Λόγια στο χαρτί

ΛΟΓΙΑ ΣΤΟ ΧΑΡΤΙ

Η αριστερά του πριν και του τώρα...
Του Διονύση Τσακνή

Η διαφορά έγκειται, πως τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται ως δεδομένο και αμετακίνητο...

Ε, λοιπόν πόσο ειλικρινείς είμαστε και πόσο τάχα να κοστίζει η αλήθεια! Μερικές χιλιάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες ψήφων, είναι αρκετοί για να δώσουν ικανοποίηση στα επιτελεία της Αριστεράς, ή μήπως θα χρειαζόταν και το χειροκρότημα των αντιπάλων.
«Μια ζωή παλεύουμε για να γίνουμε αρεστοί στα μάτια όσων δεν συμπαθούμε» είχε πει κάποτε ο Τσαρούχης και είχε τελικά δίκιο. Και τώρα, αφού οι έπαινοι και το χειροκρότημα κόπασαν, δίνοντας τη θέση τους στην αμφισβήτηση, την καχυποψία, ή στην καλύτερη των περιπτώσεων στον σκεπτικισμό ήρθε η ώρα να μιλήσουμε όπως μάς ταιριάζει.
Η Αριστερά, δεν πρέπει να έχει άλλο λόγο, εκτός απ' τον καθαρό, τον ευθύ και κυρίως τον ειλικρινή. Και αν φοβάται μήπως με το λόγο της αυτό, φοβίσει τον κόσμο, τότε ούτε Αριστερά είναι, ούτε μας χρειάζεται. Ας αρχίσουμε απ' το ΣΥΡΙΖΑ, μια και το μεγαλύτερο ποσοστό κατέγραψε και πρόταση κατέθεσε για μια αριστερή διακυβέρνηση, με ή άνευ εισαγωγικών.
Ας υποθέσουμε πως όλοι στηρίζουμε τις βασικές κατευθύνσεις της πρότασής του, θα μας απαντήσει χωρίς μισόλογα, τι θα γίνει σε μια περίπτωση αποπομπής μας απ' την ΕΕ και το ευρώ; Έχει το θάρρος να πει πως ΝΑΙ, σε μια τέτοια περίπτωση, ΜΠΟΡΟΥΜΕ και χωρίς αυτά τα δεκανίκια;
Έχει το θάρρος να δηλώσει πως ΣΙΓΟΥΡΑ θα υπάρξει πρόβλημα στα ταμεία του κράτους μέχρι να ισορροπήσει το σύστημα με το όποιο νέο νόμισμα; Έχει τα κότσια να καλέσει το λαό σε μια ΠΕΡΗΦΑΝΗ φτώχεια για κάποιο διάστημα μέχρι, τα διεθνή μας ερείσματα (τα όποια τέλος πάντων υπάρχουν ή θα προκύψουν στην πορεία ) συμβάλλουν κι αυτά, (παράλληλα με τις δικές μας προσπάθειες και ριζικές αλλαγές) στην αποκατάσταση της ντόπιας αγοράς και των διεθνών εμπορικών μας σχέσεων (επάρκεια αγαθών , ενέργεια κλπ).
Τολμάει να πει ότι ΔΕΝ φοβάται να χαρακτηριστεί ως το κόμμα της δραχμής, αν τελικά αυτή θα είναι η κατάληξη; Καταλαβαίνει ο καθένας, πως οι απαντήσεις των στελεχών τους πως τίποτα τέτοιο δεν θα συμβεί διότι απλούστατα η ΕΕ θα φοβηθεί τους ενδεχόμενους τριγμούς από μια πιθανή αποπομπή της Ελλάδας, δεν είναι παρά, παλιομοδίτικοι και παλαιοκομματικοί βερμπαλισμοί ή ευσεβείς πόθοι.
Πρέπει να απαντήσουν στην υποθετική, στην... ακραία έστω, (κατά τη γνώμη τους) περίπτωση μιας πιθανής πτώχευσης, που θα έρθει ως αποτέλεσμα της σθεναρής τους τάχα στάσης απέναντι στους Ευρωπαίους.
Τι θλίψη η αποφυγή απαντήσεων σε τόσο κομβικής σημασίας ζητήματα! Οι εκλογές πλησιάζουν και οι απαντήσεις, μάς είναι απαραίτητες. Πολύ φοβάμαι πως δεν θα τις λάβουμε ποτέ. Ή μήπως είναι ειλικρινής η ΔΗΜΑΡ του κυρίου Κουβέλη; Μέχρι σήμερα το πρωί η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πίστευε ότι θα συναινούσε σε μια κυβέρνηση «εθνικής» ενότητας.
Το γεγονός πως εν τέλει αρνήθηκε, σημαίνει άραγε, ότι θα πράξει το ίδιο σε μια αντίστοιχη συνθήκη σε πολύ λίγο διάστημα; Και ακόμα, πως δεν θα επικαλεστεί το συμφέρον τάχα του τόπου, υποκύπτοντας στις ορέξεις των ευρωπαϊστών συνομιλητών της; Μπορεί να απαντήσει μέχρι πού μπορεί να φτάσει υποχωρώντας διαρκώς, προκειμένου να υπερασπιστεί το ευρώ και την ευρωπαϊκή προοπτική που προτάσσει; Και αν ο δρόμος δείξει (που το δείχνει ήδη) πως η Ευρωπαϊκή αυτή προοπτική σημαίνει περισσότερα δεινά και φτώχεια, θα επιμείνει σ' αυτή;
Είμαι έτοιμος να αναθεωρήσω την άποψή μου πως πρόκειται για έναν μεταμφιεσμένο σοσιαλδημοκράτη ή διαφορετικά για ένα ΠΑΣΟΚ με πολιτική περιβολή, αν ακολουθήσει άλλον δρόμο. Και το ΚΚΕ; Είναι αρκετή η δικαίωσή του για τις εκτιμήσεις του γύρω απ' το ρόλο της ΕΕ και του διεθνούς κεφαλαίου; Είναι αρκετή η συνέπειά του; Συνέπεια σε τι όμως; Συνέπεια στην απομόνωση και στην αποφυγή εμπλοκής, την ώρα που διαμορφώνονται οι συνθήκες προκειμένου να προωθηθούν οι στρατηγικοί του στόχοι;
Είναι επιστημονική (ο Μαρξισμός είναι επιστήμη) η άρνησή του για συνεργασία με τις δυνάμεις των πραγματικά αριστερών συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που έχουν κοινούς στόχους; Μπορεί να πει γιατί δεν συμμετέχει σ' ένα διάλογο έστω, με τις υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις πέρα απ' την αστήρικτη άποψη ότι κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε απογοήτευση στους εργαζόμενους; Μια τολμηρή θέση του Β. Ι. Λένιν θυμίζω: «Θα συνεργαζόμουν και με το διάβολο αν χρειαζόταν», αλλά και μια ρήση του Ν. Ζαχαριάδη: «Άλλο συνεργασία και άλλο ενότητα.» Για συνεργασίες μιλάμε λοιπόν, όχι για κομματικούς γάμους.
Η γνώμη του ΚΚΕ είναι πάντα χρήσιμη, γιατί οι αναλύσεις του γύρω απ' την πολιτική και οικονομική κατάσταση, δεν στερούνται σοβαρότητας. Ας συμμετείχε λοιπόν σ' ένα διάλογο πιέζοντας ολοένα και πιο αριστερά τις δυνάμεις που ταλαντεύονται και αν στην πορεία διαπίστωνε (πράγμα σφόδρα πιθανό) ότι η διολίσθηση βρίσκεται προ των πυλών, ας αποχωρούσε, ξεσκεπάζοντας το ρόλο των υποκριτών, έχοντας όμως αποκομίσει την εμπειρία της συνεργασίας και έχοντας ωφεληθεί απ' την ώσμωσή του και με άλλα στρώματα εργαζομένων.
Κυριακή κοντή γιορτή. Όλοι θα θερίσουν απ' την μέχρι τώρα πολιτική τους. Ανάλογα με τη στάση τους. Η διαφορά έγκειται, πως τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται ως δεδομένο και αμετακίνητο...

Στα παιδιά που χρωστάω τη νιότη μου - Διονύσης Τσακνής   Ακούστε... Διάρκεια: 03:19 - (1.517KB) Στίχοι/ Μουσική: Διονύσης Τσακνής

Τέσσερις πλανόδιοι μουσικοί...

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΗΣ
(Ως3 - Ιούνιος 2001)

΄Eνα πρωί πήρα το λεωφορείο της Καλαμαριάς από τη στάση της γειτονιάς μου και κατέβηκα στην Αριστοτέλους. Από 'κει πήγα στα εκδοτήρια του ΟΣΕ κι έβγαλα ένα εισιτήριο. Την επόμενη μέρα έπρεπε να ταξιδέψω για την Αθήνα και τη μεθεπόμενη να μπω στο στούντιο για να ηχογραφήσω τα καινούργια μου τραγούδια.
Όταν τελείωσα με το εισιτήριο, τράβηξα κατά το Μοδιάνο και το Καπάνι για ένα πέρασμα. Κάθε φορά που κατέβαινα στην πόλη, έκανα και μια βόλτα σ' αυτές τις αγορές.
Για μένα κάτι τέτοιες βόλτες ήταν βόλτες αναψυχής και νοσταλγίας. Με γύριζαν πίσω στα παιδικά μου χρόνια. Τότε που στην Κατοχή έκανα τον μικροπωλητή σ' αυτά τα μέρη. Κάποια στιγμή, καθώς σεργιανούσα στην Βασιλέως Ηρακλείου, άκουσα ζωντανή μουσική να 'ρχεται από τα λουλουδάδικα. Ανέκαθεν μου άρεζε ν' ακούω πλανόδιους μουσικούς, γι' αυτό προχώρησα προς τα 'κει.
Ήταν τέσσερις. Βιολί, κλαρίνο, ακορντεόν και ντέφι.
Άνθρωποι μεγάλοι, πενηντάρηδες, μπορεί και παραπάνω.
Έπαιζαν και τραγουδούσαν.
Το τραγούδι που έλεγαν ήταν «Το μινόρε της αυγής».
Ξαφνικά, λες κι ο θόρυβος της αγοράς σταμάτησε και ένας ήχος μαγικός πλημμύρισε τα λουλουδάδικα. Ήταν κάτι το απίστευτο. Πού βρέθηκε τόση γνησιότητα, τόση συγκίνηση και τόση μαγεία σ' έναν ήχο δρόμου.
Πάνω από τριανταπέντε χρόνια έχω πάρε δώσε με όργανα και τραγούδια και ήχο τόσο αληθινό δεν θυμάμαι να ξανάκουσα. Πώς είναι δυνατόν, σκέφτηκα, τέσσερις πλανόδιοι μουσικοί, με τέσσερα οργανάκια, να παίζουν και να τραγουδούν έτσι απλά, μέσα στη φασαρία της αγοράς, και να βγάζουν τέτοιον ήχο.
Κάτι, το οποίο, και να το θέλαμε εμείς οι λεγόμενοι σπουδαγμένοι, δεν θα μας έβγαινε.
Μέσα σ' εκείνο το ξεχασμένο από την εξέλιξη τετράγωνο, πόσο όμορφα ταίριαζε αυτός ο ήχος, αυτή η γνησιότητα. Δεν μου έκανε καρδιά να φύγω από κοντά τους. Συντόνισα το βήμα μου με το δικό τους και, κάνοντας πως χαζεύω τους πάγκους των μαγαζιών, απολάμβανα την τέχνη τους.
«Το μινόρε της αυγής» και ο αργός βηματισμός τους μου θύμιζαν Μεγάλη Παρασκευή. Ένιωθα μια συγκίνηση, όπως όταν ήμουν παιδί κι έτρεχα από επιτάφιο σε επιτάφιο ν' ακούσω τα Εγκώμια. Ω γλυκύ μου έαρ!
Το στούντιο που θα ηχογραφούσα ήταν από τα καλύτερα κι ο ήχος μου έπρεπε να 'ναι σύγχρονος - μοντέρνος - σημερινός. Στην ουσία, ήχος ψεύτικος, άψυχος και φτιασιδωμένος, όπως ταίριαζε στα σημερινά γούστα του καταναλωτικού κοινού.
Την άλλη μέρα, κολλημένος στο παράθυρο του τρένου, ταξίδευα για την Αθήνα- για τα καινούργια μου τραγούδια.
Όμως η σκέψη μου όλο στα χθεσινά γύριζε. Σ' εκείνους τους πλανόδιους μουσικούς και στο δικό τους ήχο...


Μη γυρεύεις ομορφιές
Όλα τα 'καψε η φωτιά κι η πικρή σου η ματιά
ψάχνει μέσα στα τραγούδια
μα κι εκείνα δυστυχώς τα 'χει κάνει ο καιρός
δίχως άρωμα λουλούδια

Μη γυρεύεις ομορφιές δεν υπάρχουνε χαρές
σ' ένα κόσμο χαλασμένο σ' ένα κόσμο από βροχές
κάτι άρρωστες ψυχές να σε λένε ξοφλημένο

Κάθε μέρα που περνά κάτι μέσα σου πονά
κάτι μέσα σου ματώνει
πόση πίκρα κουβαλάς κι όλο λες κι όλο μιλάς
για μια πόλη που σκοτώνει

Μη γυρεύεις ομορφιές δεν υπάρχουνε χαρές
σ' ένα κόσμο χαλασμένο σ' ένα κόσμο από βροχές
κάτι άρρωστες ψυχές να σε λένε ξοφλημένο...
Σταύρος Κουγιουμτζής

Του κάτω κόσμου τα πουλιά - Γιώργος Νταλάρας   Ακούστε... Διάρκεια: 04:19 - (1.517KB) Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου - Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής

ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ Ως3 - ΛΟΓΙΑ ΣΤΟ ΧΑΡΤΙ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥ - ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ - ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ - ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ - ΔΙΟΓΕΝΗΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ - ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ - ΝΙΚΟΣ ΖΟΥΔΙΑΡΗΣ - ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ - XΡΗΣΤΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣ - ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΗΣ - ΚΩΣΤΑΣ ΛΕΙΒΑΔAΣ - ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΖΩΜΕΝΟΣ - ΛΑΥΡΕΝΤΗΣ ΜΑΧΑΙΡΙΤΣΑΣ - ΙΕΡΟΚΛΗΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ- ΑΡΓΥΡΗΣ ΜΠΑΚΙΡΤΖΗΣ - ΜΠΑΜΠΗΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ - ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ - ΜΙΛΤΟΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ - ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΠΛΙΑΤΣΙΚΑΣ - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΑΡΟΒΑΣ - ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΤΣΑΚΝΗΣ - ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ