Παράθυρο με θέα

ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΜΕ ΘΕΑ
Του Γιώργου Ανδρέου

Eκλογές και συνέπειες...

Πανηγυρίζω την συντριβή του δικομματισμού, το εξομολογούμαι απερίφραστα. Πιστεύω ακράδαντα (οι αναγνώστες των κειμένων μου στο "Ως3" το έχουν διαπιστώσει) πως τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα (που κυριάρχησαν από τη Μεταπολίτευση μέχρι προχθές) είναι (σχεδόν) αποκλειστικά υπεύθυνα για τα χάλια της χώρας. Είναι απροσμέτρητη η ανοησία, η έπαρση, η αναίδεια, η βλακεία με την οποία φλόμωσαν τον Ελληνισμό και τον οδήγησαν στο γκρεμό. Ψηφοθηρώντας, λαϊκίζοντας, διαφθείροντας, νομοθετώντας τα καλά και συμφέροντα "πονηρών" μειοψηφιών, κατάντησαν την Ελλάδα παγκόσμιο περίγελω. Αλλά ας πούμε δυο λόγια για τα των εκλογών, πιο εξειδικευμένα. Εύκολα εξηγείται η άνοδος της Αριστεράς στις εκλογές της 6ης Μαΐου, εξίσου η άνοδος της "πατριωτικής" Δεξιάς (Ανεξάρτητοι Έλληνες), δύσκολα όμως ερμηνεύεται η γιγάντωση της Χρυσής Αυγής. Φαίνεται πως η Χούντα του '67 δεν είχε μόνο εχθρούς αλλά και αρκετούς φίλους (που λούφαξαν στη Μεταπολίτευση, αλλά σηκώνουν κεφάλι στη σημερινή παρακμιακή συγκυρία). Αλλιώς δεν εξηγούνται τα τεράστια ποσοστά του ακραίου αυτού κόμματος σε περιοχές με μηδενική παρουσία λαθρομεταναστών (για να πάψει η καραμέλα πως τα ποσοστά του οφείλονται στην παροχή "προστασίας" σε φοβισμένους συνέλληνες, σε περιοχές     με προβλήματα παράνομης μεταναστευτικής παρουσίας). Για ΝΔ και ΠΑΣΟΚ
τι να πω; Πως είναι αδιανόητο, κόμματα με τερατώδεις ευθύνες για τα χάλια του τόπου, να κάνουν προεκλογικές εκστρατείες λες και βρισκόμαστε στο 1985; Μου κάνει εντύπωση η αδράνεια του "αστικού" κόσμου της χώρας, να βρει και να αναδείξει ηγεσίες σοβαρές και αξιόπιστες. Η καραμέλα της εξόδου από το ευρώ αν ψηφιστεί η Αριστερά ή η αντιμνημονιακή Δεξιά, κανέναν δεν συγκίνησε. Ο λαός, φτωχός κι απελπισμένος, απλά δεν πιστεύει στο θεωρητικό πλεονέκτημα ενός ισχυρού νομίσματος που τον στέλνει στον πάτο της κοινωνικής κατάντιας. Είναι φανερό πως πολλοί Έλληνες απλά αδιαφορούν μπροστά στο ενδεχόμενο της επιστροφής στη δραχμή, αφού δεν έχουν...μία (δραχμή ή...ένα ευρώ) στην τσέπη. Με εντυπωσιάζει βέβαια η πρεμούρα "επαναδιαπραγμάτευσης" που έπιασε τα Μνημονιακά κόμματα (και αποκόμματα) μόλις μεγάλωσε σε εκλογικά ποσοστά η Αριστερά. Ξαφνικά όλοι τους είναι πρόθυμοι να "ελαφρύνουν" τις συνέπειες του Μνημονίου, όλοι τους σπεύδουν να διαβεβαιώσουν πως πάντοτε επιθυμούσαν αναπτυξιακές πολιτικές (στον...ύπνο τους, φαίνεται, γιατί στον ξύπνιο τους στέγνωσαν την Αγορά).  Και τώρα τι γίνεται; Απλά, ξανά εκλογές ώστε να μεγαλώσουν κάποιοι και να εξαφανιστούν κάποιοι άλλοι. Ποιοι; Ελάτε τώρα, όλοι ξέρουμε πως το θέμα δεν είναι τόσο η μία ή η άλλη κατεύθυνση, το θέμα είναι αν υπάρχει σχέδιο πίσω της και άνθρωποι έντιμοι και ικανοί να το φέρουν εις πέρας. Οπότε: Η μεν Αριστερά ας συνειδητοποιήσει πως η κοινωνία την θέλει ενεργή και εναργή (αφήνω το ΚΚΕ, αυτοί παίζουν σε άλλα γήπεδα, δικά τους-δικαίωμα τους), χωρίς λαϊκίστικες αφέλειες, με συναίσθηση πως "η ιδεολογία είναι το λιμάνι, αλλά η πολιτική το καράβι. Αν το καράβι μείνει δεμένο στο λιμάνι, θα σαπίσει". Και κάθε ταξίδι είναι παρθένο κι απρόβλεπτο. Η δε Δεξιά ας βρει επιτέλους ηγέτες με αληθινή πολιτική παιδεία και γνώση των προβλημάτων της χώρας, πρόσωπα κύρους και εποπτείας ουσιαστικής, κι ας αφήσει τις "πατριωτικές" κορώνες, τις ελεεινές κολακείες προς τον κλήρο και τα εθνικιστικά συνθήματα τύπου "πάλι με χρόνια με καιρούς..." Το ΠΑΣΟΚ είπατε; Αναζητείται. Όταν βρεθεί, βλέπουμε. Και κάτι τελευταίο, έτσι, σαν παιχνίδι: Φανταστείτε τους ηγέτες μας σε περίοδο πολέμου, αληθινού, όχι οικονομικού κλπ. Βάλτε τους στο νου σας έναν-έναν, κατά τη διάρκεια πχ των Βαλκανικών πολέμων, κι αναλογιστείτε τις δεξιότητες τους  και το πώς θα κυβερνούσαν το έθνος σε τέτοιου τύπου ζόρια. Θα βγάλετε, είμαι βέβαιος, χρήσιμα συμπεράσματα...

Γιώργος Ανδρέου

Άλλο οικονομία, άλλο πολιτική...

Ο πατέρας μου, δήμαρχος Σερρών για πολλά χρόνια, πάντοτε απαντούσε με τον τίτλο του άρθρου μου, κάθε φορά που τον ρωτούσαν πού θα βρει τα χρήματα για εκείνο και το άλλο, έργα όλα που αφορούσαν το δήμο. Και κάθε φορά κατόρθωνε να κάνει τη δουλειά του σωστά (πολιτική) και να ρυθμίζει εύλογα τις υποχρεώσεις του (οικονομία), ώστε και έργα να γίνονται και τα κόστη κι οι πληρωμές τους  να μην παραβιάζουν κριτήρια αξιοπρέπειας και επάρκειας  του δήμου και  των δημοτών. Είναι λοιπόν ζήτημα εκπροσώπησης. Αναρωτιέμαι - με ποιο κύρος διαπραγματεύονται με τους Ευρωπαίους και το ΔΝΤ πολιτικά πρόσωπα  που βαρύνονται από σκιές χρηματισμού και υποψίες άνομων συναλλαγών και προμηθειών κάθε είδους. Ας μη βιαστούν οι πολιτικοί εκπρόσωποι να με κατηγορήσουν πως λαϊκίζω - έχω το δικαίωμα να υποπτεύομαι ό,τι θέλω, αφού ποτέ δεν συντελέστηκε στοιχειώδης κάθαρση όλων των οικονομικοπολιτικών σκανδάλων του τόπου. Μόνο για τον Τσοχατζόπουλο ψέλισσαν  οι κυβερνώντες  κάτι μισόλογα και το θέμα έμεινε εκεί. Φανταστείτε λοιπόν ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ (που κατά πάσα πιθανότητα γνωρίζουν) οι Ευρωπαίοι ΠΡΟΣΩΠΑ  ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. Με τί «τσαμπουκά» θα τους αντιτάξει οτιδήποτε ο Έλληνας  που «τα έχει πάρει»; Θα καταπιεί απλώς τη γλώσσα του ικετεύοντας «να μη  τον βγάλουν στη σέντρα» (που λένε οι ποδοσφαιρόφιλοι).
Η χώρα θα αρχίσει να ελπίζει όταν εκπροσωπηθεί από πρόσωπα με λευκό μητρώο σε πολιτικά  και οικονομικά «ολισθήματα». Οι -ξένοι- όσο βλέπουν το ίδιο πολιτικό προσωπικό που οδήγησε στην καταστροφή τη χώρα, να παριστάνει...το σωτήρα της, γελούν  (από μέσα τους) και διατάζουν (επισήμως) τα σκληρότερα, μη έχοντας καμμιά εμπιστοσύνη και κανένα σεβασμό στους Έλληνες «επαγγελματίες» πολιτικούς. Γι' αυτό επείγει η εύρεση νέων ηγετικών προσώπων, αδιάβλητων, «καθαρών».  Με τέτοιου είδους πρόσωπα πολλά μπορούν να γίνουν για το καλό της χώρας μας. Άλλωστε «στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται,  και πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται». Οι πατριώτες που αναζητούνται για να κυβερνήσουν επιτέλους έντιμα τη χώρα, μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Επειδή δεν θα σκέφτονται ούτε θα υπολογίζουν «πελατείες» και «κομματικούς στρατούς», επειδή θα βάζουν πρώτα το κοινό καλό. Υπάρχουν τέτοιοι «υποψήφιοι»; Αυτή τη στιγμή όχι στην κατεστημένη πολιτική σκηνή. Θυμηθείτε όμως τον ερχομό του Βενιζέλου λίγα χρόνια μετά την ταπείνωση μας στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 - και τί συνέβη στη συνέχεια, με την Ελλάδα να εξελίσσεται σε Βαλκανική υπερδύναμη και να διπλασιάζει τον εθνικό της χώρο.
Πολλά μπορούν να επιτευχθούν εφόσον συντελεστή πολιτική και κοινωνική κάθαρση. Οι επερχόμενες εκλογές παρέχουν μια μεγάλη ευκαιρία. Ας μη την αφήσουμε να πάει χαμένη...  

Γιώργος Ανδρέου

Η αριστερά και η δεξιά...

Μετά τα (ακατανόητων για εκείνη επιλογών) Δεκεμβριανά η Αριστερά της Ελλάδας το 1946 απείχε από τις εκλογές. Η ολέθρια αυτή επιλογή «φακέλωσε» ολόκληρο τον Εαμογενή πληθυσμό της χώρας και οδήγησε σε τραγωδία την εποποιία της Εθνικής Αντίστασης. Ήρθε κατόπιν η επιλογή της εμφύλιας σύρραξης - και αποτέλεσμα υπήρξε ο σχηματισμός (μετά το 1950) ενός κράτους από το οποίο απείχαν (ιδεολογικά, ψυχικά και λειτουργικά) οι μισοί Έλληνες, ως «κομμουνιστές» ή «συνοδοιπόροι». Αλλά και η Δεξιά της χώρας συναγωνίστηκε την Αριστερά σε τερατικές αστοχίες: Όχι μόνο δεν επιτέλεσε εθνική κάθαρση από τους (προδότες του έθνους) συνεργάτες του εχθρού, αλλά (στην πράξη) έδωσε άφεση αμαρτιών στους Γερμανοτσολιάδες και Χίτες συνεργάτες της Γερμανικής Κατοχής, και τους ενσωμάτωσε στην παράταξη της, μετατρέποντας τους στους πιο αιμοβόρους ρεβανσιστές εναντίον των Εαμογενών δυνάμεων. Κι όταν κέρδισε στην εμφύλια σύρραξη, η «εθνικόφρων παράταξις», αντί να κηρύξει εθνική αμνηστία, με κοινό μνημείο πεσόντων όλων των Ελλήνων (όπως ακόμα κι ο άθλιος Φράγκο έπραξε μετά την επικράτηση του στον Ισπανικό Εμφύλιο), προχώρησε σε αγριότητες και ρεβανσισμούς φρικώδεις, σε Μακρονήσια και αναγκαστικές δηλώσεις αποκήρυξης, σε εξορίες, πολυετείς φυλακίσεις αλλά και δεκάδες θανατικές καταδίκες, με τραγικότερες εκείνες του Πλουμπίδη, του Μπελογιάννη και της ομάδας του.
Το ίδιο μετεμφυλιακό κράτος γέννησε τη Χούντα του 1967 και προκάλεσε την Κυπριακή τραγωδία. Το άθλιο εκείνο κράτος «αλώθηκε» με τρόπο συναισθηματικά εξίσου ολέθριο, όταν οι εαμογενείς δυνάμεις (στοιχισμένες πίσω από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου) ήρθαν τη δεκαετία του '80 στην εξουσία. Οι οπαδοί της ευρύτερης Αριστεράς - που έφεραν τους πράσινους στην εξουσία - για τριάντα χρόνια ήταν «στην απέξω». Όταν λοιπόν μπήκαν «μέσα», αντί να διορθώσουν κακώς κείμενα, αντιμετώπισαν την πολιτική τους επικράτηση ως εκδίκηση για τα δεινά τους από το '50 και μετά. Το αποτέλεσμα αυτής της νοοτροπίας ήρθε να δώσει το τελειωτικό χτύπημα στις ελπίδες για τη δημιουργία ενός σύγχρονου, ευρωπαϊκού κράτους, με δικαιοσύνη, θεσμούς, διοικητική αυτοτέλεια, παιδεία και υγεία σε υψηλό επίπεδο. Η δεξιά μετεμφυλιακή κομματοκρατία παντρεύτηκε τον «σοσιαλιστικό» «εξυγχρονισμό» - και  το αποτέλεσμα το βλέπουμε όλοι. Προς τι αυτό το μικρό «μάθημα» ιστορίας; Μα επειδή οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου βρίσκονται (κατά τη γνώμη μου) σε αντίστοιχη με την των Δεκεμβριανών του ''44 κρίσιμη συγκυρία. Θα πρυτανεύσει η λογική - ή θα υπερισχύσουν τυφλά αισθήματα οργής και πικρίας;
Η Αριστερά θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, κατευθύνοντας με ΠΟΛΙΤΙΚΑ κι όχι συναισθηματικά επιχειρήματα τους υποστηρικτές της; Η Δεξιά θα αντιληφθεί τη σημασία μιας εθνικής οριοθέτησης - ή στο όνομα την όποιας πολιτικής της επιβίωσης θα ρίξει οριστικά τη χώρα στα βράχια; Το πολιτικό σύστημα θα καθαρθεί, θα ασκήσει σκληρή αυτοκριτική, θα ανανεωθεί, θα συνομιλήσει, θα συνεργαστεί - ή κουτοπόνηρα θα επιχειρήσει άλλη μια φορά  να  «περάσει τον κάβο», φορτώνοντας στους Έλληνες πολίτες την οδύνη ενός αβίωτου (σε όλα τα επίπεδα) βίου; Εύχομαι και προσδοκώ το καινούργιο.
Μια φωνή μέσα μου όμως, μου λέει πως θα συμβαίνει για πολύ καιρό ακόμα το παλιό...

Γιώργος Ανδρέου

Η αριστερά και η δεξιά...

Μετά τα (ακατανόητων για εκείνη επιλογών) Δεκεμβριανά η Αριστερά της Ελλάδας το 1946 απείχε από τις εκλογές. Η ολέθρια αυτή επιλογή «φακέλωσε» ολόκληρο τον Εαμογενή πληθυσμό της χώρας και οδήγησε σε τραγωδία την εποποιία της Εθνικής Αντίστασης. Ήρθε κατόπιν η επιλογή της εμφύλιας σύρραξης - και αποτέλεσμα υπήρξε ο σχηματισμός (μετά το 1950) ενός κράτους από το οποίο απείχαν (ιδεολογικά, ψυχικά και λειτουργικά) οι μισοί Έλληνες, ως «κομμουνιστές» ή «συνοδοιπόροι». Αλλά και η Δεξιά της χώρας συναγωνίστηκε την Αριστερά σε τερατικές αστοχίες: Όχι μόνο δεν επιτέλεσε εθνική κάθαρση από τους (προδότες του έθνους) συνεργάτες του εχθρού, αλλά (στην πράξη) έδωσε άφεση αμαρτιών στους Γερμανοτσολιάδες και Χίτες συνεργάτες της Γερμανικής Κατοχής, και τους ενσωμάτωσε στην παράταξη της, μετατρέποντας τους στους πιο αιμοβόρους ρεβανσιστές εναντίον των Εαμογενών δυνάμεων. Κι όταν κέρδισε στην εμφύλια σύρραξη, η «εθνικόφρων παράταξις», αντί να κηρύξει εθνική αμνηστία, με κοινό μνημείο πεσόντων όλων των Ελλήνων (όπως ακόμα κι ο άθλιος Φράγκο έπραξε μετά την επικράτηση του στον Ισπανικό Εμφύλιο), προχώρησε σε αγριότητες και ρεβανσισμούς φρικώδεις, σε Μακρονήσια και αναγκαστικές δηλώσεις αποκήρυξης, σε εξορίες, πολυετείς φυλακίσεις αλλά και δεκάδες θανατικές καταδίκες, με τραγικότερες εκείνες του Πλουμπίδη, του Μπελογιάννη και της ομάδας του.
Το ίδιο μετεμφυλιακό κράτος γέννησε τη Χούντα του 1967 και προκάλεσε την Κυπριακή τραγωδία. Το άθλιο εκείνο κράτος «αλώθηκε» με τρόπο συναισθηματικά εξίσου ολέθριο, όταν οι εαμογενείς δυνάμεις (στοιχισμένες πίσω από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου) ήρθαν τη δεκαετία του '80 στην εξουσία. Οι οπαδοί της ευρύτερης Αριστεράς - που έφεραν τους πράσινους στην εξουσία - για τριάντα χρόνια ήταν «στην απέξω». Όταν λοιπόν μπήκαν «μέσα», αντί να διορθώσουν κακώς κείμενα, αντιμετώπισαν την πολιτική τους επικράτηση ως εκδίκηση για τα δεινά τους από το '50 και μετά. Το αποτέλεσμα αυτής της νοοτροπίας ήρθε να δώσει το τελειωτικό χτύπημα στις ελπίδες για τη δημιουργία ενός σύγχρονου, ευρωπαϊκού κράτους, με δικαιοσύνη, θεσμούς, διοικητική αυτοτέλεια, παιδεία και υγεία σε υψηλό επίπεδο. Η δεξιά μετεμφυλιακή κομματοκρατία παντρεύτηκε τον «σοσιαλιστικό» «εξυγχρονισμό» - και  το αποτέλεσμα το βλέπουμε όλοι. Προς τι αυτό το μικρό «μάθημα» ιστορίας; Μα επειδή οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου βρίσκονται (κατά τη γνώμη μου) σε αντίστοιχη με την των Δεκεμβριανών του ''44 κρίσιμη συγκυρία. Θα πρυτανεύσει η λογική - ή θα υπερισχύσουν τυφλά αισθήματα οργής και πικρίας;
Η Αριστερά θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, κατευθύνοντας με ΠΟΛΙΤΙΚΑ κι όχι συναισθηματικά επιχειρήματα τους υποστηρικτές της; Η Δεξιά θα αντιληφθεί τη σημασία μιας εθνικής οριοθέτησης - ή στο όνομα την όποιας πολιτικής της επιβίωσης θα ρίξει οριστικά τη χώρα στα βράχια; Το πολιτικό σύστημα θα καθαρθεί, θα ασκήσει σκληρή αυτοκριτική, θα ανανεωθεί, θα συνομιλήσει, θα συνεργαστεί - ή κουτοπόνηρα θα επιχειρήσει άλλη μια φορά  να  «περάσει τον κάβο», φορτώνοντας στους Έλληνες πολίτες την οδύνη ενός αβίωτου (σε όλα τα επίπεδα) βίου; Εύχομαι και προσδοκώ το καινούργιο. Μια φωνή μέσα μου όμως, μου λέει πως θα συμβαίνει για πολύ καιρό ακόμα το παλιό...

Γιώργος Ανδρέου

Το κράτος και το έθνος...

Η κρίση που ζούμε είναι φανερό πως καταλύει οριστικά το Ελληνικό Κράτος, το Ελλαδικό δηλ. κρατίδιο που οργανώθηκε όπως-όπως και στήθηκε σε πήλινα πόδια, θύμα της πιο ασύδοτης κομματοκρατίας, από τη μέρα της  δολοφονίας του Καποδίστρια ως τις μέρες μας. Το μέγα ζήτημα είναι αν μαζί του εξοντώνεται το Ελληνικό Έθνος, ο Ελληνισμός απανταχού της γης, η πολιτισμική του κληρονομιά, οι ιστορικές του καταγωγές, οι ποικίλες θεσπίσεις του και, πάνω απ' όλα, η Ελληνική Γλώσσα. Αλλοίμονο αν η κατάρρευση, η χρεοκοπία του Κράτους, συμπαρασύρει στο γκρεμό το Έθνος, αλλοίμονο αν μια κάστα πολιτικάντηδων, μαζί με ένα συρφετό διαπλεκόμενων "επιχειρηματιών" κάθε είδους, "καταφέρει" με την ηλιθιότητα και τον εγκληματικό καιροσκοπισμό της να "τελειώσει" τον Ελληνισμό. Η πανστρατιά των Ελλήνων οφείλει πάνω απ' όλα να εστιάσει στην προστασία των "βωμών και εστιών" του Έθνους - που είναι η ραχοκοκαλιά όλων των παρασημάνσεων οι οποίες καθορίζουν την Ελληνική συνείδηση: Γλώσσα, παιδεία, ιστορία, παράδοση, τέχνες,  ήθη κι έθιμα, πίστεις και πεποιθήσεις - όσα συναποτελούν την Ουσία του Τρόπου που ένας λαός έχει διαλέξει να υιοθετήσει ως στάση και νοηματοδότηση ζωής. Ποιος ξέρει, ίσως η καταρράκωση του Κράτους ενισχύσει την έννοια του Έθνους, κι από αυτή την ενδυνάμωση προκύψει η αναγκαία δραματική μεταρρύθμιση, το γκρέμισμα και ξήλωμα των δομών που έχτισαν το αυθαίρετο που ονομάζουμε Ελληνικό Κράτος. Ας θυμηθούμε τον Ελληνισμό του παρελθόντος - πώς μεγαλούργησε "στα ξένα": Στην Οδησσό, την Τεργέστη, την Σμύρνη, την Κωνσταντινούπολη, την Βιέννη, την Αλεξάνδρεια. Η συρρίκνωση του Ελληνισμού σε μια γεωγραφική "τοποθεσία" φαίνεται πως, τελικά, ζημίωσε την ευρύτερη "ιδέα" του, την αξιοσημείωτη του αίγλη. Δεν αμφισβητώ την ανάγκη μιας Πατρίδας, υιοθετώ όμως την άποψη πως η Πατρίδα δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως άλλοθι ιδεολογημάτων που την καταντούν.καραγκιόζ μπερντέ. Για να εμπνευστούμε το είδος του Κράτους που επείγει να χτίσουμε, οφείλουμε να εκβαθύνουμε στην ιδέα του Έθνους στο οποίο μετέχουμε - χωρίς φτηνούς εθνικισμούς και παληκαρισμούς, έχοντας όμως κατά νου πως γι' αυτήν την πατρίδα χιλιάδες πρόγονοί μας έδωσαν το αίμα τους. Σεβασμός χρειάζεται στο αίμα των προηγούμενων, στις θυσίες τους, στις ελπίδες τους, στα όνειρα τους. Εύχομαι η καταστροφή να είναι ταυτόχρονα αφορμή εθνικής  αυτογνωσίας  κι  αναγέννησης...

Γιώργος Ανδρέου

Δικαιοσύνη...

Ο νέος χρόνος έφτασε. Το 2012 δείχνει (κι όλα συνηγορούν πως θα είναι) σκληρό, «μουντό», κατηφές, «μεταβατικό». Οι Έλληνες, μέρα τη μέρα συνειδητοποιούμε πως δεν θα υπάρξει θαύμα, ένα θαύμα επιστροφής στο ...2004. Τέλος εποχής; Ίσως. Τέλος ψευδαισθήσεων; Σίγουρα. Το χαϊδεμένο, ανώριμο, κακομαθημένο ακροατήριο άθλιων πολιτικάντηδων, οφείλει να ενηλικιωθεί, να πάρει δραματικές αποφάσεις για τη ζωή του και τη ζωή των παιδιών του. Ποιό οφείλει να υψωθεί ως κορυφαίο κριτήριο κάθαρσης; Κατά τη γνώμη μου η επικράτηση ενός καθολικού αισθήματος δικαιοσύνης. Πρέπει να πληρώσουν - και να πληρώσουμε. Να πληρώσουν - εκείνοι που ασέλγησαν σε βάρος της χώρας μας με εκατοντάδες τρόπους, αναιδείς, ψεύτες, κλεπταποδόχοι του εθνικού πλούτου (υλικού και ηθικού). Να πληρώσουμε - εμείς που τους ανεχτήκαμε, τους εκλέξαμε, τους επικροτήσαμε, τους ικετέψαμε να καταδεχτούν να μας πετάξουν ένα κοκκαλάκι για να γλύψουμε, ένα ασήμαντο μερίδιο από το δικό τους...μαμούθ. Το ψάρι βρομάει απ' το κεφάλι. Έχουμε την ευκαιρία από δω και πέρα (με εκλογές και κάθε είδους συμμετοχή στο δημόσιο βίο) να κόψουμε πολλά κεφάλια. Αφού οι κυβερνώντες φρόντισαν (τί ατιμία) για το ακαταδίωκτο, την ασυλία τους, την νομική τους εξαίρεση (τα λαμόγια) από τη δικαιοσύνη των δικαστηρίων, μόνη λύση απομένει η δικαιοσύνη των δημοκρατικών διαδικασιών.
Ας απομακρύνουμε από κάθε θεσμικό όργανο όλους εκείνους που, διοικώντας κι αποφασίζοντας, έριξαν τη χώρα στο γκρεμό. Ας μη διστάσουμε. Είναι η στιγμή μας, η στιγμή των πολλών, η στιγμή της δημοκρατίας. Ας τιμωρήσουμε αμείλικτα όσους μας διέσυραν ασύστολα. Ας απονείμουμε δικαιοσύνη. Το αίσθημα δικαιοσύνης είναι η μόνη μας ψυχική παρηγορία, η μόνη ελπίδα πως υπάρχει μέλλον καλύτερο γι' αυτή τη χώρα. Αν οι επερχόμενες εκλογές  αναδείξουν τα ίδια πρόσωπα στα δημόσια αξιώματα, αν σε δήμους, περιφέρειες, επιμελητήρια κλπ. συνεχίσουν να εκλέγονται οι ίδιοι υπαίτιοι της καθήζησης, αυτό δεν θα σημαίνει μόνο οριστικό συγχωροχάρτι για τους ανάξιους, θα σημαίνει επιπλέον πως ναι, μαζί τα φάγαμε, κι οφείλουμε από κοινού να πληρώσουμε το μεγάλο λογαριασμό, το ομόλογο της συνενοχής, της εκ προθέσεως συμμετοχής στο έγκλημα.
Ποιό έγκλημα; Ας ρωτήσουμε τα παιδιά μας. Εκείνα ξέρουν...

Γιώργος Ανδρέου

Ακούστε...

iΟ Γιώργος Ανδρέου στο αρχείο του Ως3: Λόγια στοiχαρτί