iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑφιερώμαται

iΑrtως Radio

iΑrtως TV

iExodως3

Μετάδοση
300 θεατρικών παραστάσεων
από το Ελληνικό και Ξένο Δραματολόγιο

18 χρόνια με το Ως3

 
Λόγια στο χαρτί  

ΛΟΓΙΑ ΣΤΟ ΧΑΡΤΙ

Γίνεσαι Τούρκος διάκο μου την πίστη σου ν' αλλάξεις;
του Στέλιου Μάινα
Τζαζ με θαλασσινά...
του Δημήτρη Σταρόβα

Γίνεσαι Τούρκος διάκο μου την πίστη σου ν' αλλάξεις;
του Στέλιου Μάινα

Ε, όχι ρε φίλε δεν γίνομαι Τούρκος πώς θα γίνει! Δεν μ' έπιασε το Εθνικιστικό μου, δεν ξαναθυμήθηκα το 1821 και τις ένδοξες μέρες της Εθνεγέρσεως αλλά φτάνει ρε παιδί μου, μπάστα, στοπ , enough, σε πόσες γλώσσες ακόμα πρέπει να το πούμε για να το καταλάβουν. Και να πω πώς δεν έχουμε κάνει προσπάθειες. Μόνο προσπάθειες κάνουμε. Το τι επιθέσεις φιλίας έχουμε κάνει δεν λέγεται...φωνάξαμε μια, δυο, τρεις, η Τουρκία δικαιωματικά ανήκει στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μην τους διώχνετε για να μην έχετε ακόμα έναν εχθρό κ.λ.π., κ.λ.π.
Ε... δείξτε μας ρε παιδιά, πώς θέλετε να μπείτε στην Ευρώπη!!!
Δηλαδή, για κριτήρια ένταξης μιλάμε, έτσι; Όχι για ανώτερα Μαθηματικά...
Δηλαδή μιλάμε, για Δημοκρατικές Ελευθερίες, για το σεβασμό των δικαιωμάτων του Ανθρώπου, εκείνη τη χάρτα που εμπνεύστηκαν τα Γαλλάκια, το 1789, και λέει σε απλή γλώσσα: Ελευθερία-Ισότης-Αδελφότης... Το έχει εφαρμόσει όλη η Ευρώπη, τόσο δύσκολο είναι;
Είσαι φίλος ...γίνε μέλος!
Και φυσικά αυταπόδεικτο είναι, πώς δεν πουλάμε Ανατολίτικους τσαμπουκάδες εμείς εδώ στην Ευρώπη! Ούτε μιλάμε για Διπλωματία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας... Εντάξει, το ξέρουμε πώς κάποτε φτάσατε μέχρι τη Βιέννη, πώς όλα τα Βαλκάνια ήταν Βιλαέτι σας, ακόμη, αναγνωρίζουμε τα Φαγητά σας στην Κουζίνα μας, τις λέξεις και εκφράσεις σας στη γλώσσα μας, τις συνήθειές μας, που πολλές φορές θυμίζουν και δικές μας, αλλά γείτονες είμαστε, τι μας χωρίζουν, μερικές απλωτές και ένα δυνατό κρόουλ, και είμαστε οι μέν στους δε.
Καταλάβετέ το, είμαστε καταδικασμένοι να συνυπάρχουμε κάτω απ τον ίδιο ουρανό.
Αυτόν τον ουρανό που τον κάνετε τρυπητήρι με τα μαχητικά σας, 40 φορές το 24ωρο, για να μας πείτε σε όλους τους τόνους- έχουμε και εμείς δικαιώματα στη Θάλασσά σας-.
Είμαστε καταδικασμένοι να συνυπάρχουμε και ξέρουμε πώς και ο λαός σας, μας γουστάρει, το είδαμε, το βλέπουμε σε κάθε ευκαιρία, όταν συναντιόμαστε σα μετανάστες, τουρίστες, άνθρωποι, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη. Και η συμπάθεια ρε χαϊβάνια είναι αμοιβαία, γι' αυτό τρέχουμε πρώτοι στους σεισμούς σας, γι' αυτό κάθε φορά κάνουμε πίσω, γι' αυτό εφαρμόζουμε το διάλογο, γι' αυτό λέμε , όχι τώρα, απ το -22-, που θα πάει θα τα βρούμε.
Αλλά μέχρι ένα όριο... Για αμοιβαίες υποχωρήσεις μιλάμε, για κατανόηση και διαλλακτικότητα, για καλή πρόθεση και προσπάθεια, να ξεπεράσουμε τους σκοπέλους των διαφορών μας.
Δεν μιλάμε για ενδοτικότητα και ραγιαδισμό...
Και φυσικά δεν φταις εσύ φίλε μου Μουράτ, που οργώνεις το χωραφάκι σου ακόμα με το άροτρο του παππού σου, εκεί στα βάθη της Ανατολής, ούτε εσύ ρε καλλιτέχνη Ισμαήλ, κρυπτοαριστερέ, που μας τα λες με μισόλογα και νοήματα, μην μας ακούσει καν' αυτί που δεν πρέπει. Και τη φιλοξενία σας και την καλή σας την καρδία την είδαμε, και το παράπονό σας και τον πόνο σας, επίσης, αλλά αυτοί οι τύποι με τα χακί που τους ανήκει η μισή Κρατική Βιομηχανία, αυτοί που μάλλον φοβούνται και ανησυχούν για τις καλές μας σχέσεις, αυτοί που μάλλον χαμένοι θα βγουν από την έντάξη σας, αυτοί είναι, που επιμένουν στο ίδιο τροπάρι τόσα χρόνια και ζεσταίνουν τις μηχανές των μαχητικών τους.
Ε, φτάνει ρε καρντάσια, κανέναν μας δεν συμφέρει...για να κάνουμε διακοπές μαζί.
Εσύ φίλε Ισμαήλ στη Μύκονο που μου λες πώς είναι τ' όνειρό σου να πάς, κι εγώ,. εκεί στην ωραία Πέργαμο που τόσο αγαπάω...

Στέλιος Μάινας


Γίνεσαι Τούρκος διάκο μου την πίστη σου ν' αλλάξεις;
του Στέλιου Μάινα
Τζαζ με θαλασσινά...
του Δημήτρη Σταρόβα



Τζαζ με θαλασσινά...
του Δημήτρη Σταρόβα

Πριν από μερικές ημέρες έλαβα μια πρόσκληση για μια συναυλία σε ένα τζαζ κλαμπ της Αθήνας. Ήταν για τη συναυλία εξαίρετου καινοτόμου μουσικού Steve Turre.  Ο Turre παίζει άριστα τρομπόνι και είναι γνωστός από τις συνεργασίες του με τα μεγαθήρια Dizzie Gillespie, Pasquito D' Rivera, Arturo Sandoval και βάλε. Κυρίως όμως το μουσικόφιλο κοινό τον γνωρίζει από τα κοχύλια που χρησιμοποιεί σαν πνευστά όργανα!
Τζαζ με θαλασσινά ένα πράγμα. Πως λέμε. σπαγγέτι με θαλασσινά!
Το αποτέλεσμα, βέβαια, είναι εκπληκτικό. Πολύ καλή μουσική και μουσικοί, άψογα παιξίματα και γενικότερα μια ατμόσφαιρα μαγική, με τους ήχους να κυκλοφορούν στον χώρο και να σε ταξιδεύουν, με έναν τρόπο που μόνο η μουσική ξέρει και μπορεί.
Παρακολουθώντας τον κύριο Steve Turre να παίζει με τα κοχύλια του, άρχισαν να τριγυρίζουν στο μυαλό μου διάφορες σκέψεις.
Εδώ και αρκετό καιρό ασχολούμαι με τη τεχνολογία. Έχω, φυσικά, ηλεκτρονικό υπολογιστή, τον οποίο χρησιμοποιώ και για ψυχαγωγικούς αλλά και επαγγελματικούς σκοπούς-σχετικούς με τη μουσική-, όπως οι περισσότεροι συνάδελφοι που γνωρίζω.
Η αλήθεια είναι ότι οι δυνατότητες που σου παρέχει ένα pc είναι σχεδόν απεριόριστες. Είναι αλήθεια, επίσης, ότι με ένα καλό πακέτο προγραμμάτων και παιχνιδιών ενδέχεται να κλειστείς σε ένα δωμάτιο και να περάσει μία βδομάδα χωρίς να το καταλάβεις.
Ποιος; Εσύ; Που όργωνες τις αλάνες πιτσιρικάς με μια φέτα ψωμί με λάδι και ρίγανη. Εσύ, που, μια μέρα αν δεν βρισκόσουν με τα φιλαράκια σου, θα πάθαινες κατάθλιψη. Εσύ, που άκουγες τις προάλλες τον φίλο σου τον Νίκο να σου παραπονιέται για τον γιο του, που το περασμένο καλοκαίρι, αν και κάνανε δυο μήνες διακοπές στη Χαλκιδική, μπήκε τρεις φορές στη Θάλασσα, επειδή ήταν 'απασχολημένος' με τον υπολογιστή του.
Μια στιγμή όμως. Εσύ δεν είσαι που πατάς μερικά κουμπάκια και γίνονται πράξη τα περισσότερα από αυτά που έχεις να κάνεις; Που διάβαζες προχθές πως σε μερικά χρόνια θα υπάρχει η δυνατότητα να αλλάζεις αρκετά από τα ζωτικά σου όργανα με μια 'επεμβασούλα' και να γίνεσαι καινούργιος, με προδιαγραφές να ζεις εκατόν πενήντα χρόνια; (Εγωιστικό ε;) Ή μήπως δεν είσαι εσύ που καρπώνεσαι όλα τα καλούδια που η τεχνολογία σου προσφέρει;
Ναι, δεν λέω, αλλά όμως. Άστο μεγάλε, κάηκες.
Τελικά, σε μερικά πράγματα πρέπει να είναι κανείς απόλυτος, αλλιώς τον τρώει το γνωστό σαράκι που χτυπάει όλους αυτούς που έχουν δύο ή πολλές φορές περισσότερες απόψεις για καθετί και δικαιολογούνται λέγοντας, στον εαυτό τους κυρίως, ότι είναι άτομα με 'εσωτερικές ανησυχίες'.
Και τέτοιες στιγμές θυμάμαι τη γιαγιά μου τη συγχωρεμένη που μου  ΄λεγε:
'Δημητράκη, πουλάκι μου, να προσέχεις γιατί ο Τούρκος λέει:
Μπισκινί οτούρ γκελένεν γκίνι ορσούν αμά.
Τι θα πει αυτό γιαγιά;
Αυτό που σου λέω!'...
 

Δημήτρης Σταρόβας




Τέσσερις πλανόδιοι μουσικοί...

Κείμενο: Σταύρος Κουγιουμτζής
(Στο Ως3 - Λόγια στο χαρτί - Ιούνιος 2001)

΄Eνα πρωί πήρα το λεωφορείο της Καλαμαριάς από τη στάση της γειτονιάς μου και κατέβηκα στην Αριστοτέλους. Από 'κει πήγα στα εκδοτήρια του ΟΣΕ κι έβγαλα ένα εισιτήριο. Την επόμενη μέρα έπρεπε να ταξιδέψω για την Αθήνα και τη μεθεπόμενη να μπω στο στούντιο για να ηχογραφήσω τα καινούργια μου τραγούδια.
Όταν τελείωσα με το εισιτήριο, τράβηξα κατά το Μοδιάνο και το Καπάνι για ένα πέρασμα. Κάθε φορά που κατέβαινα στην πόλη, έκανα και μια βόλτα σ' αυτές τις αγορές.
Για μένα κάτι τέτοιες βόλτες ήταν βόλτες αναψυχής και νοσταλγίας. Με γύριζαν πίσω στα παιδικά μου χρόνια. Τότε που στην Κατοχή έκανα τον μικροπωλητή σ' αυτά τα μέρη. Κάποια στιγμή, καθώς σεργιανούσα στην Βασιλέως Ηρακλείου, άκουσα ζωντανή μουσική να 'ρχεται από τα λουλουδάδικα. Ανέκαθεν μου άρεζε ν' ακούω πλανόδιους μουσικούς, γι' αυτό προχώρησα προς τα 'κει.
Ήταν τέσσερις. Βιολί, κλαρίνο, ακορντεόν και ντέφι.
’νθρωποι μεγάλοι, πενηντάρηδες, μπορεί και παραπάνω.
Έπαιζαν και τραγουδούσαν.
Το τραγούδι που έλεγαν ήταν «Το μινόρε της αυγής».
Ξαφνικά, λες κι ο θόρυβος της αγοράς σταμάτησε και ένας ήχος μαγικός πλημμύρισε τα λουλουδάδικα. Ήταν κάτι το απίστευτο. Πού βρέθηκε τόση γνησιότητα, τόση συγκίνηση και τόση μαγεία σ' έναν ήχο δρόμου.
Πάνω από τριανταπέντε χρόνια έχω πάρε δώσε με όργανα και τραγούδια και ήχο τόσο αληθινό δεν θυμάμαι να ξανάκουσα. Πώς είναι δυνατόν, σκέφτηκα, τέσσερις πλανόδιοι μουσικοί, με τέσσερα οργανάκια, να παίζουν και να τραγουδούν έτσι απλά, μέσα στη φασαρία της αγοράς, και να βγάζουν τέτοιον ήχο.
Κάτι, το οποίο, και να το θέλαμε εμείς οι λεγόμενοι σπουδαγμένοι, δεν θα μας έβγαινε.
Μέσα σ' εκείνο το ξεχασμένο από την εξέλιξη τετράγωνο, πόσο όμορφα ταίριαζε αυτός ο ήχος, αυτή η γνησιότητα. Δεν μου έκανε καρδιά να φύγω από κοντά τους. Συντόνισα το βήμα μου με το δικό τους και, κάνοντας πως χαζεύω τους πάγκους των μαγαζιών, απολάμβανα την τέχνη τους.
«Το μινόρε της αυγής» και ο αργός βηματισμός τους μου θύμιζαν Μεγάλη Παρασκευή. Ένιωθα μια συγκίνηση, όπως όταν ήμουν παιδί κι έτρεχα από επιτάφιο σε επιτάφιο ν' ακούσω τα Εγκώμια. Ω γλυκύ μου έαρ!
Το στούντιο που θα ηχογραφούσα ήταν από τα καλύτερα κι ο ήχος μου έπρεπε να 'ναι σύγχρονος - μοντέρνος - σημερινός. Στην ουσία, ήχος ψεύτικος, άψυχος και φτιασιδωμένος, όπως ταίριαζε στα σημερινά γούστα του καταναλωτικού κοινού.
Την άλλη μέρα, κολλημένος στο παράθυρο του τρένου, ταξίδευα για την Αθήνα- για τα καινούργια μου τραγούδια.
Όμως η σκέψη μου όλο στα χθεσινά γύριζε. Σ' εκείνους τους πλανόδιους μουσικούς και στο δικό τους ήχο...


Μη γυρεύεις ομορφιές
Όλα τα 'καψε η φωτιά κι η πικρή σου η ματιά
ψάχνει μέσα στα τραγούδια
μα κι εκείνα δυστυχώς τα 'χει κάνει ο καιρός
δίχως άρωμα λουλούδια

Μη γυρεύεις ομορφιές δεν υπάρχουνε χαρές
σ' ένα κόσμο χαλασμένο σ' ένα κόσμο από βροχές
κάτι άρρωστες ψυχές να σε λένε ξοφλημένο

Κάθε μέρα που περνά κάτι μέσα σου πονά
κάτι μέσα σου ματώνει
πόση πίκρα κουβαλάς κι όλο λες κι όλο μιλάς
για μια πόλη που σκοτώνει

Μη γυρεύεις ομορφιές δεν υπάρχουνε χαρές
σ' ένα κόσμο χαλασμένο σ' ένα κόσμο από βροχές
κάτι άρρωστες ψυχές να σε λένε ξοφλημένο...

Σταύρος Κουγιουμτζής


ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ Ως3 - ΛΟΓΙΑ ΣΤΟ ΧΑΡΤΙ:
ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥ - ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ - ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ - ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ - ΔΙΟΓΕΝΗΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ - ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ - ΝΙΚΟΣ ΖΟΥΔΙΑΡΗΣ - ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ - XΡΗΣΤΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣ - ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΗΣ - ΚΩΣΤΑΣ ΛΕΙΒΑΔAΣ - ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΖΩΜΕΝΟΣ - ΛΑΥΡΕΝΤΗΣ ΜΑΧΑΙΡΙΤΣΑΣ - ΙΕΡΟΚΛΗΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ- ΑΡΓΥΡΗΣ ΜΠΑΚΙΡΤΖΗΣ - ΜΠΑΜΠΗΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ - ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ - ΜΙΛΤΟΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ - ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΠΛΙΑΤΣΙΚΑΣ - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΑΡΟΒΑΣ - ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΤΣΑΚΝΗΣ - ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ


 
Σεπτέμβριος 2016
Editorial
Περιεχόμενα
Παράθυροiμεiθέα
του Γιώργου Ανδρέου
Διογένους Λέξεις
του Διογένη Δασκάλου
Ρεύμα...
του Σπύρου Ορνεράκη
Σκάντζα Βάρδια
του Μπάμπη Ξαρχάκου
Ζαπink
του Soloup
Ταξίδιiστοiχρόνο
του Νίκου Ζερβονικολάκη
Χώστρια
Ωστρικήiσκόνη
Συνεντεύξεις
Λόγιαiστοiχαρτί
Πολιτική
ΑποστολήιτουιΩς3
Βιβλίο
Τόπος
Ζωντανόςiπλανήτης
Μουσική
Θέατρο
Κινηματογράφος
Εικαστικά
Χορός
Φωτογραφία

Αφιερώματα
Οι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο!