iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑφιερώμαται

iΑrtως Radio

iΑrtως TV

iExodως3

 
Παράθυρο με θέα  

ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΜΕ ΘΕΑ
Του Γιώργου Ανδρέου

Cui bono? (προς όφελος ποιού;)...

Αυτή είναι η «ερώτηση κρίσεως»: Προς όφελος ποιού; Αν αναρωτηθούμε μ' αυτό τον τρόπο, ως δια μαγείας θα λυθούν όλα όσα μας τυρρανούν αυτή τη μαύρη εποχή της Κρίσης. Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, η καταστροφή της ελληνικής μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας, η διάλυση του δημόσιου συστήματος Υγείας, η καταρράκωση της δημόσιας Εκπαίδευσης, η συντριβή του επιπέδου ζωής του μέσου Έλληνα, ο εξαναγκασμός των νέων μορφωμένων Ελλήνων σε εργασιακή μετανάστευση, το κλείσιμο της ΕΡΤ (και, μαζί, των Μουσικών Συνόλων της), η ανάδυση ρατσιστικών και φασιστικών ιδεών και μεθοδεύσεων στο δημόσιο βίο, η συστηματική συκοφάντηση της Ελληνικής ιδιοπροσωπίας, η εξαθλίωση των μεταναστών που βρίσκονται στην Ελλάδα, η σκανδαλώδης εύνοια προς το κατεστημένο των ελληνικών media και το κατ' ουσίαν χρεωκοπημένο ελληνικό τραπεζικό σύστημα... Προς όφελος ποιού;
Όταν οι Έλληνες αρχίσουμε να σκεφτόμαστε σε βάθος αυτή τη συνθήκη κι απαντήσουμε πειστικά και ξεκάθαρα, τότε θα έχει συντελεστεί η σπουδαιότερη κοινωνική μεταβολή στον τόπο μας, η αρχή της ουσιαστικής αυτογνωσίας των πολιτών αυτής της δύσμοιρης όσο υπέροχης χώρας. μόνο να μην απαντήσουμε πως όλα αυτά γίνονται «για το καλό της πατρίδας» - αν δώσουμε τέτοιαν απάντηση, τότε δεν έχουμε σωτηρία πατριώτες, είμαστε άξιοι της μοίρας μας.
Καλή μας Ανάσταση.

Γιώργος Ανδρέου


Ο παράδεισος κι η κόλαση...

Η Ευρώπη που (ορθά) διαμαρτύρεται και πιέζει για νομική αντιμετώπιση του ναζιστικού φαινομένου στην Ελλάδα (Χρυσή Αυγή), ανέχεται (για να μην πω "προκρίνει") τα φασιστοειδή που υποκαθιστούν αυτή τη στιγμή στην Ουκρανία τους λειτουργούς νόμου και τάξης - και συμμετέχουν στις κυβερνητικές διαδικασίες φορώντας στο μπράτσο παραλλαγές της σβάστικα! Η Ευρώπη, αλλά και διάφοροι επίσημοι φορείς του δυτικού κόσμου - εκείνοι π.χ. οι Αμερικανοί Εβραίοι που είχαν (δικαίως) διαμαρτυρηθεί για τις αντιεβραϊκές ανοησίες που είχε ξεστομίσει ο παρ' ολίγον υποψήφιος περιφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας του ΣΥΡΙΖΑ, τώρα έχουν πιεί το αμίλητο νερό μπροστά στην ολοφάνερη ανάδειξη στην Ουκρανία ναζιστικών στοιχείων, που έχουν φανερά διακηρύξει το αντιεβραϊκό τους μένος και την ιδεολογική τους ταύτιση με τις χιτλερικές εθνοκαθάρσεις. Αλλά και οι τσαμπουκάδες του Πούτιν εντος του εδάφους μιας ανεξάρτητης (υποτίθεται) χώρας, αντιμετωπίζονται με χλιαρότητα από τους Ευρωπαίους υπερμάχους πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά - κι άλλα τόσα;
Επειδή όλο και περισσότερο οι ανθρωπιστικές ιδέες υποχωρούν μπροστά στην απροσχημάτιστη επικράτηση μονεταριστικών κερδοσκοπικών αντιλήψεων, επειδή η ανθρωπότητα (έχοντας απομακρυνθεί από τον εφιάλτη του 2ου παγκόσμιου πόλεμου) επιστρέφει στα ίδια παλιά βρώμικα κόλπα: Λίγοι ζάπλουτοι, αμέτρητα εκατομμύρια φτωχών, γεωστρατηγικοί τσαμπουκάδες, συγκρούσεις κάθε είδους για την ενεργειακή αυτάρκεια, απουσία οποιασδήποτε ουμανιστικής φιλοσοφικής θέσης υπερ μιας ευτυχισμένης ανθρωπότητας - χωρίς ακραίες αντιθέσεις, πόνο, φτώχεια, δυστυχία. Πλησιάζει η στιγμή μεγάλων παγκόσμιων συγκρούσεων, αναδύεται αργά αλλά σταθερά η ιδέα κι η ανάγκη διεκδίκησηςμιας νέας "σεισάχθειας", μιας ανακατανομής του παγκόσμιου πλούτου, του πλούτου που σήμερα λυμαίνονται υποκριτές "φιλάνθρωποι" δισεκατομμυριούχοι, ανήθικοι μοχλευτές τραπεζίτες, πολεμοκάπηλα γεράκια.
Κι όλα αυτά τα "φρούτα" στεγάζονται σε μια δεκαπεντάδα κρατών "ισχυρών", κρατών που, ως "παγκόσμιοι παίκτες", παίζουν με τις ζωές δισεκατομμυρίων ανθρώπων, λησμονώντας πως, στην πραγματικότητα, παίζουν με τη φωτιά πολέμων, ασυγκράτητης μετακίνησης πληθυσμών, ανεξέλεγκτης βίας. Η εποχή των Μνημονίων και της οικονομικής κρίσης στον Ευρωπαϊκό Νότο, με την μέχρι αναισθησίας απάθεια των "πλουσίων" του Βορρά απέναντι στους ταπεινωμένους "εταίρους" τους, την αισχρή κερδοσκοπική εκμετάλλευση της κατάρρευσης των κρατών του Νότου, τις "πονηρές" σκέψεις των Βορείων για ληστεία εθνικού πλούτου και διαιώνιση μηχανισμών "αποικίας χρέους" - όλη αυτή η ασπλαχνία, η αποπνευματοποιημένη διδακτική αρλουμπολογία πολιτικών νάνων τύπου Όλι Ρεν ("καλό κουράγιο" ευχήθηκε ο γελοίος στον απελπισμένο Ελληνικό λαό του Μνημονίου), ΝτάΪσενμπλουμ, Μπαρόζο κλπ., μου θυμίζει εκείνες τις ορχήστρες που έπαιζαν Μότσαρτ και Μπετόβεν μπροστά στα κρεματόρια του ¶ουσβιτς. Ωστόσο ο Ναζισμός νικήθηκε.
Έτσι θα νικηθεί κάθε απόπειρα παραβίασης των βαθύτερων ιδανικών της ανθρωπότητας. Η ζωή δεν γίνεται να κυριαρχείται από αργυραμοιβούς και τελώνηδες, η ζωή ανήκει σ' εκείνους που τιμούν και σέβονται το πανανθρώπινο δώρο της, σ' εκείνους που πιστεύουν στην ευτυχία όλων των ανθρώπων που κατοικούν το γαλάζιο πλανήτη.
¶νθρωποι: Αυτοί που "θρώσκουν άνω", που κοιτάζουν ψηλά, στ' αστέρια, στο Θεό, στον παράδεισο - όχι χαμηλά, στη λάσπη, στο αίμα, στην κόλαση...

Γιώργος Ανδρέου


Ένοχος ή βλάξ...

«Ένοχος ή βλάξ»- για τον Ανδρέα Παπανδρέου ο λόγος: Οι (υποτίθεται) φίλιες εφημερίδες, μόλις «έσκασε» το περί Κοσκωτά σκάνδαλο, επί μήνες κυκλοφορούσαν με αυτόν τον υπέρτιτλο - μέχρι να ξεκινήσει το ειδικό δικαστήριο. Η ρητορική ερώτηση ταιριάζει «γάντι» στον υπουργό Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη: - Ένοχος, αν (ως πολιτικός προϊστάμενος προς υφισταμένους) καλλιέργησε «κλίμα» βίαιης και άξενης υποδοχής δυστυχισμένων θαλασσοπνιγμένων συνανθρώπων μας (οικονομικών μεταναστών), όπως ονομάζονται επίσημα κι απρόσωπα), που έμμεσα οδήγησε σε όσα τραγικά συνέβησαν στο Φαρμακονήσι.
- Βλάξ, αν (όντας αθώος στο πρώτο σκέλος), αντί να δείξει τη συντριβή του και την ψυχική του συμμετοχή στο μέγα πένθος (νεκρές μητέρες με παιδιά), μιλώντας εξ ονόματος του συνόλου ελληνικού λαού, τον οποίον θεσμικά εκπροσωπεί, εκείνος αναλώθηκε σε αναιμικές δικαιολογίες και εκτός τόπου και χρόνου κατηγορίες όσων (διεθνών και ντόπιων) αναζήτησαν ευθύνες και αναλυτικό ιστορικό του τραγικού συμβάντος.
Απορώ κι εξίσταμαι (γι' άλλη μια φορά) με το επίπεδο νοημοσύνης όσων μας κυβερνούν, όσο και με την πολιτική τους ευστροφία. Ας υποθέσουμε πως ο αξιότιμος υπουργός Βαρβιτσιώτης έχει μια πολύ συγκεκριμμένη και «σκληρή»γνώμη για την διαχείριση του λαθρομεταναστευτικού ζητήματος από την Ελληνική κυβέρνηση. Υπάρχουν διεθνή φόρα, η ευρωπαϊκή ένωση, το ελληνικό και το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο (μεταξύ πολλών άλλων «γηπέδων» άσκησης πολιτικής) - σε αυτά τα πεδία ας ασκήσει το είδος της πολιτικής που προκρίνει, κι ας κριθεί γι' αυτήν στις ελληνικές εκλογές (εντός) και σε όλες τις διεθνείς διεργασίες (εκτός). Όλα τα παραπάνω σε τι ακριβώς εμποδίζουν τον υπουργό να εκφράσει ανθρώπινη οδύνη και συμπαράσταση σε αθώα θύματα, ανθρώπους με σάρκα και οστά, που η ανάγκη οδήγησε σε απελπισμένο εκπατρισμό και είσοδο στην κόλαση κάθε είδους εξευτελισμού και κινδύνου;
Κρίμα υπουργέ, κρίμα. Σταθήκατε «λίγος», «μικρός», αποκαρδιωτικά διάφανος σην πολιτικάντικη στόχευση σας - να κλείσετε μάτι πονηρό σε υποψήφιους «πελάτες-ψηφοφόρους», δικούς σας και του κόμματος σας, ψηφοφόρους που αυτή τον καιρό στεγάζονται κάτω από τη ναζιστική τέντα. Κρίμα...

Γιώργος Ανδρέου


Η μεταπολιτευτική μας ευρωπαϊκή αφήγηση και η Θάτσερ...

Οι τραυματισμένοι από τον Εμφύλιο και τη Χούντα Νεοέλληνες  γραπώθηκαν από το ευρωπαϊκό ιδεώδες και το ανέδειξαν σε εθνική «αφήγηση». Από τη Μεταπολίτευση και δώθε θέλουμε και προσπαθούμε να δείχνουμε Ευρωπαίοι. Δυστυχώς κρύψαμε μέσα στις ντουλάπες τους σκελετούς του Ελλαδικού πολιτικοκοινωνικού επαρχιωτισμού, δυστυχώς επιτρέψαμε στους ίδιους λύκους που χαντάκωσαν την Ελλάδα στο πρόσφατο ιστορικό παρελθόν, να ηγηθούν του κοπαδιού. Έτσι, μετά από την ένταξη στο ευρώ, την Ολυμπιάδα, την «ισχυρή Ελλάδα» του «εκσυγχρονισμού» και την «επανίδρυση» του κράτους, φτάσαμε στο «λεφτά υπάρχουν» - τα υπόλοιπα τα ζούμε σήμερα στο πετσί μας. Με τη σοφία πια της συμφοράς που μας διαλύει, επιτέλους καταλάβαμε πως το μικρομάγαζο Ελλάδα το αρμέξανε  (και συνεχίζουν) εκείνα τα «λαμόγια» που ο Κώστας Καραμανλής σε μια έκρηξη ειλικρίνειας (που δεν του βγήκε σε καλό) αποκάλυψε στου Μπαϊρακτάρη. Κι όσο υπήρχε χρήμα, έγλυφε κι ο λαουτζίκος ένα κοκαλάκι. Όταν το χρήμα  στέρεψε, του κόψανε θέρμανση, δουλειά, ελπίδα, τον είπανε  τεμπέλη, διεφθαρμένο, διαπλεκόμενο. Του φορτώσανε κι όλες τις αιτίες της Κρίσης, οι αναίσχυντοι. Κι οι Ευρωπαίοι μας σύμμαχοι; Οι πολιτισμένοι, οι προοδευμένοι, η «ελίτ»;  
Εκείνοι, αφού έσωσαν τις ιδιωτικές τους τράπεζες (μετατρέποντας το ιδιωτικό χρέος σε δημόσιο και φορτώνοντας το στις πλάτες των ευρωπαϊκών κρατών, δηλαδή των πολιτών τους), συμπεριφέρονται οι αθεόφοβοι ως κοινοί τοκογλύφοι, ανηλεείς και παγεροί, πλήρως αδιάφοροι μπροστά στη δυστυχία του Ελληνικού λαού - θέλουν τα λεφτά τους και τα θέλουν τώρα. Κι η Ευρωπαϊκή Ένωση, τα ιδανικά της, ο Ουμανισμός, η κοινωνική ευαισθησία, το «Ευρωπαϊκό κεκτημένο»; Αγαπητοί συνέλληνες θα σας απογοητεύσω: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ ΤΕΤΟΙΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΝΑ ΝΑ ΛΕΓΕΤΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ. Όλη  η σπουδαία περιπέτεια της Ευρωπαϊκής προσέγγισης, με τους Μπραντ, Μιττεράν, Κολ, Σρέντερ, Ντελόρ κ.α. στη διαδρομή ακυρώθηκε, ξεφούσκωσε, διαλύθηκε. Ο νεοεθνικισμός (λέγε με ενωμένη Γερμανία) αναστήθηκε και νίκησε ιδεολογικά  η μεγάλη εχθρός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Μάργκαρετ Θάτσερ. Το ρητό που της αποδίδεται («δεν υπάρχει αυτό το πράγμα που ονομάζεται κοινωνία, μόνο άτομα, ανεξάρτητα και μεμονωμένα»), έχει αναχθεί σε ευαγγέλιο της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης, οδηγώντας σε ακραίο μονεταρισμό, προτεσταντικής προέλευσης αδιαφορία για τον φτωχό και κοινωνικά ασθενέστερο, σκληρό νεοφιλελευθερισμό που κατεδαφίζει κοινωνικά κεκτημένα και κατακτήσεις διακοσίων χρόνων ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, ανασταίνοντας ακροδεξιούς βρικόλακες, ρατσιστές και φασίστες.
Αγαπητοί συμπατριώτες - καλή η Ευρώπη,   χρυσή και άγια, όχι όμως αμάσητη, χωρίς το δικό μας εθνικό αίτημα, χωρίς την ανάκτηση της αξιοπρέπειας    του λαού μας.  Είναι άλλωστε αναγκαία σήμερα η υιοθέτηση (σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, πιστεύω) ενός νέου consensus,  μιας  καινούργιας (θεσμικά διατυπωμένης) ευρωπαϊκής συναίνεσης, βασισμένης στις αληθινές ευρωπαϊκές αξίες. Αλλιώς η Ένωση θα πάει άκλαυτη, μαζί και η δική μας εθνική αφήγηση. Κι η μόνη που θα χαίρεται θα είναι, εκεί ψηλά στο προτεσταντικό... Πουργκατόριο, η Μάργκαρετ Θάτσερ. Καλή χρονιά - κι ας ανασκουμπωθούμε, αφήνοντας τον καναπέ και την τηλεόραση. Έτσι κι αλλιώς τα σπίτια μας είναι εξίσου παγωμένα με τους δρόμους. Ας βγούμε λοιπόν επιτέλους στους... ευρωπαϊκούς μας δρόμους. Ας ξεκινήσουμε λέγοντας μερικά ζωτικά «όχι». Και βλέπουμε...


Από που να πιαστούμε, πως να ελπίσουμε...

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥ

Από πού να πιαστούμε αυτό το φτενό φθινόπωρο, πώς να ελπίσουμε ότι ο απειλητικά επερχόμενος χειμώνας θα μας λυπηθεί και δεν θα φέρει με το νέο χρόνο (2014) ακόμα μεγαλύτερη δυστυχία, απογοήτευση, πικρία, στερήσεις κι αμείλικτη φτώχεια; Οι πολιτικοί μας συνεχίζουν το παλιό βιολί των αλληλοκατηγοριών και  της κοκορομαχίας για ψύλλου πήδημα, οι «κοινωνικοί φορείς» είναι με το δάχτυλο στη σκανδάλη, ανίκανοι να συζητήσουν, να συνεννοηθούν - θλιβεροί στην μαξιμαλιστική τους ρητορική, ανήμποροι να κατανοήσουν και να αποδεχτούν τις τρομακτικές αλλαγές που προκαλεί η κατάρρευση της χώρας σε όλα τα επίπεδα, ανάξιοι να αναλάβουν ρόλο ανάσχεσης, πρωτοβουλία δημιουργική για αλλαγή του τρόπου πραγμάτωσης του δημόσιου διάλογου και όλων των μηχανισμών παραγωγής πολιτικής και κοινωνικής όσμωσης. Κυριολεκτικά «δεν κουνιέται φύλλο». Παγωμένοι οι πρώην «προνομιούχοι», κρυμμένοι οι «έχοντες και κατέχοντες», βουβοί εκείνοι οι παλιοί λαλίστατοι προπαγανδιστές της «ισχυρής» Ελλάδας. Ο τόπος οδεύει προς την τυπική επιβεβαίωση της χρεοκοπίας του - χρεοκοπίας οικονομικής, ηθικής, πολιτικής, κοινωνικής. Ανυπολόγιστες είναι οι συνέπειες του σεισμού που ζούμε κι αφελής όποιος πιστεύει πως αρκεί μια οικονομικού τύπου ανάσα για να επιστρέψουν οι «παλιές, καλές, μέρες».
Η Ελλάδα-κράτος, το μόρφωμα που συστήθηκε μετά τον ολέθριο Εμφύλιο κι επιβίωσε τερατικά ως τη Μεταπολίτευση, έχασε την τεράστιας αξίας ευκαιρία μιας θεμελιακής μεταρρύθμισης μετά το 1975. Αρκέστηκε σε μερικές σημαντικές μεταρρυθμίσεις (νέο σύνταγμα, δημοψήφισμα περί του πολιτειακού, νομιμοποίηση όλων των κομμάτων), απαραίτητες έτσι κι αλλιώς για την ύπαρξη και λειτουργία μιας σύγχρονης δημοκρατίας, κι ύστερα ...έκατσε, πάνω στα γνώριμα αυγά του λαϊκισμού, της ανέξοδης ρητορείας, του ωχαδερφισμού, του γραφικού εθνοπατριωτισμού, της λούφας, της απάτης, του βολέματος. Τα ίδια αυγά δυστυχώς κλωσάει ως την ώρα αυτή, και το αυτί της δεν ιδρώνει που το πλοίο βουλιάζει.
Όσοι (λίγοι) Έλληνες, πολίτες του κράτους αυτού, έχουν ακόμα καθαρό μυαλό και στοιχειώδες φιλότιμο, κατάπληκτοι παρακολουθούν τους στρατούς της αφασικής μικροπολιτικής συνδικαλιστικής πελατείας να κλείνουν ...την Ακρόπολη!  Όσοι Έλληνες πονούν και λυπούνται για την κατάντια της πατρίδας τους, απορούν κι εξίστανται με το Ηροστράτειο θράσος των «παραγόντων» εκείνων που πιστεύουν πως - οδηγώντας στην ακραία σύγκρουση όλους εναντίων όλων στη χώρα - θα καταφέρουν να εξαιρεθούν από την μοιραία πτώση, όταν κοπεί το έρμο κλαδί που λυσσαλέα από κοινού πριονίζουν. Αλεξίπτωτο όμως δεν υπάρχει διαθέσιμο, όταν ο κόσμος καίγεται κι η ζωή απαιτεί άλλης τάξης προσεγγίσεις, με θάρρος, έμπνευση, αυτοκριτική προθυμία κι αλτρουϊσμό. Όσοι Έλληνες αξίζουν τον προσδιορισμό «Έλληνας», αυτές τις ώρες προσεύχονται κι  ελπίζουν πως όταν επιτέλους αναλάβουν τις τύχες της δύστυχης χώρας στα χέρια τους, δεν θα παραλάβουν μόνο «καμμένη γη»...


Το απεχθές πρόσωπο των «διαμορφωτών»
της κοινής γνώμης...

Κανείς δεν ξέρει πού «πάνε» τα πράγματα. Κανείς δεν ξέρει αν θα τη «βγάλει» ως «τότε». «Τότε», πότε δηλαδή; Όταν θα έρθει η «ανάκαμψη»; Κορoϊδευόμαστε μεταξύ μας, όπως εκείνος που πέφτει από τον ουρανοξύστη και ενθαρρύνει εαυτόν: «ως εδώ καλά, ως εδώ καλά». Μετά, η συντριβή. Αναρωτιέμαι αν έχει καταλάβει ο πληθυσμός αυτής της χώρας την τρομερή συμφορά που έπεσε πάνω στα κεφάλια μας, στη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας. Το λέω αυτό γιατί  βλέπω να ανέχεται στο δημόσιο διάλογο ένα σωρό αναλύσεις χορτασμένων για πεινασμένους, εργαζόμενων για ανέργους, παχυλά αμοιβόμενων για άμισθους. Η κρίση αποκάλυψε δυστυχώς το απεχθές πρόσωπο πολλών «διαμορφωτών της κοινής γνώμης». Δεν είναι μόνο το ότι παίζουν με την θλιβερή, ανιστόρητη και επικίνδυνη θεωρία των δύο άκρων, δεν είναι που υμνούν τη χυδαία οικονομικίστικη (προτεσταντικής έμπνευσης) τιμωρητική θεωρία περί των ασθενέστερων (που τους αξίζει -άκουσον άκουσον- η άθλια μοίρα τους και η τιμωρία... ακριβώς επειδή είναι φτωχοί κι αδύναμοι), είναι κυρίως  η απανθρωπιά τους που με εξοργίζει.
Δεν βρίσκουν ούτε μια λέξη συμπάθειας για εκατομμύρια συμπατριωτών τους που πεινούν, που αυτοκτονούν, που συντρίβονται ηθικά και ψυχικά - καθόλου δεν τους νοιάζει. Συναντιούνται στα τηλεπαράθυρα -όλοι τους απαξιωμένοι (αλλά πλούσιοι) πολιτικοί γυρολόγοι-  κι απαγγέλουν το ποίημα τους: Υψώνουν το δάχτυλο και δείχνουν εμάς -μας νουθετούν, μας επικρίνουν, μας συμβουλεύουν- ποιοί; Εκείνοι που έριξαν τον τόπο στα βράχια. Αλλά είναι τόση η εξουσιομανία τους, τόσο γλυκιά η επαφή με την καθεστωτική καρέκλα, που ευχαρίστως θα οδηγούσαν ξανά και ξανά την πατρίδα τους στο γκρεμό, αρκεί εκείνοι να παρέμεναν αμετακίνητοι στα αμαρτωλά, διαπλεκόμενα οφίτσια τους.
Yποχρέωση μας λοιπόν, όλων μας όσοι συκοφαντούμαστε από τα θλιβερά απομεινάρια του δικομματισμού, να τους στείλουμε οριστικά στα σπίτια τους -και να ερευνήσουμε εξονυχιστικά- το «πόθεν αίσχος» τους. Κι αν τους βρούμε «αμαρτήσαντες», να τους δημεύσουμε τα πάντα, όπως κάνει η δικαιοσύνη στην περίπτωση Τσοχατζόπουλου. Αυτό θα τους πονέσει πιο πολύ. Έτσι θα τους τιμωρήσουμε αποτελεσματικά, εμείς που τους ακούμε να ισχυρίζονται χωρίς τσίπα πως «τα φάγαμε μαζί» τους!
Όχι λοιπόν, δεν τα φάγαμε, είτε μαζί τους είτε από μόνοι μας -παλέψαμε και παλεύουμε- για την επιβίωση, τη δικιά μας και, κυρίως, της αγαπημένης μας πατρίδας...

Γιώργος Ανδρέου


Ο φασισμός και η συνενοχή...

Ακούω στο ράδιο και διαβάζω στον Τύπο πολλούς δημοσιογράφους που, όταν αναφέρονται στα αυξημένα ποσοστά του γνωστού φασιστικού κόμματος, σχολιάζουν "βεβαίως δεν είναι ναζιστές ή φασίστες σχεδόν ένα εκατομμύριο Έλληνες, απλά χρησιμοποιούν το συγκεκριμένο κόμμα ως εκδήλωση διαμαρτυρίας ενάντια στο πολιτικό σύστημα". ¶λλη μια εξωφρενική τοποθέτηση στη χώρα της "φαιδράς πορτοκαλέας", στην αγαπημένη μας Ελλάδα. Το θέμα είναι αν, κάθε υποστηρικτής του φαιού κόμματος, σε προσωπική συνέντευξη αρνηθεί με βδελυγμία πως υποστηρίζει φασιστικές ιδέες; Μπορούμε να του ζητήσουμε και να ορκιστεί (όπως στα δικαστήρια) πως απεχθάνεται το Χίτλερ κι όλα τα συναφή τέρατα - κι ο υποστηρικτής να το κάνει με ευχαρίστηση. Μπορεί επίσης η αφεντιά του να μας διαβεβαιώσει γραπτώς για όλα τα παραπάνω και να σκίσει τα ιμάτια του προσπαθώντας να μας πείσει πως δίνει την ψήφο του στο φασιστικό κόμμα για να εκδικηθεί τους πολιτικούς του "συνταγματικού τόξου", που τον κατάντησαν ένα άνεργο παρία της κοινωνίας. Έτσι όλοι θα μείνουμε ευχαριστημένοι: Οι "προοδευτικοί" (επειδή ο Έλληνας δεν είναι ούτε πρόκειται να γίνει ποτέ φασισταριό), οι "συντηρητικοί" (επειδή παραμένουν ανοιχτοί οι δίαυλοι αλιείας ψήφων από το ακροδεξιό ακροατήριο, όταν δεν το ερεθίζουμε ούτε του βάζουμε χέρι για τον αριβισμό και τη βλακεία του), οι φασίστες (χωρίς εισαγωγικά) επειδή το βούτυρο συνεχίζει να αλείφεται ανενόχλητο στο ψωμί τους.
Ε, λοιπόν, εγώ απαντώ σε όλους τους "ανωτέρω" πως, κατά την άποψη μου, όποιος ψηφίζει φασισμό, είναι φασίστας με περικεφαλαία ο ίδιος. Η ψήφος του νομιμοποιεί ή όχι τα τέρατα με τα μαύρα ρούχα και IQ...καλαμποκιού να βρίζουν, να δέρνουν, να προσβάλλουν, να σπεκουλάρουν; Η ψήφος του επιτρέπει ή όχι στα ναζιστικά θηρία να υποστηρίζουν με λόγια και έργα όλα τα ρατσιστικά παραληρήματα, το μίσος εναντίον κάθε κοινωνικής ομάδας που δεν είναι του γούστου και της "ιδεολογίας" τους; Η ψήφος του καθιστά ή όχι τον υπόκοσμο αυτό σε μελλοντικό θεσμικό και εξωθεσμικό ρυθμιστή του δημοκρατικού μας πολιτεύματος;
Καμιά συμπάθεια δεν μου περισσεύει για τους ψηφοφόρους και συμπαθούντες του ελληνικού ναζιστικού κόμματος. Τους θεωρώ απόλυτα συνυπεύθυνους για όλα τα δεινά που θα φέρει στη χώρα η παραπέρα άνοδος ποσοστών και επιρροής των φασιστικών ιδεών. Ας μην κρύβονται πίσω από πολιτικάντικες δικαιολογίες και μηδενιστικά παραληρήματα - ελπίζω και εύχομαι να μη φτάσει ποτέ η δραματική εκείνη ώρα που θα σκεφτούν πως κάλλιο να είχαν κόψει το χέρι τους, παρά να ψηφίσουν τα θηρία. Κι ας μην "τσιμπάνε" στις δήθεν πατριωτικές κορώνες: Κάθε φορά που στον τόπο αυτό επικράτησαν εθνικιστικές ακρότητες και "Μεγάλες Ιδέες", η πατρίδα τραυματίστηκε βαριά κι έκανε χρόνια πολλά να συνέλθει.
Υπάρχουν πολλά και σοβαρά που πρέπει να διορθωθούν στον τόπο: Η ποιότητα του πολιτικού συστήματος, η Παιδεία, η Υγεία και η Κοινωνική Πρόνοια, η Δημόσια Διοίκηση, η μεταναστευτική πολιτική, το Σύνταγμα - όλα αυτά θα καλυτερέψουν αν οι Έλληνες πάρουμε αποφασιστικά την τύχη της χώρας στα χέρια μας με σεβασμό στη Δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη Δικαιοσύνη, την ανθρωπιά, ΟΧΙ ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΛΕΥΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ. Οι φασιστικές ιδέες κόστισαν στην ανθρωπότητα εκατομμύρια νεκρούς, πόνο, θλίψη, δυστυχία. Ποιό "αστείο" της Ιστορίας επιχειρούν οι σημερινοί αφελείς συνέλληνες συμπαθούντες του φασισμού να επιβεβαιώσουν; Η Ιστορία μπορεί να επαναλαμβάνεται ως φάρσα, κανείς όμως δεν μπορεί να εγγυηθεί πως η φάρσα αυτή δεν θα έχει τραγική κατάληξη. Για να μην πω, μοιραία για τον τόπο κατάληξη.
ΨΗΦΙΖΕΙΣ ΦΑΣΙΣΜΟ; ΕΙΣΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΟΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΣΟΥ ΕΝΤΟΛΟΔΟΧΩΝ. ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ...ΦΟΥΜΑΡΑ...

Γιώργος Ανδρέου


Η Κύπρος, η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη,
η ελληνική συμπαράσταση και άλλα μυθεύματα...

Πρόσφατα βρέθηκα στην Κύπρο για τη συναυλία αλληλεγύης στη Λεμεσό (Απρίλιος 2013). Το νησί γλύφει τις πληγές του και προσπαθεί να διαχειριστεί   την επόμενη μέρα της πιο μεγάλης του καταστροφής μετά την τουρκική εισβολή. Διάχυτη στην ατμόσφαιρα είναι η κατάπληξη για τον κυνισμό, την τιμωρητική νοοτροπία και τον υφέρποντα εθνικιστικό ρατσισμό της ευρωπαϊκής απόφασης.
Ο ευρωπαϊκός Βορράς (που παριστάνει την αθώα παρθένο, την άμεμπτη σκανδάλων και πάσης φύσεως οικονομικών και πολιτικών τακτικισμών) κοιτά αφ' υψηλού τον "φουκαρά" Νότο, με την "οικονομία-καζίνο", το "πάρτυ των επιτοκίων" κλπ κλπ, λες κι ο καπιταλισμός μόνο στην Κύπρο ευδοκίμησε, ενώ στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο δεν έχει ακούσει τίποτα από μόχλευση, ασφάλιστρα κινδύνου, μανιπουλάρισμα αγορών, σπεκουλαδόρους και ραντιέρηδες. Αλλά όλα αυτά τα έχετε ήδη διαβάσει και σχολιάσει. Ας περιοριστώ λοιπόν σε μερικά (θλιβερά αλλά εξαιρετικά χρήσιμα, πιστεύω) συμπεράσματα: Δεν υφίσταται σήμερα καμιά Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, μόνο ο τσαμπουκάς του ισχυρότερου.
Η επί δέκα αιώνες αιματοβαμμένη Ευρώπη επιστρέφει στον εθνικισμό και γυρίζει την πλάτη στο φεντεραλισμό.
Οι αποφάσεις που διαλύουν χώρες και λαούς, λαμβάνονται από οργανισμούς, πρόσωπα και διοικητικά σχήματα που δεν έχουν την παραμικρή δημοκρατική νομιμοποίηση, αντιθέτως παραβιάζουν κατάφορα κάθε έννοια δικαίου και συντεταγμένης δημοκρατικά πολιτείας ή θεσμικής υπερεθνικής ένωσης.
Ειδικά στην Κύπρο, οι "εταίροι" τιμωρούν την αποφασιστική απόρριψη του σχεδίου Ανάν (του πιο εγκληματικά απειλητικού σχεδίου που αντιμετώπισε τα τελευταία τριάντα χρόνια ο Ελληνισμός).
Ας μην περιμένουμε οι Έλληνες καμιά εκδήλωση αλληλεγγύης, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που να ξεκινάει από πρωτοβουλία των αρχόντων - μόνο οι ευρωπαϊκοί λαοί, όταν εξεγερθούν ενάντια σ' αυτή την οικονομικίστικη φρίκη, μπορούν  να σταθούν αρωγοί στην προσπάθεια ακύρωσης του εφιαλτικού σχεδίου σύνθλιψης κάθε κοινωνικής κατάκτησης στην Ευρώπη, με παράλληλη δουλεία των κρατών σε αδηφάγους τραπεζίτες και σπεκουλαδόρους των "αγορών".
Ο Ελληνισμός επιβάλλεται άμεσα να συσπειρωθεί και να αποφασίσει την εθνική στάση του απέναντι στους τρομακτικούς κινδύνους που γιγαντώνονται όσο η εθνική δυναμική αποδυναμώνεται.
Και δύο λόγια αγανάκτησης για την αντιμετώπιση της νέας Κυπριακής τραγωδίας από το ελλαδικό μιντιακό κατεστημένο και την ελληνική κυβέρνηση. Μόνο ντροπή και θλίψη προκαλεί η στάση τους, στάση χειρότερη κι από των επικυρίαρχων της Ευρώπης, στάση νικημένων ανδρεικέλων. Αντί να σταθούν με κάθε δυνατή ενέργεια στο πλευρό των Κυπρίων, περιορίστηκαν στο να ψελλίζουν τα σικέ επιχειρήματα των Ευρωπαίων πατρώνων τους, χωρίς αιδώ, χωρίς συνείδηση των ευθυνών τους απέναντι στο έθνος. Η ιστορική κρίση των επιλογών τους θα προκύψει αμείλικτη, όταν η καταστροφική εποχή των Μνημονίων αξιολογηθεί από τους ιστορικούς του μέλλοντος. Ιδού και το τελευταίο (αλλά εξίσου λυπηρό) συμπέρασμα:
-Η Ελλάδα αυτή την κρίσιμη ώρα κυβερνάται από πολιτικό προσωπικό ανάξιο των περιστάσεων, ανίκανο να διεκδικήσει και να προασπίσει το εθνικό συμφέρον. Η Ελλάδα κι ο Ελληνισμός σήμερα κινδυνεύουν εξίσου από τις επιβουλές των "απ' έξω" και τις επιλογές των "από μέσα", των "δικών μας". Δυστυχώς..

Γιώργος Ανδρέου

 

Η δημοκρατία μας κινδυνεύει...

Δεν μου αρέσει να κινδυνολογώ, τα γεγονότα με αναγκάζουν - από τη μια το νεοναζιστικό φαινόμενο, από την άλλη η τρομοκρατική έξαρση, κι ανάμεσα τα "πειραγμένα" προπαγανδιστικά videos μιας καθεστωτικής (σκληρά) δεξιάς πολεμικής προς την "κυβερνητικής προοπτικής" αριστερά. Κι η αριστερά όμως δεν είναι αθώα - χρόνια δήλωνε πως οι νόμοι "πέφτουν" στο πεζοδρόμιο, πως το ελληνικό σύνταγμα δεν τη δεσμεύει παντού και πάντα κλπ κλπ. Μ' αυτά και μ' αυτά φτάσαμε στο σημείο να βλέπουμε την εξαθλίωση γύρω να μετατρέπεται σε τυφλή οργή όλων εναντίον όλων. Και στην ένταση αυτή πρωτοστατεί φυσικά η κυβέρνηση - έχοντας επιλέξει τη λεγόμενη «αδέκαστη αντιμετώπιση» κοινωνικών διαμαρτυριών και συνδικαλιστικών διεκδικήσεων.
Όμως η κοινωνία βλέπει πως τα κηρύγματα ισονομίας είναι κούφια - δεν εφαρμόστηκαν στους υπαλλήλους της βουλής, δεν εκφράζονται στο φορολογικό νομοσχέδιο (που άλλη μια φορά λεηλατεί τους μη έχοντες), δεν "ακουμπούν" τους αληθινούς υπεύθυνους της ελλαδικής κατάντιας. Αντιθέτως εξαντλούν την αυστηρότητα τους όπου...τους παίρνει. Το παιχνίδι αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Η κουλτούρα της δεξιάς στην Ελλάδα βαρύνεται από το μετεμφυλιακό ρεβανσισμό, τα Μακρονήσια, τις θανατικές καταδίκες για πολιτικά αδικήματα κλπ. Ο Καραμανλής ο πρεσβύτερος (προς τιμήν του) σταδιακά απομακρύνθηκε από το νοσηρό (αντικομμουνιστικό στη βάση του) αυτό τοπίο, στηρίζοντας μια μετριοπαθή διαχείρηση των ιδεολογικών διαφορών στον κοινωνικό στίβο. Το παράδειγμα του ακολούθησαν όλοι οι μετέπειτα ηγέτες της δεξιάς στη χώρα μέχρι πρόσφατα. Η τελευταία ηγεσία όμως (ενοχλημένη από την ενδυνάμωση της αριστεράς) αλλάζει το παιχνίδι προκρίνοντας την πολιτική της έντασης, βγάζοντας από τη ντουλάπα τους μετεμφυλιακούς σκελετούς. Ο απαράδεκτος κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο επηρμένος υπουργός δικαιοσύνης, ο κυνικός υπουργός ανάπτυξης, ο στυγνός υπουργός οικονομικών - όλοι τους με τα έργα και τις ημέρες τους πριονίζουν το κλαδί της κοινωνικής ανεκτικότητας που είναι απαραίτητη στη σημερινή οδυνηρή πολιτικοοικονομική συγκυρία.
Η συγκυβέρνηση παίζει κυριολεκτικά με τη φωτιά: Η φτώχεια, η δυστυχία, η εξαθλίωση δεν είναι καλοί συνομιλητές, κι αν οι κυβερνώντες δεν αλλάξουν το τροπάρι θα βρεθούν με όλη την κοινωνία απέναντι. Όσο καταπιάνονται με υποκριτικό a la carte "νοικοκύρεμα", έχουν προσωρινά μαζί τους το μικροαστικό ακροατήριο. Όσο όμως το μακρύ τους χέρι πλησιάζει προς τη μικροϊδιοκτησία, τις συντάξεις, τα ελάχιστα "προνόμια" που έχει θεμελιώσει με μόχθο ζωής η μεσαία τάξη της χώρας, θα δρέψουν τους αληθινούς καρπούς της επιπολαιότητας τους. Τότε όμως θα είναι πολύ αργά - γι' αυτούς, αλλά κυρίως για τη χώρα και τη δημοκρατία. Ας προσέξουν...

Γιώργος Ανδρέου

 

Θεωρίες συνωμοσίας...

Έχω ένα φίλο ...συνωμοσιολόγο. Γι' αυτόν, δεν υπάρχει τίποτε που να συμβαίνει στο παγκόσμιο χωριό, χωρίς μια συνωμοτική, καλά κρυμμένη, πρωτοβουλία "γνωστών" σκοτεινών κύκλων. Αυτοί οι κύκλοι ξεκινούν από  λέσχες τύπου Bilderberg και καταλήγουν σε οικονομικά funds με σχέδια παγκόσμιας επικυριαρχίας - όλα αυτά πασπαλισμένα με μαϊντανό πολιτικών σχεδιασμών και σωρεία σπέκουλας περί δημοσίων προσώπων που υπηρετούν τα καταχθόνια    projects με μασονική αδιαφάνεια, ακατάβλητη επιμονή και αξιοθαύμαστη οργανωτικότητα. Όλα αυτά τα πολλά χρόνια που παραμένουμε φίλοι, τον ειρωνεύομαι, τον αμφισβητώ, αντλώ από λογικά επιχειρήματα τα όπλα για να αντιμετωπίσω την (κατά την - μέχρι πρότινος - γνώμη μου) αφέλεια, την υπεραπλούστευση, το φανατισμό. Όλα αυτά μέχρι πριν από λίγες μέρες, όταν η γνωστή (γιγαντιαίας δυναμικής) γερμανική τράπεζα ανακοίνωσε επίσημα πως, μόνο από την παραθαλάσσια περιοχή της Κρήτης, ο κύκλος "τζίρου" της εξόρυξης (του εκεί υπάρχοντος) φυσικού αερίου πλησιάζει το Ελληνικό δημόσιο χρέος. Κάτι άναψε μέσα μου, ένα φλασάκι (όπως λένε οι πιτσιρικάδες): Θυμήθηκα τη λίστα Χριστοφοράκου (που εξαφανίστηκε), τη λίστα Λαγκάρντ (που ακόμα αναζητείται), τη σπουδή του Γ. Παπανδρέου να μας κλειδώσει στο ΔΝΤ, το κούρεμα (PSI) που κούρεψε κυρίως εμάς αλλά όχι το χρέος μας, το Βενιζέλο που πρωτοστάτησε στη ρύθμιση (σε ενδεχόμενη δικαστική διευθέτηση των χρεών του Ελληνικού Δημοσίου) που ορίζει το αγγλικό δίκαιο ως αρμόδιο να αποφασίσει. ¶κουσα τους τρεις τις συγκυβέρνησης πριν και μετά τις εκλογές (και ντράπηκα για τις κωλοτούμπες τους). Διάβασα για τους επιτρόπους που θα ορίσουν οι δανειστές μας, ώστε να ελέγχουν ασφυκτικά κάθε μελλοντική κερδοφορία μας, φροντίζοντας να εισπραχθεί άμεσα επ' ωφελεία τους. Παρακολουθώ στο νέο φορολογικό νομοσχέδιο την απαξίωση των πολύτεκνων, την εξουθένωση μέσω υπερφορολόγησης όλων των μικρομεσαίων, μαθαίνω για τις 30000 (!) εντολές διακοπής ρεύματος μηνιαία, τις 3500 (!!!) αυτοκτονίες. Διαβάζω πως η ανεργία αγγίζει επισήμως το 25% (και ανεπισήμως το 40%), πως η Αθήνα βρίσκεται στην τελευταία θέση σε επίπεδο ποιότητας ζωής από όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, διαβάζω χίλια δυο αντίστοιχα και φρίττω! Ε λοιπόν ναι, η διεθνής συνωμοσία έχει βάλει στόχο την Ελλάδα και τον Ελληνισμό, δεν εξηγείται αλλιώς. Ή μήπως εξηγείται; Μήπως οι κυβερνώντες είναι ανίκανοι; Ναι, αλλά αν δεν είναι ανίκανοι (αν, λέω), τότε γιατί συμπεριφέρνονται έτσι; Μήπως "εκ προθέσεως"; Και καλά οι Έλληνες κυβερνώντες - οι Ευρωπαίοι όμως; Κι εκείνοι ανίκανοι είναι, ή μήπως δεν είναι, αλλά υπηρετούν κάποιο σχέδιο; Κι οι προτάσεις, οι δηλώσεις, τα συμπεράσματα - γιατί όλα τους είναι πάντα συγκαλυμμένα ή απροσχημάτιστα εχθρικά προς την Ελλάδα; Γιατί δεν δηλώνουν απερίφραστα πως ποτέ δεν θα βγει η χώρα μας από το ευρώ; Γιατί δολοφονούν (με τα αλληλοσυγκρουόμενα δογματικά τους "θέσφατα") το επιχειρηματικό και επενδυτικό κλίμα του τόπου μας; Μήπως επειδή η Ελλάδα στ' αλήθεια είναι "μαγαζί γωνία", μήπως επειδή όντως έχει πλούσιο υπέδαφος και βέβαια καταπληκτικό κλίμα, τα σπουδαιότερα αρχαία μνημεία της ανθρωπότητας, 15.000 χιλιόμετρα παραλίας κλπ κλπ κλπ; Μήπως ζούμε ένα άλλο είδος πολέμου; Όπου κάποιοι έφτιαξαν ένα νόμισμα που τους συμφέρει ενώ καταστρέφει τους "συνεταίρους" τους; Όπου αυτοί οι κάποιοι (έχοντες) επιτίθενται (με όπλο την Οικονομία) στους υπόλοιπους (μη έχοντες); Μήπως αυτό που ονομάζουμε ενιαία Ευρώπη (με όλα τα ανθρωπιστικά, πολιτισμικά και λοιπά παραφερνάλια) δεν είναι παρά αλληλοσυγκρουόμενοι δεσμοί αδίστακτων συμφερόντων; Μήπως έχει δίκιο ο φίλος μου; Μήπως;  

Γιώργος Ανδρέου

 

Ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο...

Ύπουλα, αθόρυβα επιστρέφει ο χειμώνας. Μετά την αυταπάτης καλοκαιρινής αμεριμνησίας, μετά το συμβιβαστικό φθινόπωρο, έρχεται η ώρα της οδυνηρής αφύπνισης. Ποιοι είμαστε; Πού μας πάει το κύμα του καθημερινού παραλογισμού; Γιατί δεν αντιστεκόμαστε, γιατί στέκουμε άπραγοι, σαν τους Εβραίους στις πύλες του ¶ουσβιτς; Γιατί; Επιτέλους, τι έχουμε ακόμα στο σεντούκι, τόσο σπάταλο, τόσο ατομικά πολύτιμο, ώστε να φοβόμαστε να τα παίξουμε «όλα για όλα»; Λίγες μέρες πριν ήταν η επέτειος της ίδρυσης του ΕΑΜ. Το δικό μας ΕΑΜ πότε θα ιδρυθεί; Δεν είναι το οικονομικό ζήτημα το μείζον, ας με συγχωρήσουν οι συνέλληνες που υποφέρουν - το μείζον είναι πως δια μέσου του οικονομικού ολέθρου γκρεμίζεται η ψυχική, η ηθική και η συναισθηματική δυναμική του Έθνους. Αφήστε τα θλιβερά παπαγαλάκια των media να σκούζουν για τους απατεώνες, τεμπέληδες, φοροφυγάδες Έλληνες. Όχι, δεν είμαστε - η πλειοψηφία - ούτε λαμόγια ούτε απάτριδες. Ναι, λαθέψαμε πολλές φορές - ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω· τον τόπο μας όμως τον στήσαμε στα πόδια του μετά από τρεις συμφορές (Μικρασία, Εμφύλιο, Χούντα), μορφώσαμε τα παιδιά μας, στήσαμε ¶μυνα, Υγεία, Πρόνοια. Σύμφωνοι, δεν τα κάναμε όλα όπως έπρεπε, και οφείλουμε να τα εξελίξουμε, νατα αναπροσαρμόσουμε, να τα βελτιώσουμε - ΟΧΙ ΝΑ ΤΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΣΥΘΕΜΕΛΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΑΝΗΛΕΕΙΣ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΥΣ. Ολόκληρη η Ευρώπη, ολόκληρη η ανθρωπότητα βρίσκεται μπροστά σε θεμελιακές προκλήσεις, οδηγούμαστε (με το λουλούδι ή με το μαχαίρι) στη διαμόρφωση καινούργιου κοινωνικού συμβολαίου, στην ενεργοποίηση σεισάχθειας του 21ου αιώνα - δεν γίνεται το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού να ζει σε βάρος του υπόλοιπου 90%! Κι ενώ ο Κόσμος αλλάζει θεμελιακά, οι Έλληνες εξωθούμαστε σε αυτομαστίγωση διαρκείας, επειδή (ισχυρίζονται εκείνοι που χρόνια μας κολάκευαν ως λαό περιούσιο) είμαστε απλά...μπαταχτσήδες! Κι άλλο καημό δεν πρέπει να έχουμε από το να επιστρέψουμε τα...λεφτά, κι όσο για τα υπόλοιπα «γαία πυρί μιχθήτω», ας πάει κατά διαβόλου η ζωή του κοσμάκη, το δικαίωμα του στην ελπίδα, στην προσδοκία της ευημερίας, της αρμονίας, της χαράς, της ευτυχίας. «Μακροπρόθεσμα», ουρλιάζουν τα φερέφωνα -όλα θα διορθωθούν-. «Μακροπρόθεσμα» απαντά ο μέγιστος (οικονομολόγος) Κέϋνς «θα είμαστε όλοι πεθαμένοι». Γι' αυτό λοιπόν, τώρα είναι η ώρα του..Γιάννη Βαλαώρα (όπως αλάλαζαν οι Λαρισαίοι στο γήπεδο της ΑΕΛ), η ώρα του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου: μαρκάρισμα σ' όλο το γήπεδο, ασφυκτικό πρέσσιγκ, αιφνιδιαστικές αντεπιθέσεις και πολλά γκολ. Και κόκκινη κάρτα στα ντόπια φερέφωνα, τους νενέκους που μπερδεύουν το νόμιμο με το ηθικό και την π... (συγχωρήστε με) με τη βούρτσα...

Γιώργος Ανδρέου

 

Η επαναδιαπραγμάτευσή τους...

 «Επαναδιαπραγμάτευση» - η λέξη που νίκησε στις εκλογές. Η λέξη που γέννησε ελπίδες στους Έλληνες. Η λέξη που εξαφανίστηκε από τα στόματα των νικητών την επομένη ακριβώς της εκλογικής αναμέτρησης του Ιουνίου. Υπάρχει, άλλωστε, ιστορικό προηγούμενο: «Λεφτά υπάρχουν» - του Γ. Α. Παπανδρέου. Τη συνέχεια την ξέρουμε, τη ζούμε στο πετσί μας όλοι Η «επαναδιαπραγμάτευση» λοιπόν (ακόμα) αναζητείται. Και δεν πρόκειται να βρεθεί. Θα βρεθούν όμως (με το στανιό φυσικά) όλα τα μέτρα που ικανοποιούν τους τοκογλύφους «συνεταίρους| μας και εξαθλιώνουν τον Ελληνικό λαό, το λαό που οι πολιτικοί μας προϊστάμενοι κατάντησαν (άδικα) περίγελω της οικουμένης. Για να είμαστε δίκαιοι όμως, κι ο λαός μας φέρει την ευθύνη της ευπιστίας  - καλόπιστης ή ιδιοτελούς. Ας πρόσεχε, όταν είχαν (πριν τις εκλογές) πέσει πάνω του όλα τα καθεστωτικά media, όλα τα παπαγαλάκια της Ευρωζώνης και των αγορών, όλοι οι πολύφερνοι «αναλυτές» που «για το καλό του» τον συμβούλευαν να ψηφίσει «επαναδιαπραγμάτευση» - επαναδιαπραγμάτευσηnπού θα αναλάμβαναν να φέρουν σε πέρας ποιοι; Εκείνοι που τον έφερανnστα Μνημονιακά του χάλια!  Και οι «επαναδιαπραγματευτές» νίκησαν και σχημάτισαν κυβέρνηση. Και της κυβέρνησης αυτής προΐσταται ποιος, ως πρωθυπουργός; Εκείνος που έσκιζε τα ρούχα του εναντίον της Τρόικα και των μνημονιακών πολιτικών και ορκιζόταν πως θα «αλλάξει το μίγμα» υπέρ της ανάπτυξης και κατά της ύφεσης. Από κοντά ο άλλος που σαν υπουργός οικονομικών χαντάκωσε τη χώρα (με τους τεμενάδες στο εξωτερικό και την ψευτομαγκιά στο εσωτερικό). Τρίτος (ως νέος Σάντσο Πάντσα και ιππότης της ελεεινής μορφής μαζί) ο «αριστερός» δικηγόρος με την ξύλινη γλώσσα και τον κωμικό ναρκισσισμό της καθαρευουσιάνικης παπαγαλίας. Αυτοί όλοι εκλέχτηκαν για να «επαναδιαπραγματευτούν», και φυσικά δεν κούνησαν ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι, απλά διάλεξαν τα γνωστά (ίδια πάντα) θύματα και τα στέλνουν άλλη μια φορά στο σφαγείο.  Και καλά, αυτοί δεν έχουν τσίπα, τα «γυρίζουν» από τη μια στιγμή στην άλλη. Εμείς, ο «περιούσιος λαός», θα σκύψουμε το κεφάλι και θα δεχτούμε να μας θυσιάσουν, στην ψύχρα, οι ψεύτες, οι κλέφτες, οι οσφυοκάμπτες των ξένων Ισχυρών, οι ζάπλουτοι φοροφυγάδες, οι εθνικοί προμηθευτές; Θα αφήσουμε (στο όνομα μιας αναγκαίας μεταρρύθμισης του κράτους μας), τα φερέφωνα των δανειστών να πυροβολούν επί δικαίων και αδίκων στην ταλαίπωρη χώρα, «ξεχνώντας» για ποιο λόγο χρειαζόμαστε μεταρρύθμιση, ποιοι επωφελούνταν τόσα χρόνια από το Ελλαδικό μπάχαλο, και κυρίως, ποιοι μας κατάντησαν σ' αυτά τα χάλια; Αν υποψιαστώ πως όλα αυτά τα προκάλεσε η γριά με τη σύνταξη των 500 ευρώ, ο ιδιωτικός υπάλληλος των 700 ευρώ κι ο άνεργος απόφοιτος των ΑΕΙ, θα πεθάνωωωω...

Γιώργος Ανδρέου

 

Πολιτικό σύστημα, παλιό και νέο...

Όταν το ΔΝΤ πήγε στην Τουρκία, έφυγε όταν ο Ερντογκάν ήρθε (από το πουθενά) και έστειλε στα αζήτητα ολόκληρη την τότε Τουρκική πολιτική τάξη (Γιλμάζ, Τσιλέρ κλπ). Διακινδυνεύω την πρόβλεψη πως αυτό ακριβώς συμβαίνει ήδη στην Ελλάδα. Το πολιτικό σύστημα «της Μεταπολίτευσης» (φάνηκε από τη σύσταση της νέας κυβέρνησης) δεν έχει πια κανένα άσσο στο μανίκι του, καμία φρέσκια ιδέα, κανένα νέο, άφθαρτο, πολιτικό πρόσωπο που να πάρει στην πλάτη την «αστική» πολιτική τάξη της χώρας. Η σήψη είναι τόσο μεγάλη, η ατολμία τόσο κραυγαλέα, η διαχειριστική αδυναμία τόσο φανερή, που σου έρχεται να βάλεις τα γέλια (αν δεν έχεις πριν μπήξει τα κλάμματα).  Ποιός πολιτικός της νυν κυβέρνησης θα τολμήσει να πάρει αποφάσεις που θα φτωχύνουν κι άλλο τους απελπισμένους Έλληνες - και πώς θα τις εφαρμόσει; Ακόμα και τα ...τανκς να κατεβάσει, είναι εντελώς βέβαιο πως οι οδηγοί τους θα ενωθούν με το μεγάλο πλήθος των συνανθρώπων μας που βιώνουν ανθρωπιστική κρίση σχεδόν εφάμιλλη εκείνης της Κατοχής 1941-1944. Οι μεταρρυθμίσεις μπορούν να συμβούν όταν η κοινωνία βιώνει μια στοιχειώδη ευμάρεια - σε περιόδους κρίσης οι σκληρές αποφάσεις πέφτουν στο κενό, ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος. Η χώρα χρειάζεται νέο κοινωνικό συμβόλαιο, χτίζοντας (κι αποκαθιστώντας) σχέση εμπιστοσύνης με ένα πλήρως ανανεωμένο πολιτικό σύστημα, ένα σύστημα που θα έχει στείλει σπίτι τους (ή φυλακή) όλους τους διαπλεκόμενους «κύριους Τίποτα» (τύπου Τσοχατζόπουλου), ένα σύστημα που θα υποστηρίξει το αναφαίρετο δικαίωμα του Ελληνικού λαού να ζήσει αφέντης κι όχι δούλος στον τόπο του, ένα πολιτικό σύστημα που θα αντισταθεί στις αισχρότητες του Ευρωπαϊκού πολιτικού προσωπικού, προβάλλοντας το απλό επιχείρημα: Αν δεν θέλετε να μας βοηθήσετε έντιμα, αγαπητοί συνέταιροι (κι όχι «δανειστές», τι άθλια διατύπωση), αυτό απλά σημαίνει πως πιστεύετε ότι βρήκατε τη χρυσή ευκαιρία να μετατρέψετε τη χώρα μας σε προτεκτοράτο. Αυτό δεν πρόκειται να το επιτρέψουμε. Η Ελλάδα, ως μαγαζί γωνία, ενδιαφέρει πολλούς «πονηρούς», που εκπροσωπούνται εντός συνόρων από το ικανό πλήθος  όσων μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν. Και τι λένε όλοι αυτοί οι αθεόφοβοι: Πώς πρέπει να ...πεθάνουμε, για να μας σώσουν ...μετά θάνατον! Έλεος, «ισότιμοι εταίροι» μας, έλεος. ¶λλο να μεταρρυθμίσουμε το κράτος (που το κατάντησαν έτσι εκείνοι ακριβώς που στηρίξατε με νύχια και με δόντια για να μας ...ξανασώσουν στη σημερινή άθλια συγκυρία), κι άλλο να εξαθλιωθούμε, πληρώνοντας (ξανά και ξανά) τις εγκληματικές αστοχίες του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος που συνεχίζει τις ...φιλότιμες προσπάθειες να μετατρέψει οριστικά τη χώρα σε τριτοκοσμικό μαγαζί του Ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού, ξεπουλώντας μπιρ παρά τον εθνικό μας πλούτο...

Γιώργος Ανδρέου

 

Τραγούδι: ¶γιος ο έρωτας - Γιώργος Ανδρέου
Ακούστε...
Διάρκεια: 04:02 - (1.178KB)
Στίχοι: Διονύσης Καρατζάς / Μουσική: Γιώργος Ανδρέου
 

iΟ Γιώργος Ανδρέου στο αρχείο του Ως3: Λόγια στοiχαρτί

 
Μάιος 2014
Editorial
Περιεχόμενα
Παράθυροiμεiθέα
του Γιώργου Ανδρέου
Διογένους Λέξεις
του Διογένη Δασκάλου
Ρεύμα...
του Σπύρου Ορνεράκη
Σκάντζα Βάρδια
του Μπάμπη Ξαρχάκου
Ζαπink
του Soloup
Ταξίδιiστοiχρόνο
του Νίκου Ζερβονικολάκη
Χώστρια
της Νοέλ Μπάξερ
Ωστρικήiσκόνη
Συνεντεύξεις
Λόγιαiστοiχαρτί
Πολιτική
Αποστολή
Βιβλίο
Τόπος
Ζωντανόςiπλανήτης
Μουσική
Θέατρο
Κινηματογράφος
Εικαστικά
Χορός
Φωτογραφία
Φεστιβάλ

Exodως3
Η ατζέντα του μήνα:
Μουσικές σκηνές, Σινεματιές,
Πάμε Θέατρο, Φωτογραφία, Χορός, Εικαστικά, Φεστιβάλ.

Αφιερώματα
Οι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο!