iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑφιερώμαται

iΑrtως Radio

iΑrtως TV

iExodως3

Μετάδοση
300 θεατρικών παραστάσεων
από το Ελληνικό και Ξένο Δραματολόγιο

18 χρόνια με το Ως3

 
Χώστρια  

ΧΩΣΤΡΙΑ

Η παραβολή της άσωτης κόρης...

Τα χρόνια τα παλιά, σε μια γηραιά ήπειρο, ζούσε ένας Πατέρας ή μάλλον ένας Μεγάλος Αδελφός, που είχε δυο πολύ μικρότερες αδελφές. Κι ακριβώς επειδή αυτές οι δυο αδελφές ήταν τόσο πολύ μικρότερές του, τις μεγάλωνε σαν κόρες του. Η μια, η ξανθιά, ήτανε ασύλληπτα προκομμένη  και κωλοπετσωμένη. Ανασκούμπωνε τα μανίκια, έφτυνε τις παλάμες κι αναστέναζε η βουκολική εξάρτυση. Έσκαβε, έσπερνε, θέριζε, αλώνιζε, έκανε ευρεσιτεχνίες, εξέλισσε την αγροτεχνολογία κι όταν ο ήλιος έδυε κι η μέρα τέλειωνε, πιλάλαγε πανευτυχής ως την αγροικία του αδελφού της για να μετρήσει τα ένσημά της, να φάει την αγροτική της πίτσα, να πιει την μπύρα της και να ρευτεί...
Η άλλη κόρη -που να πούμε τη μαύρη αλήθεια δεν ήτανε φυσικό τέκνο της οικογενείας αλλά ψυχοκόρη (και μάλιστα ψυχοκόρη εις το τετράγωνο, δεδομένου ότι είχε και ψυχολογικά προβλήματα)- ήτανε παντελώς ακαμάτρα. Ξάπλωνε στα γρασίδια αρντάν κι ονειρευότανε τη μεγάλη ζωή. Τα σύνδρομά της και τα συμπλέγματά της είχανε πλέξει γύρω από το μυαλό της σαν αναρριχητικά φυτά  και τα απωθημένα της σα βάτα θεριεμένα βύθιζαν την ύπαρξή της ολόκληρη σε μια αέναη αναστολή.
Ένα βράδυ, την ώρα που ο Μεγάλος Αδελφός έκοβε τα νύχια του (αφού τα άφησε πρώτα ίσαμε τρεις ώρες να μουλιάσουν στο πετρέλαιο) κι η εργατική κόρη την είχε πέσει στην καριόλα της μισομεθυσμένη και τραγουδούσε δημοτικά τραγούδια των Άλπεων, η μικρή αδελφή πήρε μια σπάνια πρωτοβουλία: μίλησε. «Μεγάλε μου αδελφέ, βαρέθηκα!» είπε. «Θέλω να μου δώσεις την προικούλα μου, πακέτα, επιδοτήσεις, πλαίσια στήριξης κι ό,τι άλλο έχεις ευχαρίστηση για να μπορέσω, σαν κορίτσι κι εγώ, να φύγω και να ψάξω την τύχη μου στην πόλη... Μην κοιτάς που έζησα παιδικά χρόνια σκέτη Παταγονία... Είμαι φτιαγμένη για μεγάλα κόλπα εγώ. Δος μου λοιπόν το μερίδιο της περιουσίας που μου αναλογεί για να σας απαλλάξω μια για πάντα από την απουσία μου...»
Το σκέφτηκε λίγο ο Μεγάλος Αδελφός και διορατικός καθώς ήταν της απάντησε: «Εντάξει, ψυχαδελφή μου σοσιαλίστρια! Θα σου δώσω αυτά που ζητάς... Θα σε βάλω, άμα λάχει και στη ζώνη του ευρώ... Είμαι σε θέση από τώρα να γνωρίζω ότι θα κοιμηθείς στην πόλη, όπως ακριβώς στρώνεις κι εδώ στο χωριό...»
Το άλλο πρωί, η ξανθιά, δουλευταρού αδελφή ξεκίνησε κανονικά για το χωράφι. Με τίποτα και για κανέναν δεν ήταν διατεθειμένη ν' αλλάξει τη ρουτίνα της. Κι από διαίσθηση ήτανε εντελώς κουμπούρα, οπότε δεν υπήρχε περίπτωση να ανθιστεί τη μεγάλη αναχώρηση άνευ ενημερώσεως από επίσημα χείλη.
Έτσι, η άλλη αδελφή, η τεμπελχανού, απαλλαγμένη από το όποιο βλέμμα απορίας, πέταξε τα ρούχα της στις βαλίτσες σαν μπάζα, έβαλε και στον κόρφο το πουγκί, ασπάστηκε σταυρωτά το Μεγάλο Αδελφό που μέσα του γελούσε... κι έφυγε προς άγραν ντόλτσε  βίτα και ντόλτσε γκαμπάννα...
Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, διέπρεψε στην πόλη. Πήρε αμάξι μεγάλου κυβισμού, σάρωσε τα μαγαζιά, δικτυώθηκε με τον καλό τον κόσμο κι η πιστοληπτική της ικανότητα ήταν τόσο υψηλή ώστε ακόμα και τα περίπτερα ...της έβγαζαν δάνεια και κάρτες... Έβαλε στο βρακί της αμέτρητες απευθείας αναθέσεις, πολιτεύτηκε, αγόρασε μία εφημερίδα (ολόκληρη, όχι ένα αντίτυπο), γνώρισε αμέτρητους γκόμενους κι έγινε και δεξιά κατά διαστήματα...  Έτσι... για τη δυαδικότητα της αδελφικής δημοκρατίας, ρε γαμώτο...  
Εν ολίγοις, η ακαμάτρα κόρη έγινε άσωτη... Κι αυτό δεν αποτελεί προαγωγή...
Σε λίγο καιρό μάλιστα,  τα οικονομικά στην πόλη άρχισαν να ζορίζουν γενικότερα. Οι ρεμούλες δυσκόλεψαν.  Η ΒΜW δε χόρταινε βενζίνη. Οι δανειστές κοίταζαν στα χέρια τους χρεωμένους. Ο χρυσός του παρελθόντος επέστρεψε πολλαπλάσιος ως κάρβουνο. Οι αγελάδες αδυνάτισαν. Και τι κάνει μια άσωτη κόρη όταν οι αγελάδες αδυνατίζουν; Συνειδητοποιεί ότι πεθύμησε τα βόδια του Αδελφού της στο χωριό... Μια και δυο, γεμίζει μια βαλίτσα με τα τελευταία της κολάν και παίρνει το λεωφορείο του Κτελ  για τα πάτρια εδάφη.
Την ώρα που έφτασε πιλαλώντας από ανυπομονησία στην αγροικία, η μεγάλη της αδελφή φούσκωνε τα λάστιχα του τρακτέρ με το στόμα. Λες κι ήτανε μπαλόνια για πάρτι. Σημαδιακό... Σταμάτησε για μια στιγμή κι αφού συνήλθε από την πρόσκαιρη απώλεια αισθήσεων που της επέφερε η απότομη αναρρόφηση αέρα και λαστιχίλας, ρώτησε το Μεγάλο Αδελφό της που έπινε τη ρακή του καθισμένος στο χαγιάτι, παραδίπλα... «Ποια είν' αυτή η παρδαλή; »
«Δε με γνωρίζετε λοιπόν; Τόσο πολύ ομόρφυνα;» αντιρώτησε εκείνη με τον αέρα της Ευγενίας Μανωλίδου...
«Αδελφή μου!...» ψέλλισε ο Μεγάλος Αδελφός... «Εσύ;;;;» Κουτρουβαλιάστηκε απ' τη λαχτάρα στα σκαλιά, λαχάνιασε και έφτασε κοντά της. Την πήρε στην αγκαλιά του, την έσφιξε και τη φίλησε στο μέτωπο...«Καλωσήρθες πίσω!»... της ψιθύρισε χαϊδεύοντάς της τα μαλλιά υπό το ξινό σεληνόφως του βλέμματος της εταίρας αδελφής... «Δούλοι!» φώναξε... «Σύρτε να φέρετε το μόσχο το σιτευτό και μερικά δις ευρώ για να γιορτάσουμε το καμ μπακ της αδελφής μου!»...
«Μα αφέντη, δεν έχουμε πια μόσχους...Τους πουλήσαμε όλους. Και ευρώ, από τότε που έπεσε η παραγωγή μας και ξεπατώσαμε τις καλλιέργειες δεν ξαναείδαμε... Να φέρω κανένα εισαγόμενο κρεμμύδι από το Ισραήλ και ελιές Τουρκίας, να γουστάρουμε;» ...απάντησε ο δούλος που ήξερε για το οικονομικό στάτους του Μεγάλου Αδελφού όσα έπρεπε να ξέρει. Οι αποθήκες που ήταν γεμάτες με σιτάρι είχαν, ως γνωστόν, επενδυθεί εγκαίρως, σε άλλη παραβολή.
«Φέρε το κρεμμύδι να το σφάξουμε για καλωσόρισμα και φέρε και τα μέτρα που θα χρειαστεί να πάρει η Άσωτη και όλοι οι δούλοι,  για να ρεζερβάρουν τη θέση τους στη Βασιλεία του Μεγάλου Αδελφού. Θα αγοράσω τα δάνειά σας, θα αγοράσω και την οριστική άνοιά σας...»
«Είσαι μεγάλη καρδιά αφεντικό...» είπαν η άσωτη αδελφή και ο δούλος μ' ένα στόμα... Λίγο αργότερα μάλιστα το έχασαν κι αυτό το ένα. Δεν μπορεί κανείς να δουλεύει και να μιλάει μαζί...

Υ.Γ. Ο θρύλος λέει ότι όλη η αγροικία ανήκε στην ψυχοκόρη... Έτσι το είχε ορίσει η διαθήκη των προγόνων.


Οι χωρισμένοι δε γιορτάζουν ποτέ...
της Τζένης Κωστοπούλου


Ήτανε κεραυνοβόλος ξενέρωτας. Τον έπαθα πέρσι ανάμεσα στις ευρωεκλογές και στη ΔΕΘ. Δεν μπορώ να εντοπίσω ακριβώς τη στιγμή. Θυμάμαι μόνο ότι μου χαμογέλασες, Γιώργο, μ' αυτό τον ολόψυχο τρόπο που έκανε τις άκριες των ματιών σου να εκβάλουν σε δεκάδες ρυτίδες ωριμότητας και τις άκριες των χειλιών σου να ορθώνονται και να στέκουν γενναία κάτω απ' τη μπάρα του μουστάς σου... 
Είδα τα νούμερα της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας ανάσκελα.  Μου έσφιξες το χέρι κι ο ήλιος ήταν βέβαιος για το Χρέος. Μου σκάρωσες τις αδέξιες αναλύσεις σου κι εγώ τις εκτίμησα μόνο και μόνο επειδή της ετυμολογούσες ως μη δεξιές. Όταν συνεντευξιαζόσουνα στα ευρωπαϊκά μέσα έμοιαζες με νομπελίστα οικονομολόγο που φοιτούσε ακόμα στο Δημοτικό Σχολείο κι έτσι, απλά κι αβίαστα, φύτεψες μέσα μου την επιθυμία να σου δώσω περαιτέρω ευκαιρίες να μεγαλώσεις και να μάθεις...Στο πλευρό μου και στο νεφρό μου.  Με βρήκες Γιώργο,...μια νύχτα που είχα βαρεθεί τα πάντα και Vuiton και Prada, την ΟΝΕ και το Σημίτη μου...
Συνθήκες; Στα Ταμεία  μπουρλότα, στο ΧΑΑ  τσιρότα κι είχα βγάλει βόλτα το γαλάζιο κοπρίτη μου....
Εγώ..., που αποφεύγω να διαβάσω ακόμα και τα στοιχεία της ταυτότητάς μου, έμαθα σχεδόν απέξω όλο το ερωτικό προεκλογικό πρόγραμμα που μου έστειλες μαζί με τη φωτογραφία σου. Πήγαινα σε ίντερβιου για δουλειές και απάγγελλα χωρία από την Πράσινη Ανάπτυξη, το Ισχυρό και Αποτελεσματικό Κοινωνικό Κράτος, την Ισχυρή Ελλάδα των Ανοικτών οριζόντων. Τους  θάμπωνα τους προσωπάρχες. Με διώχνανε από παντού ως overqualified. Νομίζανε θα μου έπεφταν λίγα τα μιστά και δε μου τα προτείνανε καθόλου... «Εσείς είστε για Γ.Γ. υπουργείου και πάνω...» μου έλεγαν. «Όταν ανοίξει η βάση δεδομένων να μπείτε αμέσως και να κλείστε πίσω σας την πόρτα».  Κι εγώ τα εκλάμβανα όλα ως θετικά προμηνύματα. Δεν έμπαιναν ψύλλοι στ' αυτιά μου περί του ποιος θα έμπαινε στο σαλονάκι μας. Όπως κι ο Τόλης δε φανταζόταν ότι θα του έπαιρνες το δικό του. Αν του το πάρεις τελικά... Ο κομματικός έρωτας στην Ελλάδα, σε αντίθεση με τη  Δικαιοσύνη που έχει κάνει στο μεταξύ επέμβαση λέιζερ, παραμένει τυφλός. 
Καυχιόμουνα για τις εμφανίσεις σου  και  την τελειότητα της εφαρμογής των κουστουμιών σου. Σ' είχα κάνει Θεό.  Σε φανταζόμουνα να ανεβοκατεβαίνεις την πασαρέλα στις διεθνείς λέσχες και να διδάσκεις στυλ  σε επίδοξους πρωθυπουργούς που προαλείφονταν για να γίνουν Εσύ. Ήσουν Ζιζέλ και τους σοσισάλιζες. 
Και το βράδυ της 4ης Οκτωβρίου που έγινες δικός μου, το επόμενο πρωί που έβαλες τις υπογραφές στο γαμοσυμβόλαιό μας, απογειώθηκα. Έστρωσα με ροδοπέταλα το σπίτι κι ευχόμουνα να έρθεις εσύ πριν την τράπεζα. Έκοψα και τον Αυτιά στη μάνα μου επειδή δε σε ήθελε. Της επέβαλα ποινή Καμπουράκη και Οικονομέα. 
Κι όμως Γιώργο, τα ερωτικά όνειρα και τα λεφτά είναι το πιο αναλώσιμο πράγμα στον κόσμο. Δεν προλάβαμε να χαρούμε καλά- καλά το χάνιμούν μας κι αρχίσανε οι τρίτοι να μας χώνονται. Μου κουβάλησες στην κρεβατοκάμαρα για πεθερά τον Πάγκαλο που κάθε τόσο με λέει και μένα κατάλοιπο του συστήματος, καταριέται τη μαύρη τρύπα μου και ξεσκονίζει τη φωτογραφία της Ντόρας μουρμουρίζοντας: «Μια νύφη για το γιο μου...!» Μόνο η Ντόρα δεν είναι κατάλοιπο του συστήματος... Επειδή είναι κόρη Μητσοτάκη...
Με είπανε σκρόφα και στέρφα και με παρέδωσαν βορρά στους Οίκους Αξιολόγησης. Έφεραν και ειδικούς από το εξωτερικό για να με χειρουργήσουνε. Μου κάνανε μισθεκτομή, δωρεκτομή, γενική πορτοφολιεκτομή, συνταξεκτομή, ελπιδεκτομή κι ανέθεσαν και σε εγχώριους τηλεοπτικούς χειρουργούς να μου κάνουν λοβοτομή. Έχω χάσει πολλά Γιώργο μου αλλά τη διαφορά στον τρόπο που μου λες ότι ανήκουμε ο ένας στον άλλο κι ότι η κρίση που περνάμε είναι παροδική...  μπορώ να τη διακρίνω. Δεν κάνουμε  πια τις τρυφεράδες μας στο ελληνόφως. Έχεις παράξενη προφορά κι όλο μου θέτεις θέμα πειθαρχίας. Σε πλάνεψε η Ντούτσε Βίτα...
Μπορεί να μην έχει λήξει επίσημα ο γάμος μας αλλά το ψυχικό διαζύγιο έχει εκδοθεί. Μαζί με όλα τα υπόλοιπα που εκδόθηκαν εντός του τελευταίου εννιαμήνου.
Σε φιλώ
Εγώ..

 

 

 

 

 
Σεπτέμβριος 2016
Editorial
Περιεχόμενα
Παράθυροiμεiθέα
του Γιώργου Ανδρέου
Διογένους Λέξεις
του Διογένη Δασκάλου
Ρεύμα...
του Σπύρου Ορνεράκη
Σκάντζα Βάρδια
του Μπάμπη Ξαρχάκου
Ζαπink
του Soloup
Ταξίδιiστοiχρόνο
του Νίκου Ζερβονικολάκη
Χώστρια
Ωστρικήiσκόνη
Συνεντεύξεις
Λόγιαiστοiχαρτί
Πολιτική
ΑποστολήιτουιΩς3
Βιβλίο
Τόπος
Ζωντανόςiπλανήτης
Μουσική
Θέατρο
Κινηματογράφος
Εικαστικά
Χορός
Φωτογραφία

Αφιερώματα
Οι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο!

Αφιερώματα
Οι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο!

Αφιερώματα
Οι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο!