iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑφιερώμαται

iΑrtως Radio

iΑrtως TV

iExodως3

 
Χώστρια  

ΧΩΣΤΡΙΑ

Η Μυθοληπτική μας ιακανότητα...

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΤΖΕΝΗ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Το ψέμα είναι σαν τη ζωή η οποία είναι -κατά το ρηθέν- ένα μεταλλαγμένο αγγούρι. Άλλος την τρώει και δροσίζεται, άλλος την τρώει και ζορίζεται. Εντελώς ανάλογες ανεπιθύμητες ενέργειες, παρουσιάζουμε ή δεν παρουσιάζουμε απαξάπαντες. και μετά την κατάποση χαποειδών ψεμάτων.
Ορισμένοι από μας, βάζουν κάτω από τη γλώσσα μισή ταμπλέτα και νιώθουν αμέσως καλύτερα. Άλλοι αγνοούν τις προειδοποιήσεις που αναγράφονται στο συνοδευτικό φυλλάδιο των σκευασμάτων ευρείας κατανάλωσης και λαμβάνουν υπερβολική δόση για να επισκεφτούν προσωρινά τον προσωπικό τοξικό υπερρεαλισμό τους. Κάποιοι τέλος, επιδιώκουν να αυτοκτονήσουν οριστικά και αμετάκλητα ως όντα με συναίσθηση και ευθύνη για να γίνουν ανώδυνα σκιές στον μπερντέ της όποιας αλήθειας των άλλων. Τέλος πάντων. Υπάρχουν αναρίθμητες κατηγορίες στη φαρμακολογία.
Ο Απρίλης είναι ο μήνας της ζωής. Ετυμολογικά προέρχεται από το aperire (=ανοίγω) που παραπέμπει στο μπουμπούκιασμα, στην αναγέννηση, στο Χειμώνα Χειμώναν πατήσας.! Ο Απρίλης είναι παγκοσμίως και ο μήνας των ψεμάτων. Ο Τόμας Έλιοτ τον αποκάλεσε «σκληρό», ο Μίκης Θεοδωράκης «ξανθό» -με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται- το ίδιο κι ο κόντε Διονύσιος Σολωμός. Οι δε Κατσιμιχαίοι τον είπαν ευθέως «Απρίλη ψεύτη.» Κατόπιν αυτών, το σίγουρο είναι, ότι δεν υπάρχει καλύτερος μήνας μέσα στο ηλιακό έτος για να πραγματοποιήσει κανείς το προσωπικό του τεστ δυσανεξίας στο ψέμα. Να μετρήσει τη μυθοληπτική του ικανότητα. Να διαπιστώσει πόσο «απριλιανός» τύπος είναι. Γιατί αν υπάρχει ο πλανήτης Άρης (March) με αρειανούς κατοίκους, υπάρχει και ο πλανήτης Ψέμα, με απριλιανούς κατοίκους.

Απαντήστε στις 7 μαγικές ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής του Ως3 και κάντε διάγνωση μονάχοι σας.:
Γνώριζε ο σημερινός πρωθυπουργός, πριν αναλάβει το πηδάλιο της χώρας, την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας;
Α. Όχι. Δεν ήξερε πως είχαμε τόσο έλλειμμα, όπως και ο Μπρατάκος δεν ήξερε πως υπήρχαν τόσες κάμερες.
Β. Όχι. Τα στατίστικς που του έδιναν να μελετήσει, παρουσίαζαν τη χώρα, μπαϊφάρ πιο αποδοτικιά.
Γ. Όχι. Δεν ήξερε και δε ρώτησε επειδή ανέκαθεν πίστευε ότι η περιέργεια σκοτώνει τη γάτα και τα data.
Δ. Όχι. Τον είχε απασχολήσει μόνο η κατάσταση της αμερικανικής οικονομίας επειδή προαλειφόταν για Ομπάμα.
Μετά στο Συμβούλιο Κορυφής της 25ης Μαρτίου στις Βρυξέλλες, πιστεύετε:
Α. ότι η χώρα πήρε μία ανάσα
Β. ότι η χώρα πήρε μία ανάσα και πρέπει με επιτόκιο την κομμένη ανάσα των εργαζομένων της να τη δώσει πίσω ως φιλί της ζωής στο ευρώ
Γ. ότι η θυελλώδης ανάσα των απανταχού τραπεζιτών μας πήρε και μας σήκωσε
Δ. ότι ο Αντώνης Σαμαράς took Angela's breath away.
Όταν οι Ευρωπαίοι Επίτροποι μιλούν για ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων τι εννοούν κατά τη γνώμη σας;
Α. ότι της θειας μας το ecoφίνι θα πρέπει στο εξής, όταν περπατάει, να ανοιγοκλείνει
Β. ότι πρέπει να κάνουν οι εργαζόμενοι ενόργανη γυμναστική για να είναι φιτ. Κι αν χρειαστούμε όργανα από καουτσούκ ευχαρίστως να μας τα διαθέσουν.
Γ. ότι πρέπει να ελαστικοποιηθούν τα ω(ρ)άριά μας
Δ. ότι πρέπει οι εργασιακές μας σχέσεις αν είναι ξέχειλες από κατανόηση και ΣΕΒας.
Για τη μείωση του ελλείμματος θα πληρώσουν:
Α. Οι έχοντες και οι κατέχοντες
Β. Οι έχοντες ανέχεια
Γ. Αδιακρίτως έχοντες και δενέχοντες
Δ. Οι δενέχοντες τρόπο να τη γλιτώσουν και να μην πληρώσουν
Τι οικονομικοκοινωνικό σύστημα πιστεύετε ότι έχουμε;
Α. Μπαινο- βγενοπουλικό σοσιζαλισμό
Β. Κενονικό καπιταλισμό
Γ. φορολογικό καφρικαλισμό
Δ. δημοσιονομική δεσποτεία
Ε. Σοσιαλδημοπρασία
ΣΤ. ψιλοεπιβιωτικό δανεισμό
Πότε πιστεύετε ότι θα βγούμε από την περίοδο λιτότητας και επιτήρησης;
Α. Σε δύο, τρία, το πολύ. χίλια δεκατρία, τέρμινα
Β. Μετά τα πρώτα δύσκολα 150 εκατόημερα του κώλου
Γ. Στις 21/12/2014
Δ. Όταν αποδώσει το πρόγραμμα σταθερότητας του μνημονίου, δηλαδή επί της πρωθυπουργίας του Σαμαρά
Ποια από τις παρακάτω ρήσεις ανταποκρίνεται κατά τη γνώμη σας στην τρέχουσα πραγματικότητα;
Α. Οι θυσίες του ελληνικού λαού πιάνουν τόπο
Β. Ο ελληνικός λαός πιάνει πολύ τόπο και με μερικές ανθρωποθυσίες μπορεί να περιοριστεί κάπως το πρόβλημα
Γ. Οι θυσίες του ελληνικού λαού πιάνουν πάτο
Δ. Το Θησείο μπορεί αξιοποιηθεί ως τόπος από ξένους επιχειρηματίες

Καλώς ήλθατε στον πλανήτη Απρίλη.


To ...Saw του Στουρνάρα

Της Τζένης Κωστοπούλου

Ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών Ιωάννης Στουρνάρας αρθρογραφεί τακτικότατα στον ξένο Τύπο. Το Ως3 αναδημοσιεύει σήμερα κατά αποκλειστικότητα(!) απόσπασμα από το τελευταίο πόνημά του, με τίτλο: «Saw» (Financial Crimes 26-01-2014)  το οποίο αφορά στα πρόσθετα μέτρα που πρόκειται να ληφθούν τo 2014 για τη δημοσιονομική ανακούφιση της χώρας.
(...)
Στο πλαίσιο του κοινωνικού κράτους, οι ηλικιωμένοι άνω των 65 ετών θα λαμβάνουν καθημερινά δωρεάν συσσίτια φασολάδας (και άλλων πορδογόνων φολκλόρ πιάτων). Εν συνεχεία θα  προσκαλούνται σε ειδικούς σταθμούς φιλοξενίας και αναψυχής  του Καλλικράτη που, στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών μέτρων για τα πράσινα κτίρια και την εξοικονόμηση ενέργειας, θα διαθέτουν οχταπλά τζάμια, μόνωση μπετόν αρμέ και χτισμένους αεραγωγούς. Μία ώρα μετά, υπολογίζεται ότι θα αρχίζει ο μεταβολισμός του συσσιτίου και η ομοβροντία παραγωγής μεθανίου. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα την ανέξοδη και νόμιμη.  μετατροπή των χώρων υποδοχής σε θαλάμους αερίων. Υπολογίζεται ότι τα Ταμεία θα απαλλάσσονται τουλάχιστον 150 συντάξεων ανά συνοικία.

Οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις
που δραστηριοποιούνται στον τομέα της αναδοχής παιδιών, θα χρηματοδοτηθούν για να αντιστρέψουν και να εντείνουν τις προσπάθειές τους σε ό,τι αφορά την Ελλάδα.  Συγκεκριμένα, θα τους ζητηθεί να προμοτάρουν το δανεισμό (για 5, 10, 20, 30, έως και 50 χρόνια, δανεικά κι αγύριστα που λέμε...) βρεφών από τη χώρα μας (ηλικίας από 3 μηνών έως  93 ετών), σε ευκατάστατους ιδιώτες ή επιχειρήσεις στο εξωτερικό. Τα έξοδα για τη  φωτογράφιση, το ρετούς και την αποστολή των φωτογραφιών των υποψηφίων αναδεξιμιών στο εξωτερικό, θα την αναλάβει πλήρως το Υπουργείο Πολιτισμού.

Οι χήρες θα καίγονται μαζί με τους άντρες τους,
όπως στην Ινδία των περασμένων δεκαετιών. Το σοφό αυτό έθιμο θα μας απαλλάξει από τις τύψεις (δεν το λέω για μένα, το λέω για τυχόν μαλακοπίτουρες, χεζοπεζούλιες κι εκτός γραμμής χαλιαμπάλιες, που δεν έχουν πουλήσει ακόμα την ψυχή τους στον διάβολο...), επειδή δεν σκοπεύουμε να δίνουμε στο εξής συντάξεις χηρείας. Εξάλλου, ο ζωντανός ο χωρισμός, το λέει και το τραγούδι, παρηγοριά δεν έχει. Ενώ ο νεκρός χωρισμός είναι λυτρωτικότατος και δεν αφήνει ίχνη στα ασφαλιστικά ταμεία...
Τα ορφανά θα μπαίνουν με συνοπτικές διαδικασίες «εσωτερικά» σε οίκους ανοχής, για να μη χάνεται πολύτιμος χρόνος με ηθικολογικές παλινδρομήσεις, αναστολές κ.λπ. Ο μάστερ Σημίτης έλεγε κάποτε την εξής κινέζικη παροιμία: «Αν δώσεις σε έναν άνθρωπο ένα ψάρι, θα φάει μία φορά. Αν του μάθεις την τεχνική να ψαρεύει, θα έχει να τρώει μια ζωή...». Περί αυτού πρόκειται. Αντί να φροντίσουμε προσωρινά τα ορφανά, θα τους παράσχουμε την τεχνογνωσία για την ισόβια επιβίωσή τους. Ανοιχτή θα μείνει επίσης η επιλογή της αυτομόρφωσης και της αυτοαπασχόλησης σε πιάτσες. Ο νέος αναπτυξιακός νόμος άλλωστε θα απλοποιεί τις διαδικασίες έναρξης επαγγέλματος, ειδικά για τα νεαρά άτομα.

Κάθε οικογένεια θα υποβάλλει
για τους πεθαμένους της, κάθε Ψυχοσάββατο, αναδρομικό τέλος υπερημερίας 0,000666% για κάθε ημέρα που ο νεκρός έζησε πάνω από το προσδόκιμο ζωής. Για τις ανάγκες της εφαρμογής του μέτρου αυτού, θα επιστρατευτούν Ράμπο ιατροδικαστές του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Οι αδιάφθοροι άντρες του ΣΩ.ΚΟΥΤΣ.ΕΛ.ΑΣ. (Σώμα Κουτσάφτηδων ΕΛ.ΑΣ.) θα εφορμούν αιφνιδιαστικά στα νεκροταφεία και θα ξεθάβουν τους υπόλογους νεκρούς που, όπως έχει παρατηρηθεί, συστηματικά αποσυντίθενται προκειμένου να κρύψουν χρόνια.

Διόδια στη μάνα σας!...
Επειδή οι Ελληνίδες μανάδες, με τις αναχρονιστικές μεθόδους διαπαιδαγώγησης που εφαρμόζουν, είναι υπεύθυνες για τις ορδές κουραδόμαγκων που φυτοζωούν στους κόλπους του ελληνικού κράτους κι επειδή, αντίστοιχα, τα παράσιτα που αυτοαποκαλούνται Έλληνες πολίτες είναι, σε αντίθεση με τους κατοίκους των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών, μη απογαλακτισμένοι μαμάκηδες, θα επιβάλουμε μητρικό τέλος διοδίων. Τα ειδικά barcodes που θα τοποθετηθούν στους κόρφους των μανάδων από τις ειδικές υπηρεσίες των ασφαλιστικών ταμείων, θα αναγνωρίζουν το DNA του τέκνου τους κάθε φορά που θα τις πλησιάζει. Έτσι, θα αποστέλλεται αυτόματα ο λογαριασμός στο ΑΦΜ του υπόλογου χαδιάρη. Το μέτρο πάντως, όσο και να μην του φαίνεται, είναι στην ουσία του φιλολαϊκό και θα τύχει ευρείας αποδοχής μεταξύ των νυφών που πάσχουν από πεθερές.

Mind the ΓΑΠ...
Οποιαδήποτε αναφορά επί ματαίω στον πρωθυπουργό, στα πρόσωπα με τα οποία τον συνδέει συγγένεια α', β', γ', δ' ,ε' και στ' βαθμού, στον τόπο καταγωγής του, στα καντήλια και στις εικόνες των αγίων των ναών που έχει ή δεν έχει κατά καιρούς επισκεφτεί, στο ποδήλατό του, στο κανό του, στα όργανα της εκγύμνασής του, στα ελληνικά του ή σε οποιοδήποτε άλλο προτέρημά του, θα καταγράφεται μέσω αμερικανικού δορυφόρου και θα κοστολογείται. Η κλήση για παράνομη πρωθυπουργοχρησία θα παραδίδεται κατ' οίκον. Θα λειτουργήσει επίσης point system. Με πάνω από τρεις αναφορές στον ΓΑΠ, οι αθυρόστομοι πολίτες θα στέλνονται στον Γκουαντάνομο. (Ειδική περιφέρεια - νομός του «Καλλικράτη»)...

Κατόπιν της εφαρμογής των παραπάνω μέτρων
η χώρα θα πάρει την άγουσα προς την αειφόρο Ανάπτυξη και την παντοτινή Ευημερία...

 

Οι χωρισμένοι δεν γιορτάζουνε ποτέ...

Της Τζένης Κωστοπούλου

Ήτανε κεραυνοβόλος ξενέρωτας. Τον έπαθα πέρσι ανάμεσα στις ευρωεκλογές και στη ΔΕΘ. Δεν μπορώ να εντοπίσω ακριβώς τη στιγμή. Θυμάμαι μόνο ότι μου χαμογέλασες, Γιώργο, μ' αυτό τον ολόψυχο τρόπο που έκανε τις άκριες των ματιών σου να εκβάλουν σε δεκάδες ρυτίδες ωριμότητας και τις άκριες των χειλιών σου να ορθώνονται και να στέκουν γενναία κάτω απ' τη μπάρα του μουστάς σου... 
Είδα τα νούμερα της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας ανάσκελα.  Μου έσφιξες το χέρι κι ο ήλιος ήταν βέβαιος για το Χρέος. Μου σκάρωσες τις αδέξιες αναλύσεις σου κι εγώ τις εκτίμησα μόνο και μόνο επειδή της ετυμολογούσες ως μη δεξιές. Όταν συνεντευξιαζόσουνα στα ευρωπαϊκά μέσα έμοιαζες με νομπελίστα οικονομολόγο που φοιτούσε ακόμα στο Δημοτικό Σχολείο κι έτσι, απλά κι αβίαστα, φύτεψες μέσα μου την επιθυμία να σου δώσω περαιτέρω ευκαιρίες να μεγαλώσεις και να μάθεις...Στο πλευρό μου και στο νεφρό μου.  Με βρήκες Γιώργο,...μια νύχτα που είχα βαρεθεί τα πάντα και Vuiton και Prada, την ΟΝΕ και το Σημίτη μου...
Συνθήκες; Στα Ταμεία  μπουρλότα, στο ΧΑΑ  τσιρότα κι είχα βγάλει βόλτα το γαλάζιο κοπρίτη μου....
Εγώ..., που αποφεύγω να διαβάσω ακόμα και τα στοιχεία της ταυτότητάς μου, έμαθα σχεδόν απέξω όλο το ερωτικό προεκλογικό πρόγραμμα που μου έστειλες μαζί με τη φωτογραφία σου. Πήγαινα σε ίντερβιου για δουλειές και απάγγελλα χωρία από την Πράσινη Ανάπτυξη, το Ισχυρό και Αποτελεσματικό Κοινωνικό Κράτος, την Ισχυρή Ελλάδα των Ανοικτών οριζόντων. Τους  θάμπωνα τους προσωπάρχες. Με διώχνανε από παντού ως overqualified. Νομίζανε θα μου έπεφταν λίγα τα μιστά και δε μου τα προτείνανε καθόλου... «Εσείς είστε για Γ.Γ. υπουργείου και πάνω...» μου έλεγαν. «Όταν ανοίξει η βάση δεδομένων να μπείτε αμέσως και να κλείστε πίσω σας την πόρτα».  Κι εγώ τα εκλάμβανα όλα ως θετικά προμηνύματα. Δεν έμπαιναν ψύλλοι στ' αυτιά μου περί του ποιος θα έμπαινε στο σαλονάκι μας. Όπως κι ο Τόλης δε φανταζόταν ότι θα του έπαιρνες το δικό του. Αν του το πάρεις τελικά... Ο κομματικός έρωτας στην Ελλάδα, σε αντίθεση με τη  Δικαιοσύνη που έχει κάνει στο μεταξύ επέμβαση λέιζερ, παραμένει τυφλός. 
Καυχιόμουνα για τις εμφανίσεις σου  και  την τελειότητα της εφαρμογής των κουστουμιών σου. Σ' είχα κάνει Θεό.  Σε φανταζόμουνα να ανεβοκατεβαίνεις την πασαρέλα στις διεθνείς λέσχες και να διδάσκεις στυλ  σε επίδοξους πρωθυπουργούς που προαλείφονταν για να γίνουν Εσύ. Ήσουν Ζιζέλ και τους σοσισάλιζες. 
Και το βράδυ της 4ης Οκτωβρίου που έγινες δικός μου, το επόμενο πρωί που έβαλες τις υπογραφές στο γαμοσυμβόλαιό μας, απογειώθηκα. Έστρωσα με ροδοπέταλα το σπίτι κι ευχόμουνα να έρθεις εσύ πριν την τράπεζα. Έκοψα και τον Αυτιά στη μάνα μου επειδή δε σε ήθελε. Της επέβαλα ποινή Καμπουράκη και Οικονομέα. 
Κι όμως Γιώργο, τα ερωτικά όνειρα και τα λεφτά είναι το πιο αναλώσιμο πράγμα στον κόσμο. Δεν προλάβαμε να χαρούμε καλά- καλά το χάνιμούν μας κι αρχίσανε οι τρίτοι να μας χώνονται. Μου κουβάλησες στην κρεβατοκάμαρα για πεθερά τον Πάγκαλο που κάθε τόσο με λέει και μένα κατάλοιπο του συστήματος, καταριέται τη μαύρη τρύπα μου και ξεσκονίζει τη φωτογραφία της Ντόρας μουρμουρίζοντας: «Μια νύφη για το γιο μου...!» Μόνο η Ντόρα δεν είναι κατάλοιπο του συστήματος... Επειδή είναι κόρη Μητσοτάκη...
Με είπανε σκρόφα και στέρφα και με παρέδωσαν βορρά στους Οίκους Αξιολόγησης. Έφεραν και ειδικούς από το εξωτερικό για να με χειρουργήσουνε. Μου κάνανε μισθεκτομή, δωρεκτομή, γενική πορτοφολιεκτομή, συνταξεκτομή, ελπιδεκτομή κι ανέθεσαν και σε εγχώριους τηλεοπτικούς χειρουργούς να μου κάνουν λοβοτομή. Έχω χάσει πολλά Γιώργο μου αλλά τη διαφορά στον τρόπο που μου λες ότι ανήκουμε ο ένας στον άλλο κι ότι η κρίση που περνάμε είναι παροδική...  μπορώ να τη διακρίνω. Δεν κάνουμε  πια τις τρυφεράδες μας στο ελληνόφως. Έχεις παράξενη προφορά κι όλο μου θέτεις θέμα πειθαρχίας. Σε πλάνεψε η Ντούτσε Βίτα...
Μπορεί να μην έχει λήξει επίσημα ο γάμος μας αλλά το ψυχικό διαζύγιο έχει εκδοθεί. Μαζί με όλα τα υπόλοιπα που εκδόθηκαν εντός του τελευταίου εννιαμήνου.
Σε φιλώ
Εγώ...

 

Στο άγνωστο νησί με τα παλιά τείχη...

της Νοέλ Μπάξερ

«Κουίκλυ, κουίκλυ!»,  φώναζε ο παπάς όσο χτυπούσε δυνατά το μάνταλο στην θύρα του τάφου του Ιησού. Έσπαζε με βία την ησυχία την απαραίτητη για κατάνυξη. Όλη τη μέρα ακούραστα ο ιερωμένος βίαζε την κατάνυξη του πλήθους και την ιερότητα του τόπου προβάλλοντας, κόντρα στο φως της στιγμής, ακόμη ένα πρόσωπο της βίας και της κακής χρήσης της εξουσίας. Έσπρωχνε τους πιστούς κάθε εθνικότητας να αντιμετωπίσουν τον τάφο του Χριστού τους όπως οι μαθητές τα εκθέματα των Μουσείων στις σχολικές εκδρομές τους, τους άδειους αμφορείς και τους έρημους κούρους. Χάρη σε εκείνον τον παπά, έτσι περάσαμε από μπροστά κι εμείς.

Με είχαν φέρει στην Ιερουσαλήμ λόγοι μη θρησκευτικού περιεχομένου. Δεν συμμεριζόμουν το τυφλό πάθος της Αγίας Ελένης ούτε ένιωθα την ορμητική ας την πούμε όρεξη των Σταυροφόρων. Διάβηκα τα τείχη της παλιάς Ιερουσαλήμ όπως θα τα διαβαίνανε πιθανώς οι περισσότεροι στα χρόνια Του: βιαστικά (όχι κουίκλυ) κι ελπίζοντας ίσως να βρω εκεί μέσα αυτό που γυρεύω. Στα χρόνια μου, το εμπόρευμα που έψαχνα ήταν ανακούφιση, εξηγήσεις και ερμηνείες που δεν είχα σκεφθεί. Μια συμπαγή αλήθεια που δεν θα με αφήνει να δραπετεύω. Ελπίζοντας να βρω κάτι για να επιζήσω πιο εύκολα αφού σαν καρποφόρα λιόδεντρα κόπηκαν οι στόχοι οι δικοί μου, των οικείων μου και της κοινωνίας μου. Όλο το χωράφι! Μπερδεύτηκαν οι προορισμοί ζωής του καθενός μας και ακόμα πιο πολύ από τις προηγούμενες δεκαετίες της ακμής πλέουμε πλεούμενα χωρίς πυξίδα. Κάποια και με σπασμένα κατάρτια. Άλλα με χαμένα κουπιά. Τα πλεούμενα στη χειρότερη κατάσταση πλέουν έχοντας τρύπες στο σκαρί, ανοιγμένες πύλες για το νερό που έχει την ίδια αλμύρα με το δάκρυ. Το δικό μου πλεούμενο με έφερε ως τους Αγίους Τόπους. Κατέβηκα σε αυτό το άγνωστο νησί με τείχη, κι άρχισα την εξερεύνηση ξεκινώντας από τον Πανάγιο Τάφο. Το Ναό της Αναστάσεως. «Κουίκλυ, κουίκλυ» μού φώναζε ο ιθαγενής παπάς.

Ανέβηκα στον Γολγοθά μαζί με ένα γκρουπ Γερμανών και περίμενα υπομονετικά να περάσει μπροστά από το σημείο της Σταύρωσης και να φύγει το γκρουπ των Γιαπωνέζων που προηγείτο. Φωνακλάδικες προσευχές σε άγνωστες γλώσσες πλεκόντουσαν κουβάρι. Εγώ σιωπούσα. Άκουγα. «Γιου, άουτ!» ξαφνικά με χτύπησαν στα αυτιά τα λόγια ενός αναψοκοκκινισμένου παπά που φώναζε δείχνοντας με το δάχτυλο τον Ινδό και τις δύο Ινδές που περίμεναν κι αυτοί στην ουρά του Σταυρού. Κόκκινοι σαν ντομάτες οι Ινδοί αποχώρησαν. Γύρισα και κοιτούσα τον παπά που ικανοποιημένος ξανακάθισε στην καρέκλα του. Όσο περνούσα μπροστά από τον Σταυρό το μυαλό μου κατείχε η σκέψη εάν φυσική ατολμία ή η επίκτητη ευγένεια έφταιξαν που δεν αντέδρασα ως όφειλα. Ώστε να ξέρω πού να το χρεώσω, στη φύση ή στους παιδαγωγούς μου. Δεν είχα διάθεση (ούτε χρόνο) για προσευχή. Είχα αποχωρήσει κι εγώ με τους Ινδούς.

Κατέβηκα από τον Γολγοθά ως τουρίστρια. Όμως επέμενα ακόμη να ψάχνω την συμπαγή αλήθεια στο νησί με τα παλιά τείχη. Γύρω από την πέτρα της Αποκαθήλωσης βρήκα το αδιαχώρητο. Σε λίγους κενούς πόντους στη μια πλευρά στριμώχθηκα κι εγώ. Γονάτισα κάνοντας όπως όλοι. Αντέγραφα τους προσκυνητές. Με είχε φέρει ως εκεί το πλεούμενό μου, κάποιο καλό σκοπό θα είχε σίγουρα, εμπιστευόμουν την πυξίδα μου, και μιμούμενη τα τελετουργικά θρησκόληπτων που ήταν πιο εντυπωσιακά από των απλών πιστών προσπαθούσα να βρω τον τρόπο να ενσωματωθώ, εγώ η ξένη, στη ζωή του άγνωστου θείου τόπου. Η πέτρα μοσχομύριζε ρόδο κι ήταν ευχάριστο. Φιλόξενα οικείο. Μου θύμισε τη μητέρα μου, πιστή του ροδόνερου. Η μυρωδιά του τριαντάφυλλου έχει ποτίσει τα παιδικά μου χρόνια όπως το λιβάνι θα πότισε τα παιδικά χρόνια των διπλανών μου. Κι ας προερχόμουν από διαφορετικές μυρωδιές, γονατισμένη παρακολουθούσα τη διπλανή μου έτοιμη να αντιγράψω. Την είδα που από ένα σακίδιο POLO εμφάνισε μια σακούλα ADIDAS κι από κει ένα μπουκάλι νερό ελληνικής μας μάρκας. Έχυσε λίγο νερό σε μια ρωγμή της πλάκας και με ένα μπαμπακάκι έπαιρνε πίσω το νερό της, νερό μαζί με ρόδο κι ό,τι άλλο. Παρακολουθούσα τις κινήσεις της. Κρεμόμουν από αυτήν την πιστή συνομήλικη γυναίκα. Έστυψε μετά το μπαμπάκι μέσα στο μπουκάλι και στην συνέχεια ήπιε το νερό. Το πρόσωπο της γυναίκας φωτιζόταν από ψυχική αγαλλίαση που δεν αμφέβαλα πως ήταν ειλικρινής. Μου έγινε φανερό πως αυτό δεν ήταν για μένα. Στο σημείο αυτό δεν θα έφτανα ποτέ. Απομακρύνθηκα με τη διάθεση να μην ενοχλήσω (από την επίκτητη ευγένεια) έχοντας πια πάρει μιαν απόφαση που μου φαινόταν εκείνη την ώρα οριστική και αμετάκλητη - ήταν η γνώση που ζητούσα; -, πως στον τόπο αυτό θα παραμείνω ξένη.
Η απόφαση αυτή ίσως ήταν ο προορισμός του ταξιδιού μου.
Ο δρόμος της επιστροφής μέσα από τα δαιδαλώδη σοκάκια της παλιάς Ιερουσαλήμ, με τα μαγαζάκια τα φορτωμένα ξύλινα σταυρουδάκια και λευκές κελεμπίες, κομποσκοίνια και κομπολόγια, έμοιαζε κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν με το περιδιάβημα στα σοκάκια τουριστικού θέρετρου. Με έφερε στην ανάλαφρη ώρα μετά από ένα καλό μπάνιο στη θάλασσα και πριν το ωραίο βραδινό γεύμα στο λιμανάκι. Τότε που πετάει ο χρόνος και η ευφορία φτάνει ως ψηλά στον ουρανό.
Επιμένοντας όμως για λίγη ακόμη δραματικότητα, διέκοψα και μπήκα στη μονή του Ιωάννη του Προδρόμου, θύμα της Σαλώμης. Κάθισα στα σκαλάκια της μονής στον αυλόγυρο περιμένοντας να ανοίξει η εκκλησία. Ήμουν μόνη μου. Λιαζόμουν σαν γάτα. Κάτω από τον ήλιο, στο μυαλό μου υφαινόταν το δίχτυ με τις μυριάδες σκέψεις και εικόνες. Το παρακολουθούσα που μεγάλωνε, μαγικά το ένιωθα στο κεφάλι μου μέσα, αλλά ήταν νωρίς ακόμη να καλοδώ τα σχέδια και τα σημάδια του και δεν το πείραζα. Το άφηνα να υφαίνεται. Να πάει όπου θέλει, όπως κάμποσες φορές και δεν βγήκα χαμένη έκανα με το πλεούμενό μου που προτιμάει να ταξιδεύει στον αφρό του κύματος. Την προσοχή μου τράβηξε μια μαύρη γατούλα που λιαζόταν κι αυτή, έξω από την πόρτα της εκκλησίας εκείνη. Παρακολουθούσαμε η μια την άλλη. Σε λίγο θα μου χαμογελούσε, κατά κάποιον τρόπο ήμουν βέβαιη και αυτό το θαύμα περίμενα. Έξω από το πορτάκι της μονής ο κόσμος συνέχιζε να σεργιανίζει με την εύφορη διάθεσή του ή με την μυστηριώδη του μυστηριακή βιασύνη. Ξέφυγα από το βλέμμα της γάτας και χάζευα τον περαστικό κόσμο. Πλέοντας στην ησυχία της μονής, κάτω από το φως και τη ζεστασιά του ήλιου, δεν ένιωθα μόνη μα λεύτερη...


 

 
Μάιος 2014
Editorial
Περιεχόμενα
Παράθυροiμεiθέα
του Γιώργου Ανδρέου
Διογένους Λέξεις
του Διογένη Δασκάλου
Ρεύμα...
του Σπύρου Ορνεράκη
Σκάντζα Βάρδια
του Μπάμπη Ξαρχάκου
Ζαπink
του Soloup
Ταξίδιiστοiχρόνο
του Νίκου Ζερβονικολάκη
Χώστρια
της Νοέλ Μπάξερ
Ωστρικήiσκόνη
Συνεντεύξεις
Λόγιαiστοiχαρτί
Πολιτική
Αποστολή
Βιβλίο
Τόπος
Ζωντανόςiπλανήτης
Μουσική
Θέατρο
Κινηματογράφος
Εικαστικά
Χορός
Φωτογραφία
Φεστιβάλ

Exodως3
Η ατζέντα του μήνα:
Μουσικές σκηνές, Σινεματιές,
Πάμε Θέατρο, Φωτογραφία, Χορός, Εικαστικά, Φεστιβάλ.

Αφιερώματα
Οι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο!

Αφιερώματα
Οι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο!

Αφιερώματα
Οι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο!

Αφιερώματα
Οι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο!