Editorial

EDITORIAL
Της Νατάσας Ξαρχάκου

Αυτό το αχ, να μη το λες...

Γίνεται κάποιοι άνθρωποι να είναι κενοί; Γιατί, τους κοιτάς και μοιάζουν άδειοι. Να κινούνται σαν φαντάσματα. Μόνο σώμα, μόνο δέρμα, και από μέσα τίποτα. Μια απλή επιφάνεια. Χωρίς κανένα βάθος, χωρίς τίποτα από κάτω. Σα να κοιτάς τη θάλασσα, και να βλέπεις μόνο μια γραμμή. Την επιφάνειά της. Να μη νιώθεις την αγωνία της, το όλο της. Επιφάνεια, αντικειμένου, τόσο ψυχρή. Και μπορούν κάπου κάπου να τη «στολίζουν» και να αντιγράφουν, μα σαν θα πας να την αγγίξεις, διαλύεται, όπως οι νερομπογιές κάτω από μια δυνατή βροχή. Και τελικά δε θυμάσαι το αρχικό σχέδιο... και γιατί τόση προσπάθεια.
Κάποιοι άλλοι μοιάζουν να ξεχειλίζουν από μέσα τους αγωνία. Και χάνονται μέσα στο πολύ, στο γεμάτο, στο όλο. Προσπαθούν, φωνάζουν, κινούνται, η παρουσία τους φέρνει μέχρι και τον άνεμο δίπλα τους. Έχουν τέχνη τη ζωή και μ' αυτή πορεύονται. Έχουν λόγο και δύναμη. «Είδαν μια αλήθεια και είναι ελεύθεροι. άρα δυνατοί» (λόγια της Δήμητρας Γαλάνη από τη συνέντευξή της).
Ένα ξεκαθάρισμα, τι αξίζει το κόπο, τι δεν αξίζει. Τι θέλουμε, τι δε θέλουμε και απλά βήματα. Επιλογή των ανθρώπων που θέλουμε στη ζωή μας και ας κάνουμε επιτέλους πέρα όσους μας κάνουν τη ζωή (ακόμη) πιο δύσκολη. Αρκετά προβλήματα έχουμε, που λέει ο λόγος, τι μαζοχιστική τάση είναι αυτή που μας πιάνει επιτέλους; Χάθηκαν τα άλλα «φετιχιστικά» σύνδρομα; Σύνδρομο κατωτερότητας, ανωτερότητας, αποξένωσης, κυβερνισμού, μέχρι και σύνδρομο «άδειας φωλιάς» υπάρχει (σαν τη Βουλή μας... η φωλιά των Κούκων)! Μην αναφερθώ και σ' αυτά τα περίεργα σύνδρομα «της Χιονάτης», του «Πινόκιο», «της κεραιοφοβίας», «του άρρωστου κτηρίου» «της κιμωλίας»... καθώς μόνο το αυχενικό είναι του απλού πολίτη ευρέος γνωστό και κάτι άλλα ιατρικά με φοβικά ονόματα.
Δε ξέρω τι είναι πιο συχνό. Να τολμάς ή να δειλιάζεις; Να θέλεις παραπάνω ή να μένεις αυτάρκης με αυτά που έχεις; Να ζητάς ή να σιωπάς; Να δέχεσαι ή να αρνείσαι; Ισορροπίες νέες, δικές μας και μόνο, που φτιάχτηκαν ανισόρροπα εξαρχής. «Αυτό το αχ, να μη το λες. γιατί θα σου γίνει πάθος ...το πιο βαρύ σου λάθος» από τη φωνή του Ζερβουδάκη αντηχεί στα αυτιά μου. Να γίνει πάθος το άλλο τότε. Επιλογή στο άλλο, το ανάποδο. Να το γυρίσουμε μήπως και γυρίσει και το μυαλό μας. Αυτή η «άσπρη μέρα» να 'ρθει πριν δούμε χιόνια και χαρούμε μόνο το τοπίο.
Άκουσα τόσο πολύ τελευταία το «ο Μάης της αλλαγής» που στη πρώτη του μηνός άνοιξα το παράθυρο και περίμενα. Κάθισα ώρα να κοιτώ γύρω μου και σε κάποια στιγμή ζαλίστηκα. Φαντάστηκα πως αν αλλάζω τώρα θα είναι για καλό. μια σκοτοδίνη ήταν τελικά και έφυγε, καμία αλλαγή.
Τελικά, αν δεν έρθει αυτή η αλλαγή, θα κάνω εγώ μια δική μου. Θα «αλλάξω» μόνη μου. Γιατί το μπορώ. Πιο απλό δεν είναι;

Ακούστε...