Ωστρική σκόνη

RIMEIMPROVVISATE
(http://rimeimprovvisate.blogspot.com)

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΜΙΧΑΗΛ

Ονομάζεται Αντώνης. Ένας άντρας που παλεύει με τον εαυτό του. Ένα σάουντρακ που κινείται κάπου ανάμεσα μελωδίες του Μάνου Χατζιδάκι και στις ηλεκτρονικές εναλλαγές του Μιχάλη Δέλτα, καλύπτοντας με τη γραφή όλη την απόσταση που μοιραία σχηματίζεται. Ένα έργο που ξεκίνησε καχύποπτα θέτοντας προβληματισμούς για το αίμα που μας διαπερνά και μια αγάπη που εξ αρχής την βάφτισαν Αντιγόνη. Ένα τραίνο στοιχειωμένο από έρωτες, εμμονές και λαβυρίνθους για να καταλήξει να μας απασχολεί συχνά- πυκνά από τις ζεστές ημέρες του 2006 ως ένα αδιάκοπο ποίημα στα κλαριά του διαδικτύου... «Ξεκινάω να γράφω. Δειλά. Δεν θέλω να πω πολλά, τελευταία θέλω να λέω όσα λιγότερο γίνεται, δε με νοιάζει πια, ούτε εγώ δεν τα πολυκαταλαβαίνω, ίσως και να συνήθισα, δεν ξέρω, μπορεί, δε θέλω να περιγράφω το δωμάτιο που βρίσκομαι, μόνο θα πω πέφτει στ' αριστερά λίγο φως, τη βρίσκω κάπως (από δειλία κάργα, μετριάζω με επιρρήματα τη λέξη) ασφυκτικά, πόσο συνοπτικά πρέπει να γράψω, να μιλήσω, να πω και τι τρόπος είναι αυτός που πέφτει πάνω μου απόψε στα ξαφνικά ετούτο το φως».

Ο Αντώνης είναι ηθοποιός, όχι όμως από εκείνους που θα συναντήσουμε στο zapping της τηλεόρασης. Στο δρόμο δεν θα τον αναγνωρίσει ο φωτογράφος που κυνηγάει θέματα, ο δρόμος όμως τον γνωρίζει. Στο κεφάλι μέσα βρίσκεται χωνεμένη όλη αυτή η τέχνη που χρειάζεται για να είναι κανείς ηθοποιός. Η τέχνη της ζωής που ξεκινά από την εξωστρεφή καθημερινότητα και καταλήγει στις πιο κρυφές μας σκέψεις, κάνοντας μας να πιστέψουμε πότε πως φτιαχτήκαμε ξέχωρα από τους άλλους και πότε πως η κοινοτυπία που μας κυριεύει είναι η ίδια μας η κατάρα. Ωστόσο τα ερωτήματα ποτέ δεν στερεύουν. Τα προσωπικά οράματα (μεγάλα-μικρά-μικρότερα) που θελήσαμε να υπηρετήσουμε όταν ήμασταν ακόμα μικρά παιδιά μοιάζουν τώρα καμωμένα από λάσπη. Και δεν είναι μόνο αυτό που φωτίζει, είναι κι εκείνο που σκιάζει, εκείνο που διαλέξαμε ανάμεσα στα άλλα, εκείνο που βάλαμε πάνω από το κεφάλι μας για να μας προστατέψει από τον ήλιο δίχως να καταλάβουμε πως είχαμε ανάγκη ένα φως δυνατό γιατί τελικά πρόλαβε να σκοτεινιάσει. «Αγαπημένε θεατρίνε μου, σου μιλώ με αυτή την προσφώνηση γιατί σέβομαι τη λάμψη που ποιείς και όχι το ήθος. Η φιλοκαλλία δεν μου αρέσει και φιλοσοφώ μετά μαλακίας μεγίστης παιδιόθεν παλιατσεύοντας από ανάγκη με τις λέξεις. Τα γνωμικά ανήκουνε σε γραφικούς αρχαιολάτρες και αρέσκομαι να τα διασκευάζω. Μπούχτισα από ηθικές και μεγάλες ιδέες. Σε ονομάζω θεατρίνο γιατί ετυμολογώ τη λέξη σου από τον παλιάτσο τον μικρούλη, τον πρώτο που παιδάκι ακόμα με εντυπωσίασε και ζήλεψα τα καμώματά του να παίζω. Έκτοτε ψάχνω να δω κατάματα σ' έναν καθρέπτη».
Η γραφή του μοιάζει να ξενυχτά μαζί με εκείνους που πιστεύουν σε όλη τους τη ζωή πως με το σκοτάδι ξυπνούν τα ήμερα αυτού του κόσμου, σε αντιδιαστολή με εκείνους που ψάχνουν την ημέρα για διαμάντια. Τα διαμάντια είναι εδώ. «Εκεί κατά τις πέντε και τριάντα τέσσερα το πρωί συνέβη και σήμερα όπως χιλιάδες επί χιλιάδων επαναλαμβανόμενα πρωινά μες τα χαμένα δευτερόλεπτα μια ευγενική στον ορίζοντα παραχώρηση. Τώρα η νύχτα υποχωρεί, η ημέρα επιμένει θα σας γελάσω και σκέφτομαι ότι δεν έχει τόση σημασία. Θεωρητικά η νύχτα πισωπατεί αλλά και πάλι θα ζητήσει τα δανεικά της στη δύση».
Βουτηγμένος μέσα σε έναν κόσμο που δείχνει να μην χαμπαριάζει από επιχειρήματα κι επικλήσεις, ο Αντώνης ανεβάζει το έργο του την ίδια στιγμή ψηλότερα από τα δικά μας κεφάλια αλλά και χαμηλότερα από τα ίδια μας τα βλέμματα. Έτσι, μέσα από τα κείμενά του ανακαλύπτει μια ισορροπία φτιαγμένη για εκείνους που τροφοδοτούνται αδιάκοπα από τις μνήμες τους που στάζουν...

SALVADOR
(http://surealismos.blogspot.com)

«Εκεί που ζω δεν είμαστε οι νόμοι...»

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΜΙΧΑΗΛ

Salvador. Ηλικία: 31. Φύλο: Άντρας. Ζώδιο: Ζυγός. Ζωδιακό Έτος: Άλογο.
Κλάδος: Τουρισμός. Απασχόληση: paramithatziz.
Έτσι ξεκινά κανείς να κρέμεται από τα γραμμένα του Salvador, συνοπτικά κι αινιγματικά. Επικαλούμενος όλους εκείνους που ξοδεύουν τη μισή ζωή τους φιλτράροντας τα ωροσκόπια, αναρωτιέμαι πώς μπορεί ένας Ζυγός στο έτος του αλόγου (κινέζικη αστρολογία) να αποτυπώνεται κατ' αυτό τον τρόπο στα ίδια του τα κείμενα. Έπειτα κοιτώ τη ζυγαριά και μπλέκομαι ακόμα περισσότερο, είναι το μοναδικό ζώδιο που δεν συμβολίζεται με έμψυχο ων, παρά με ένα αντικείμενο απαράμιλλης αντικειμενικότητας.

Γυρνώντας πίσω και ξαναδιαβάζοντας τη λέξη «κρέμεται», το μάτι πέφτει σχεδόν αυτόματα στο πάνω-δεξί μέρος αυτού του σκοτεινού σκηνικού. Μια κούκλα, alter ego θαρρώ όλων εκείνων που επισκέπτονται σε καθημερινή βάση το blog του Salvador, κρεμασμένη με κλωστές που ξεκινούν κάπου από τον ουρανό. Πώς αλλιώς άλλωστε; Με μια κλεφτή ματιά στον παρελθόντα χρόνο διαβάζω «Στο δωμάτιο Παρασκευή κοιτώ τον καθρέφτη. Βλέπω ένα φάντασμα όπως ένα φάντασμα βλέπει από εμένα. Ακούω την φωνή του, πονάω και προσπαθώ να ακούω. Βλέπω όπως καταβροχθίζω αχόρταγος αυτό που ορίζει την ορθή απεικόνιση. Βλέπω τον θάνατο μου στις κινήσεις μου. Βλέπω τον θάνατο μου στον καθρέφτη όπως βλέπω τον θάνατο μου στις κινήσεις μου. Ακινησία όπως μια νύχτα που δεν κινούνται τα μάτια. Σπασμούς ονειρεύομαι μέσα από σπασμούς οδύνης, καύλας, εσπερινής μάτωσης. Πιστός όπως πιστός ο τετράποδος σκύλος που δεν του επιτρέπω να μιλήσει. άνθρωπος όπως τετράγωνος ο άνθρωπος της λογικής που επιπλέει στα ποτάμια». Ένας θάνατος που περιφέρεται από κείμενο σε κείμενο, μια αμφισβήτηση των αλγορίθμων που μας έθρεψαν από παιδιά και θα μας καθορίζουν μέχρι τέλους. Μια διαφορετικότητα που αν εφαρμόζονταν ατόφιοι οι ορισμοί θα θεωρούταν δεδομένη «Είμαστε μια μικρή κοινωνία ποντικών που τρεφόμαστε με τυρί. Μα μερικοί από εμάς μοιάζουμε με άνθρωπο. Σήμερα στην δουλειά αργοπορημένος σαν κατέφθασα τους είδα όλους στο γραφείο μαζεμένους πάνω απ' το τυρί», ενώ ένα μήνα πριν έχει ήδη προσδιορίσει το πλαίσιο στο οποίο δρα και κινείται ο παράξενός για τον κόσμο εαυτός του «εκεί που ζω δεν είμαστε οι νόμοι» για να μπορέσει να τεκμηριώσει ότι «Η ζωή είναι ένα χοιροστάσιο. Υπάρχει ένα κτίριο που δεν γνωρίζει κανείς την σημασία του. Όλοι εκεί θέλουμε να φτάσουμε. Γεννάμε παιδιά για να κοιτάμε μέσα απ' τα μάτια τους. Η όραση κάποτε θα μας προδώσει. Αυτό είναι φόβος».

Ανάμεσα στο καλό και στο κακό, φέροντας περίτρανα τη σκοτεινιά της εποχής για εκείνους που δεν έζησαν το Πολυτεχνείο ούτε μέσα από την τηλεόραση, αλλά το διάβασαν στα πρόσωπα των γονιών τους σαν μυθολογία, ο Salvador δεν αποτελεί την εξαίρεση των σημερινών τριαντάρηδων. Δεν είναι ο άνθρωπος που θα πλέξει ένα νήμα για να το αρπάξει η εποχή και να διαβεί την έξοδό της (ή την είσοδο, ανάλογα με την οπτική γωνιά που αντιλαμβάνεσαι την εξέλιξη). Είναι εκείνος που πιάνει το νήμα παρέα με άλλους, δίχως να έχει ιδέα που θα τον οδηγήσει «Μέσα στο καλό φωλιάζει το κακό και αντιστρόφως. Είναι καλό να βρίσκομαι σε έναν κήπο με μαραμένα άνθη και να κρατάω ένα νεροπίστολο, μα είναι κακό λίγο πριν αν το έκλεψα από ένα παιδάκι».

Μέσα σε έναν σύμπαν που σφύζει από μια ξένοιαστη μετριότητα, ο Salvador επιδεικνύει το «είναι» του μέσα από κωδικοποιημένες εμπειρίες και σκέψεις για μια καθημερινότητα που δεν γνωρίζει επιστροφή και υπακούει τυφλά σε ένα σύστημα για ξένα βλέμματα. Η ασφυξία του πλέκει τον καμβά και η περιγραφική του δεινότητα ξύνει τα μολύβια. Η ανάσα είναι η ίδια του η τέχνη. Έτσι, η ζυγαριά μπορεί να περιμένει.

ΤΡΩΚΤΙΚΟ
(http://troktiko.blogspot.com)

«Εδώ τίποτα δεν γράφεται τυχαία.
Ενημέρωση με αξιοπρέπεια και σάτιρα»

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΜΙΧΑΗΛ

Η ιδέα να φιλοξενήσουμε στη στήλη το συγκεκριμένο blog κρατάει σχεδόν από το ξεκίνημα. Από τότε το απέφευγα συστηματικά αφενός γιατί δεν ήξερα από πού να πιάσω το νήμα ώστε να βγει μια άκρη, αφετέρου γιατί περίμενα την κατάλληλη συγκυρία. Τι είναι λοιπόν το τρωκτικό; Αντιγράφοντας από την ελληνική έκδοση του Wikipedia: «Τα τρωκτικά, εκτός από ελάχιστα είδη έχουν μέγεθος μέτριο ως μικρό. Το οδοντικό τους σύστημα δεν έχει κυνόδοντες, αλλά διαθέτουν ένα ζεύγος κοπτήρων στο μπροστινό μέρος των σαγονιών τους. Οι κοπτήρες αυτοί αναπτύσσονται ασταμάτητα, αλλά και φθείρονται συνεχώς. Αν η φθορά σταματήσει, οι κοπτήρες θα βγουν από το στόμα, θα τρυπήσουν τον ουρανίσκο και θα τραυματίσουν το πρόσωπο του ζώου. Για να φθείρονται τα δόντια όσο πρέπει, τα τρωκτικά ροκανίζουν συνέχεια όχι μόνο την τροφή τους, αλλά και όλες τις ζωικές, φυτικές και ανόργανες ύλες. Τα τρωκτικά έχουν σε μεγάλο βαθμό αναπτυγμένο το ένστικτο της κατοικίας».

Σε μια προσπάθεια να ερμηνεύσω τη σημασία του τίτλου, θα έλεγα πως «Τρωκτικό» μπορεί να χαρακτηριστεί καθένας από εμάς που ίσως να μην έχει την κοινωνική ή πολιτική επιφάνεια να επηρεάσει τα πράγματα σε βαθμό αισθητό και με μία κίνηση, αλλά διαθέτει εκείνα τα στοιχεία (γνώση και άποψη) ώστε να ροκανίσει το υπάρχον σύστημα σιγά- σιγά και στον βαθμό που μπορεί (ας μην πάει ο νους μας μόνο στα κομματικά στεγανά). Η γνώση και η άποψη είναι δύο όπλα που δυναμώνουν ασταμάτητα μέσα στον χρόνο και αν δεν εκφραστούν, αν δεν εκτονωθεί η δύναμή τους, θα έρθει μια στιγμή που θα στραφούν προς τον ίδιο τον κάτοχό τους. Ακριβώς όπως τα δόντια των τρωκτικών...

Επί της ουσίας και πέρα από κάθε συμβολισμό, το «Τρωκτικό» είναι ένα blog όχι μόνο ενημερωτικό αλλά και πολιτικό. Μακριά από κομματικούς χώρους και συνιστώσες κάθε χρώματος, η συντακτική ομάδα δημοσιεύει με εντυπωσιακούς ρυθμούς μικροκείμενα που τα συνοδεύει πάντα μια σχετική φωτογραφία και περιλαμβάνουν μια μεγάλη γκάμα κατηγοριών. Ενδεικτικά αναφέρων πως τη στιγμή που συντάσσεται αυτό το άρθρο, στην κεντρική σελίδα του blog εμφανίζονται 70 νέες αναρτήσεις- σχόλια και ειδήσεις από την Ελλάδα και τον κόσμο- οι οποίες γράφτηκαν μέσα σε τέσσερις ώρες (πρόκειται δηλαδή κατά μέσο όρο για μία ανάρτηση κειμένου κάθε 3.42 λεπτά...). Είτε πρόκειται για πολιτική, για αθλητικά, κοινωνικό σχολιασμό, καλλιτεχνικά νέα αλλά και δημόσιες δηλώσεις ανθρώπων από όλο τον κόσμο, το τρωκτικό μοιάζει να είναι παρόν, να αφουγκράζεται και να μεταδίδει την πληροφορία σε χρόνο σχεδόν ενός δικού μας κλικ, πολλές φορές με μια γερή δόση σάτιρας.

Όντας ένα βήμα μπροστά από πολλά ειδησεογραφικά μέσα, μοιραία δέχεται επιθέσεις. Μέσα σε ένα κλίμα σύγχυσης και όπως φάνηκε, διαπλοκής, η λειτουργία του blog αναστάλθηκε για λίγο από την πάροχο εταιρία, ξεσηκώνοντας τις αντιδράσεις ενός μεγάλου πλήθους από bloggers και δημιούργησε ένα κύμα αναστάτωσης, φυσικά στο όνομα της ελευθερία τους λόγου και ενάντια στο μονοπώλιο της πληροφορίας που τώρα πια έχει σπάσει. Μόνο αν πληκτρολογήσει κανείς τη φράση «έκλεισε το τρωκτικό» στο Google, μπορεί να συλλάβει τη διάσταση του φαινόμενου (υπάρχουν γύρω στις 11.900 καταχωρήσεις...). Δεν είναι παράξενο λοιπόν, που έχει δεχθεί μηνύσεις με αστείες αφορμές ακόμα και από μεγάλες εφημερίδες γνωστών μεγαλοδημοσιογράφων.

Το «Τρωκτικό» δεν είναι ένα. Είναι πολλά κι έχω την εντύπωση πως πληθαίνουν συνεχώς, τηρώντας (και τιμώντας) το νόμο της φύσης τους. Κινούνται αδιάκοπα και τρυπώνουν ανεπαίσθητα παντού, αναζητώντας την πληροφορία και διαδίδοντάς την όπως εκείνα ξέρουν. Και φυσικά, όπως όλα τα τρωκτικά απέναντι στους ανθρώπους, από κάποιο σημείο και μετά ενοχλούν. Σε μια τέτοια περίοδο, όπου η πληροφορία αναζητά διακαώς τη σφραγίδα της αντικειμενικότητας, οι γνήσιοι αναγνώστες στρέφονται εκεί που ξέρουν πως θα τη βρουν χωρίς να έχουν να κάνουν με πολιτικούς στιγματισμούς και ανταλλάγματα. Είτε πρόκειται για ένα μικροποσό, είτε για την κατάθεση του μέγιστου δημοκρατικού δικαιώματος...

ΑΝΕΡΓΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ
(http://anergoidimosiografoi.blogspot.com)

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΜΙΧΑΗΛ

«Είμαστε μια ομάδα άνεργων δημοσιογράφων
που γνωριστήκαμε μέσα από την ανεργία...»

Σκαλίζοντας τις σημειώσεις μου μέσα στο καλοκαίρι, ανακάλυψα χειρόγραφη μια φράση την οποία συνάντησα τυχαία πριν καιρό σε κάποια αναζήτησή στο διαδίκτυο. Σύμφωνα λοιπόν με ένα άλλο blog, το «Κουρδιστό Πορτοκάλι», ειπώθηκε από τον Ερρίκο Μπερό και λέει πως η δημοσιογραφία είναι ένα επάγγελμα στο οποίο περνάει κανείς τη μισή ζωή του μιλώντας για κάτι που δεν γνωρίζει και την άλλη μισή σωπαίνοντας γι' αυτό που ξέρει. Έστω. Στην Ελλάδα του 2009 και ύστερα από μια σειρά πρόσφατων γεγονότων, θα μπορούσαμε με άνεση να επεκτείνουμε τη ρήση, καρφιτσώνοντας μια παράμετρο αβεβαιότητας που θα αποτυπωνόταν στη φράση «αν βρει ποτέ δουλειά»...

Η ανεργία είναι γνωστό πως δεν κάνει διακρίσεις. Δεν χτυπάει μονάχα τα κλασικά επαγγέλματα μα δεν θα έλεγα πως αυτό αποτελεί συνείδηση του μέσου πολίτη. Η έλλειψη θέσεων εργασίας στον τομέα των ΜΜΕ, αλλά και οι συνθήκες πρόσληψης είναι μερικά από εκείνα που οι ίδιοι οι μεγαλοδημοσιογράφοι ως μοναδικοί υπεύθυνοι αποφεύγουν συστηματικά να προβάλλουν, την ώρα που χιλιάδες συνάδελφοί τους είναι αναγκασμένοι να εργάζονται σε δουλειές του ποδαριού για να εξασφαλίσουν τα ελάχιστα για την επιβίωση. Έτσι κατέστη ανάγκη από κάποιους η δημιουργία ενός blog για να καταγράφονται και να δημοσιεύονται τα όλα προβλήματα και η αγωνία εκείνων των δημοσιογράφων που πέρασαν την πόρτα της ανεργίας χωρίς να φέρουν μερίδια ευθύνης.

Σύμφωνα με τους συντάκτες: «Η δημιουργία του blog προέκυψε από την ανάγκη να αποκτήσουμε φωνή όλοι εμείς που μετά από λίγα ή πολλά χρόνια εργασίας βρεθήκαμε χωρίς δουλειά. Αφορμή αποτέλεσε η έναρξη των σεμιναρίων του ΟΑΕΔ για την κατάρτιση μας στην Πληροφορική. Εκεί διαπιστώσαμε ότι χρόνο με το χρόνο αυξάνεται ο αριθμός των ανέργων δημοσιογράφων. Έτσι λοιπόν, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε τούτο εδώ το blog για να μπορούμε να καταγράφουμε τα προβλήματα μας αφού η ΕΣΗΕΑ δεν νοιάζεται να εκλέξει εκπρόσωπο των ανέργων στο Μικτό Συμβούλιο».

Το blog δεν καταπιάνεται με το θέμα χρησιμοποιώντας τακτικές γκρίνιας. Από τις 3 Δεκεμβρίου του 2008, οπότε συναντάμε την πρώτη ανάρτηση, αναρτώνται διαδοχικά κείμενα τα οποία προσφέρουν καλή ενημέρωση για τα τεκταινόμενα του εργασιακού περιβάλλοντος της δημοσιογραφίας, αλλά και συστηματική παρακολούθηση των γεγονότων και των ανακοινώσεων από το σύνολο σχεδόν του Τύπου. Κι όλα αυτά δοσμένα με έναν τρόπο που δεν χαρίζεται, δεν κάνει εκπτώσεις και δεν χαϊδεύει τα αυτιά κανενός, φυσικά χωρίς εμπάθειες και μικροπρέπειες. Ένας αγώνας ανθρώπινος με όπλο την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και πληροφοριών και με πυρομαχικά την ίδια τη δημοσιογραφία.

Σταθερά σκληροί απέναντι στο τωρινό προεδρικό καθεστώς της ΕΣΗΕΑ και με άρωμα έντονου συνδικαλισμού, επισήμως μη προσκείμενοι σε κομματικές παρατάξεις, οι Άνεργοι Δημοσιογράφοι καταγγέλλουν την απάθεια του σωματείου όταν γίνεται αντιληπτό πως τα εργασιακά τους δικαιώματα βρίσκονται μετέωρα. Ιδιαίτερα συχνά δηλαδή. Από το στόχαστρο δεν λείπουν και όσοι δημοσιογράφοι καταλαμβάνουν μια σειρά από υπεραμοιβόμενα πόστα σε διαφορετικά μέσα, στερώντας έτσι από τους νεότερους το δικαίωμα της εργασίας και της συμμετοχής στον χώρο (τηρουμένων των αναλογιών και της άτυπης επετηρίδας που ισχύει σε κάθε επάγγελμα), αλλά και μεγαλοδημοσιογράφοι που εκτελούν χρέη εργοδότη μη σεβόμενοι την αξιοπρέπεια και τις ανάγκες των υπόλοιπων συναδέλφων τους.

Αντίβαρο στα καταγγελτικά τους κείμενα αποτελεί η στήριξη όλων εκείνων των μαχόμενων της δημοσιογραφίας που χαρακτηρίζονται από εντιμότητα και αξιοπρέπεια, μην επιτρέποντας στον εαυτό τους να σκύψουν το κεφάλι εν ίδει βολέματος. Ακόμα και όταν παρατηρήθηκε προσπάθεια φίμωσης κάποιων ελεύθερων δημοσιογραφικών blogs, όπως το NoNews, οι Άνεργοι Δημοσιογράφοι στήριξαν τον αγώνα και την προσπάθειά τους, φιλοξενώντας μια σειρά αναρτήσεων με την υπογραφή των παθόντων, χωρίς ίχνος από αισθήματα ανταγωνισμού. Γράφτηκε χαρακτηριστικά «Οι bloggers είναι οι μόνοι που γράφουν στα παπάρια τους τις θεωρίες των σκοτεινών κέντρων συνωμοσίας... απλά δεν φοβούνται και η τεχνολογία βοηθά σε αυτό....».

Η αγορά εργασίας, όσο δύσκολη και σκληρή κι αν πραγματικά είναι στις μέρες μας, όταν συναντά την ευγενή άμυλα και τον ανθρωπισμό, αποτινάσσει από επάνω της την ασυδοσία, την απληστία και τη λογική του «ο θάνατός σου η ζωή μου». Οι μύτες που κληρονόμησε η γενιά των επτακοσίων ευρώ με τη μορφή «συστήματος», δεν ανοίγουν διά της πλαγίας οδού με όρκους και με τάματα, αλλά επιστρατεύοντας συλλογικά κάθε δυνατό μέσο που εξασφαλίζει την ελευθερία του λόγου και την ανάπτυξη επιχειρημάτων. Παλεύω για το σύνολο σημαίνει παλεύω για τον εαυτό μου. Έστω και εν ανεργία.

ΒIBΛΙΑ ΚΑΙ ΞΕΡΟ ΨΩΜΙ
(http://annabooklover.wordpress.com)

Ένα μπλογκ για τα βιβλία και τις περιπέτειες μου μαζί τους!

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΜΙΧΑΗΛ
ΠΙΝΑΚΑΣ: THE TREE OF BOOKS BY VLADSTUDIO

Με την είσοδο του καλοκαιριού αυξάνεται, ραγδαία θαρρώ, το αίσθημα της ενοχής, όσων από εμάς δυσκολευόμαστε να βρούμε λίγο χρόνο στην κάθε ημέρα μας για την ανάγνωση ενός βιβλίου. Το κοινό χαρακτηριστικό των τεμπέληδων της λογοτεχνίας είναι η διασκέδαση και όχι η ψυχαγωγία. Όσοι ξέρουν να ψυχαγωγούνται δεν απέχουν για πολύ από τη μυρωδιά του βιβλίου. Όσοι απλά διασκεδάζουν, προσπαθούν απλώς να ξεχάσουν. Έτσι, με την είσοδο και την εδραίωση του καλοκαιριού στην καθημερινότητα, συναντάμε όλο και περισσότερο κόσμο να έχει ανοιχτό ένα βιβλίο στο τραίνο, στα πάρκα, στις παραλίες. Κι επειδή κατά την κινέζικη παροιμία, «σε έναν πεινασμένο καλύτερα να του μάθεις να ψαρεύει παρά να τον κεράσεις ένα ψάρι», εμείς για το καλοκαίρι προτείνουμε ένα blog για βιβλιοφάγους.

Η Άννα Βαρνά είναι δασκάλα Αγγλικών στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και ζει μόνιμα στη Λάρισα. Όπως μας λέει και η ίδια, σε αυτό το blog γράφει καταρχήν για τα βιβλία που διαβάζει και τη ζωή της παρέα με αυτά. Βιβλία από την παγκόσμια και την ελληνική λογοτεχνία, την ποίηση, τον περιοδικό τύπο αλλά και πολλά δρώμενα που αφορούν στο βιβλίο, όπως το ευρύτατα διαδεδομένο bookcrossing. Κάθε βιβλίο κρίνεται από το βλέμμα μιας επαγγελματία αναγνώστριας και σερβίρονται στο κοινό φιλτραρισμένα και έτοιμα προς αφομοίωση. Σχετικά με το βιβλίο The naming of dead του Ian Rankin για παράδειγμα, γράφει «Πώς μπορείς και διαβάζεις ένα αστυνομικό βιβλίο τη στιγμή που τόσα απίστευτα γίνονται στην αστυνομία στη χώρα σου; Νομίζεις άραγε ότι οι αστυνομικοί είναι καλύτεροι σε άλλες χώρες; Πιο εξευγενισμένοι, λιγότερο ρατσιστές; [.] Άλλωστε η αστυνομία είναι παντού ίδια (same shit) και μερικές φορές οι λέξεις που χρησιμοποιούνται είναι αποκαλυπτικές: Law Enforcement Force - Σώμα Επιβολής του Νόμου. Αλλά έλα που δεν επιβάλλουν το νόμο αλλά κάτι άλλο δικό τους, το νόμο της ζούγκλας ίσως;[.] Το βιβλίο μιλάει για περίπου 250.000 ανθρώπους που πάνε σε πορείες κατασκηνώνουν και διαμαρτύρονται χωρίς να ανοίξει ρουθούνι αλλά η τηλεόραση δείχνει ως συνήθως τα επεισόδια που προκαλούν καμιά εικοσαριά εγκάθετοι».

Στην ουσία όμως δεν πρόκειται για στυγνή βιβλιοκριτική με τη μορφή που την έχουμε συνηθίσει στα διάφορα έντυπα, όπου ο χώρος είναι πολύτιμος και οι ποσότητες των βιβλίων που προορίζονται για κριτική τεράστιες. Μέσα από τα κείμενά της αναπτύσσει σταυροειδείς αναφορές στις πλοκές των βιβλίων που διαβάζει, τους χαρακτήρες και τις τοποθεσίες, αλλά και παραλληλισμούς με τη δική της καθημερινότητα, τους ανθρώπους, τα απλά γεγονότα της ζωής της που λίγο απέχουν από τα δικά μας. Ένας αδιάκοπο πλέγμα λογοτεχνίας και ζωής. «Καταλαβαίνω ότι ένα βιβλίο έχει μπει πραγματικά μέσα μου όταν εκεί που καθαρίζω ψάρια, στο νεροχύτη μου στη Λάρισα, στο δεύτερο όροφο της πολυκατοικίας, σκέφτομαι ότι σίγουρα αυτή είναι μια πανάρχαια συνήθεια των ανθρώπων, ότι κάπως έτσι θα καθάριζαν τα ψάρια και οι γυναίκες των νησιών της Γαιοθάλασσας. [.] Η Ούρσουλα Λε Γκεν έχει αυτό το χάρισμα λοιπόν, με το γράψιμο της να μπαίνει στη σκέψη σου και να καρφώνεται εκεί. Να δημιουργεί ένα καινούριο κόσμο, που δεν είχες φανταστεί ποτέ. Ένα κόσμο με μάγους και σκιές, με υπεράνθρωπες δυνάμεις και σκοτεινές αδυναμίες».

Μέσα από τα κείμενά μαθαίνουμε ακόμα για πτυχές της ζωής της που συνδέονται έμμεσα ή άμεσα με τη λογοτεχνία. Έτσι, με λίγη προσοχή και συνεχή παρακολούθηση μπορεί κανείς να σκιαγραφήσει ένα αρκετά αντιπροσωπευτικό πορτρέτο της. Εξάλλου, η ίδια γράφει επώνυμα, αναλαμβάνοντας κάθε πιθανή ευθύνη για καλές και κακές κριτικές σε αντίθεση με την πλειοψηφία του χώρου η οποία καλύπτεται από την ανωνυμία των ψευδωνύμων «Τα ονόματα είναι μαγικά. Τα παιδιά το ξέρουν αυτό από την αρχή, γι' αυτό όταν τα ρωτάς 'πως σε λένε' δεν απαντάνε αμέσως, περιμένουν λίγο μέχρι να σε εμπιστευτούν και να μπορέσουν να σου πουν το όνομα τους. Στη μυθολογία της Ursula Le Guin τα ονόματα, τα αληθινά ονόματα των πραγμάτων είναι και η δύναμη τους. Δεν τα λες έτσι για ψύλλου πήδημα».

Χωρίς να πλατειάζει και να φλυαρεί, η Άννα δεν τσιγκουνεύεται τη γραφή, σε αντίθεση με άλλους bloggers, οι οποίοι αποφεύγουν συστηματικά τα «σεντόνια» (μεγάλα κείμενα). Είτε αυτό συμβαίνει από πλήξη είτε από αδυναμία στην ανάπτυξη, είτε από έλλειψη εκείνου του μικροβίου που σε κάνει να δωρίζεις όλο σου το «είναι» και το κουράγιο στη γραφή. Η Άννα Βρανά δείχνει να απολαμβάνει αυτή την προσφορά γνώσης και πείρας (αν μπορεί να εννοηθεί η έννοια πείρα στο χώρο της βιβλιοφιλίας) χωρίς φυσικά να περιμένει οποιουδήποτε είδους ανταπόδοση, παρά μόνο την ικανοποίηση πως η λογοτεχνία αποτελεί όλο και περισσότερο κομμάτι της καθημερινότητάς μας.

(Στα ακουστικά το «Πες μου κάτι» του Θανάση Παπακωνσταντίνου).

OLD BOY
(http://old-boy.blogspot.com)

Ανάβαλε για λίγο το θάνατό σου,
για να σου πω μια ιστορία.
Ιστορίες, αμαρτίες και μεγάλα λάθη.

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΜΙΧΑΗΛ

Στέκομαι σχεδόν αμήχανα μπροστά στην πρόκληση να γράψω πέντε πράγματα για το συγκεκριμένο blog. Αν και το ζήτημα της επιλογής κάθε μήνα αποθέτεται στην πλήρη ελευθερία του γράφοντος, στην πραγματικότητα το blog του Old Boy θα μπορούσε να καλύψει από μόνο του και χωρίς άλλες προσθήκες το συγκεκριμένο κείμενο. Παρά μόνο κόβοντας και ράβοντας λίγες από τις εκατοντάδες φράσεις κλειδιά που διατυπώθηκαν σε μια πορεία τεσσάρων -αισίως- ετών από την ημέρα που πρωτοδιαβάσαμε το εναρκτήριο post: Καλησπέρα, καλώς σας βρήκα. Αν, δηλαδή, σας βρήκα κι αν με βρείτε [.]. Αν τυχόν όμως βρεθούμε, και φτάσουμε κάποτε στο σημείο να ψιθυρίσουμε κάτι ο ένας στον άλλο, τότε ο υπολογιστής μας θα μοιάζει τόσο με το αυτί της Σκάρλετ Γιόχανσον, όσο και οι λέξεις που πατάμε στα πληκτρολόγια με τις λέξεις του Μπιλ Μάρρευ. Ίσως τότε, δια της συναισθήσεως, αποκρυπτογραφήσουμε και τι της είπε.

«Άποψη».λέξη που συνοψίζει τη δραστηριότητα του Old Boy καθώς και κείμενα γραμμένα υπό διάφορες συνθήκες και με αφορμές παρμένες από μια ευρεία γκάμα ενδιαφερόντων σχηματίζουν μια γεύση για το πώς αντιλαμβάνεται ο ίδιος την καθημερινότητα και πολύ περισσότερο πώς την αντιμετωπίζει. «Άλλο το "όλα είναι δρόμος" κι άλλο το "εδώ είναι το σπίτι μου"». Μια από τις μεγαλύτερες αγάπες του Old Boy είναι ο κινηματογράφος. Αγάπη που δεν σταματάει εκεί, αλλά επεκτείνεται για να αντλήσει παραδείγματα και αφορμές για απίστευτους παραλληλισμούς με την ίδια τη ζωή. Δεκάδες posts που πιάνονται από την άκρη ενός φιλμ, εντοπίζουν με το μικροσκόπιο σκηνές που για τους περισσότερους σημαίνουν από ελάχιστα έως τίποτα και βάζουν αντικριστά ανάλογες στιγμές της ζωής και της καθημερινότητας. Έπειτα ανακατεύουν επιδέξια και μας προσφέρουν ολοκληρωμένες παραβολές, με έξυπνες ατάκες και μια παραγωγή συμπερασμάτων που θα ζήλευε ο κάθε χρονογράφος διάσημων εφημερίδων. Κάπως έτσι συμβαίνει και με την πολιτική και τα μέσα μαζική ενημέρωσης «Αν το κάθε σκάνδαλο της ημερησίας διάταξης κρίνεται σε τηλεοπτικό και όχι σε δικαστικό χρόνο, λογικό είναι τηλεοπτικής φύσεως να είναι και τα αποδεικτικά μέσα. Έτσι, στο δημόσιο βίο της χώρας η στιγμή της αλήθειας του καθενός αποτυπώνεται πλέον αυθεντικά στα μεν τηλεπαιχνίδια μέσω ανιχνευτή ψεύδους, στις δε ειδήσεις και τις εν γένει ενημερωτικές εκπομπές μέσω ηχογραφημένης ή βιντεοσκοπημένης καταγραφής συνομιλιών και πράξεων.» Έτσι και με τα αθλητικά θέματα και γεγονότα (οπαδός του Παναθηναϊκού ο ίδιος): «Ψάχνω να βρω το "τότε" και δεν βρίσκω ένα εύκαιρο, οπότε αφού ο λόγος περί ανταγωνιστικότητας, εκείνο που μπορώ να πω λίγες ώρες πριν τον ημιτελικό του φάιναλ φορ, είναι ότι από ένα επίπεδο επιτυχίας και πάνω μια ομάδα λογοδοτεί μόνο στον εαυτό της, την δική της ιστορία, τα δικά της ρεκόρ, τον δικό της μύθο».
Η ελληνική κοινωνική πραγματικότητα βρίσκει πολλά πράγματα να εκφράζονται μέσω του Old Boy. Παρελθόν και παρόν σε μια συνάρτηση με τη χαρακτηριστική λατρεία του μέλλοντος, δένονται κόμπο προκειμένου να αναδειχθούν (ακόμα και χιουμοριστικά, μα με μια πλήρη επίγνωση αλήθειας) τα στοιχεία που χαράζουν για χρόνια την ταυτότητά μας, ως κάθε σύνολο μέσα στα σύνολα. «Ακόμη και στην μέρα της μαρμότας μπορεί κανείς να βρίσκει τελικά ισορροπία, σκοπό και νόημα, αν ακόμη και όταν τα έξω γεγονότα συμβαίνουν κάθε μέρα με τον ίδιο ολόιδιο τρόπο εσύ μπορείς να βγάζεις άκρη στηριζόμενος στα μέσα γεγονότα σου, στον τρόπο που φιλτράρεις, επεξεργάζεσαι και διαδράς με τον έξω κόσμο, τότε εξ αντιδιαστολής πρέπει να δεχτούμε ότι στις μέρες της μη μαρμότας, στις μέρες δηλαδή που εξωτερικά τίποτα δεν είναι μοιραίο να συμβεί με τον ίδιο ολόιδιο τρόπο, αν εσύ εξακολουθείς και ζεις ίδια ολόιδια είναι επειδή την μαρμότα την κουβαλάς μέσα σου».

Μιας και ο Old Boy είναι πολίτης της Ελλάδας και δη της Αθήνας, με όλη τη σημασία της λέξεως και τουλάχιστον όπως δηλώνει η τετράχρονη πορεία του στο χώρο των blogs, ας μου επιτραπεί να σφραγίσουμε το τέλος του κειμένου με ένα ακόμη απόσπασμα που αφορά στην ουσία της διαχείρισης των πόρων και των δυνατοτήτων αυτής της πόλης, όσο χιουμοριστικό κι αν δείχνει με την πρώτη ανάγνωση. «Ο Νικήτας Κακλαμάνης τραγουδούσε σε τσακίρ κέφι το αγαπημένο του τραγούδι: 'Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο, τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο'. Αναρωτήθηκε για πολλοστή φορά πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκουν αυτά τα λόγια μελαγχολικά κι ονειρεύτηκε για ένα νανοσεκόντ μια υψικάμινο Κύπρου και Πατησίων γωνία. Ήταν πραγματιστής όμως και ήξερε ότι στη χώρα της οικολογικής τρομοκρατίας και του ΣτΕ κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο.».

(Στα ακουστικά «Για την Ελλάδα» του Σωκράτη Μάλαμα).

ΚΟΥΦΟΣ ΕΙΣΑΙ ΡΕ; ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ;
(http://kofosi.blogspot.com)

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΜΙΧΑΗΛ

Όλα όσα θέλατε να μάθετε για την κώφωση, από πρώτο... αυτί!

Κάποτε, σε μια συζήτηση, ένας εκ των συνομιλητών διατύπωσε μεταξύ άλλων την άποψη ότι τα λεγόμενα «άτομα με ειδικές ανάγκες» αδικούνται μόνο και μόνο από την ονομασία που τους έχουμε προσδώσει. Τι ακριβώς σημαίνει λοιπόν κατά λέξη «άτομο με ειδικές ανάγκες»; Ένα άτομο το οποίο, πέραν των βασικών βιολογικών και κοινωνικών αναγκών, έχει κάποιες επιπλέον ανάγκες τις οποίες όλοι οι υπόλοιποι δεν έχουμε. Κάποιες ανάγκες οι οποίες το κάνουν, αν θέλετε, να υστερεί μέσα σε ένα σύνολο ανθρώπων, καθιστώντας το πιο ευάλωτο έναντι των υπολοίπων. Δεν είχε άδικο. Τα άτομα αυτά έχουν ακριβώς τις ίδιες ανάγκες με εμάς. Έχουν ανάγκη να αντιλαμβάνονται τον κόσμο, να ζουν μέσα σε αυτόν, να τον απολαμβάνουν, να μορφώνονται, να εργάζονται, να κάνουν οικογένεια, να μεγαλώνουν φυσιολογικά και άλλα πολλά, ακριβώς όπως και οι υπόλοιποι. Πού εντοπίζεται λοιπόν η επιπρόσθετη ανάγκη; Το θέμα έγκειται στο γεγονός ότι σε κάποιες σοβαρές περιπτώσεις, οι ανάγκες αυτές δεν μπορούν να ικανοποιηθούν το ίδιο εύκολα ή και καθόλου.
Όλο αυτό τείνει να γυρίσει αντίστροφα σε κάποιες περιπτώσεις. Άτομα που δεν έχουν για παράδειγμα την αίσθηση της ακοής ή της όρασης, έχουν αναπτύξει όλες τις υπόλοιπες αισθήσεις σε βαθμό εντυπωσιακό. Τόσο που, αν υπήρχε ένας τρόπος μέτρησης και συμψηφισμού των πέντε αισθήσεων σε μια προσπάθεια επίτευξης μέσου όρου, τα άτομα αυτά με πρόβλημα όρασης ή ακοής θα μας λυπόντουσαν. Και είναι λογικό. Ποιος άνθρωπος με όλες τις αισθήσεις στη θέση τους μπορεί να διαβάσει τα χείλη και να παρατηρήσει τον κόσμο με τα μάτια, όπως κάποιος που δεν άκουσε ποτέ στη ζωή του; Ποιος από εμάς, που έχουμε μάχιμες και τις πέντε αισθήσεις, μπορεί να μυρίσει και να ακούσει το ίδιο καλά ή να αναγνωρίσει με την αφή όσα ένας τυφλός;
Η Σοφία Κολοτούρου είναι η συντάκτης του εν λόγω blog. Ιστορίες της καθημερινότητας μέσα από το πρίσμα μιας κωφής μα όχι άλαλης, μιας και καταφέρνει θαυμάσια να συνεννοείται μιλώντας σχεδόν κανονικά και παράλληλα να διαβάζει τα χείλη του συνομιλητή. Η Σοφία Κολοτούρου, δείχνει να απέχει πολύ από το μοντέλο του κωφού, όπως το έχουμε στο μυαλό μας. Μέσα από τα κείμενά της ανακαλύπτουμε κυρίως τις δικές μας αδυναμίες, τόσο ως άτομα αλλά και ως μέρη μιας κοινωνικής δομής που αρνείται πεισματικά να εξελιχθεί ισοσκελώς. «Η μεσαία (κοινωνική) τάξη είναι πάντα μια γκρίζα ζώνη, όπου ανάλογα με τις εμπειρίες και τις ευαισθησίες ο καθένας μπορεί ή όχι να προσεγγίσει το διαφορετικό, όπως την κώφωση. Κι εγώ η ίδια, αν δεν είχα μια αναπηρία, δεν ξέρω αν θα έμπαινα στη διαδικασία να γνωρίσω πραγματικά και με γνήσιο ενδιαφέρον συναναστροφής άλλους κωφούς και αναπήρους εν γένει. Νομίζω ότι εδώ παίζουν καταλυτικό ρόλο τα πρόσωπα, και όχι οι αναπηρίες».
Με όπλο το πανέξυπνό της χιούμορ, τον ανοιχτό πνευματικό της ορίζοντα και μια ευγενή καλοσύνη προς όλους όσους έχουν συναναστραφεί μαζί της (είτε επιτυχώς είτε όχι, δεν φαίνεται να κρατάει κακίες), η Σοφία Κολοτούρου δείχνει να μην διακατέχεται από κανενός είδους ανασφάλεια, φόβο, αμφιβολία και κόμπλεξ όσον αφορά τη σχέση της με τον φαινομενικά φυσιολογικό κόσμο. Ζει, εργάζεται, ψυχαγωγείται και απολαμβάνει την οικογένειά της. Δείχνει ένας άνθρωπος πλήρης κι ευτυχισμένος, σχεδόν απολαμβάνοντας όλα τα μικροπροβλήματα που προκύπτουν στα καθημερινά. «[Στο φούρνο:]"Τι θα θέλατε;" η απειλητική ερώτηση ήρθε αμείλικτη και από την αριστερή πλευρά και πλέον όφειλα να μιλήσω, να ζητήσω την μπαγκέτα ή το παντεσπάνι μου. Σχεδόν είχα μετανιώσει που δεν είχα φροντίσει να γράψω σε χαρτάκι "ΕΙΜΕ ΚΟΥΦΙ ΚΑΙ ΠΙΝΑΟ", οπότε αν μη τι άλλο θα ξεμπέρδευα και με τις πολλές διατυπώσεις -άσε που μάλλον θα γλύτωνα και τα 80 λεπτά του ευρώ. Ωστόσο, μάζεψα όλο το θάρρος μου και το ξεστόμισα πάνω από πέντε κεφάλια και δέκα ζευγάρια μάτια, όσο πιο δυνατά και καθαρά μπορούσα: "Μετακινούμαι επειδή πρέπει να σας βλέπω γιατί ΔΕΝ ΑΚΟΥΩ και θέλω ΜΙΑ ΦΡΑΝΤΖΟΛΑ ΧΩΡΙΑΤΙΚΟ".».
Η περίπτωση της Σοφίας Κολοτούρου είναι ειδική, ιδιαίτερη και αν μη τι άλλο χρήζει προσοχής. Κι αυτό γιατί αποτελεί έναν δημόσιο σύνδεσμο ανάμεσα στον κόσμο των κωφών και των ακουόντων, μεταφέροντας με έναν τρόπο απλό, ευχάριστο και κατανοητό τα προβλήματα της μιας πλευράς στην άλλη. Κάτι που μέχρι πρότινος, αν το καλοσκεφτούμε, συναντούσαμε μόνο σε βαρετά φυλλάδια με τίτλους απαξιωτικούς που κατέληγαν τις περισσότερες φορές στον πλησιέστερο κάδο σκουπιδιών. Διαβάζοντας λοιπόν κανείς το blog της, το οποίο ενημερώνεται αρκετά συχνά, καταφέρνει να αναθεωρήσει τεκμηριωμένα ένα μεγάλο μέρος της εικόνας που είχε ως τότε για τους κωφούς καθώς και διάφορες απόψεις που μέσα από την κοινωνική δομή και τις χρόνιες καταβολές, πακτώνονται οδηγούν σε χάσματα.

ΥΓ: Η Σοφία Κολοτούρου είναι ποιήτρια. Η εξαιρετική ποιητική της συλλογή με τίτλο «Αν-επίκαιρα ποιήματα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τυπωθήτω.

(Στα ακουστικά το «Μήνυμα στο μπουκάλι» του B.D Foxmoor σε στίχους της Σοφίας Κολοτούρου.)

ΜΟΥΣΙΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ
(http://mousikaproastia.blogspot.com)

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΜΙΧΑΗΛ

Τον τελευταίο καιρό αρχίζει και φεύγει από μέσα μου εκείνη η ανησυχία σχετικά με το ρόλο που καλούνται να διαδραματίσουν τα blogs, ως νέα μορφή έκφρασης και επικοινωνίας. Τα πράγματα φαίνεται να ξεπέρασαν τον ενθουσιασμό αλλά και την ταραχή που τα περίελουσαν από τη μια μέρα στην άλλη και να στηρίζονται μόνο στις γερές κολώνες. Ό,τι δεν κατάφερε να επιβιώσει ας πάει στο καλό. Ό,τι κατάφερε να μείνει ενεργό, είναι εκείνο που κοίταξε κατάματα τις πραγματικές μας ανάγκες.
Κοινωνικός, προσωπικός, εκπαιδευτικός, δημοσιογραφικός, πολιτικός, λογοτεχνικός... όποιος κι αν ήταν ο χαρακτήρας, κάθε blog που καταφέρνει να ακόμα και δύο περίπου χρόνια μετά το μεγάλο «μπαμ» να διατηρεί ένα έρμα στη θεματολογία και τη συνέπειά του, μάλλον αποδεικνύει πως έχει λόγο ύπαρξης. Ένα τέτοιο, ζωντανό παράδειγμα είναι και τα Μουσικά Προάστια. Όπως αναφέρεται και στη σελίδα του προφίλ, πρόκειται για μια διαδικτυακή, μουσική εφημερίδα τοίχου η οποία, εκδιδομένη με τη μορφή blog, επιβλέπεται από μια επιτροπή τεσσάρων-πέντε ατόμων. Με τον γνωστό δημοσιογράφο Ηρακλή Οικονόμου στο τιμόνι, τα Μουσικά κάνουν μία «μη κερδοσκοπική προσπάθεια αφιερωμένη στην έρευνα και κριτική ανάλυση της ελληνικής μουσικής, της αισθητικής και της ιδεολογίας της. Κύριος στόχος είναι η τεκμηρίωση της διαχρονικότητάς του ελληνικού τραγουδιού και η διαφύλαξη της ιστορικής του μνήμης, ως αντίδραση σε όσα τροφοδοτούν την σημερινή του παρακμή. Τα Μουσικά Προάστια παράγουν τις δικές τους καταγραφές, αλλά και αναδημοσιεύουν το λόγο δημιουργών και μελετητών. Βασιζόμαστε στη συλλογικότητα και περιμένουν τη δική μας συνεισφορά...».
Συνεντεύξεις δημιουργών, καλλιτεχνών, ερμηνευτών, ανθρώπων της μουσικής και του πολιτισμού, αναδημοσιευμένες στην πλειοψηφία τους από μεγάλα έντυπα σε έναν παρελθοντικό ορίζοντα τουλάχιστον εικοσιπενταετίας(!) αποτελούν ένα μεγάλο κομμάτι του αρχείου των Μουσικών Προαστίων. Από τη μία, οι συνεργάτες του blog, δημοσιογράφοι στην πλειοψηφία τους, φροντίζουν να μας θυμίζουν όσα ειπώθηκαν πριν πολύ καιρό και υπό άλλες συνθήκες, να αναζωπυρώνουν τις μνήμες και την αγάπη όλων εκείνων που νοιάζονται το ελληνικό τραγούδι και αναζητούν τη γνώση του σε βάθος. Από την άλλη, στήλες απόψεων όπως η «Ογδόντα και σήμερα», αφιερωμένη στη μουσική δεκαετία του '80 καθώς και η στήλη «Μαρτυρίες» όπου καλλιτέχνες και δημοσιογράφοι μιλούν μέσα από βιώματα για προσωπικότητες του τραγουδιού, όπως το Μάνο Χατζιδάκι, το Μάνο Ελευθερίου, τη Μαρία Δημητριάδη και άλλους προσεγγίζουν τις διάφορες προσωπικότητες μέσα από το πρίσμα εκείνων που τις έζησαν από κοντά. «Γιατί θα της οφείλω μέχρι τέλους της Μαίρης (Μαίρη την λέγαμε); Διότι μαζί φτιάξαμε τον τρόπο μας, αυτή τον τρόπο να τραγουδάει κι εγώ τον τρόπο να συνθέτω. Είναι περίεργο πράγμα. Αν δείτε πώς εκφέρει τις συλλαβές, πώς γεμίζει αυτό το στόμα με μία συλλαβή... κι αυτό δεν βγήκε κατόπιν διδασκαλίας, βγήκε κατόπιν μίας πολύ κοντινής επαφής. [...]Μάθαμε μαζί να συλλαβίζουμε τους τρόπους μας, αυτή τον τρόπο του να ερμηνεύει, κι εγώ τον τρόπο του να γράφω εκείνες τις συλλαβές που αυτή θα ερμήνευε...» αναφέρει μεταξύ άλλων ο Θάνος Μικρούτσικος για τη Μαρία Δημητριάδη στις «Μαρτυρίες» στις 9/2/2009.
Πέρα από όλα αυτά, τα Μουσικά Προάστια (αφού δουν - ακούσουν - μελετήσουν) μας προτείνουν. Τόσο μέσα από τα banners που βρίσκονται στο πλάι και που κατά καιρούς αλλάζουν ανάλογα με την περίσταση, όσο και μέσα από κείμενα-αναφορές σε δίσκους, δημιουργούς, πολιτιστικές στήλες σε ένθετα και διαδικτυακά περιοδικά, ραδιοφωνικούς σταθμούς.
Ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, χωρίς να ξεφεύγει ποτέ από τον βασικό του άξονα που είναι η ελληνική μουσική και οι άνθρωποί της, συγκεντρώνεται σε ένα μόνο κλικ. Το δημοσιογραφικό, κατ' ουσία, αυτό blog, ενεργό και σε δημόσια θέα από τις 8/4/2007 αποτελεί ένα παράδειγμα πως με το πέρασμα του χρόνου τα πάντα ξεκαθαρίζονται. Εκείνα που μένουν παρόντα είναι μόνο όσα έχουν κάτι να μας δώσουν. Κάτι από αυτά που χρειαζόμαστε σαν αναγνώστες, ανήσυχοι και συνεχώς φιλομαθείς. Εν προκειμένω ποιότητα, εγκυρότητα, συνέπεια και αγάπη για τον τρόπο που εκφράζονται οι γνήσιες αγωνίες μας.

VOICE OFF (ΤΗΣ CANDYBLUE)
(http://jellyannadarling.blogspot.com)

Στο δρόμο όλοι κοιτάνε κάτω.
Ο Αττικός ουρανός σπαταλάει τσάμπα το γαλάζιο του...

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΜΙΧΑΗΛ

Δεν είναι ένα το χρώμα της πόλης. Δεν την μονοπωλεί ένα πρόσωπο, μία μυρωδιά ή ένας ήχος. Δεν είναι κάτι ενιαίο, δεν μαθαίνεται σε μια διαδρομή. Είναι συνισταμένη από χιλιάδες συνιστώσες. Η πόλη έχει εικόνες άλλων πόλεων, έχει συνδεδεμένα «πακέτα» από ζωές που ήρθαν και συνεχίζουν να έρχονται, απλώνοντας τις δικές τους αποχρώσεις καθιστώντας την καθημερινότητά μας ένα συνεχές αλισβερίσι. Η πόλη θυμίζει κολάζ. Έργο τέχνης από κείνα που σου παίρνει μήνες ή και χρόνια να τα γνωρίσεις κι άλλο τόσο πως τα έκανες δικό σου. Κι όμως την ώρα που βαστάς τα ινία της σιγουριάς, που έχεις κάνει τις μετρήσεις έχοντας κρίνει και συγκρίνει όλα τα μεγέθη, το μάτι σου ανακαλύπτει μια γωνιά που μέχρι τότε σχεδόν δεν υπήρχε. Ένα σημείο βαφτισμένο στη διακριτικότητα, εξίσου σημαντικό με εκείνα που κυριαρχούν από το σύνολο. Ένα σημείο που μπορεί να στρέψει τη γνώμη σου σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση.
Σαν άνθρωπος μιας πόλης που αναζητά καθημερινά τις πολλαπλές της ταυτότητες, η Candyblue μας παίρνει από το χέρι και μας τριγυρνά στα στενάκια εκείνης της καθημερινότητας που βιώνουν χιλιάδες ανάμεσά μας. Η φιλία, η μοναξιά, ο έρωτας, η μουσική αποτελούν τα πρωτογενή συστατικά αυτού του blog. Ακόμα και η φυγή έχει τη θέση της. Το αποτέλεσμα που εισπράττει ο αναγνώστης έχει φύση διττή. Από τη μία, η γραφή με χαρακτήρα ημερολογιακό. Ανατρέχεις στα γραμμένα του παρελθόντος με την αίσθηση πως κάποια φίλη σού εξιστορεί τα δικά της. Κείμενα τα οποία πέρα από τα άυλα των προσωπικών της στιγμών ανασαίνουν στον παλμό ενός αστικού περιβάλλοντος που χωράει σχεδόν τα πάντα, ωστόσο ακολουθεί την τέχνη ως τη γενετήσια δύναμη. «Το να είσαι νοήμων και λογικός άνθρωπος σε περιθωριοποιεί πια σε μειονότητα που αρχίζει και ενοχλεί την πλειονότητα. Η αλήθεια όμως υπάρχει μέσα στον καθένα. Δεν θα αργήσει να βγει. Σαν τα φτερά που σκίζουν το σώμα της πεταλούδας. Δεν θα αργήσει. Και αυτό δεν είναι ποίηση. Είναι η αλήθεια και α-λήθεια σημαίνει κάτι που δεν μπορεί να ξεχαστεί» Διακριτικά μια νοσταλγία περιφέρεται πότε- πότε χαιρετώντας σαν μοναχικός περιπατητής που πλήττει αφάνταστα στη σιωπή του «Και ο χειμώνας καθαρίζει τα τζάμια των γυαλιών του και ανάβει τσιγάρο φτιάχνοντας χοντρά γκρι σύννεφα. Ξεφυλλίζω παλιά ημερολόγια και μυρίζω παλιές φωτογραφίες. Ψαχουλεύω τα συρτάρια της εφηβείας μου και κρυφοκοιτάζω το παρελθόν που με πέταξε ως εδώ τρικλίζοντας. Πως μου το είπες αυτό; «Σύννεφα σαν αφράτοι κουραμπιέδες που κάποιος τους πάτησε και τα κομματάκια τους διαλύθηκαν». Από την άλλη η ίδια η τέχνη με τη μορφή κολάζ. Κάθε κείμενο και πίνακας, κάθε πίνακας μια γειτονιά της πόλης, άλλοτε ήρεμη και νηφάλια κι άλλοτε φορτισμένη με αισθήματα τρικυμίας. Φυσικά δεν λείπουν και οι ταξιδιωτικές αναφορές με φωτογραφίες να κολλιούνται σε ρόλους που επιβεβαιώνουν το σουρεαλισμό του όλου εγχειρήματος, οι εποχές του χρόνου φιλτραρισμένες σε ασυνήθιστο «καμβά», οι κοινωνικές αναταραχές που υποβόσκουν συνεχώς και η νύχτα που ό,τι κι αν συμβεί είναι πιστή στο ραντεβού της.
Καθένα ξεχωριστά, καθένα κι ένας ρόλος για το σύνολο. Εξάλλου, ως σκηνοθέτης τηλεοπτικών τρέιλερ στην πραγματικότητα, η Candyblue, γνωρίζει καλά την τέχνη τού να μιλάς ενώνοντας κομμάτια από διαφορετικά puzzle. Να καταθέτεις απόψεις, πυκνώνοντας τα νοήματα και ανακατεύοντας τις ιστορίες διαφορετικών τόπων και ηρώων. Κι όλα αυτά να συγκροτούν την πορεία προς μια αναζήτηση εαυτού μέσα στην πόλη. Με ό,τι καλό και ό,τι άσχημο έχει εκείνη να προσφέρει. Έτσι η Candyblue οικειοποιείται τις διακυμάνσεις και προχωρά κάνοντας τέχνη.

(Στα ακουστικά «Ένα κλεμμένο ποδήλατο» από τους Stereo Nova)

ΥΓ: Ο πίνακας που κοσμεί το άρθρο είναι έργο της Candyblue

ΙΔΙΟΓΡΑΦΩΣ
(http://autographcollectors.blogspot.com)

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΜΙΧΑΗΛ

«Γράψε, Σκάναρε, Πόσταρε»

Χρόνια τώρα κυκλοφορεί μια φιλολογία γύρω από τον κίνδυνο(;)  αντικατάστασης του κλασικού τρόπου γραφής (χαρτί-μολύβι) από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Από τη μια οι νεωτεριστές: εκείνοι που θέλουν το χαρτί ξεπερασμένο, φθαρτό, άβολο και προπάντων (για να μην ξεχνιόμαστε) ακριβό, σε σχέση με τις υπηρεσίες που προσφέρει ο ηλεκτρονικός υπολογιστής. Με ένα απλό και δωρεάν πρόγραμμα, σε μια μικρή γωνιά του σκληρού μας δίσκου, έχουμε, όχι μόνο την ευχέρεια ενός τετραδίου σημειώσεων, μιας γραφομηχανής και ενός καμβά σχεδίασης εικόνων, αλλά και ένα ανεξάντλητης χωρητικότητας αρχείο, με δυνατότητα τροποποίησης και αυτόματης ταξινόμησης. Από την άλλη, οι κλασικοί, που, μη έχοντας την ευχρηστία με το μέρος τους, προβάλλουν επιχειρήματα όπως τη «γοητευτική αίσθηση» του χαρτιού, τη μοναδικότητα του γραφικού χαρακτήρα εκείνου που υπογράφει και τον αυθορμητισμό στην εφάπαξ διατύπωση μιας σκέψης. Πόσο μάλλον, όταν πρόκειται για σκίτσα, φωτογραφίες καρφιτσωμένες στη σελίδα ενός σημειωματάριου, μια κάρτα ιδιαίτερης ιστορικής ή συναισθηματικής, για τον εκάστοτε παραλήπτη, σημασίας, ένα εισιτήριο επιστροφής, κειμήλιο μνήμης ή ανατροπής...
Το εν λόγω blog, έρχεται να φέρει πιο κοντά αυτές τις δύο απόψεις, με έναν έντεχνο και ευφυή τρόπο. Ιδιόγραφα σημειώματα, δια χειρός διαφόρων blogger, επισκεπτών ή προσκεκλημένων, κάνοντας χρήση των πιο αθώων, γοητευτικών και παραδοσιακών μέσων (χαρτί, μολύβι, στυλό, χρώματα, μικρές φωτογραφίες), παίρνουν ψηφιακή μορφή με τη βοήθεια ενός scanner ή μιας φωτογραφικής μηχανής και αναρτώνται αρχικά στο προσωπικό blog του καθενός κι έπειτα από ειδοποίηση στο «Ιδιογράφως». Ανεξάρτητα από τη φύση και τον προορισμό τους, χωρίς κανέναν απολύτως περιορισμό (εκτιμώ πως η ευπρέπεια- και όχι ο καθωσπρεπισμός- είναι μια αυτονόητη αρχή για όσους μπουν στον κόπο). Φιλοσοφικά τσιτάτα, ευφυή νεανικά στιχάκια, ποιήματα, αποφθέγματα ζωής, post- its που σίγουρα βρήκαν αρχικά θέση με μαγνητάκι στο ψυγείο κάποιου, φωτογραφίες από άλμπουμ, σημειώσεις μαθηματικών, ημερολόγια βγαλμένα από τα συρτάρια ερωτευμένων ή προβληματισμένων, ακόμα και ένα συμπληρωμένο δελτίο του ΛΟΤΤΟ, αποτελούν την πρωτότυπη αυτή ηλεκτρονική συλλογή. Φυσικά, το ξεκίνημα ανήκει στον εμπνευστή blogger, Allu Fun Marx, που με το πρώτο σημείωμα αρχές Μαϊου του 2008 έλεγε: «Γράψε - Σκάναρε - Πόσταρε: ελάτε να δημιουργήσουμε τη μεγαλύτερη συλλογή με ιδιόγραφα σημειώματα, γραμμένα από ελληνόφωνους bloggers. Μπες στην e-στορία της ελληνικής μπλογκόσφαιρας».

Ας δούμε τι γράφει ο ίδιος ο εμπνευστής και δημιουργός του «Ιδιογράφως» γι' αυτό το εγχείρημα: «Η συλλογή ιδιογράφων, ξεκίνησε την Κυριακή 4 Μάη 2008, την ημέρα δηλαδή που απευθύναμε την πρό(σ)κληση. Για την ιστορία, η πρόσκληση έγραφε: «Εντάξει, με το πληκτρολόγιο σε είδαμε... Τα κουτσοκαταφέρνεις. Για να σε δούμε όμως και σε πιο κλασικά μέσα γραφής. Όχι, δεν ζητάμε να σκαλίσεις την πέτρα, να γράψεις στα τοιχώματα της σπηλιάς ή να πάρεις την πλάκα και το κοντύλι. Πάρε ένα στυλό, ένα μολύβι, μια πένα, ένα μαρκαδόρο, μια κηρομπογιά, ένα κραγιόν και γράψε κάτι. Κάτι που να σε αντιπροσωπεύει όμως. Γιατί όπως λέγανε και οι παλιοί scripta manent. Και πού το ξέρεις; Μπορεί κάποτε να εκδοθούμε σε λεύκωμα. Γράψε λοιπόν, σκανάρισέ το, ανέβασέ το στο blog σου και μετά «ειδοποία», για να προσθέσουμε το αυτόγραφο στην συλλογή». Η ανάρτηση σημειωμάτων, θα συνεχίζεται για όσο καιρό ακόμα θα υπάρχουν συμμετοχές, μια και θεωρήσαμε σωστό, να μην αποκλείσουμε κανένα. Ευχαριστούμε όσους αφιέρωσαν το χρόνο τους, για να πάρουν μέρος στη συλλογή αυτή».
Το blog «Ιδιογράφως», όπως και ολόκληρη η συλλογή, είναι αφιερωμένα στη μνήμη της Αμαλίας Καλυβίνου, που με τη στάση της, άφησε ανεξίτηλα το αποτύπωμά της στην ελληνική μπλογκόσφαιρα...

(Στα ακουστικά «The Park» του Κωνσταντίνου Βήτα)...

ΠΡΕΖΑ TV
(http://prezatv.blogspot.com/)

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΜΙΧΑΗΛ

«Θα έρθει εκείνη η μέρα που οι αράδες αυτές,
καθώς θα είναι χαμένες στον απέραντο κόσμο του διαδικτύου, θα δικαιωθούν.»

Όσο προχωρούν τα χρόνια, με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να εξελίσσονται κατά τα δυτικά πρότυπα, ο ρόλος της δημοσιογραφίας, γίνεται όλο και πιο ασαφής. Πέρα από τα παρακλάδια που συνεχώς αποκτά (πολλές φορές χάνοντας τη ρίζα), τα όριά της, υπόκεινται συνεχώς σε αναθεωρήσεις, ανάλογα με την εκάστοτε οπτική γωνία, τις πολιτικές (και κομματικές) γραμμές, τα «μικρο» (και «μακρο») συμφέροντα, τις προσωπικές διαθέσεις και τα ποσοστά τηλεθέασης, ακροαματικότητας και αναγνωσιμότητας, αντιστοίχως. Πρωτογενώς, κυριαρχούν δύο σχολές. Η πρώτη θέλει τη δημοσιογραφία συνώνυμη της ενημέρωσης, χωρίς να τοποθετείται απέναντι στα γεγονότα, να τα εξετάζει ενδελεχώς και να καταθέτει τα όποια ευρήματα, στην κρίση του κοινού. Η δεύτερη, τη θέλει να ερευνά, να κρίνει τα συμβάντα, να παίρνει θέση και να τη στηρίζει με επιχειρήματα, τα οποία, όμως, (όπως και όλα τα υγιή επιχειρήματα στις δημοκρατικές διαδικασίες), επιδέχονται αμφισβήτηση και αναθεώρηση, από το κοινό που φέρει την δική του άποψη, συνισταμένη πολλών διαφορετικών παραγόντων. Προφανώς, υπάρχει μια διαφοροποίηση όσον αφορά το κοινό των δύο αυτών σχολών.
Τα δημοσιογραφικά blogs, οργιάζουν στο διαδίκτυο. Αφενός, πληθαίνουν μέρα με την ημέρα γεωμετρικά, αφετέρου σε όποια βάση δεδομένων κι αν κοιτάξεις, τα βλέπεις πάντα στις πρώτες θέσεις αναγνωσιμότητας, ακόμα κι αν οι επισκέπτες τους, σπάνια μπαίνουν στον κόπο να σχολιάσουν κάποιο κείμενο. Ένα από αυτά, είναι και το ΠΡΕΖΑ TV, με τη διαφορά πως εκτός από την τεράστια αναγνωσιμότητα (τη στιγμή που γράφεται το άρθρο, το blog διαβάζεται ταυτόχρονα από 116 επισκέπτες.), χαίρει και μιας μεγάλης γκάμας σχολίων: επικροτήσεων αλλά και ισόποσων. επικρίσεων. Ακόμα και προσωπικών επιθέσεων. Κι όλο αυτό, γιατί προφανέστατα ανήκει στη δεύτερη σχολή. «Η ελευθερία της γνώμης και του τύπου, είναι κατοχυρωμένα δικαιώματα από το ελληνικό Σύνταγμα», μας λέει στην περιγραφή της επικεφαλίδας. Και συνεχίζει, με μια αρχή που στοιχηματίζω πως όλοι θεωρούμε αυτονόητη, μα ελάχιστοι μπαίνουν στον κόπο να τηρήσουν σαν έρθει η ώρα, κοινό και δημοσιογράφοι: «Όλες οι προσπάθειες φίμωσης και λογοκρισίας, πρέπει να γνωστοποιούνται και να καταγγέλλονται».
Το ΠΡΕΖΑ TV, είναι ένα από τα πιο ισχυρά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, για όσους έχουν τη δυνατότητα σύνδεσης στο διαδίκτυο. Γεγονότα, που μέρες μετά, προκάλεσαν αίσθηση στον έντυπο τύπο και την τηλεόραση, ως «αποκλειστικά», είχαν αναρτηθεί, κριθεί και καταγγελθεί, αρχικά από το συγκεκριμένο blog. Και, φυσικά, επειδή το ζητούμενο είναι η δημοσιογραφία, το θέμα της λογοκλοπής, εξαντλήθηκε σε μονοήμερες αναρτήσεις, μπόλικη ειρωνεία και βαθειά αυτογνωσία. Οι πληροφορίες, πάντοτε διασταυρωμένες, όπως προκύπτει εκ των υστέρων, προέρχονται από όλες τις γωνιές της Ελλάδας και του πλανήτη και φαίνεται να αξιοποιούνται σε χρόνους μηδενικούς. Η παραγωγικότητα, η συνέπεια και η ακατάπαυστη ανανέωση, σε συνδυασμό με την άνευ ορίων εκφραστική ελευθερία από το Νοέμβριο του 2005 (όπου ξεκίνησε), μέχρι και σήμερα, καθιστούν το ΠΡΕΖΑ TV, ένα από τα χρησιμότερα blogs της ελληνικής ιστόσφαιρας.
Ακόμα κι αν οι τρόποι του, δε θεωρούνται κομψοί, ακόμα κι αν η κριτική του έκφραση ξεπερνά εκείνη της δημοσιογραφίας, που έχουμε συνηθίσει να καταναλώνουμε μέσα από την τηλεόραση και τις εφημερίδες, πάνω απ' όλα είναι ένα blog με άποψη. Κι εκεί, βρίσκεται η ουσία σε μια εποχή, όπως η τρέχουσα, που η πραγματικότητα σερβίρεται ως υποκειμενική, το σωστό ως παράγωγο ταυτόσημων συμφερόντων και ο επαγγελματισμός, ως άλλοθι για καταχρήσεις.

AΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑΣΜΑΤΑ
(http://bosko-hippydippy.blogspot.com)

«Χρόνια εργάτης στης ζωής την πυραμίδα
ένα έμαθα ό,τι τίποτα δεν είδα.»

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΜΙΧΑΗΛ

Βολτάροντας συστηματικά στο διαδίκτυο, σίγουρα θα συναντήσεις πολλές, εκ διαμέτρου αντίθετες, καταστάσεις, καλές, κακές ή αδιάφορες. Πόσο, μάλλον, όταν πρόκειται για τον κόσμο της μπλογκόσφαιρας, που ο καθένας μπορεί να αποκτήσει βήμα και δημόσιο λόγο γρήγορα, απλά και δωρεάν. Από νεοσύστατα και «ρηχά», μέχρι πολυετή (πλέον) blogs, με τεράστιο αρχείο στις πλάτες τους. Από προσωπικού χαρακτήρα, τα οποία έγιναν για ίδιο όφελος του «άγνωστου διαδικτυακού χρήστη», μέχρι επωνύμων που εκθέτουν τη δουλειά και τις απόψεις τους, επικοινωνώντας σε πρώτο πρόσωπο με το κοινό που τους παρακολουθεί. Η περίπτωση ενός blog το οποίο επιδίδεται με μεγάλη δεξιότητα σε θεματικά σλάλομ, αγγίζει την καθημερινότητα, την τέχνη, τον πολιτισμό και τις προσωπικές σχέσεις του γράφοντος, με ανθρώπους κάποιας σημαντικότητας στον χώρο που κινούνται, δεν είναι παρά η περίπτωση ενός blog που αξίζει μνεία. Τουλάχιστον, για όσους από εμάς αναζητούν κάποιες μικρές λύσεις μέσω της συγκεκριμένης μορφής ελευθερίας του λόγου.
Με το πρώτο κλικ, μπορείς να διαβάσεις μια καλή και τίμια δισκοκριτική, στην οποία σπανίως θα εντοπίσεις κενά στην επιχειρηματολογία, παρά την υποκειμενική φύση του εγχειρήματος. Με το δεύτερο κλικ, εντυπώσεις από συναυλίες, παραστάσεις και πολιτιστικά γεγονότα, μέσω της έμπειρης και λεπτομερούς ματιάς, ενός αρθρογράφου που συμμετέχει ενεργά στο πληρέστερο ελληνικό μουσικό περιοδικό που υπήρξε ποτέ. Στη συνέχεια, μετά από μια σειρά φιλοπερίεργα κλικ, θα ανακαλύψεις πληθώρα μοναδικών στιγμιότυπων, τραβηγμένων από τις συναντήσεις και τις συζητήσεις του με περισσότερο ή λιγότερο γνωστούς καλλιτέχνες (ερμηνευτές, συνθέτες, σολίστες, λογοτέχνες) σε χώρους συναυλιών, στα στούντιο ραδιοφωνικών σταθμών, ακόμα και στο σπίτι τους. Παράλληλα, φωτογραφίες από ταξίδια και οδοιπορικά, λεζάντες σαν παρμένες από ημερολόγιο, το κέντρο της Αθήνας, όπως το ξέρουμε και όπως δεν το έχουμε ξαναδεί. Μουσική, θέατρο, σινεμά, ραδιόφωνο, λογοτεχνία, εικαστικές αναφορές και παραπομπές, σκέψεις επί προσωπικού, θέση στα πολιτιστικά (και όχι μόνο) δρώμενα. «Σήμερα, έχω όρεξη να μιλήσουμε για το πώς πρέπει να είναι η τέχνη. Για την τέχνη της πραγματικής τραγουδοποιίας και όταν αυτή γίνεται για να εκφράσει πρωτίστως όλες τις εκφάνσεις των εγκεφαλικών διεργασιών του, ο ίδιος ο δημιουργός. Μετά, έρχονται όλα τα άλλα...το κατά πόσο άρεσε το έργο, κατά πόσο έγινε αντιληπτό, κατανοητό κλπ. Λες κι ένα οποιοδήποτε έργο τέχνης, γίνεται για να αρέσει απλά στους άλλους, βάσει συνταγών, μεθοδεύσεων και μοδάτων ρευμάτων. Λες κι ο καλλιτέχνης, ο οποίος καταθέτει ολόκληρα κομμάτια της ύπαρξης του, δεν υπάρχει.»

Τελικά, τι ακριβώς είναι το blog του Bosko; Η δυσκολία που θα συναντήσει κανείς, προσπαθώντας να βγάλει τη σωστή συνισταμένη (παρά το γεγονός ότι οι συνιστώσες βγάζουν μάτι) και να το κατατάξει στις ήδη υπάρχουσες κατηγορίες, αντισταθμίζεται επαρκώς με την απλή και καθημερινή επίσκεψη. Η διάθεση του blogger για γραφή και η συνεχής ενημέρωση της σελίδας με αναρτήσεις, που τίποτα δεν έχουν να ζηλέψουν από τις στήλες εφημερίδων και περιοδικών, προσφέρουν απλόχερα το κίνητρο. Είναι από εκείνες τις (ελάχιστες) περιπτώσεις που ωθείσαι, αφενός να συμμετάσχεις κι εσύ- με όποιον τρόπο κατέχεις- ενεργά στον πολιτισμό, αφετέρου σου αποκαλύπτεται το ανθρώπινό του πρόσωπο. Μακριά από κοινωνικές αποστάσεις και καλλιτεχνικές υπεροψίες. «Άσματα και μιάσματα», λοιπόν, όπως μας λέει και ο ίδιος, είναι το blog που αγαπά τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, τη φωνή της Φλέρυς Νταντωνάκη, τις ταινίες του Maya Deren, τη γενιά του Woodstock, την εποχή του Υδροχόου και τους αντιρρησίες κοινών συνειδήσεων.

(Στα ακουστικά, το «Blue» του Μάνου Χατζιδάκι και του Άρη Δαβαράκη)

Ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ
(www.paramithas.gr)

Ιστορίες και άλλα...

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΜΙΧΑΗΛ

Πώς είναι άραγε να είσαι κομμάτι των πιο αθώων αναμνήσεων για ηλικίες με διαφορά δύο δεκαετιών; Πώς είναι να περπατάς στο δρόμο, να μπαίνεις στην τράπεζα, να περνάς τα διόδια με το αυτοκίνητο και να σου χαμογελούν χαρίζοντάς σου την πιο τρυφερή ματιά της ημέρας; Στον καιρό που η δημοσιότητα ταυτίζεται με την καχυποψία, ένας άνθρωπος ξετρυπώνει από το προσωπικό παρελθόν του καθενός μας, φτιάχνει το δικό του blog και συστήνεται εκ νέου στο αναγνωστικό κοινό, με το ίδιο μεράκι, που είχε πάντα και τα πιο αγνά κίνητρα που θα μπορούσε κανείς να συναντήσει. Κυρίες και κύριοι.ο Παραμυθάς.
Όπως διαβάζουμε και στη σελίδα «σχετικά» του blog: Ο «ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ», υπήρξε η πιο δημοφιλής παιδική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης, από το 1978 έως το 1987. Από τους τηλεθεατές που την παρακολουθούσαν τότε, οι μεγαλύτεροι σήμερα είναι γύρω στα σαράντα πέντε και οι μικρότεροι γύρω στα είκοσι επτά. «Η ευτυχία είναι παράξενη· έρχεται όταν δεν την αναζητάς. Πάνω εκεί που δεν κάνεις καμιά προσπάθεια για να είσαι ευτυχισμένος, τότε εκείνη «τσουπ», εμφανίζεται απροσδόκητα, μυστηριωδώς, εκεί που δεν την περιμένεις! Γεννιέται μέσα από την αγνότητα, από την αθωότητα, από την αγάπη - τα τρία χαρακτηριστικά των παιδιών. Καταλαβαίνετε για ποιο πράγμα μιλάω; Μιλάω, για το ότι μέσα απ' αυτό το blog που με ψήσανε να το κάνω χωρίς να με νοιάζει τι θα φέρει, μου στείλατε τρομερή ευτυχία, δηλαδή αθωότητα, δηλαδή παιδικότητα, δηλαδή αγάπη». Τα τρία συστατικά στα οποία καταλήγει ο Παραμυθάς, φαίνεται να είναι εκείνα που κατεύθυναν την πολύχρονη πορεία του στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, αλλά και τα ίδια που αποτελούν το βασικό άξονα του blog. Καθημερινές ιστορίες από τον ίδιο και την οικογένειά του, τα ταξίδια, τις τεχνολογικές ανησυχίες, τα παθήματα, τα παιχνίδια κ.α., συνθέτουν ένα παραμύθι σε σύγχρονη μορφή.
Μέσα από τις δέκα κατηγορίες αναρτήσεων, ξεδιπλώνεται μια πρωτότυπη παιδικότητα, που ακόμα και στα 65 του χρόνια, ο παππούς (πλέον) Παραμυθάς διατηρεί ακεραία. Κείμενα από στιγμές της ζωής του, γεγονότα του παρελθόντος και σχόλια για το backstage των παιδικών εκπομπών του, συνδυάζονται με βίντεο ντοκουμέντα από τις πρώτες τηλεοπτικές μεταδόσεις της κρατικής τηλεόρασης, φωτογραφίες και ηχητικά ντοκουμέντα από το ραδιόφωνο. Νέα παραμύθια σε συνέχειες, τραγούδια, εικόνες, ζωγραφιές παιδιών, σκίτσα που αποτέλεσαν το φανταστικό κόσμο του Παραμυθά, μυστικά τρικ που ανοίγουν τα χαρτιά τους, παρελαύνουν υπό το νοσταλγικό ύφος των σχολίων που ακουμπούν οι επισκέπτες μετά την ανάγνωση. Κάθε ένας και μια ξεχωριστή παιδική ηλικία: « 'Mνήμη. H μνήμη είναι χρήσιμη γιατί οι αναμνήσεις μας είναι αυτές που μας προσδιορίζουν. H έλλειψη μνήμης είναι σοβαρό πρόβλημα, γιατί μπορεί να κάνει κάποιον να μη θυμάται ούτε τι είναι, ούτε τι κάνει'.
Από έκθεσή μου στο Δημοτικό, όταν - ταυτόχρονα - ήμουν και τηλεθεατής της εκπομπής σου. Σε ευχαριστώ για όλα, όσα μου θύμισες. Πλέον, είμαι 35 ετών. Μαζί μεγαλώσαμε. Μεγαλώσαμε;» Κάθε ένας και μια άλλη οπτική γωνία, για όσα συμβαίνουν και μας αφορούν, ακόμα κι αν δεν έχει έρθει η σειρά τους. Όπως χαρακτηριστικά γράφτηκε σε κάποιο άλλο σχόλιο: «Διάβασα πολλές φορές τα τρία ποστ και θα τα ξαναδιαβάζω για καιρό. Γιατί τέτοια κείμενα μας παίρνουν από το χέρι και μας προετοιμάζουν να διαβούμε μόνοι τον δικό μας δρόμο, να διαμορφώσουμε πληρέστερα την προσωπική μας αλήθεια».

Αν η παιδικότητα μπορεί να αποτελέσει φάρμακο για τις ενήλικες εμμονές και τους μακροχρόνιους φόβους του καθενός μας, μπορούμε να το διαπιστώσουμε μονάχα μέσα από την πράξη. Και η πράξη δε θα μπορούσε να βρει καλύτερο προσκεφάλι για να ακουμπήσει, από το blog του Παραμυθά. Γιατί, όταν αφιερώνεις την καριέρα σου σκεπτόμενος σαν παιδί και συνεχίζεις κατ' αυτόν τον τρόπο, δεν μπορείς να κοροϊδέψεις κανέναν πια πως μεγάλωσες. Τι κι αν πάλιωσε το «μαγικό γιλέκο» και αραιώσαν τα μαλλιά.

(Στα ακουστικά: «Τι έπαιξα στο Λαύριο» του Διονύση Σαββόπουλου).

KROTKAYA
(www.krotkaya.wordpress.com)

Το μόνο που έχω να πω
είναι πως ο κώδικας της προσωπικής μου ηθικής
περιλαμβάνει ένα μόνο κανόνα:
«Ηθική είναι να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου».

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΜΙΧΑΗΛ

Πώς μπορεί να χαρακτηριστεί εκείνη η αλυσίδα απανωτών ενθουσιασμών που προκύπτει όταν το ενδιαφέρον μας γαντζώνεται πεισματικά από κάτι; Δεν έψαξα πολύ, η έννοια στην καθομιλουμένη είναι ευρέως γνωστή. Είναι αυτό που απλά ονομάζουμε «κλικ». Κι όταν αυτό το κλικ του μυαλού μοιάζει να δικαιολογείται απόλυτα σε κάθε κλικ του ποντικιού του υπολογιστή, δεν χωράει καμιά αμφιβολία πως αυτό το «κάτι» αξίζει να προταθεί δημόσια.

Αν και το όνομα που διάλεξε να την χαρακτηρίζει στο διαδίκτυο σημαίνει «μειλίχια», η ουσία που αναβλύζει από το blog της μαρτυρά έναν άνθρωπο υπερδραστήριο, σκεπτόμενο και ανήσυχο. Η Krotkaya φαίνεται να είναι μια Ελληνίδα που κατοικεί μόνιμα στην πόλη των Βρυξελλών, ταξιδεύει πολύ, διαβάζει πολύ, γελάει πολύ και συγχρονίζεται απόλυτα με την ελληνική πραγματικότητα, παρόλο που δεν την βιώνει πρωτογενώς στην κάθε της ημέρα. Με όχημα το διαδίκτυο καταφέρνει και ενημερώνεται πλήρως για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, να συλλέγει γνώμες, να σχολιάζει και να τοποθετείται βάσει απλών ανθρώπινων συλλογισμών, έχοντας απόλυτη συναίσθηση του ρόλου της στο διαδίκτυο. Γράφει για την προ μηνών επίθεση κατά των blogs από κάποιους πολιτικούς  «Είναι αδύνατο να μπορέσει οποιοσδήποτε πολιτικός, υπουργός ή παράγοντας να χωρέσει σε ένα τσουβάλι (είτε αυτό λέγεται νομοσχέδιο, είτε μανιφέστο) τις εκατοντάδες τάσεις και αποχρώσεις της κοινωνίας. Και αυτό απλά αντικατοπτρίζεται και στα blogs. Τα blogs δεν είναι η κοινωνία. Είναι ένα κομμάτι από την αντανάκλασή της. Εδώ μέσα υπάρχει και η νοικοκυρά, και ο υπάλληλος, και ο επαναστάτης, και ο εργάτης, και ο δημοσιογράφος, και ο Κνίτης, και ο δεξιός, και ο φοιτητής, και ο μικροαστός, και ο πολιτικός ακόμα. Βάφτισέ το όπως θέλεις. Αλλά μην προσπαθείς να το χωρέσεις σε ένα κουτί. Και μην προσπαθείς να το προσεταιριστείς. Ή προσπάθησέ το, άμα σου κάνει κέφι. Απλά θα αποτύχεις.»

Τα κείμενά της, συνοδευόμενα από κατάλληλες μουσικές επιλογές τοποθετημένες σε pod casts, δίνουν το στίγμα ενός ανθρώπου που έχει πλήρη επίγνωση της ζωής του και που προσπαθεί με ό,τι καλύτερο διαθέτει να την εμπλουτίσει. Βασικοί της σύμμαχοι η μουσική, το βιβλίο και η τέχνη που εναλλάσσονται αποτελεσματικά με τον δικό της αφηγηματικό τρόπο γραφής και μας προσφέρουν τα αποτυπώματα μιας σκέψης υπερβολικά κοντά σε αυτό που θέλει να είναι «Παραβλέπουμε το αυτονόητο. Ότι η αιτία διαφέρει από τον λόγο. Βουλιάζοντας στα επιχειρήματα, χάνεται η ουσία. Χρησιμοποιούμε τα πτώματα σαν άλλοθι για την πολυθρόνα μας. 'Όταν κλείνεις την εφημερίδα, χαίρεσαι γιατί ο κόσμος είναι πολύ μακριά' -έλεγε η Σουζανίτα στη Μαφάλντα. Όταν κλείνεις τον υπολογιστή σου, χαίρεσαι επειδή οι φίλοι σου είναι μακριά;»

Πέρα από τις ενδιαφέρουσες αφηγήσεις σε προσωπικά ζητήματα, τα οδοιπορικά στην καθημερινότητα της πόλης της και αναμνήσεις από το παρελθόν σε παραλληλισμό με τα πρόσφατα γεγονότα, η Krotkaya προτείνει. Στις σελίδες του πλούσιου και οργανωμένου blog της μπορεί κανείς να βρει πλήθος προτάσεων για ευρωπαϊκούς ταξιδιωτικούς προορισμούς συνοδευόμενους από προσεκτικές περιγραφές, σχόλια και παρατηρήσεις μέσα από το προσωπικό της πρίσμα, χαρακτηριστικές φωτογραφίες με τοπία, ακόμα και κατευθύνσεις όσον αφορά τη σχέση τιμής/ ποιότητας. Στο πάνω μέρος του blogυπάρχουν ετικέτες με linksπου αφορούν δοκιμασμένους ταξιδιωτικούς πράκτορες, banners οικολογικών δράσεων και οργανώσεων, κείμενα που αγάπησε η ίδια στο διαδίκτυο, μουσική, σινεμά, θέατρο αλλά και διαδικτυακές εκδόσεις περιοδικών.

Η Krotkayaμέσα απο το blog της προσφέρει μία από τις καλύτερες οπτικές γωνίες μιας καθημερινότητας που δεν πλήττει ποτέ. Αντιθέτως, μοιάζει να απολαμβάνει τις επιλογές της και να τις προτείνει απλόχερα στους αναγνώστες, οι οποίοι με εργαλείο τον σχολιασμό, μοιάζουν να συγχρονίζονται απόλυτα στο όλο κλίμα και στις πολλές θεματικές της διακυμάνσεις. Σκέψεις, γεγονότα, αναμνήσεις και τεκμηριωμένες προτάσεις σε μια εναλλαγή εναρμονισμένη με τις καθημερινές απαιτήσεις ενός απλού ανθρώπου, όπως αυτός θα πρέπει να εννοείται.

(Στα ακουστικά το Overthehill της νεαρής Monika).

ΠΟΙΕΙΝ
(www.poiein.gr)

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΜΙΧΑΗΛ

Ποιήματα, ποιητές
και ποίηση...(ίσως)!

Την ώρα που ένα μεγάλο μέρος κριτικού και αναγνωστικού κοινού μοιάζει να αμφιβάλει για το μέλλον του βιβλίου με τη μορφή που έχει σήμερα, στον κόσμο των blogs γεννιέται ένας διαφορετικής υφής πολιτισμός: πεζογράφοι, ποιητές, δοκιμιογράφοι και κριτικοί καταθέτουν τη δουλειά τους δημόσια, αδιαφορώντας για πωλήσεις, διαφημίσεις σε ένθετα εφημερίδων και προθήκες βιβλιοπωλείων. Κι ενώ η έντυπη λογοτεχνία συγκεντρώνει τον κόσμο της κατά κύριο λόγο σε τεύχη ασταθούς περιοδικότητας και περιορισμένης διάθεσης, η ελληνική μπλογκόσφαιρα διαθέτει απλά το Ποιείν.

«Η Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης «poiein.gr» είναι μια ιστοσελίδα για ποιήματα, ποιητές και ποίηση (ίσως.) από όλο τον κόσμο. Από τον Δεκέμβριο 2006 λειτουργεί ως διαδικτυακό λογοτεχνικό περιοδικό με καθημερινή ανανέωση το οποίο περιέχει 14 μόνιμες στήλες. Παραπέμπει σε επιλεγμένους συνδέσμους για την ποίηση και όχι μόνο (προσωπικά blogs, διαδικτυακά περιοδικά, μουσικά sites κ.α). Ο ιδρυτής του Ποιείν, ψυχίατρος στο επάγγελμα, Σωτήρης Παστάκας, μάχιμος της ποίησης στην Ελλάδα εδώ και 27 συναπτά έτη, με έξι ποιητικές συλλογές στο ενεργητικό του, μεταφράσεις, δοκίμια και συμμετοχές σε συνέδρια ανά τον κόσμο, συνεργάζεται με τον φιλόλογο και δημοσιογράφο Σπύρο Αραβανή δημιουργώντας ένα blog, ισχυρό πυρήνα λόγου και τέχνης. Έναν πυρήνα που καταφέρνει και συγκεντρώνει αφενός ανθρώπους με έντονη παρουσία στον χώρο του βιβλίου και των τεχνών, αφετέρου όσους επέλεξαν την ανεξάρτητη οδό του διαδικτύου. Με τα σχόλια ανοικτά κι ευπρόσδεκτα σε κάθε δημοσίευση, επιτυγχάνεται ο δημόσιος διάλογος που στερείται εδώ και χρόνια η ελληνική πραγματικότητα της λογοτεχνίας: επιχειρήματα, απόψεις, παραπομπές και επικλήσεις σε καταξιωμένους ποιητές διαφόρων εποχών τρέχουν παράλληλα σε ένα τεραίν φτιαγμένο από την ίδια την τέχνη. Γνωστοί bloggers της ποίησης όπως ο Γιώργος Μίχος, ο Σωκράτης Ξένος, ο Θεοδόσης Βολκώφ και ο Γιάννης Κυριαζής, συμμετέχουν ως σχολιαστές, συζητούν, παρατηρούν, διαφωνούν και αναλύουν από την δική τους οπτική γωνία πρωτοεμφανιζόμενους, καθιερωμένους, νέες λογοτεχνικές κυκλοφορίες αλλά και αναλύσεις σε ήδη δημοφιλή και πολυδιαβασμένα έργα. Καθημερινά παρόν στα λογοτεχνικά δρώμενα, το Ποιείν, αποτελεί εδώ και καιρό ένα από τα βασικότερα εργαλεία ενημέρωσης στον χώρο της λογοτεχνίας. Ενίοτε αιχμηρό, διακριτικά επαναστατικό αλλά πάντοτε με σεβασμό απέναντι στη διαφορετικότητα και τις ανάγκες αυτής της ιδιόρρυθμης εποχής για την ποίηση και τη λογοτεχνία, ξέρει να στηρίζει ό,τι αξίζει, να προσπερνά τις μικρότητες των ανθρώπων και να τακτοποιεί τις αλαζονικές συμπεριφορές της διαδικτυακής ανωνυμίας εκεί που τους αρμόζουν.

Με όπλο τον ανεξάρτητο χαρακτήρα του, μακριά από εκδοτικούς οίκους και εταιρίες και με βασικά προτέρημα την καθημερινή του ανανέωση, το Ποιείν καταφέρνει και συγκεντρώνει ένα ευρύ φάσμα λογοτεχνικών σχολών, εποχών και χαρακτηριστικών, που πολλές φορές είναι εκ διαμέτρου αντίθετες. Όπως σε κάθε blog, ανάλογα με την δομή που επιθυμεί ο συντάκτης, κάθε δημοσίευση τακτοποιείται σχετικά με την προέλευση ή το περιεχόμενό της σε συγκεκριμένες κατηγορίες, καθώς επίσης και ημερολογιακά. Έτσι, στις δεκατέσσερις μόνιμες στήλες του Ποιείν, συναντάμε ποιητές από όλο τον κόσμο, νέους- πρωτοεμφανιζόμενους, παρουσιάσεις βιβλίων, underground ποιητές, κείμενα για την αγορά του βιβλίου, μικρά δοκίμια ποιητικής, αναγνώσεις- κριτικές κ.α καθώς και την ιδιαίτερη στήλη με τίτλο «Spontaneous Anthology», στην οποία παρουσιάζεται μοντέρνα ελληνική και ξένη ποίηση, επιλεγμένη και σχολιασμένη από φίλους- αναγνώστες του Ποιείν κι όπου προτείνονται ποιήματα (όχι ονόματα), σε μια προσπάθεια απόσταξης των άξιων δημιουργιών, μακριά από τη δημοσιότητα και τον μύθο των ίδιων των δημιουργών τους.

Όλες αυτές οι κατηγορίες, μαζί με τις συμμετοχές των ίδιων των αναγνωστών και τη συνδρομή όσων ξεδιψάνε χρόνια απ' την πηγή της λογοτεχνίας, συνθέτουν αρμονικά μια στιβαρή και ενημερωμένη επιθεώρηση τέχνης που, όχι μόνο δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα ομότεχνα έντυπα που κυκλοφορούν, αλλά πολλές φορές είναι σε θέση να διδάξει. Η γνώση, η πολυφωνία, η ελευθερία του λόγου, η άμεση ανταπόκριση στα ερεθίσματα της καθημερινότητας και η προσφορά βήματος σε νέες φωνές με βάση την ουσία, είναι όσα χρειάζεται η εποχή μας για να μπορέσει να θρέψει τα παιδιά της και να παράξει έναν υγιή πολιτισμό.

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΝΟΠΛΙΑ ΜΟΥ;
(http://panoplia.wordpress.com)

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΜΙΧΑΗΛ

«Ζω σε εταιρικό περιβάλλον.
Και ως Homus Corporalis
έχω τη μικρή μου μάσκα που φοράω
πάνω απ' τη φάτσα μου κάθε πρωί».

Μοιάζει να είναι η σύγχρονη, διαδικτυακή εκδοχή, του πασίγνωστου ποιήματος του Καβάφη, με τίτλο «Ιθάκη». Μια Ιθάκη, πάντοτε στο τέρμα της διαδρομής και η διαδρομή, ηθελημένα ατέλειωτη. Ο Dr. Uqbar, άλλοτε καπετάνιος κι άλλοτε απλός (συν)επιβάτης, φρόντισε από την αρχή, με λίγες, διαλεγμένες πινελιές, να προσδιορίσει μόνος του το χαρακτήρα και το ρόλο αυτού του blog: «Δεν είμαστε συγγραφείς. Ούτε ποιητές είμαστε. Την ψυχή μας ανοίγουμε, μήπως μάθουμε κι εμείς οι ίδιοι κάποτε, τι κρύβει μέσα της. Να 'χουμε να κοιτάζουμε μακριά, για να περνούν οι μέρες.». Επί της ουσίας, η αναζήτηση της πανοπλίας, ταυτίζεται με μια εσωτερική αναζήτηση απαντήσεων, με πάτημα στους καθημερινούς προβληματισμούς και όργανα προσανατολισμού, την τέχνη, τη μουσική και μια πολυεπίπεδη κριτική, που- όπως φαίνεται να πιστεύει- θα τον θωρακίσουν, απέναντι στη σκληρότητα του κόσμου. Γιατί, για να θωρακιστείς από κάτι, πρέπει να ξέρεις καλά πού χτυπάει και πώς. Και η σωστή γνώση, μόνο μέσα από την εμπειρία κατακτάται. Έτσι, ο πηγαιμός αυτός, αποτυπώνεται με μια σχεδόν ημερολογιακή γραφή, φορέα μιας εμπνευσμένης καθημερινότητας.

Κοινωνικά ευαίσθητος και ανθρώπινα συναισθηματικός, όπου κρίνει πως αξίζει, ο Dr. Uqbar, μοιάζει άνθρωπος που δε χαρίζει κάστανα, μήτε στον ίδιο του τον εαυτό: «Ξυπνάω και γεμίζω το βραστήρα με νερό, προσπαθώντας να μουλιάσω τα χθεσινά μου όνειρα. Γελώ, σιωπηλά, μέσα από ένα βαθύ χασμουρητό. Δεν υπάρχουν χτεσινά όνειρα. Ούτε παλαιότερα. Φλάς, εκτύπωση, φωτογραφία, τίτλος: «Ανόητος μίζερος αστός». Τα κείμενά του, διακατέχονται από ένα ύφος σαρκαστικό, τόσο για τον ίδιο, όσο και για τις κοινωνικές καταστάσεις που συναντά, χωρίς όμως να ξύνει πολιτικές πληγές. Αποστασιοποιημένος από κάθε κομματικό χρωματισμό, πιστεύει στην αυτοβελτίωση και στη συλλογικότητα και απεχθάνεται την υποκρισία και τη σκηνοθεσία της ζωής. Σκηνοθεσία, όπως λέει, απαραίτητη για την επιβίωση, σε μια τενεκεδένια πόλη: «Για πόσο ακόμα θα λέμε κρύα αστεία; Θα μιλάμε για τον καιρό χωρίς να έχουμε ρίξει μια ματιά στον ουρανό;» Γιατί, πρόκειται για έναν άνθρωπο της πόλης κι αυτό μπορεί να γίνει αντιληπτό, αφενός από τις αστικές εκφράσεις (με την γεωγραφική έννοια, όχι με την κοινωνική) και τις περιγραφές του, αφετέρου από τις φωτογραφίες που επιλέγει να αναρτά παρέα με τα κείμενά του. Εικόνες από τον διάχυτο ψυχισμό μιας πόλης, μέσα και έξω από το σπίτι, από τα κάγκελα του μπαλκονιού ή το φως του παραθύρου.
Εικόνες, από την επιθυμία που δημιουργείται κάθε στιγμή για απόδραση και από την κάθε αφορμή της, όπως σκόρπιες ζωγραφιές ή βλέμματα ανθρώπων. Ματιές κερδισμένες, όχι από κάποιον γνωστό ήρωα βγαλμένο με καρμπόν -όπως λέει το τραγούδι- αλλά από τον κάθε αντιήρωα της καθημερινότητάς του, των βιβλίων και της τέχνης, με τον οποίο νιώθει να τέμνονται σε πολλά σημεία: «Γιατί αγαπάω τόσο τους αντιήρωες, τα χάρτινα αποκυήματα φαντασίας. τους αγαπώ όλους, γιατί όλοι τους φέρουν ένα κομμάτι από τον εαυτό μου». Εικόνες και στιγμές από κομμάτια ουρανού, ανάμεσα στις ταράτσες, από τα ελάχιστα εκατοστά γης που συναντάμε σε τυχαίους περιπάτους, από τοίχους και αφίσες, για εκδηλώσεις που σκουπίζουμε κάθε φορά που βαδίζουμε στο πεζοδρόμιο και κάποιος μας στέκεται εμπόδιο, «Περπατάς κοιτώντας το πεζοδρόμιο κι όταν κάποιος σταματήσει, χάνεις το μισό τού όγκου σου, για να περάσεις άκρη-άκρη δίπλα του. Φτάνει να μην τον αγγίξεις. Φτάνει να μη σε καταλάβει που περνάς.»

Το blog Dr.Uqbar  για την αναζήτηση της πανοπλίας, συνθέτει έναν από τους πιο επιτυχημένους συμβολισμούς της νέας πραγματικότητας -όχι μόνο της διαδικτυακής. Μέσα στο αστικό περιβάλλον όπου κινείται και αναπνέει (και ζει;) η μεγαλύτερη μερίδα ανθρώπων με εσωτερικές αναζητήσεις και προβληματισμούς, πέρα από το βιοπορισμό -ακόμα κι αν τα πράγματα δυσκολεύουν δραματικά μέρα τη μέρα- η μεν θωράκιση απέναντι στη σκληρότητα του κόσμου είναι πολύτιμη, η δε ανακάλυψη της εσωτερικής μας πατρίδας, ανάγκη επιτακτική.

(Στα ακουστικά, Black από Pearl Jam).

CIRCLES
(http://alicia-fragile.blogspot.com)

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΜΙΧΑΗΛ

«Μίκρυνε και η μοναξιά μου
για να τη χωρέσω κάτω από το δέρμα μου
 μαζί με μια μεγάλη αγάπη που τις ράβω μαζί προσεκτικά,
σφιχτά για να μην μου παραπονιούντα».

Αν η μελαγχολία του διαδικτύου ήταν κήπος, θα ήταν σπαρμένη με χιλιάδες τριαντάφυλλα σε κόκκινο βαθύ χρώμα, θα ήταν νύχτα και θα είχε υγρασία. Έτσι την έχει ζωγραφίσει η δική μου φαντασία. Ωστόσο, διατηρώ βασικές επιφυλάξεις, για το τι θα μπορούσε κανείς να συναντήσει εκεί μέσα, αν και πολλοί θα προτιμούσαν, πρωτίστως, να έχουν από κοντά μια καγκελόπορτα και το κλειδί στο χέρι. Για όσους ασχολούνται με το θέμα blogs και ξέρουν περί τίνος πρόκειται, είναι σχεδόν βέβαιο, πως σε μια γωνιά, ανάμεσα στις τριανταφυλλιές, θα τη συναντούσαν. Ένα μικρό κοριτσάκι, ντυμένο στα λευκά, με τα απαλά μαλλάκια του κι ένα δάκρυ ετοιμόρροπο στην κόχη του ματιού, να κάνει κύκλους γύρω από το μοναδικό δέντρο με τα εκατόφυλλα.
Δεν κατοικούσε πάντα εκεί, μα πάντα είχε το ίδιο όνομα, όμοια χρωματισμένο με την ουσία των συναισθημάτων της. Άλλαξε «σπίτι», όχι μόνο για να απαλλαχτεί από τις ρωγμές του παλιού που βάραιναν τον κόσμο της, αλλά και για να έχει χώρο να κάνει άλλες, μεγαλύτερες, άνετα και χωρίς ενοχές, για να τσαλακωθεί εκ νέου και να μας τσαλακώσει. «Να' μαι τώρα σε μια πόρτα μπροστά, με μια μικρή ταμπελίτσα δίπλα, που γράφει «αρχή». Πώς βρέθηκα εδώ, ούτε που ξέρω. Εγώ, ξέρω μόνο, πως κατάπια το κόκκινο χαπάκι και μίκρυνα πολύ, για να τα καταφέρουν να χωρέσουν από αυτή την πόρτα τα φτερά μου.». Με μια μοναδική ικανότητα να απλώνει τα συναισθήματά της χαλί στον αναγνώστη, η Alicia, καταφέρνει να κάνει τους επισκέπτες του blog της, να αισθάνονται απροσδόκητα οικεία. Να απορροφούν λίγο- λίγο τη σκοτεινιά της, την ώρα που τη γεύονται. Σαν ένα βαθύ, κόκκινο κρασί, που σε μεθά πριν το καταλάβεις. Η γλώσσα της, γλώσσα μικρού παιδιού (στην πραγματικότητα η ίδια έχει ξεπεράσει την παιδική ηλικία) που παρ' όλη την αθωότητά του, δυσκολεύεσαι να πιστέψεις πως είδε κι έζησε τόσα πολλά, ακόμα κι αν στα δείξει. Ακόμα κι αν σε κάνει να αποκτήσεις σχέσεις ταύτισης, με το λογοτεχνικά αφηγηματικό της ύφος: «Στο μπαράκι με τα κίτρινα μικροσκοπικά φωτάκια- πλαστικές πυγολαμπίδες- τρως με μανία τις παρανυχίδες σου, αφού προηγουμένως τις έχεις θρέψει με θλίψη. Μπαίνοντας, αποφασίζεις πως η βραδιά, φτιάχτηκε για να υποδυθείς ρόλους. Δε χάνεις ευκαιρία και στην πρώτη σκέτη βότκα, κλείνεις συνωμοτικά το μάτι, στον παλιάτσο που κρύβεις μέσα σου». Μα όσα αποτυπώνονται, είναι η δική της αλήθεια και αυτή δύσκολα μπορεί να κρυφτεί πίσω από τις λογοτεχνίζουσες μάσκες, που εσκεμμένα φοράει κάποιες φορές. Κι όταν βρίσκει την ευτυχία και τη μαζεύει, εκείνη, φωσφορίζει και φανερώνεται. Εξάλλου, όπως ορθά είπε κι ένας επισκέπτης σε σχόλιό του: «Όταν μπορείς να δεις τη μελαγχολία κατάματα, τότε ξέρεις, πώς να είσαι ευτυχισμένος».
Προσεκτικά κοινωνική με τους λοιπούς συνταξιδιώτες της και τρυφερά συνδεδεμένη με όσους η ίδια έχει επιλέξει, η Alicia, κατέχει μια θέση στους φιλικούς συνδέσμους αμέτρητων άλλων blogs, ποικίλης θεματολογίας, περισσότερο ή λιγότερο γνωστών. Το πολύ προσωπικό ύφος των σχολίων που λαμβάνει καθημερινά, είναι ένα από τα σοβαρότερα πειστήρια των ανθρώπινων σχέσεων, που μπορούν, πλέον, να αναπτυχθούν στο διαδίκτυο. Γιατί, blogs σαν της Alicia, τρέφουν την κοινωνικότητα στην μπλογκόσφαιρα, καθώς έχουν την τάση να φέρνουν τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από την οθόνη, ψυχικά και πνευματικά, πιο κοντά στον συνάνθρωπό του, ακόμα και μέσα από μια διάθεση μελαγχολική. Μέσα από το «συμπάσχω» του καθενός, ξαναβρίσκει ο κόσμος, τη συναισθηματικότητα που έχασε εδώ και χρόνια. Ξαναβρίσκει επιτέλους και τον εαυτό του.

(Στα ακουστικά, Again των Archive).

ΧΝΟΥΔΙ
(http://xnoudi.blogspot.com)

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΜΙΧΑΗΛ

«Με το μέτωπο στο τζάμι, παύουμε να κρυβόμαστε
 πίσω από τις μέρες της αναπάντεχης τρυφερότητας
 και σταματάμε να πετροβολάμε καράβια επειδή φεύγουν».

Στον θαυμαστό κόσμο της μπλογκόσφαιρας, υπάρχουν δύο ειδών «διάσημα» blogs. Το ένα έχει τις βάσεις του στην παλαιότητα: όσο παλαιότερο τόσο πιο δημοφιλές. Το άλλο έχει να κάνει με την αλήθεια. Ένα blog για να διαβαστεί πολύ και να συνεχίσει να διαβάζεται πολύ, πρέπει να κουβαλά στις τσέπες του, όση αλήθεια κουβαλά και ο συγγραφέας, ζώντας την καθημερινότητά του. Κάπου ανάμεσα, ξεπετάγεται ο γόνος των δύο, συνδυασμός που όποτε επιτεύχθηκε, πήρε δυνατά το δρόμο του, για την ιστορία αυτού του τρόπου έκφρασης, που λέγεται blogging.
Το Χνούδι, μετρά ήδη τρία χρόνια κι επτά μήνες πτήσης. Το ξεκίνημα  έγινε μία Τετάρτη του 2005 κάπως έτσι: «Θα γεννηθώ λίγο πριν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Στο δημοτικό θα χαράζω θρανία με μπλε στυλό και κόκκινες σκέψεις ενός ευτυχισμένου παιδιού.». Το blog της, κεντημένο πάνω σε μαύρο φόντο, αποτελεί ίσως το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα δημοφιλούς blog, με πάμπολλους αναγνώστες, να ταυτίζονται  πότε με τη νεράιδα στην επικεφαλίδα και πότε με το κύμα που ακούγεται απ' το βάθος. Πηγή αυτού, δε θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο, παρά η αλήθεια που κουβαλά ανελλιπώς αυτή η ιστολόγος, ό,τι κι αν συμβεί, κάθε που βουτά ο ήλιος στα σκεπάσματα και κάθε που ξυπνάει το πρωί. Άλλοτε, η έκφρασή της, θυμίζει την ωμότητα και τη σκληράδα με την οποία μια έφηβη θα σκάλιζε τον κόσμο στο υγρό τσιμέντο ενός πεζοδρομίου: «Η όραση φθίνει στα ποτάδικα των Εξαρχείων. Σαββατόβραδο που μου στενεύει τα πόδια. Σβήνω κάφτρες στο φόρεμα της Μάρλεν Ντήτριχ και φοβάμαι.». Άλλοτε, θυμίζει την τρυφερότητα που βγάζει ένα κοριτσάκι μουρμουρώντας τη δική του αλήθεια, κοιτώντας σε, μελαγχολικά στα μάτια και τυλίγοντας τα χεράκια του γύρω απ' το λαιμό σου. «Άνοιξέ μου την πόρτα αν θες. Ξέχασα τα κλειδιά μου. Σ' αγαπώ μαμά. Θες το ένα; Χτες μου χαρίσανε δύο μωβ γάντια...». Γιατί, το Χνούδι, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα κορίτσι που βούτηξε απότομα στα παγωμένα νερά της καθημερινότητας, κολύμπησε, ξύλιασε και πλέον αναζητά παραλία να αράξει και καθαρό ουρανό να ονειρευτεί.
Με τα κείμενά της, οι περισσότεροι ξεθάψαμε κρυφές πτυχές του εαυτού μας. Πολλές φορές, νιώθω το Χνούδι σαν καθρέφτη που ανακάλυψα μετά από χρόνια στην αποθήκη. Να με κοιτάω μέσα του και να μην πιστεύω. «Οι μονομάχοι κατεβαίνουν στην αρένα σε ζευγάρια, σκοτώνονται όμως μόνοι τους». Ποτέ μεγάλα, χωρίς συντακτικούς καθωσπρεπισμούς, όλα όμως τα κείμενα, μοιάζουν με κομμάτια της ζωής ξεκολλημένα, καθαρισμένα κι εκτεθειμένα σε βιτρίνα δίχως τζάμι. Όποιος θέλει, απλώνει το χέρι και παίρνει. «Η χειρότερη ώρα, ενδέχεται να είναι εκείνη που συνειδητοποιείς ότι οι άνθρωποι που φυλάς μέσα σου, δε διαφέρουν σε τίποτα από αυτούς που σε περιβάλλουν».
Τις περισσότερες φορές, παρούσα δηλώνει η μουσική. Είτε με τη μορφή link κάτω από τα κείμενα, είτε με όχημα κάποιο βίντεο, οι μελωδίες λειτουργούν συμπληρώνοντας κομμάτια από το παζλ των νοημάτων. Εξάλλου, μεγαλωμένη ανάλογα, η ιστολόγος αποκρίνεται πως, κάτω από το δέρμα της, στάζει μουσική. Υπάρχουν όμως «...κάτι μουσικές που δεν σηκώνουν λόγια και θυμίζουν εκείνο το "σώπα τώρα" που μας έλεγε η μάνα μας κάθε φορά που μας έπαιρνε το παράπονο».
Δε χρειάζεται τους επαίνους μας. Δε χρειάζεται καν τα σχόλιά μας. Χρειάζεται μόνο την αλήθεια μας, όπως εμείς (όσοι) χρειαζόμαστε τη δική της. Με το ταλέντο της να προκαλεί από γαλήνιες στιγμές μέχρι έντονες ψυχικές διακυμάνσεις, το Χνούδι, αποτελεί μία από τις συμπαθέστερες μορφές της μπλογκόσφαιρας. Με μοναδικό στοιχείο τη φωτογραφία στο προφίλ της και τα γραπτά της παραμάσχαλα, μπορεί κανείς να τη φανταστεί, σα μια νεράιδα με χρυσοκέντητα μαλλιά, σαν πικραμένο συγγραφέα, σα μαυροντυμένη φοιτήτρια με ένα βιβλίο στο χέρι, σαν την γυναίκα της διπλανής πόρτας, που ξενυχτάει στο μπαλκόνι, καπνίζοντας ακατάπαυστα.

new: Artως - Επιλεγμένοι Σύνδεσμοι