωντανού οργανισμού. Αν θέλει να επιζήσει με
αξιοπρέπεια και όχι ως κοιτίς ξενοδοχειακών υπαλλήλων και τουριστικών
ερωτικών συντρόφων!
Ακούστε...
