iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑφιερώμαται

iΑrtως Radio

iΑrtως TV

iExodως3

 
Λόγια στο χαρτί  

ΛΟΓΙΑ ΣΤΟ ΧΑΡΤΙ
Tου Σωτήρη Τσιλίκα

Ο θυμωμένος Έλληνας και οι Εκλογές...

Εντελώς μεταφορικά, οι εκάστοτε Βουλευτές (Πατέρες - Μητέρες του Έθνους) και η Κυβέρνηση, είναι οι γονείς και ο λαός είναι τα παιδιά τους.
Στην πραγματικότητα υπάρχουν γονείς (η συντριπτική πλειοψηφία) που αγαπούν και νοιάζονται για τα παιδιά τους (ακόμα και μέχρι θυσίας), αλλά υπάρχουν και ανάξιοι, αδιάφοροι, ακόμα και διεστραμμένοι και επικίνδυνοι γονείς, που χρειάζεται να τους αναλάβει Εισαγγελέας.
Το ζητούμενο είναι οι εκάστοτε Βουλευτές και η εκάστοτε Κυβέρνηση να νοιάζονται ενεργά, ακόμα και να θυσιάζονται για τον τόπο τους και τον λαό τους.
Στην σημερινή -ας την πούμε- συγκυρία, με ρίζες πολύ πίσω στο χρόνο, θρηνούμε πολλά.
Τα ντόπια τρωκτικά και οι Εφιάλτες, μαζί με τους ευκαιριακούς και τους επί
σκοπόν τοκογλύφους και τους πολυάριθμους προδομένους και ταυτόχρονα
πλανημένους, υλοποίησαν και υλοποιούν το σχέδιο καταστροφής της χώρας,
των ονείρων μας και απεργάζονται την εξόντωση με μαρασμό και μετανάστευση των παιδιών μας. Των παιδιών μας, που είναι η ελπίδα και το μέλλον αυτού του τόπου και της χώρας.
Με πρόσχημα την κάθαρση (που όντως ήταν απολύτως απαραίτητη) διέλυσαν τον Δημόσιο Τομέα.
Μας στέρησαν τις (ιδιωτικές και δημόσιες) θέσεις εργασίας και την πραγματική ανάπτυξη, καταστρέφοντας την γεωργία, την κτηνοτροφία, τον ελεύθερο επαγγελματία, την βιοτεχνία, την βιομηχανία.
Κούρεψαν (κούρσεψαν) τις καταθέσεις (ομόλογα), τον ιδρώτα και το αίμα μιας ζωής.
Πετσόκοψαν τους μισθούς και τις συντάξεις μας.
Έφεραν την ανεργία, την εξαθλίωση, την ανθρωπιστική κρίση, την ψυχοφθόρα και ψυχοκτόνα κατάθλιψη, μέχρι και την αυτοκτονία σε 5.000 ανθρώπους.
Στόχευσαν θανατερά στην αξιοπρέπεια, την φιλοτιμία, την ελληνική Παιδεία.
Στην Παιδεία, είμαστε στην 33 θέση (Από τους τελευταίους) Παγκοσμίως.

Και συνεχίζουν!
Θέλουν να μας πάρουν το νερό (ύδρευση, πηγάδια, γεωτρήσεις), το πολυτιμότερο κοινωνικό αγαθό. Αυτό που ανήκει σε όλους.
Θέλουν να μας πάρουν το υπέδαφος, αυτό που ανήκει σε όλους μας.
Θέλουν να μας πάρουν την γη μας και τα σπίτια μας
Θέλουν να μας πάρουν τον ουρανό μας (δες αεροδρόμια).
Θέλουν να μας πάρουν τον ήλιο μας. Να ανήκει σε μια εταιρεία !!! Τον δικό
μας ήλιο.
Θέλουν να μας πάρουν την θάλασσά μας (δες τα λιμάνια μας).
Θέλουν να μας πάρουν τις παραλίες μας.
Για την επιτυχία τους επιστρατεύουν την απόκρυψη, τον αιφνιδιασμό, την Γκαιμπελική προπαγάνδα και τον φόβο. Φόβος είναι το εργαλείο καθυπόταξης ατόμων και συνειδήσεων.

Ας αντιτάξουμε σε όλη την πολυμέτωπη, πολύχρονη και στρατηγικά μελετημένη επίθεση, την αξιοπρέπεια, την γνώση, την αλήθεια, την ηθική, την αλληλεγγύη, την υπέρβαση και το ρίσκο.
Θα παραμένουμε ναρκωμένοι θεατές? Θα τους αφήσουμε να μας καταστρέφουν;
Με φόντο την συντελούμενη καταστροφή, ας ξυπνήσουμε από την νάρκη κι ας τιναχτούμε από τη σκόνη της εθνοκτόνου λήθης.

Ας αναλάβουμε προσωπικά ο καθένας, την ευθύνη που μας αναλογεί και ας
δράσουμε υπεύθυνα και εξ ορισμού αποτελεσματικά.
Οι εκλογές είναι η τελική και πλήρης έκφραση της Δημοκρατίας.
Στην προεκλογική περίοδο να τονίσουμε ότι επιστρατεύονται -ως γνωστόν- θεμιτά και αθέμιτα μέσα, με όλα τα πιθανά ενδεχόμενα. Η εξουσία του χρήματος δεν έχει ούτε ηθική ούτε Πατρίδα. Σε ένα θυμωμένο και απλά αντιδραστικό (εκ των συνθηκών) και μη συνειδητοποιημένο εκλογικό σώμα, οι εκλογές μπορεί να νομιμοποιήσουν ανήθικες και ανίκανες πολιτικές εξουσίες. Γι αυτό η κάθε συμμετοχική ενέργεια που αποκαλύπτει σκοτεινά σχέδια, συμβάλει στην αφύπνιση, στην υπευθυνοποίηση και τονώνει την αλληλεγγύη. Ο πολίτης έτσι δεν νοιώθει μόνος του στον καναπέ, θλιβερά να βγάζει το συμπέρασμα σαν απόφθεγμα: Όλα είναι μάταια, άχρηστα, δεν γίνεται τίποτα.
Έπειτα Δημοκρατία δεν είναι μόνον οι κάθε τόσα χρόνια αυτοδιοικητικές, Ευρω και Εθνικές εκλογές. Δημοκρατία είναι η καθημερινότητα με τους κανόνες και τις δικλίδες ασφαλείας των δημοκρατικών θεσμών, και χρειάζονται οι συνεχείς δημοκρατικοί αγώνες στην ίδια την ζωντανή καθημερινότητα.

Στις εκλογές που θάρθουν, ας δώσουμε την απάντηση με την συνειδητή επιλογή μας.
Το αποτέλεσμα των εκλογών τελικά θα μας δείξει ως σύνολο, τι πραγματικά μας αξίζει, πόσο άξιοι ήμαστε της μοίρας μας και κατά πόσο μπορούμε να αλλάξουμε τα υπάρχοντα δεδομένα για το καλλίτερο.
Ευχόμαστε νάρθει το αληθινό, ελπιδοφόρο, χαμόγελο στα χείλη μας.

Σωτήρης Μιχ. Τσιλίκας


Εκλογές στη σκιά των μνημονίων...

Ας μην είμαστε εύπιστοι Θωμάδες.
Από το προπύργιο του Ελληνισμού το Καστελόριζο, αρχίζει συμβολικά και πραγματικά η Κατοχή των Μνημονίων.
Οι Γενίτσαροι, μαζί με τους εξωτερικούς ευκαιριακούς και επί σκοπόν τοκογλύφους αλλά και τη συμβολή των πολυάριθμων πλανημένων, αποτέλεσαν τα όργανα για τα αφανή σχέδια της οικονομικής, αλλά και της συνολικής καταστροφής της χώρας.

Για να φθάσουμε όμως έως εδώ, όλα αυτά δεν έγιναν από μόνα τους ή τυχαία. Για να γίνουν όλα αυτά, χρειάστηκε φυσικά μια μαεστρική, προσεκτική, επιστημονική προετοιμασία πολύχρονη, με μια διαδικασία πολυστοχευμένης επίθεσης, με στόχους την Αλήθεια, την ηθική, το φιλότιμο και τον τρόπο ζωής, την Ελληνική Παιδεία (την βάση των πάντων), την νεολαία, την γεωργία, την κτηνοτροφία, την βιοτεχνία, την βιομηχανία, την Μεσαία τάξη, το Εργατικό Δίκαιο, το Σύνταγμα, τα οικονομικά της οικογένειας (εξαθλίωση και αναίμακτη γενοκτονία) και τελικά τα όνειρα, το μέλλον και συνολικά την Πατρίδα.
Τα Μνημόνια, φαινομενικά επιβλήθηκαν για να βοηθήσουν την χώρα, αλλά στην πραγματικότητα την τύλιξαν, σαν στραγγαλιστικός βρόγχος, σε μια κόλλα χαρτί.
Και αυτό φαίνεται καθαρά μεταξύ άλλων και από τα λάθη που ομολογήθηκαν επανειλημμένα από τους <<Μνημονιακούς γιατρούς>> που πρόστρεξαν να σώσουν την χώρα και που παρά την αναγκαστικά δική τους διαπίστωση για τη λάθος συνταγή, το λάθος φάρμακο, συνέχισαν ανελλιπώς την ίδια ολέθρια χορήγηση.
Και πράγματι δεν βελτιώθηκε αλλά αντίθετα αυξήθηκε το επονείδιστο απόλυτο χρέος και το επί τοις εκατό του ΑΕΠ. Καταστράφηκε η υποδομή και η Μικρομεσαία τάξη που στηρίζει μια χώρα, απολύθηκαν χιλιάδες έντιμοι εργαζόμενοι, αυξήθηκε τρομακτικά η σοβαρότατη νόσος Κατάθλιψη, αυτοκτόνησε ουσιαστικά ένα ολόκληρο χωριό 5.000 κατοίκων, ήρθε συνολικά η ανθρωπιστική κρίση και η εξαθλίωση, με όλα τα υπόλοιπα παράπλευρα συνεπαγόμενα.

Και τώρα έχουμε τις αυτοδιοικητικές εκλογές και τις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Τώρα που θα αποφασίσουμε για το μέλλον μας εμείς, ο Ελληνικός λαός.

Πόσοι από τους υποψήφιους καταλαβαίνουν τι πραγματικά (και γιατί) συνέβη και συμβαίνει στην χώρα;
Πόσοι είναι πραγματικά πατριώτες, με την πραγματική και όχι με την καπηλευμένη έννοια της λέξης;
Ποιοι είναι οι πραγματικά ηθικοί;
Ποιοι είναι οι πραγματικά ικανοί στην τωρινή συγκυρία;
Ποιοι είναι από όλους τους οι σχετικά ¶ριστοι;

Ας ξανασκεφτούμε και πάλι το όλον θέμα.
Είναι φυσικά καταστροφή να επιλέξουμε ανθρώπους που αποβλέπουν στο κοντόφθαλμο προσωπικό τους όφελος και το ουσιαστικά ολέθριο βόλεμα.
Χρειαζόμαστε ανθρώπους ηθικούς, ικανούς, με όραμα, να θυσιασθούν (υπηρετώντας) για τα κοινά, με γνώμονα την αγάπη τους για την Πατρίδα.

Τι αλήθεια είναι σώφρον να ψηφίσουμε;
Ποιους ανθρώπους με ονοματεπώνυμο να ψηφίσουμε;
Ποιόν συνδυασμό να ψηφίσουμε;

Φυσικά πρέπει να τα σκεφτούμε όλα αυτά πολύ καλά και με γνώμονα τον άνθρωπο, τον Έλληνα, την Πατρίδα και πλήρως συνειδητά και μόνον τότε, τελικά να επιλέξουμε και να ψηφίσουμε.
Καλή μας Φώτιση...

Σωτήρης Μιχ. Τσιλίκας



Μάρτιος 2014
Καθ΄ οδόν προς τις εκλογές


Να θυμήσουμε ότι στις εκλογές που βαίνουμε ολοταχώς, δεν υπάρχει η πολυτέλεια  «ελαφρά τη καρδία», να δώσουμε την πραγματικά πολύτιμη ψήφο μας, ακόμα και στον καλλίτερο φίλο μας. Και αυτό γιατί σήμερα διακυβεύονται πολλά, ίσως και τα πάντα.
Χρειάζεται να συμβουλευτούμε τον νου μαζί και την καρδιά μας και στο φως της λογικής, της ηθικής και της πραγματικότητας, να το συζητήσουμε, να το επεξεργαστούμε και τελικά να επιλέξουμε μόνοι μας τον άριστο. Δύσκολο εγχείρημα, αλλά χρειάζεται να επιλέξουμε από τις υποψηφιότητες, τον καλλίτερο, τόσον σαν άτομο, όσον και σαν πολιτικό φορέα, που να δείχνει ότι θα νοιαστεί έμπρακτα για τον πολίτη, την πραγματική Δημοκρατία και την Πατρίδα (Ιστορία-λαογραφία, γλώσσα, το φως, η γη, ο ουρανός, η θάλασσα, τα νερά, οι Έλληνες με την αξιοπρέπεια, τον μόχθο τους, τα παιδιά τους και τα όνειρά τους).
Ας ξανασκεφθούμε λοιπόν ποιόν και τι θα ψηφίσουμε. Ας το κάνουμε με πλήρη επίγνωση των ιστορικών στιγμών που ζούμε. Αλλά έστω και την τελευταία στιγμή, την μέρα της κάλπης, χρειάζεται πίσω από το παραβάν που δεν μας βλέπει κανείς, να κοιταχτούμε στον νοερό καθρέφτη και να αποφασίσουμε έστω και τότε, πλήρως συνειδητά, αναλαμβάνοντας και την ευθύνη που μας αναλογεί.
Για ότι ψηφίσουμε, θα είμαστε φυσικά τελικά άξιοι αυτού που ψηφίσαμε, με ότι θα συνεπάγεται αυτό για εμάς, τον τόπο μας και τα παιδιά μας.
Παρακάτω, παραθέτω απόσπασμα με σκέψεις μου, από την παρουσίαση βιβλίου μου, πριν από ένα χρόνο:

Στις δύσκολες μέρες που περνούμε όλοι μας, θεωρώ ότι είναι σημαντικό να θυμόμαστε και να μην ξεχνούμε, τις ρίζες μας και τη διαδρομή μας, σαν άτομα και σαν λαός.
Γιατί εκεί, πασπαλισμένα με τη σκόνη της λήθης, βρίσκονται τα όνειρά μας, αλλά και οι αλυσίδες, που μας κρατούν δέσμιους και μπορούν να ανιχνευθούν από επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές.
Γνωρίζουμε βέβαια, ότι ένας τόπος γεννάει τον συνηθισμένο άνθρωπο που ανήκουμε οι περισσότεροι, αλλά και ήρωες μαζί και Εφιάλτες.
Και συνειδητοποιούμε προοδευτικά ότι ο φόβος είναι το εργαλείο καθυπόταξης ατόμων και συνειδήσεων.
Μας χρειάζονται λοιπόν η αλήθεια, η μη λήθη και η επικοινωνία της γνώσης (η γνώση είναι δύναμη), για να ανταπεξέλθουμε στη φοβερή κατάσταση, που έχει περιέλθει ο τόπος μας, με τους ανθρώπους μας και το μέλλον μας, που είναι τα παιδιά. Τα παιδιά, ο ανθός της Κοινωνίας.
Μιλάμε βέβαια για ανθρώπους και όχι για αριθμούς. Τα νούμερα, τους αριθμούς, χρησιμοποιούσαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Εάν το «πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος» πολεμιέται, εάν το σημείο αναφοράς ¶νθρωπος αντικαθίσταται με το χρήμα, μια αντιανθρώπινη ιδεολογία, μια σκοτεινή Εταιρεία, τότε ο άνθρωπος μπαίνει στο περιθώριο και αποτελεί πράγμα, αναλώσιμο είδος.
Τότε η ανθρωπότητα συνολικά φυλακίζεται σε ένα απέραντο ¶ουσβιτς.
Στην εποχή της τεχνητής κρίσης, που εξελίχθηκε σε πραγματική, όλοι μας θρηνούμε απώλειες. Σ΄ αυτό, βοήθησαν κατά πολύ και θεωρούμενοι δικοί μας.
Βρισκόμαστε λοιπόν, λόγω αυτών των απωλειών, σε κατάσταση πένθους. Πενθούμε για τις απώλειες εμπραγμάτων, προσδοκιών και ονείρων. Ακόμα και της ελπίδας.
Αν δεν αντιδράσουμε και αν δεν αντιδράσουμε σωστά, θα πέσουμε στην κατάθλιψη, με κίνδυνο να βυθιστούμε στα Τάρταρα.
Όπως αυτοί, που τελικά δεν άντεξαν τον βρόγχο να τους σφίγγει το λαιμό και αυτοκτόνησαν.
Έχουμε χρέος, μπροστά στη ζωή, σαν ανθρώπινα όντα, να αναθερμάνουμε την ελπίδα.
Να αντιδράσουμε συνειδητά και όχι ενστικτώδικα. Γιατί τότε μπορεί να εμφανισθούν αγελαίες καταστάσεις, με ότι μπορεί να συνεπάγεται αυτό σε Πολιτισμική οπισθοδρόμηση.
Έπειτα, η κατάθλιψη, αν δεν πάρουμε την κατρακύλα προς την άβυσσο της παραίτησης και της αυτοκτονίας, έχει την μυστική της δύναμη, να ανακαλύπτει ο άνθρωπος μέσα του δυνάμεις που ίσως δεν τις ήξερε καν πριν.
Ακόμα να θυμόμαστε ότι σημαντικές δημιουργίες του ανθρώπινου πνεύματος έλαβαν χώρα σε καταστάσεις δύσκολες, όταν η ζωντανή Κοινωνία αναζητά το ήθος και δυνάμεις να ανταπεξέλθει.
Τότε ο συνειδητός άνθρωπος μπορεί να δημιουργεί. Αντίθετα σε καλές εποχές, ο άνθρωπος συνήθως απολαμβάνει.
Στις δύσκολες καταστάσεις των καιρών, ο καθένας από μας μπορεί να το βάλει στα πόδια ή να αναζητήσει την ολέθρια βόλεψη, που ουσιαστικά οδηγούν στην καταστροφή της ανθρώπινης οντότητας και της Κοινωνίας.
Μπροστά σ΄ αυτόν τον κίνδυνο, μας χρειάζεται η ενδοσκόπηση, η πραγματική αλληλεγγύη, η κοινή λογική, η δημιουργία, η αλήθεια (η μη λήθη). Χρειαζόμαστε δίκαιους νόμους, που το νόμιμο να είναι ταυτόχρονα και ηθικό. Και η Πολιτεία, σαν γονιός, να νοιάζεται για τα παιδιά της.

Αυτά μπορεί να φαντάζουν αφέλειες και ουτοπίες.
Είναι όμως μέσα στην ψυχή όλων μας σαν θησαυροί, εκτός των πλανημένων και των διεστραμμένων.
Αυτοί οι θησαυροί μας καλούν σε υπέρβαση.
Ας δούμε ότι στον καθένα μας ατομικά χρειάζεται η αξιοπρέπεια και το Εγώ να είναι στα πλαίσια του Εμείς.
Μας χρειάζονται η φιλία, το χαμόγελο, το γέλιο και η χαρά. Και οι μεγαλύτεροι έχουμε χρέος να νοιαζόμαστε ενεργά για τα παιδιά, που εμπεριέχουν το παρελθόν και αποτελούν το μέλλον.

Πέραν από τον ζόφο, πάντα υπάρχει η ελπίδα, η χαρά, ο έρωτας, η δημιουργία, η ζωή.

Σωτήρης Μιχ. Τσιλίκας


Τα Αιθερικά Ευχολόγια

Τα Αιθερικά Ευχολόγια, για εμάς τους συνηθισμένους ανθρώπους, ως υπερεπείγουσα ανάγκη, είθε να γίνουν απτή πραγματικότητα, για τον άνθρωπο και την κοινωνία.
Φεύγει το σκοτεινό μεταφορικά και κυριολεκτικά έτος 2013. Το έτος της χειρότερης κρίσης, φορτωμένο με την βρωμερή μπόχα της ασύδοτης διαπλεκόμενης σαπίλας, του αλυσοδέματος και της καταστροφής της ανάπτυξης, αλλά ταυτόχρονα και της προοδευτικής αφύπνισης συνειδήσεων, όλο και περισσότερων ανθρώπων.
Ανατέλλει ο καινούργιος χρόνος. Ξημερώνει μια καινούργια μέρα. Τι μας ξημερώνει...
Από την φίλη μου Regina : Το σκοτάδι είναι πιο βαθύ πριν να ξημερώσει !!!
Της ανατολής το ελπιδοφόρο μήνυμα, ας το κάνουμε από ουτοπία, από απλή αιθέρια ελπίδα, αληθινή απτή οντότητα, με το Συν Αθηνά και χείρα κίνει. Και ας φωτίσουμε τον νέο χρόνο, με τον δικό μας φωτισμό. Ο καθένας μας χωριστά και όλοι μαζί, μπορούμε αν το αποφασίσουμε ξυπνητά, να φωτίσουμε έτσι τον νεογέννητο χρόνο και να σώσουμε -όλοι μαζί εμείς, ναι ! εμείς οι συνηθισμένοι άνθρωποι- τον κόσμο και τον πολιτισμό, διώχνοντας τα σκοτάδια και τους σκοτοδότες τους.
Ο καθένας μας σε πλαίσιο επικοινωνίας και αληθινής αλληλεγγύης, ας διώξουμε τον φόβο, με την ψυχραιμία, την συνειδητή γνώση, το δίκαιο, τις Αρχές, τους Θεσμούς, το νοιάξιμο για τον άλλον και την συνεργασία.
Ας αποφασίσουμε να ανοίξουμε με ήθος, καθάρια την καρδιά μας, ώστε να αγαπάμε αληθινά πρώτα τον εαυτό μας, για να μπορούμε να αγαπάμε στο εδώ και τώρα και τους άλλους, τονώνοντας τις σχέσεις και φτιάχνοντας αληθινά ψυχοενεργειακό προστατευτικό δίκτυο για όλους μας.
Ας δώσουμε και ας πάρουμε ανέξοδη χαρά, με τα μικρά πράγματα. Λένε ότι η χαρά όταν φωτίζει την ψυχή, ακτινοβολεί σαν ζωοδότης ήλιος στο περιβάλλον. Για όλους να υπάρχει μια θέση στον ήλιο. Έτσι ας φροντίσουμε να ανθίζει το χαμόγελο στα χείλη των παιδιών και ας αναβλύζει το γάργαρα μεταδοτικό γέλιο από εμάς, σ΄ εμάς και στους γύρω μας.
Ας τονώσουμε τα ενδιαφέροντά μας και ας ανακαλύψουμε νέα, να ξανανιώσει το μυαλό μας, αντίδοτο στους λωτούς της λήθης.
Ας στρώσουμε τους παλιούς και ας ανοίξουμε νέους δρόμους και νέα μονοπάτια, εργαζόμενοι στην αειφόρα ανάπτυξη. Ας δημιουργούμε μικρά και μεγαλύτερα όμορφα δημιουργήματα, με ενθουσιασμό και αισιοδοξία, σαν μικροί δημιουργοί θεοί, στο δικό μας σύμπαν. Αυτό που αξίζει είναι όχι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά και η ίδια η διαδρομή. Ας κάνουμε την διαδρομή και στον εαυτό μας, που είναι ο δρόμος για την Ιθάκη.
Ας αναλογιστούμε για το χρέος και την ευθύνη που μας αναλογεί, αλλά και το καθήκον μας ως ανθρώπων για αφύπνιση και συνειδητή δράση. Αλλά και το δικαίωμά μας στην απόλαυση και την ευτυχία.
Η διαδρομή μας στην ζωή, μικρότερη ή μεγαλύτερη , καταλήγει τελικά σχετικά σύντομα στον θάνατο. Αυτός όμως είναι που μπορεί να δίνει αξία στην διαδρομή και νόημα στην ζωή μας.
Σωτήριο έτος 2014. Ας είναι έτος αφύπνισης και συνειδητής αλληλέγγυας δράσης, με φωτεινά - απτά αποτελέσματα για τον άνθρωπο και τις κοινωνίες των ανθρώπων.
Χρόνια Πολλά στον καθένα σας ξεχωριστά...

Σωτήρης Τσιλίκας


Το όμορφο και το χυδαίο, είναι γείτονες...
Επιλογή και απόφαση

Του Σωτήρη Τσιλίκα

Πανέμορφη η χώρα μου, εξοχικό των Θεών.
Ήλιος λαμπερός, ουρανός καταγάλανος, παντού η αρχέγονη αγκαλιά της μάνας θάλασσας.
Στην γαλάζια αύρα των βουνών, συμπλέκονται ουρανός και θάλασσα με το παιγνίδισμα του μπλε και του άσπρου. Η γαλανόλευκη. Πέτρες, χώμα και μάρμαρο και η πινελιά του πράσινου, με άγγελους και διάβολους μαζί. Το καλό και το κακό στην ατέρμονα σύγκρουση. Και οι γηγενείς ζαλισμένοι να καλούνται να επιλέξουν. Παίζοντας με τις λέξεις, που ομορφαίνουν, που θεώνουν, που τσακίζουν, που ματώνουν. Παίζοντας με την γλώσσα, που μου την έδωσαν ελληνική. Κώδικα ζωής, χάρις, δώρο στον άνω θρώσκοντα. Αφουγκράζομαι τον ύμνο με συγκίνηση. Και τα κόκκαλα των προγόνων, διάσπαρτα σε διαστρωματώσεις παντού, να καλούν στη δική τους βουβή γλώσσα. Να διαλαλούν για το χρέος, για κάθε σπιθαμή ελληνικής γης, θάλασσας και ουρανού. Και είναι να επιλέξω. Είτε σαν άνθρωπος, είτε σαν ερπετό. Να υπάρχω είτε σαν δημιουργός θεός, είτε σαν εφιαλτικός διάβολος. Η ανάγκη που κινεί τα πάντα, Λυδία λίθος και δικαιολογία άριστη. Ο θάνατος που καραδοκεί, να δίνει νόημα στη ζωή και στις αποφάσεις.
Εγώ κι εσύ, χρειάζεται να νοιώσουμε το χρέος και να πάρουμε μιαν απόφαση, έναν δρόμο, δρόμο ίσως χωρίς επιστροφή. Εύχομαι να μην το μετανοιώσουμε. Αλλά τι σημασία έχει; Η ζωή συνεχίζει τον δρόμο της...


Φασισμός
Ας μη ζητούμε από τον άλλο να κάνει την υπέρβαση. Ας τον στηρίξουμε πρώτα...

Του Σωτήρη Τσιλίκα

Εκτός από την εργασία και την έρευνα, που πιθανόν να διεξάγει ο καθένας μας, στην συνηθισμένη εργασιακή καθημερινότητά του (όταν έχει εργασία), είμαστε και μέλη της συνολικής Κοινωνίας. Ως μέλη αυτής της Κοινωνίας έχουμε καθήκον να γνωρίζουμε τα συμβαίνοντα στο στενότερο επί μέρους και στο ευρύτερο περιβάλλον και να συμμετέχουμε με βάση την κοινή λογική και το δίκαιο, στα κοινά. Δεν έχουμε κανένα δικαιολογητικό, για φυγή - αποφυγή με το αιτιολογικό, Ας βγάλει κάποιος άλλος, γραφικός ίσως, το φίδι από την τρύπα, εγώ δεν γίνεται, γιατί έχω σημαντική δουλειά να επιτελέσω. . Και φυσικά δεν υπάρχει κανένα ελαφρυντικό, να αφήνουμε κάποιους, ακόμα και στο οικογενειακό μας περιβάλλον, στο εργασιακό μας περιβάλλον και στην κοινωνική - πολιτική ζωή, να αλωνίζουν, καταστρέφοντας τις σχέσεις, το εργασιακό κλίμα - περιβάλλον και την Κοινωνία συνολικά. Γινόμαστε τότε, εγκληματικά συνυπεύθυνοι με τους καταστροφείς. Εκτός και αν φοβόμαστε τις συνέπειες, από την ανάληψη της ευθύνης που μας αναλογεί. Εκτός κι αν υπάρχει ο φόβος στην ψυχή μας που τον καμουφλάρουμε διαφοροτρόπως. Εκτός και αν παραλύουμε από τον φόβο και δεν μπορούμε, παρότι ίσως θα θέλαμε, να κάνουμε κάτι. Πράγματι, ο φόβος, είναι το εργαλείο καθυπόταξης και ποδηγέτησης ατόμων και συνειδήσεων.
Αυτές τις μέρες είδαμε όλοι, στο πανελλήνιο και το εξωτερικό, την εν ψυχρώ δολοφονία ενός νέου ανθρώπου, με θύτη έναν που άσχετα με την όποια ψυχική του κατάσταση, βλέπουμε ότι διαπερνιούνταν από μια άρρωστη ιδεολογία και ήταν το χέρι που κρατούσε το μαχαίρι αυτής της ιδεολογίας. Τι μπορούμε να κάνουμε ο καθένας χωριστά; Ας συνειδητοποιήσουμε πρώτα την κατάσταση και τις αντοχές μας. Ας κάνουμε στη συνέχεια κατ΄ αρχήν το όποιο εφικτό μπορούμε να κάνουμε, αρχίζοντας από το οικογενειακό, φιλικό, εργασιακό περιβάλλον. Ας μην αφήνουμε την φασιστική ιδεολογία και πρακτική να εδραιώνεται και να βγαίνει στο προσκήνιο με το Αποφασίζομεν και διατάζομεν (αυτούσιο ή διαφοροποιημένο), με το φοβερό επιχείρημα: Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να έρχονται οι φόνοι. Γιατί υπάρχουν καθημερινά λ.χ. στο εργασιακό περιβάλλον, αυτοκτονίες και πάμπολλοι φόνοι με εισαγωγικά, που πλήττουν την αξιοπρέπεια, την τιμή, την υγεία, τους Θεσμούς και συνολικά την Δημοκρατεία. Και να θυμόμαστε ότι η Δημοκρατία καταλύεται όχι μόνο με το πραξικόπημα, σε επίπεδο Κοινοβουλίου, αλλά σιγά - σιγά και ύπουλα στην καθημερινότητα, όταν το άδικο νόμιμο, βαφτίζεται και ηθικό.
Τι μπορεί να κάνει ο καθένας, που συμμερίζεται τα ανωτέρω; Ότι μπορεί. Από συμμετοχή στις πορείες, μέχρι κείμενα αφυπνιστικά στο διαδίκτυο και έκφραση γνώμης στις παρέες. Και να απαιτήσουμε από τα κόμματα να κάνουν κρύο ντούζ να συνέλθουν. Αυτό που είναι καταστροφικό, είναι ο καναπές και ο ψεκασμός της τηλεόρασης, μέχρι το να ταυτιστούμε (ταύτιση με τον επιτιθέμενο) και να γίνουμε ίδιοι με τους φασίστες, σε πρακτικές...

Ο Σωτήρης Μ. Τσιλίκας γεννήθηκε από Κολινδρινούς γονείς στον Γιδά (Αλεξάνδρεια Ημαθίας), όπου έζησε και τέλειωσε τις βασικές σπουδές. Σπούδασε ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ειδικεύτηκε στην ψυχιατρική. Συνέβαλε για μια επταετία στην Κοινωνική Ψυχιατρική του Ν. Έβρου, ως βασικός συνεργάτης του καθηγητή Π. Σακελλαρόπουλου. Από το 1997 εργάζεται στο Ψυχιατρικό Τμήμα του Ιπποκρατείου Γ. Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης. Είναι παντρεμένος και έχει μια κόρη και ένα γιο.


Η αριστερά του πριν και του τώρα...
Του Διονύση Τσακνή

Η διαφορά έγκειται, πως τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται ως δεδομένο και αμετακίνητο...

Ε, λοιπόν πόσο ειλικρινείς είμαστε και πόσο τάχα να κοστίζει η αλήθεια! Μερικές χιλιάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες ψήφων, είναι αρκετοί για να δώσουν ικανοποίηση στα επιτελεία της Αριστεράς, ή μήπως θα χρειαζόταν και το χειροκρότημα των αντιπάλων.
«Μια ζωή παλεύουμε για να γίνουμε αρεστοί στα μάτια όσων δεν συμπαθούμε» είχε πει κάποτε ο Τσαρούχης και είχε τελικά δίκιο. Και τώρα, αφού οι έπαινοι και το χειροκρότημα κόπασαν, δίνοντας τη θέση τους στην αμφισβήτηση, την καχυποψία, ή στην καλύτερη των περιπτώσεων στον σκεπτικισμό ήρθε η ώρα να μιλήσουμε όπως μάς ταιριάζει.
Η Αριστερά, δεν πρέπει να έχει άλλο λόγο, εκτός απ' τον καθαρό, τον ευθύ και κυρίως τον ειλικρινή. Και αν φοβάται μήπως με το λόγο της αυτό, φοβίσει τον κόσμο, τότε ούτε Αριστερά είναι, ούτε μας χρειάζεται. Ας αρχίσουμε απ' το ΣΥΡΙΖΑ, μια και το μεγαλύτερο ποσοστό κατέγραψε και πρόταση κατέθεσε για μια αριστερή διακυβέρνηση, με ή άνευ εισαγωγικών.
Ας υποθέσουμε πως όλοι στηρίζουμε τις βασικές κατευθύνσεις της πρότασής του, θα μας απαντήσει χωρίς μισόλογα, τι θα γίνει σε μια περίπτωση αποπομπής μας απ' την ΕΕ και το ευρώ; Έχει το θάρρος να πει πως ΝΑΙ, σε μια τέτοια περίπτωση, ΜΠΟΡΟΥΜΕ και χωρίς αυτά τα δεκανίκια;
Έχει το θάρρος να δηλώσει πως ΣΙΓΟΥΡΑ θα υπάρξει πρόβλημα στα ταμεία του κράτους μέχρι να ισορροπήσει το σύστημα με το όποιο νέο νόμισμα; Έχει τα κότσια να καλέσει το λαό σε μια ΠΕΡΗΦΑΝΗ φτώχεια για κάποιο διάστημα μέχρι, τα διεθνή μας ερείσματα (τα όποια τέλος πάντων υπάρχουν ή θα προκύψουν στην πορεία ) συμβάλλουν κι αυτά, (παράλληλα με τις δικές μας προσπάθειες και ριζικές αλλαγές) στην αποκατάσταση της ντόπιας αγοράς και των διεθνών εμπορικών μας σχέσεων (επάρκεια αγαθών , ενέργεια κλπ).
Τολμάει να πει ότι ΔΕΝ φοβάται να χαρακτηριστεί ως το κόμμα της δραχμής, αν τελικά αυτή θα είναι η κατάληξη; Καταλαβαίνει ο καθένας, πως οι απαντήσεις των στελεχών τους πως τίποτα τέτοιο δεν θα συμβεί διότι απλούστατα η ΕΕ θα φοβηθεί τους ενδεχόμενους τριγμούς από μια πιθανή αποπομπή της Ελλάδας, δεν είναι παρά, παλιομοδίτικοι και παλαιοκομματικοί βερμπαλισμοί ή ευσεβείς πόθοι.
Πρέπει να απαντήσουν στην υποθετική, στην... ακραία έστω, (κατά τη γνώμη τους) περίπτωση μιας πιθανής πτώχευσης, που θα έρθει ως αποτέλεσμα της σθεναρής τους τάχα στάσης απέναντι στους Ευρωπαίους.
Τι θλίψη η αποφυγή απαντήσεων σε τόσο κομβικής σημασίας ζητήματα! Οι εκλογές πλησιάζουν και οι απαντήσεις, μάς είναι απαραίτητες. Πολύ φοβάμαι πως δεν θα τις λάβουμε ποτέ. Ή μήπως είναι ειλικρινής η ΔΗΜΑΡ του κυρίου Κουβέλη; Μέχρι σήμερα το πρωί η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πίστευε ότι θα συναινούσε σε μια κυβέρνηση «εθνικής» ενότητας.
Το γεγονός πως εν τέλει αρνήθηκε, σημαίνει άραγε, ότι θα πράξει το ίδιο σε μια αντίστοιχη συνθήκη σε πολύ λίγο διάστημα; Και ακόμα, πως δεν θα επικαλεστεί το συμφέρον τάχα του τόπου, υποκύπτοντας στις ορέξεις των ευρωπαϊστών συνομιλητών της; Μπορεί να απαντήσει μέχρι πού μπορεί να φτάσει υποχωρώντας διαρκώς, προκειμένου να υπερασπιστεί το ευρώ και την ευρωπαϊκή προοπτική που προτάσσει; Και αν ο δρόμος δείξει (που το δείχνει ήδη) πως η Ευρωπαϊκή αυτή προοπτική σημαίνει περισσότερα δεινά και φτώχεια, θα επιμείνει σ' αυτή;
Είμαι έτοιμος να αναθεωρήσω την άποψή μου πως πρόκειται για έναν μεταμφιεσμένο σοσιαλδημοκράτη ή διαφορετικά για ένα ΠΑΣΟΚ με πολιτική περιβολή, αν ακολουθήσει άλλον δρόμο. Και το ΚΚΕ; Είναι αρκετή η δικαίωσή του για τις εκτιμήσεις του γύρω απ' το ρόλο της ΕΕ και του διεθνούς κεφαλαίου; Είναι αρκετή η συνέπειά του; Συνέπεια σε τι όμως; Συνέπεια στην απομόνωση και στην αποφυγή εμπλοκής, την ώρα που διαμορφώνονται οι συνθήκες προκειμένου να προωθηθούν οι στρατηγικοί του στόχοι;
Είναι επιστημονική (ο Μαρξισμός είναι επιστήμη) η άρνησή του για συνεργασία με τις δυνάμεις των πραγματικά αριστερών συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που έχουν κοινούς στόχους; Μπορεί να πει γιατί δεν συμμετέχει σ' ένα διάλογο έστω, με τις υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις πέρα απ' την αστήρικτη άποψη ότι κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε απογοήτευση στους εργαζόμενους; Μια τολμηρή θέση του Β. Ι. Λένιν θυμίζω: «Θα συνεργαζόμουν και με το διάβολο αν χρειαζόταν», αλλά και μια ρήση του Ν. Ζαχαριάδη: «Άλλο συνεργασία και άλλο ενότητα.» Για συνεργασίες μιλάμε λοιπόν, όχι για κομματικούς γάμους.
Η γνώμη του ΚΚΕ είναι πάντα χρήσιμη, γιατί οι αναλύσεις του γύρω απ' την πολιτική και οικονομική κατάσταση, δεν στερούνται σοβαρότητας. Ας συμμετείχε λοιπόν σ' ένα διάλογο πιέζοντας ολοένα και πιο αριστερά τις δυνάμεις που ταλαντεύονται και αν στην πορεία διαπίστωνε (πράγμα σφόδρα πιθανό) ότι η διολίσθηση βρίσκεται προ των πυλών, ας αποχωρούσε, ξεσκεπάζοντας το ρόλο των υποκριτών, έχοντας όμως αποκομίσει την εμπειρία της συνεργασίας και έχοντας ωφεληθεί απ' την ώσμωσή του και με άλλα στρώματα εργαζομένων.
Κυριακή κοντή γιορτή. Όλοι θα θερίσουν απ' την μέχρι τώρα πολιτική τους. Ανάλογα με τη στάση τους. Η διαφορά έγκειται, πως τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται ως δεδομένο και αμετακίνητο...

Στα παιδιά που χρωστάω τη νιότη μου - Διονύσης Τσακνής
  Ακούστε...
Διάρκεια: 03:19 - (1.517KB)
Στίχοι/ Μουσική: Διονύσης Τσακνής

Τέσσερις πλανόδιοι μουσικοί...

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΗΣ
(Ως3 - Ιούνιος 2001)

΄Eνα πρωί πήρα το λεωφορείο της Καλαμαριάς από τη στάση της γειτονιάς μου και κατέβηκα στην Αριστοτέλους. Από 'κει πήγα στα εκδοτήρια του ΟΣΕ κι έβγαλα ένα εισιτήριο. Την επόμενη μέρα έπρεπε να ταξιδέψω για την Αθήνα και τη μεθεπόμενη να μπω στο στούντιο για να ηχογραφήσω τα καινούργια μου τραγούδια.
Όταν τελείωσα με το εισιτήριο, τράβηξα κατά το Μοδιάνο και το Καπάνι για ένα πέρασμα. Κάθε φορά που κατέβαινα στην πόλη, έκανα και μια βόλτα σ' αυτές τις αγορές.
Για μένα κάτι τέτοιες βόλτες ήταν βόλτες αναψυχής και νοσταλγίας. Με γύριζαν πίσω στα παιδικά μου χρόνια. Τότε που στην Κατοχή έκανα τον μικροπωλητή σ' αυτά τα μέρη. Κάποια στιγμή, καθώς σεργιανούσα στην Βασιλέως Ηρακλείου, άκουσα ζωντανή μουσική να 'ρχεται από τα λουλουδάδικα. Ανέκαθεν μου άρεζε ν' ακούω πλανόδιους μουσικούς, γι' αυτό προχώρησα προς τα 'κει.
Ήταν τέσσερις. Βιολί, κλαρίνο, ακορντεόν και ντέφι.
Άνθρωποι μεγάλοι, πενηντάρηδες, μπορεί και παραπάνω.
Έπαιζαν και τραγουδούσαν.
Το τραγούδι που έλεγαν ήταν «Το μινόρε της αυγής».
Ξαφνικά, λες κι ο θόρυβος της αγοράς σταμάτησε και ένας ήχος μαγικός πλημμύρισε τα λουλουδάδικα. Ήταν κάτι το απίστευτο. Πού βρέθηκε τόση γνησιότητα, τόση συγκίνηση και τόση μαγεία σ' έναν ήχο δρόμου.
Πάνω από τριανταπέντε χρόνια έχω πάρε δώσε με όργανα και τραγούδια και ήχο τόσο αληθινό δεν θυμάμαι να ξανάκουσα. Πώς είναι δυνατόν, σκέφτηκα, τέσσερις πλανόδιοι μουσικοί, με τέσσερα οργανάκια, να παίζουν και να τραγουδούν έτσι απλά, μέσα στη φασαρία της αγοράς, και να βγάζουν τέτοιον ήχο.
Κάτι, το οποίο, και να το θέλαμε εμείς οι λεγόμενοι σπουδαγμένοι, δεν θα μας έβγαινε.
Μέσα σ' εκείνο το ξεχασμένο από την εξέλιξη τετράγωνο, πόσο όμορφα ταίριαζε αυτός ο ήχος, αυτή η γνησιότητα. Δεν μου έκανε καρδιά να φύγω από κοντά τους. Συντόνισα το βήμα μου με το δικό τους και, κάνοντας πως χαζεύω τους πάγκους των μαγαζιών, απολάμβανα την τέχνη τους.
«Το μινόρε της αυγής» και ο αργός βηματισμός τους μου θύμιζαν Μεγάλη Παρασκευή. Ένιωθα μια συγκίνηση, όπως όταν ήμουν παιδί κι έτρεχα από επιτάφιο σε επιτάφιο ν' ακούσω τα Εγκώμια. Ω γλυκύ μου έαρ!
Το στούντιο που θα ηχογραφούσα ήταν από τα καλύτερα κι ο ήχος μου έπρεπε να 'ναι σύγχρονος - μοντέρνος - σημερινός. Στην ουσία, ήχος ψεύτικος, άψυχος και φτιασιδωμένος, όπως ταίριαζε στα σημερινά γούστα του καταναλωτικού κοινού.
Την άλλη μέρα, κολλημένος στο παράθυρο του τρένου, ταξίδευα για την Αθήνα- για τα καινούργια μου τραγούδια.
Όμως η σκέψη μου όλο στα χθεσινά γύριζε. Σ' εκείνους τους πλανόδιους μουσικούς και στο δικό τους ήχο...


Μη γυρεύεις ομορφιές
Όλα τα 'καψε η φωτιά κι η πικρή σου η ματιά
ψάχνει μέσα στα τραγούδια
μα κι εκείνα δυστυχώς τα 'χει κάνει ο καιρός
δίχως άρωμα λουλούδια

Μη γυρεύεις ομορφιές δεν υπάρχουνε χαρές
σ' ένα κόσμο χαλασμένο σ' ένα κόσμο από βροχές
κάτι άρρωστες ψυχές να σε λένε ξοφλημένο

Κάθε μέρα που περνά κάτι μέσα σου πονά
κάτι μέσα σου ματώνει
πόση πίκρα κουβαλάς κι όλο λες κι όλο μιλάς
για μια πόλη που σκοτώνει

Μη γυρεύεις ομορφιές δεν υπάρχουνε χαρές
σ' ένα κόσμο χαλασμένο σ' ένα κόσμο από βροχές
κάτι άρρωστες ψυχές να σε λένε ξοφλημένο...
Σταύρος Κουγιουμτζής

Του κάτω κόσμου τα πουλιά - Γιώργος Νταλάρας
  Ακούστε...
Διάρκεια: 04:19 - (1.517KB)
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου - Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής

ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ Ως3 - ΛΟΓΙΑ ΣΤΟ ΧΑΡΤΙ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥ - ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ - ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ - ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ - ΔΙΟΓΕΝΗΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ - ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ - ΝΙΚΟΣ ΖΟΥΔΙΑΡΗΣ - ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ - XΡΗΣΤΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣ - ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΗΣ - ΚΩΣΤΑΣ ΛΕΙΒΑΔAΣ - ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΖΩΜΕΝΟΣ - ΛΑΥΡΕΝΤΗΣ ΜΑΧΑΙΡΙΤΣΑΣ - ΙΕΡΟΚΛΗΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ- ΑΡΓΥΡΗΣ ΜΠΑΚΙΡΤΖΗΣ - ΜΠΑΜΠΗΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ - ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ - ΜΙΛΤΟΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ - ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΠΛΙΑΤΣΙΚΑΣ - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΑΡΟΒΑΣ - ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΤΣΑΚΝΗΣ - ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ


 
Δεκέμβριος 2014
Editorial
Περιεχόμενα
Παράθυροiμεiθέα
του Γιώργου Ανδρέου
Διογένους Λέξεις
του Διογένη Δασκάλου
Ρεύμα...
του Σπύρου Ορνεράκη
Σκάντζα Βάρδια
του Μπάμπη Ξαρχάκου
Ζαπink
του Soloup
Ταξίδιiστοiχρόνο
του Νίκου Ζερβονικολάκη
Χώστρια
Ωστρικήiσκόνη
Συνεντεύξεις
Λόγιαiστοiχαρτί
Πολιτική
ΑποστολήιτουιΩς3
Βιβλίο
Τόπος
Ζωντανόςiπλανήτης
Μουσική
Θέατρο
Κινηματογράφος
Εικαστικά
Χορός
Φωτογραφία

Exodως3
Η ατζέντα του μήνα:
Μουσικές σκηνές, Σινεματιές,
Πάμε Θέατρο, Φωτογραφία, Χορός, Εικαστικά, Φεστιβάλ.

Αφιερώματα
Οι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο!