iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑφιερώμαται

iΑrtως Radio

iΑrtως TV

iExodως3

 
Editorial  

EDITORIAL
Της Νατάσας Ξαρχάκου

Της διαφορετικότητας το... κιγκλίδωμα!

Όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίσοι. Αλλά δεν είμαστε ίδιοι. Το έξω μας μετράει χιλιάδες διαφορετικότητες. Πόσο μάλλον το μέσα μας. Εκεί χανόμαστε στου απείρου τις διαφορές, αντιθέσεις και μοναδικότητες. Δεν αναρωτιόμαστε γιατί οι παλάμες κάποιου είναι τόσο μεγάλες, τα μάτια του μικρά (μη μπω σε λεπτομέρειες για μεγέθη). αλλά μας τρώει τα σωθικά το «γιατί» να σκέφτεται κάποιος έτσι, να νιώθει αλλιώς, να αποφασίζει .αντίθετα. Τι εγωιστικό αλήθεια, να θέλουμε συνεχώς ανθρώπους «κομμένους και ραμμένους» στα δικά μας μέτρα. Τα δικά μας αυτονόητα ακαταλαβίστικα στον άλλον. Και θυμώνουμε, ω, πόσο πολύ θυμώνουμε όταν ΔΕΝ μας καταλαβαίνουν. Αν δε μας νιώθουν κιόλας. εξαγριωνόμαστε, πληγωνόμαστε και υποφέρουμε κάτω από έναν αόρατο ζυγό που μόνοι μας τοποθετούμε στις πλάτες μας (καλά να πάθουμε δηλαδή).
Να κατανοήσω συμπεριφορές, θα το προσπαθήσω. Να καταλάβω όμως και νιώσω κάτι που δεν είναι δικό μου, δε μπορώ. Δεν είμαι εσύ, δεν είσαι εγώ. Ούτε ψυχολόγος ούτε ψυχίατρος να γίνω (ούτε αστρολόγος!) ώστε να φτιάξω το χάρτη του κάθε χαρακτήρα. Οπότε στα τυφλά πλησιάζεις ανθρώπους και παίρνεις ένα ρίσκο. Το τι θα γίνει μετά είναι πάντοτε γοητευτικά μη αναμενόμενο. Γιατί έτσι είναι και η ζωή μας. Μη αναμενόμενη. Εκπλήξεις και αναταράξεις για να κρατάμε το σασπένς. Μέχρι το όποιο τέλος αρκεί να υπάρχει αγωνία (ανωμαλία).
Ανθρωπίνως αδύνατον να ελέγξουμε τη συναισθηματική μας νοημοσύνη κάνουμε τα λάθη μας, και ας το παραδεχτούμε, τις περισσότερες φορές εν γνώση μας. Συχνά αδιαφορώντας για το τι μπορεί να επακολουθήσει με το πείσμα ενός «τρελού» επιμένουμε και όποιον πάρει ο Χάρος (μας). Και έπειτα ήρθε η άνοιξη; Δε θα το έλεγα. Ήρθε η άρνηση του λάθους, το πολυκατηγορημένο «άδικο» για να ρίξουμε φταίξιμο και πάλι σε αυτό. Το ότι επιλέγουμε τις κινήσεις μας δε τίθεται ως θέμα. Το ότι έχουμε τη νοημοσύνη (κάποιοι) να πράττουμε και να αποφασίζουμε ούτε. Αλλού το όλο φταίξιμο, και όταν φτάσει η σκέψη του «άδικου» στο αμήν, τότε το τραβάμε ακόμη πιο πολύ. Φταίει ο Θεός, ο Διάβολος, η Φύση, η Μεταφυσική, ο Βόλντεμορτ, το κράτος, όλοι οι άλλοι. εκτός από μας. Βολική και τούτη η μυστήρια άμυνά μας (προσωπικά τη συμπαθώ, είναι ιδιαίτερα δραματική).
Χρήζει τρομερή ωριμότητα φαντάζομαι να αποδεχτούμε το γεγονός, πως 9 στις 10 φορές μόνοι μας οδηγούμε τα πράγματα σε καταστάσεις που αργότερα δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε πως μπήκαμε. Το ξεχνάμε ίσως (αυτό με τη μνήμη. βολικότατο και πολυχρησιμοποιημένο). Πόση προσπάθεια χρειάζεται για να ξεσκονίσουμε επιτέλους τον καθρέφτη μας για να δούμε μέσα του την αλήθεια μας. Η αυτοκριτική βασική ανάγκη για να κάνεις ακόμη ένα βήμα εμπρός. Όμορφοι οι καθαροί καθρέφτες και λυπηροί εκείνοι που όσο και να τρίβεις δε καθαρίζουν ποτέ. Είναι γεγονός, από θολά είδωλα δεν είδε τίποτα κανείς.
Αγώνας ατελείωτος για να καταλάβει επιτέλους ο άνθρωπος τον άνθρωπο. Ατελείωτες εσωτερικές ανησυχίες και αναπάντητα ερωτήματα για κάτι που ποτέ δε θα το καταφέρουμε πλήρως. Και θα συνεχίζουμε να αναρωτιόμαστε,  να σκύβουμε το κεφάλι και να μας πιάνει ένα παιδικό παράπονο, που πάλι δεν μας καταλαβαίνουν. Δεν μας νιώθουν (συνοδεύεται και με ηχηρό κλάμα). Πονάς το ίδιο όταν σε τρυπά μια βελονίτσα με τον διπλανό σου; Δακρύζεις με τις ίδιες εικόνες ή γελάς με τα ίδια αστεία; Βλέπεις τα ίδια όνειρα, μοιράζεσαι την ίδια αγωνία; Πως λοιπόν θα γίνει; Όταν θα δεχτούμε πως είμαστε διαφορετικοί και η διαφορετικότητα μας είναι υπέροχη και δεν είναι κατάρα, τότε ίσως γίνει πιο εύκολο. Τα κοινά στοιχεία μας με τους άλλους να τα δεχόμαστε και εκείνα που δεν θα δεχτούμε να είναι εκείνα που μας κάνουν λιγότερο «ανθρώπους». Για εμάς κάποιοι «άδειοι», «άψυχοι» άνθρωποι δε θα γεμίσουν ποτέ, επιλογή τους. Γιατί να σταθείς κοντά σε κάτι άδειο; Θα «παγώσεις». Μπορεί να μοιάζουμε και εμείς οι ίδιοι διάτρητοι και κενοί στα μάτια κάποιου (τρομαχτική η σκέψη ομολογώ αλλά να το δεχτώ). Για κάποιους άλλους μοιάζουμε με ένα μπερδεμένο κουβάρι. Εκκεντρικά πολύπλοκο. Και πού να βρουν την άκρη του για να το ξετυλίξουν τώρα. Αν και το βρίσκω κάτι το ιδιαίτερα εύκολο αφού την άκρη του στο χέρι μας κρατάμε. Τείνουμε το χέρι και την δίνουμε όποτε θελήσουμε. Μα σαν όλα τα πράγματα που αξίζουν κάτι, θέλει δύναμη και αυτό. «που καιρός και για άλλες μάχες» (που και καιρός για πρίγκιπες) θα σκεφτεί ο αδύναμος. Ο δυνατός όμως, θα πιάσει εκείνη την υφάντινη άκρη και θα δημιουργήσει ανεμοστρόβιλο ξετυλίγοντάς την. Πιο αισιόδοξη σκέψη αυτή. Αυτή κρατώ (με βόλεψε η εγωιστική μου άμυνα ξανά). 
Διαφορετικοί να μένουμε. Διαφορετικοί και γεμάτοι. Να έχουμε να λέμε ιστορίες. Να μαζεύουμε εικόνες και να γράφουμε σελίδες. Αυτό αξίζει το κόπο.   


Νατάσα Ξαρχάκου

 

Τραγούδι: One Day - Asaf Avidan
Ακούστε...
Διάρκεια: 03:33 - (1.042 KB)



 

 

 

 

Απρίλιος 2014
Editorial
Περιεχόμενα
Παράθυροiμεiθέα
του Γιώργου Ανδρέου
Διογένους Λέξεις
του Διογένη Δασκάλου
Ρεύμα...
του Σπύρου Ορνεράκη
Σκάντζα Βάρδια
του Μπάμπη Ξαρχάκου
Ζαπink
του Soloup
Ταξίδιiστοiχρόνο
του Νίκου Ζερβονικολάκη
Χώστρια
της Νοέλ Μπάξερ
Ωστρικήiσκόνη
Συνεντεύξεις
Λόγιαiστοiχαρτί
Πολιτική
Αποστολή
Βιβλίο
Τόπος
Ζωντανόςiπλανήτης
Μουσική
Θέατρο
Κινηματογράφος
Εικαστικά
Χορός
Φωτογραφία
Φεστιβάλ

Μετάδοση
200 θεατρικών παραστάσεων
από το Ελληνικό και Ξένο Δραματολόγιο

15 χρόνια με το Ως3

Αφιερώματα
Οι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο!