Αποστολή

ΑΠΟΣΤΟΛΗ

Tορίνο
Οι Αλχημιστές και οι Μάγοι...

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΝΙΚΟΣ ΖΕΡΒΟΝΙΚΟΛΑΚΗΣ

Οι μούμιες, όπως αυτή, στο Αιγυπτιακό Μουσείο του  Torino, «εμπλέκονται»
όπως φαίνεται και αυτές, στο μυστηριακό χαρακτήρα της πόλης με τις δυο όψεις.

Η «μαύρη όψη» του Torino είναι ένα κουβάρι από σκοτεινά πράγματα, πέρα από όσα έχουν να κάνουν με την Piazza Statuto και τη σκοτεινή ιστορία της.
Οι υπόγειες στοές, ο Οβελίσκος, τα υπόγεια σπήλαια των Αλχημιστών του Μεσαίωνα κάτω από το Palazzo Madama,  οι θρύλοι και οι ιστορίες για σατανιστικές τελετές και εξαφανίσεις ανθρώπων στους λόφους γύρω από την πόλη, αλλά και οι μούμιες που εκτίθενται στο Μουσείο Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων, στην καρδιά της πόλης, κάνουν το Torino μια μυστική-μυστηριακή πόλη με σκοτεινά μυστικά και απόκρυφες διαδρομές.
Οι μπαντιέρες που ανεμίζουν στα περισσότερα μπαλκόνια στο κέντρο της πόλης, μου υπενθυμίζουν ότι το Torino γιορτάζει τα 150 χρόνια από τη συνένωση της Ιταλίας. Το κεντρικό σύνθημα του εορτασμού είναι: «Esperienza Italia 150. Marzo-Novembre 2011». Esperienza θα πει «εμπειρία» και η εμπειρία της συνένωσης του Ιταλικού κράτους άρχισε από την Piazza Statuto, που είναι μια πολυσχιδής αλληγορία.

Ο Νοστράδαμος σημάδεψε και αυτός με το πέρασμά του το Torino.

Έτσι, πιο «διαβασμένος» επέστρεψα την άλλη μέρα, εδώ, στη «Μαύρη καρδιά» του Torino, αποφασισμένος να «δω» όσο γίνεται πιο καθαρά το «σκοτεινό μονοπάτι».
Έχουν περάσει περίπου 2.000 χρόνια από τότε που οι Ρωμαίοι ίδρυσαν εδώ στα Βορειοδυτικά σύνορα του Ρωμαϊκού κράτους, ένα φυλάκιο, στο δαχτυλίδι που σχηματίζει ο ποταμός PO (Πάδος) με τον ποταμό Dora. Το όνομα που δόθηκε σε αυτό το προχωρημένο φυλάκιο, στα σύνορα με τους Γαλάτες, ήταν «Augusta Taurinorum», απ' όπου προέρχεται και το σημερινό όνομα Torino.
Το φυλάκιο αυτό χτίστηκε σύμφωνα με τους νόμους της μαγείας των Ρωμαϊκών χρόνων. Η περιοχή του φυλακίου είχε τέσσερεις πύλες, που η καθεμιά τους έβλεπε σε ένα από τα 4 βασικά σημεία του Ορίζοντα. Οι πύλες αυτές εξακολουθούν να υπάρχουν και στο σημερινό ιστορικό κέντρο του Torino, με ελάχιστες διαφοροποιήσεις. Δηλαδή, στις τέσσερις αρχετυπικές εισόδους της πόλης αντιστοιχούν σήμερα τέσσερεις πλατείες. Στο Βορρά είναι η Piazza Republica, στο Νότο η Piazza Carlo Felice, στα Ανατολικά η Piazza Vittorio και στα Δυτικά η Piazza Statuto, με το παρελθόν της, η «μαύρη καρδιά» της πόλης, "La Porta dell' Inferno"!

Το Palazzo Madama στο κέντρο του Torino.
Στα υπόγειά του λένε πως σώζονται ακόμη οι σπηλιές που είχαν κάνει εργαστήριά τους οι Αλχημιστές.

Ένας κρύος ήλιος στον ουρανό του Piemonte κάνει τα πράγματα ακόμη πιο παράξενα σ' αυτή την πλατεία των Illuminati. Η διαμόρφωσή της έγινε το 1864 με σχέδια του αρχιτέκτονα Giuseppe Bollati, όταν το Torino είχε γίνει μόλις πριν από τρία χρόνια η πρώτη πρωτεύουσα της ενωμένης Ιταλίας. Και αυτή η πλατεία, μαζί με την Piazza San Carlo έγινε θέατρο μεγάλων λαϊκών διαδηλώσεων και σφοδρών συγκρούσεων των διαδηλωτών με το βασιλικό στρατό, που επενέβη. Αιτία των συγκρούσεων ήταν η μεταφορά της πρωτεύουσας από το Torino. Έτσι, για μια ακόμη φορά η Piazza Statuto βάφτηκε με αίμα.

Η μαρμάρινη επιγραφή (με τη μυστηριώδη φράση), που έχει εντοιχιστεί
στο σπίτι στο οποίο έμεινε για ένα χρόνο ο Νοστράδαμος, κοντά στην Piazza Statuto.

Ένα ακόμη «αξιοθέατο» για τους «μυημένους» που επισκέπτονται την Piazza Statuto είναι και το σπίτι που πέρασε ένα χρόνο, κατά την παραμονή του στο Torino, ο Νοστράδαμος.  Η Villa Domus Morozzo βρίσκεται μόλις λίγες εκατοντάδες μέτρα από την πλατεία, στη Via Michele Lessona. Μια αινιγματική επιγραφή στα γαλλικά, που άφησε εκεί φεύγοντας ο Νοστράδαμος κεντρίζει μέχρι σήμερα το ενδιαφέρον των «μυημένων» και των Illuminati. Η επιγραφή, που έχει χρονολογία 1556, μεταφράζεται κάπως έτσι: «Ο Νοστράδαμος έμεινε εδώ, που είναι μαζί ο Παράδεισος, η Κόλαση και το Καθαρτήριο. Ονομάζω τον εαυτό μου νίκη και όποιος με τιμά θα γνωρίσει δόξες, ενώ όποιος με περιφρονεί θα καταστραφεί εντελώς». Οι μυημένοι θεωρούν ότι οι λέξεις σ' αυτή την επιγραφή είναι τα «κλειδιά» για τις «ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ» του Νοστράδαμου.
Καιρός όμως να περπατήσουμε ανατολικά, προς ένα άλλο «σκοτεινό» κομμάτι της πόλης. Η via Garibaldi, που περνάει από τη βόρεια πλευρά της Piazza Statuto, με κατεύθυνση ανατολικά, οδηγεί στο κέντρο της πόλης, στην Piazza Castello, μπροστά στο Palazzo Madama. Αυτό είναι το επόμενο «δαιμονικό σημείο».

Το Castello στην πλάτη του  Palazzo Madama. Λένε ότι εδώ υπάρχει
ένα πηγάδι, που ο πάτος του φτάνει στο κέντρο της γης.
Το σίγουρο είναι ότι με τις μπαντιέρες που κρέμονται στην κολώνα,
 η Ιταλία γιορτάζει τα 150 χρόνια από τη συνένωση του Ιταλικού κράτους,
που είχε τότε πρώτη του πρωτεύουσα το Torino.

Η Via Garibaldi είναι η γραμμή που χωρίζει την «Πόλη των Αγίων» από την «Πόλη των Δαιμόνων». Οφείλω να πω ότι στο No 4e της Via Garibaldi, αριστερά όπως περπατάμε προς το Palazzo Madama βρίσκεται το Juventus Store.
To Palazzo Madama φαίνεται, όπως λένε, να .κυριαρχείται από Δαίμονες, γιατί στα έγκατα των θεμελίων του υπάρχουν σπηλιές, στις οποίες είχαν βρει καταφύγιο οι Αλχημιστές την περίοδο του Μεσαίωνα και τις είχαν κάνει εργαστήριά τους. Ένας θρύλος λέει ακόμη ότι στο Castello, στο οποίο ακουμπά η «πλάτη» του Palazzo Madama υπάρχει ένα πολύ βαθύ πηγάδι που οδηγεί κατ' άλλους στο κέντρο της γης και κατ' άλλους στα έγκατα της κολάσεως.

Σχέδια-εργαλεία των Αλχημιστών.

Τα μπαρόκ κτήρια, τα πεζοδρόμια-στοές, η μουντή ως επί το πλείστον ατμόσφαιρα, δίνουν ένα μυστηριακό τόνο, πέρα απ' όσα θρυλούνται για αυτή την πόλη των «Μυστικών».

Ο Παράκελσος, από τους διασημότερους Αλχημιστές, που δραστηριοποιήθηκαν στο Torino.

Προσπαθώ να καταλάβω εδώ στην πλατεία μπροστά από το εντυπωσιακό Palazzo Madama, πως ακριβώς χωρίζεται ο τόπος των Αγίων από τον τόπο των Διαβόλων. Ένας καλός espresso στα cafe της τουριστικής Via Po δίνει καλές ευκαιρίες για ένα ακόμη ψάξιμο σε κάποιο βιβλίο. Άλλωστε, η Via Po είναι γεμάτη παλαιο-βιβλιοπωλεία, που αναφέρονται και στο Μυστικό Torino.
Η βόρεια πλευρά της Piazza Castello, μπροστά από το Palazzo Reale, είναι σύμφωνα με όσα διαβάζω ο τόπος των Αγίων, για τον απλούστατο λόγο ότι ούτε διακόσα μέτρα από εδώ φυλάσσεται η Ιερά Σινδόνη, σε ένα παρεκκλήσι του Duomo,  ενώ οι φήμες των Ναϊτών λένε πως κάπου εδώ βρίσκεται κρυμμένο και το Graal, (το Άγιο Δισκοπότηρο)!
Λευκό ή Μαύρο, το Torino ανήκει σίγουρα στους Illuminati.
Αγόρασα κάμποσα βιβλία για το «Μυστικό Torino», έτσι ώστε να μπορώ να εξασκώ τη φαντασία μου, εντρυφώντας στα παιχνίδια των «Πεφωτισμένων».
Εδώ, στο πεδίο του «κακού» ή πιο απλά του «μαύρου» κομματιού της πόλης, πρωταγωνιστεί ένας διάσημος Αλχημιστής του Μεσαίωνα, ο διασημότερος ίσως, που δεν είναι άλλος από τον Παράκελσο. Όπως και ο Νοστράδαμος είχε και αυτός την προστασία της Αυλής των εστεμμένων της Σαβοΐας. Ο Παράκελσος έδρασε εδώ, στα έγκατα της Piazza Castello (το πραγματικό του όνομα είναι Theophrastus Philippus Aureolus Bombastus von Hohenheim). Το Paracelsus είναι ψευδώνυμο που διάλεξε ο ίδιος για τον εαυτό του. Έζησε από το 1493 μέχρι το 1541 και θεωρείται από τους μεγαλύτερους Αλχημιστές, αποκρυφιστές και αστρολόγους όλων των εποχών. Μυήθηκε στην Πλατωνική Φιλοσοφία και ταξίδεψε στην Αίγυπτο και σε άλλες χώρες, αναζητώντας Αλχημιστές για να διδαχτεί την τέχνη τους στα εργαστήριά τους. Είχε σπουδάσει ιατρική στο πανεπιστήμιο της Βιέννης και έκανε διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο της Ferrara.
Το αλχημιστικό Torino είναι ασφαλώς ένας «ερμητικός τόπος», αν και όπως έμαθα οργανώνονται τουριστικές ξεναγήσεις στο «Μυστικό Torino», με τις πολλές υπόγειες στοές που διαπλέκονται 15 μέτρα κάτω από την επιφάνεια, στα σπλάχνα της πόλης. Ορισμένα από τα σπήλαια, που είχαν κάνει εργαστήριά τους οι Αλχημιστές σώζονται και σήμερα και λέγεται ότι υπάρχει πρόσβαση σε αυτά από τις στοές του Palazzo Madama. Ωστόσο, εδώ κοντά, (στη Via Accademia delle scienze), βρίσκεται το Μουσείο Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων (Museo delle Antichita Egizie), με εξαιρετικά εκθέματα και ανάμεσά τους πολλές μούμιες, που φαίνεται πως είναι  και αυτές ένα μέρος από «την πόλη των Διαβόλων».
Για τους αποκρυφιστές, τους Illuminati και τους μυημένους, το Torino είναι το «θερμό σημείο» ανάμεσα στο «καλό και το κακό», το «φως και το σκοτάδι», «το θεϊκό και το σατανικό».
Φαίνεται πως, «Η Πύλη της Κολάσεως» ("La Porta dell' Inferno"), γοητεύει πάντα τους ανθρώπους...

Αιθιοπία - Τζιμπουτί με το ...τρένο!

ΚΕΙΜΕΝΟ : ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΚΙΡΙΤΖΙΩΤΗΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ : ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΚΙΡΙΤΖΙΩΤΗΣ, ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΜΙΖΑΡΑ
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΟΥ : ΚΩΣΤΑΝΤΗΣ ΜΙΖΑΡΑΣ

...τα περισσότερα βαγόνια ήταν δεξαμενές καυσίμων και μεταφοράς εμπορευμάτων και δύο βαγόνια στο τέλος για τους επιβάτες, ένα ξύλινο και ένα σιδερένιο. Εμείς ήμασταν στο σιδερένιο. Για καθίσματα υπήρχαν ξύλινα παγκάκια, στα οποία χωρούσαν ίσα-ίσα δύο άτομα.., οι τετράγωνες τρύπες στα τοιχώματα έπαιζαν το ρόλο των παραθύρων. Πολύχρωμο πλήθος έμπαινε βιαστικά, κουβαλώντας σακιά, τσάντες και βαλίτσες και σιγά-σιγά ο χώρος γέμισε. Ανθρωποι άρχισαν να κάθονται πάνω στα τσουβάλια τους, αλλά και στο πάτωμα, ενώ άσοι περνούσαν δίπλα ή πάνω, μας κοιτούσαν έκπληκτοι: σπάνια ταξιδεύουν λευκοί με το τρένο...

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ
Ολα ξεκίνησαν από ένα ταξιδιωτικό οδηγό lonely planet, ο οποίος περιλάμβανε την Αιθιοπία, την Ερυθραία και το Τζιμπουτί, τρεις γείτονες χώρες. Αφορμή για το ταξίδι μας στην Ερυθραία ήταν η οριστική απόφαση -του Border Commission στη Χάγη- τον Απρίλιο του 2002, για την συνοριακή γραμμή Ερυθραίας-Αιθιοπίας και το τέλος ενός πολέμου. Οι εχθροπραξίες κράτησαν 30 χρόνια και το τίμημα που πλήρωσε η Ερυθραία για την ελευθερία της ήταν υψηλό, το 1/3 του πληθυσμού οδηγήθηκε στην εξορία, η οικονομία και οι εσωτερικές δομές της χώρας διαλύθηκαν και οι νεκροί ξεπέρασαν τις 65 χιλιάδες. Για τρεις δεκαετίες μια μικρή δύναμη ανταρτών -περίπου 40 χιλιάδων ανθρώπων- αντιστεκόταν σε μία χώρα δέκα φορές μεγαλύτερη, την Αιθιοπία η οποία δεχόταν βοήθεια με σύγχρονο εξοπλισμό από δύο «υπερδυνάμεις» πότε την Αμερική και πότε τη Ρωσία. Περίπου 11 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου πολλά από τα σημάδια δεν έχουν ακόμη επουλωθεί. Το λιμάνι της Massawa, πιο παλιά γνωστό με το όνομα μαργαριτάρι της Ερυθραίας, σήμερα θυμίζει παρακμιακό λιμάνι και στους ερειπωμένους δρόμους βλέπεις μόνο ναυτικούς, ψαράδες και πόρνες. Τα κάποτε πανέμορφα κτίρια, φτιαγμένα από κοράλλια πέφτουν, αν και κατοικούνται ακόμα μισογκρεμισμένα. Η Nakfa, στο βόρειο μέρος της χώρας, είναι ένα μικρό χωριό σε υψόμετρο 1780μ. ανάμεσα στα βουνά Den-Den, τα οποία είναι ακόμα σπαρμένα με νάρκες, υπάρχουν ακόμα οι υπόγειες πόλεις που ζούσαν και πολεμούσαν οι αντάρτες. Ο βετεράνος του πολέμου και οδηγός μας, που «θα μας δείξει τα αξιοθέατα» ζητά να μην απομακρυνόμαστε.
Σφαίρες όπλων, βλήματα τα οποία «δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους»... μέχρι και κόκαλα ανταρτών που ξεχάστηκαν! Η Nakfa αποτελεί ένα ζωντανό μνημείο της ανθρώπινης αντοχής και του θάρρους. Η σημερινή της όψη δεν εντυπωσιάζει, συμβολίζει όμως την αντίσταση της χώρας, στο βαθμό που το νόμισμα της Ερυθραίας πήρε το όνομά της.
Την επόμενη χρονιά μας δόθηκε η -οικονομική- ευκαιρία να ταξιδέψουμε ξανά στην Αφρική, αποφασίσαμε το ταξίδι να τελειώσει με τις δύο τελευταίες χώρες του lonely planet. Αν και δεύτερη φορά για τη Στεφανία ήταν αυτή που επέμενε, εγώ πρόβλημα δεν είχα, υπήρχε και το lonely planet στο σπίτι...και φύγαμε.

ΑΙΘΙΟΠΙΑ: ΚΑΤΟΙΚΗΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟ 3000π.χ.
Η Αιθιοπία έχει μακρά ιστορία που εκτυλίσσεται από την αρχή της ύπαρξης του ανθρώπου στη γη. Ευρήματα ενός από τους πρώτους προγόνους του ανθρώπινου είδους βρέθηκαν στην έρημο Danakil, στη βόρειο-ανατολική Αιθιοπία. Η Αξουμιτική αυτοκρατορία (1000 π.Χ.) ήταν ένας από τους πιο σπουδαίους αρχαίους πολιτισμούς. Στον Μεσαίωνα μεγάλα θρησκευτικά κέντρα άνθισαν σε ολόκληρη τη χώρα, ιδιαίτερα στη Λαλιμπέλα, όπου εκκλησίες σκάφτηκαν μέσα στους βράχους και αποτελούν μνημεία όχι μόνο πίστεως αλλά και σημαντικών αρχιτεκτονικών γνώσεων και τεχνικών ικανοτήτων.

ΤΟ ΝΕΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ
Κανείς δεν ξέρει πότε ακριβώς ιδρύθηκε η Αντις-Αμπέμπα, γιατί ο αυτοκράτορας Μενελίκ ΙΙ αμφιταλαντευόταν πολύ καιρό όσον αφορά την ακριβή τοποθεσία της πόλης. Η ίδρυσή της τοποθετείται γύρω στο 1886. Αρχικά είχε αποφασίσει να χτίσει την πρωτεύουσά του στα γειτονικά βουνά Entoto, όμως η βασίλισσα Taytu προτιμούσε ένα μέρος στους πρόποδες των βουνών που λεγόταν Filwoha (στα αμχαρικά «καυτό νερό») έτσι γύρω στο 1890 ο Μενελίκ εγκατέλειψε τη βουνοκορυφή για να εγκαταστήσει την πρωτεύουσα της χώρας στον τόπο όπου η σύζυγος του είχε ήδη ονομάσει Αντις-Αμπέμπα («Νέο λουλούδι»).

ΣΤΗΝ ΑΙΘΙΟΠΙΑ
Φτάνοντας στην Addis Ababa και εφόσον τυγχάναμε Ελληνικής φιλοξενίας από τον δάσκαλο του σχολείου (Νίκο) της κοινότητας καταφέραμε να βρούμε -σχετικά- γρήγορα πληροφορίες για το επόμενο αρκετά ενδιαφέρον, με τρένο αυτή τη φορά, ταξίδι. Οι απόψεις για το αν θα μπορούσαμε να φτάσουμε στο Τζιμπουτί με τρένο, δεν ήταν και πολύ ενθαρρυντικές. Ακούγοντας ο Νίκος το δρομολόγιο είπε «δεν παίρνετε ένα αεροπλάνο ρε παιδιά είναι κρίμα». Την επόμενη το πρωί -αλλά πολύ πρωί- πήραμε το λεωφορείο για τη Dire Dawa, διάρκεια ταξιδιού 12 ώρες.

ΤΙ ΩΡΑ ΦΕΥΓΕΙ; ...ΟΤΑΝ ΓΕΜΙΣΕΙ!
Την επόμενη μέρα φύγαμε πριν ξημερώσει από το σπίτι και φτάσαμε γρήγορα στον σταθμό. Μόλις που ξημέρωνε και ο κόσμος έτρεχε πάνω-κάτω ψάχνοντας να βρει το σωστό λεωφορείο, σε μια τεράστια αλάνα γεμάτη κόσμο και λεωφορεία... Σκόνη είχε σηκωθεί από τις εξατμίσεις και μαζί με τη μαυρίλα που έβγαζαν όλα μαζί, είχε δημιουργηθεί ένα σύννεφο που φαινόταν αρκετά μέτρα πριν μπεις -αναγκαστικά- για να πάρεις το εισιτήριο σου. Ο ταμίας μόλις μας είδε και του είπαμε ότι θέλουμε δύο εισιτήρια για την Dire Dawa γέλασε και φώναξε ένα παππού από το πίσω γραφείο, έκοψε τα εισιτήρια, του τα έδωσε και ο τελευταίος μας πήγε στο λεωφορείο... Κάτι σαν καλή τύχη φάνηκε να έκανε με νοήματα ο παππούς και μας άφησε έξω από ένα, κατά τα άλλα, φρεσκοβαμμένο λεωφορείο. Οι πόρτες του άνοιξαν αρκετή ώρα μετά, το αναμμένων πλήθος μπήκε, αλλά το λεωφορείο δεν γέμισε... ο οδηγός από έξω φώναζε για τους τελευταίους επιβάτες... Ξέραμε ότι το λεωφορείο φεύγει στις 6 το πρωί... η ώρα είχε πάει 8 και ακόμα τίποτα, ο οδηγός επέμενε να βρει τους τελευταίους επιβάτες. Μέσα στο λεωφορείο είδη άρχισαν οι πρώτες γνωριμίες και με την πρώτη ευκαιρία ρώτησα τον δίπλα μου τι ώρα θα φύγουμε, «ότι ώρα γεμίσει » μου είπε !!! και με κέρασε μια αρμαθιά φύλλα chat που κι αυτός, όπως σχεδόν όλοι είχε στα χέρια του. Το chat είναι το «εθνικό ναρκωτικό» του γειτονικού Τζιμπουτί, που καλλιεργείται σε τεράστιες ποσότητες στην Αιθιοπία. Το πολύχρωμο λεωφορείο ξεκίνησε μετά από αρκετή ώρα -αφού ήταν πλέον γεμάτο κόσμο-. Αργά... αλλά σταθερά πήραμε τον δρόμο προς την Dire Dawa, κάνοντας αρκετές στάσεις, όχι μόνο για να ανεβοκατέβουν διάφοροι από τους επιβάτες αλλά και για να αγοράσουμε chat σε περιοχές που φημίζονταν για καλή ποιότητα. Στην Dire Dawa φτάσαμε αναζητώντας ένα κρεβάτι και μόνο, άλλωστε την επόμενη μέρα έπρεπε να πάρουμε το τρένο.

ΤΟ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ ΤΕΡΑΣ
Το 1890 ο Ελβετός τεχνικός του αυτοκράτορα Μενελίκ Alfred Ilg οραματίσθηκε ένα σιδηρόδρομο 800 χλμ. που θα ένωνε την Αιθιοπική πρωτεύουσα με το Τζιμπουτί και την Ερυθρά θάλασσα. Διασχίζοντας τα αφιλόξενα βουνά της Αιθιοπίας, ο σιδηρόδρομος θα έδινε τη λύση στο μεγάλο πρόβλημα της απομόνωσης των ορεινών περιοχών. Η πραγματοποίηση του έργου αυτού είχε περισσότερες δυσκολίες από όσο είχαν φανταστεί: κάθε χιλιόμετρο χρειαζόταν περισσότερο από εβδομήντα τόνους σιδηρογραμμές και τηλεγραφικούς στύλους επίσης μεγάλες ποσότητες τσιμέντου, άμμου και νερού. Πανάκριβα μέταλλα χρησιμοποιήθηκαν για τα υποστρώματα, τα οποία ήταν αναγκαία για την προστασία από τους τερμίτες. Για να κατεβάσουν το κόστος, αναγκάστηκαν να μικρύνουν την απόσταση των δύο γραμμών, κάνοντάς τες αρκετά ασταθείς, ενώ για το δυσκολότερο κομμάτι της διαδρομής χρειάστηκε να κατασκευασθούν 22 τούνελ. Κατά τη διάρκεια της κατασκευής του, οι ιθαγενείς Afar, που έβλεπαν το σιδερένιο τέρας να καταπατεί τη γη τους, έκαναν απελπισμένες ενέργειες να το σταματήσουν, σκοτώνοντας εργάτες και κλέβοντας υλικά. Μετά από 20 χρόνια δουλειάς το έργο ολοκληρώθηκε.
Σήμερα ο σιδηρόδρομος συνεχίζει να παίζει σημαντικό ρόλο στην οικονομία της Αιθιοπίας ειδικά αφότου έκλεισαν τα σύνορα μεταξύ Ερυθραίας και Αιθιοπίας. Ο σιδηρόδρομος εξυπηρετεί μεγάλο μέρος από τις εισαγωγές και εξαγωγές της χώρας προς την Ερυθρά Θάλασσα.

ΚΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΡΧΙΖΕΙ...
Το πρωί ρωτήσαμε τον ξενοδόχο για το τρένο, αφού δεν υπήρχε κανείς στον σταθμό. Αυτός με τη σειρά του, μας σύστησε στον Doudou, «το τουριστικό γραφείο» της πόλης. Ο Doudou λοιπόν μας είπε ότι ένα τρένο cargo φεύγει κατά τις τρεις το μεσημέρι για το Τζιμπουτί, το ταξίδι διαρκεί περίπου 20 ώρες και υπάρχουν βαγόνια μόνο 3ης θέσης. Μας καθησύχασε όμως λέγοντας μας ότι θα μας βρει αυτός καλές θέσεις, (σημ. το εισιτήριο δεν σου εξασφάλιζε θέση). Το τρένο έφτασε στον σταθμό στην ώρα του και ο Doudou, μας έκανε νόημα να πλησιάσουμε. Περάσαμε από μία μικρή πόρτα και τρέχοντας, προλάβαμε να μπούμε πριν το πλήθος, το οποίο είχε στριμωχτεί στην είσοδο του σταθμού με τα καλάθια και τα γεμάτα πράγματα τσουβάλια τους. Μπήκαμε στο βαγόνι και «το τουριστικό γραφείο» μας έδειξε τις θέσεις μας, εξηγώντας ότι αυτές είναι οι καλύτερες γιατί θα ταξιδεύαμε δίπλα στους φαντάρους και «Μην αφήσετε κανέναν να κάτσει ανάμεσά σας!!!». Αφού τακτοποιηθήκαμε και σιγουρέψαμε τις θέσεις αρχίσαμε να παρατηρούμε το τρένο. Τα περισσότερα βαγόνια ήταν δεξαμενές καυσίμων και μεταφοράς εμπορευμάτων και δυο βαγόνια στο τέλος για τους επιβάτες, ένα ξύλινο και ένα σιδερένιο. Εμείς ήμασταν στο σιδερένιο. Για καθίσματα υπήρχαν ξύλινα παγκάκια, στα οποία χωρούσαν ίσα -ίσα δυο άτομα. Οι τετράγωνες τρύπες στα τοιχώματα έπαιζαν το ρόλο των παραθύρων. Πολύχρωμο πλήθος έμπαινε βιαστικά, κουβαλώντας σακιά, τσάντες και βαλίτσες και σιγά-σιγά ο χώρος γέμισε. Άνθρωποι άρχισαν να κάθονται πάνω στα τσουβάλια τους, αλλά και στο πάτωμα, ενώ όσοι περνούσαν δίπλα ή πάνω, μας κοιτούσαν έκπληκτοι: σπάνια ταξιδεύουν λευκοί με το τρένο.
Με τη γνωστή καθυστέρηση τουλάχιστον δύο ωρών και αφού έγινε ο απαραίτητος έλεγχος, το τρένο ξεκίνησε. Καθώς φεύγαμε από τον σταθμό κάποιοι άρχισαν να τρέχουν πίσω από το τρένο και να σκαρφαλώνουν χωρίς πολλές δυσκολίες λόγω της μικρής ταχύτητας και της έλλειψης τζαμιών στα παράθυρα. Εκτός από τα πράγματα που ήταν στον διάδρομο και κάτω από τις θέσεις μας, υπήρχαν και οι μικρότεροι επιβάτες του τρένου που καθόντουσαν σιωπηλοί και μας κοιτούσαν ανάμεσα από τους μπόγους. Πολλοί ταξίδευαν και έξω από το τρένο πιασμένοι στις πόρτες.
Δεν προλάβαμε να κάνουμε ούτε 5 χλμ. και το τρένο ξαφνικά σταμάτησε, οι στρατιώτες πετάχτηκαν έξω και άρχισαν να τρέχουν, ακούστηκαν πυροβολισμοί και όλοι βγήκαν στα παράθυρα να δουν τι γίνεται. Μετά από λίγο ήρθαν κάποιοι στρατιώτες ανέβασαν στο βαγόνι ένα νεαρό κατατρομαγμένο από τις κλωτσιές που είχε φάει και τον έβαλαν στο πάτωμα μπροστά μας... Προσπάθησε να κλέψει ένα πορτοφόλι. Το τρένο ξεκίνησε πάλι αλλά κάποιοι στρατιώτες δεν είχαν προλάβει να ανέβουν, ο μόνος τρόπος για να δώσουν σήμα στον μηχανοδηγό και να σταματήσει πάλι ήταν να βγει ο επικεφαλής στο παράθυρο και να πυροβολήσει στον αέρα. Το τρένο σταμάτησε αρκετά μακριά από το σημείο που είχαμε ξεχάσει τους στρατιώτες, αυτοί μπήκαν λαχανιασμένοι από το τρέξιμο και όλοι μαζί πια συνεχίσαμε το ταξίδι μας
Το φως άρχισε να πέφτει και ο κόσμος άρχισε να ετοιμάζεται για ύπνο, οι ταξιδιώτες έβγαζαν τα πολύχρωμα πανιά που κουβαλούν μαζί τους και τυλίγονταν, ξεδίπλωναν αυτοσχέδια στρώματα και ξάπλωναν στο πάτωμα του βαγονιού, μοιάζοντας με τους μπόγους τους.
Όταν η νύχτα έπεσε για τα καλά, το βαγόνι φωτιζόταν μόνο από το φως του φεγγαριού, αλλά και από κάτι δεσμίδες φωτός που άναβαν και έσβηναν γρήγορα σαν σήματα μέσα στη νύχτα. Οι σταθμοί που σταματούσαμε, δεν φαίνονταν σχεδόν καθόλου αφού δεν υπήρχε φως, οι μικροί φακοί που άναβαν μόλις το τρένο σταματούσε, φώτιζαν τους ανθρώπους από κάτω που πουλούσαν γάλα καμήλας και ζαχαροκάλαμα καθώς και κομμάτια ψημένο κρέας αντί για τα σάντουιτς όπως έχουμε συνηθίσει. Οι στρατιώτες συνέχιζαν να φέρνουν μικροκλέφτες και αφού τους περνούσαν ένα χέρι ξύλο τους κατέβαζαν στον επόμενο σταθμό (και από εκεί χάναμε τα ίχνη τους).
Τα ξύλινα καθίσματα δεν ήταν καθόλου βολικά και με τη σκέψη και μόνο ότι θα κατέβουμε μετά από 20 ώρες από το τρένο, δεν αργήσαμε να βρεθούμε κι εμείς στο πάτωμα, πάνω στις αποσκευές μας (που ήταν και μια λύση για να τις βρούμε ακέραιες το πρωί). Περίπου στις 2:30 τα ξημερώματα και αφού είχαμε περάσει το κομμάτι της ερήμου της Αιθιοπίας, σταματήσαμε στα σύνορα μέχρι τις 05:00 το πρωί που ολοκληρώθηκαν οι τελωνιακοί έλεγχοι. Το ξημέρωμα μας βρήκε στην έρημο από την πλευρά του Τζιμπουτί και στο βαγόνι μας οι έμποροι του chat άρχισαν να ετοιμάζονται για δουλειά. Στους σταθμούς τώρα, η «ροή» είχε αλλάξει, κάθε φορά που το τρένο σταματούσε οι «μέσα» έβγαζαν από τα τσουβάλια τους μάτσα από chat και τα πουλούσαν στους «έξω», ή πολλές φορές τα αντάλλαζαν με λαθραία εμπορεύματα όπως: ρύζι, μακαρόνια, αλεύρι και άλλα τρόφιμα -από διάφορες ανθρωπιστικές οργανώσεις- που δεν βρήκαν ποτέ τον προορισμό τους. Το τρένο έφτασε περίπου στις 7 το απόγευμα στο Τζιμπουτί και παραπατώντας προσπαθήσαμε να βρούμε ένα καφενείο να ανασυνταχθούμε...

ΤΖΙΜΠΟΥΤΙ... ΕΝΑΣ ΩΚΕΑΝΟΣ ΣΕ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
Στο σημείο όπου ενώνονται τρεις από τους οκτώ τεκτονικούς άξονες (ο αφρικανικός, ο σομαλιανός και ο αραβικός), βρίσκεται το Τζιμπουτί και στα εδάφη του, τα ηφαίστεια Kammourta (τελευταία ενεργοποίηση το 1928) και Ardoukoba. Το ηφαίστειο Ardoukoba βρίσκεται σε μια βουνοκορφή η οποία υψώνεται 298 μ. από το επίπεδο της θάλασσας, περίπου 100 χλμ. δυτικά της πόλης του Τζιμπουτί και η τελευταία φορά που «...ανέδειξε υλικά διάπυρα, αέρια, υγρά και στερεά, μετά φαινομένων βίαιων και εκρηκτικών» ήταν το 1978, οπότε και -μετά από μια βδομάδα δραστηριότητας- άφησε ένα άνοιγμα περίπου 2 μ. απ' όπου αναδεύουν ακόμα αέρια. Ήταν η πρώτη ενεργοποίηση του Ardoukoba σε διάρκεια 3000 χρόνων. Φυσικά το ηφαίστειο ορίζεται από τους τρεις τεκτονικούς άξονες που σχηματίζονται από τις ισάριθμες τεκτονικές πλάκες.
Έχοντας απόκλιση 120ο μεταξύ τους, οι άξονες, επηρεάζουν την επιφάνεια -και λόγω των δικών τους κινήσεων- αλλά και λόγω των πλακών της Ερυθράς Θάλασσας και του κόλπου του Άντεν, και αυτό γιατί οι δυο τελευταίες κινούνται 2 χιλιοστά το χρόνο γρηγορότερα από την Αφρικανική Πλάκα. Το αποτέλεσμα είναι ότι το Τζιμπουτί είναι η μοναδική «γέφυρα» που ενώνει την Αφρικανική και την Ευρασιατική Πλάκα. Αυτή η απομάκρυνση είναι που έχει δραστηριοποιήσει ένα μεγάλο αριθμό γεωλόγων και σεισμολόγων, οι οποίοι έχουν εγκατασταθεί μόνιμα στην Αφρικανική χώρα και που έχει δώσει στο Τζιμπουτί ονομασίες όπως: «φυσικό εργαστήριο» και «ανοιχτό βιβλίο γεωλογίας», αλλά αυτή η απομάκρυνση των δυο τεκτονικών πλακών είναι που -εικάζεται- ότι σε 6 με 7 εκατομμύρια χρόνια θα δημιουργήσει ένα καινούργιο ωκεανό. Η γέννηση, ασφαλώς, δεν θα τελεστεί εν ριπή οφθαλμού, όμως ήδη θαλασσινό νερό από τον κόλπο Tadjoura (ανατολικά της πόλης του Τζιμπουτί) και τον κόλπο του Άντεν (δυτικά) έχει αρχίσει να εισρέει στον τεκτονικό άξονα που οδηγεί μέχρι τη Μεσόγειο. Ο ωκεανός που ήδη -αν και μάλλον πρόωρα- έχει ονομαστεί Eritrean Ocean (Ερυθραίος Ωκεανός), υπολογίζεται ότι θα είναι περίπου αντίστοιχου μεγέθους με τον Ατλαντικό... αυτό σε 200 εκατομμύρια χρόνια.

ΤΟ CHAT ΣΤΟ ΤΖΙΜΠΟΥΤΙ
Το «εθνικό ναρκωτικό» που ουσιαστικά είναι τα φύλλα του δέντρου Catha Edulis που πρωτοφύτρωσε στην Αιθιοπία, χωρίς δυσκολία απορροφά το 1/3 του συναλλάγματος της χώρας, είναι καταχωρημένο στα «μαλακά» και προφέρεται επίσης «κουάτ» ή «κάτ».
Το chat έρχεται από την Αιθιοπία κάθε μέρα, λίγο μετά το μεσημέρι. Εκτός από το νόμιμο που φθάνει με αεροπλάνο, υπάρχουν και αυτοί που το φέρνουν παράνομα από τα σύνορα με δικά τους αυτοκίνητα. Με την άφιξη του τσατ, οι δημόσιες υπηρεσίες και οι ιδιωτικές επιχειρήσεις κλείνουν, τα μικρά φορτηγά κάνουν κυριολεκτικά αγώνα δρόμου για να εφοδιάσουν με χιλιάδες αρμάδες chat την πόλη. Είναι ίσως η τελευταία αλλά και η σημαντικότερη αγορά που θα κάνουν οι περισσότεροι κάτοικοι της πόλης-λιμάνι πριν πάνε στα σπίτια τους
Το τσατ είναι ένα φυσικό διεγερτικό που περιέχει cathinone, μια φυσική αμφεταμίνη που προκαλεί νάρκωση όταν μασήσεις τα φύλλα για αρκετή ώρα. Περιέχονται επίσης αμφεταμινοειδή αλκαλοειδή και αυτά ευθύνονται για τα ψυχοσωματικά αποτελέσματα (ανορεξία, χαρά, ευφορία). Η επήρειά του ξεκινά τα πρώτα 15 λεπτά που το μασάς, αλλά η μεγαλύτερη επίδραση έρχεται μετά από 3 ώρες μασήματος... και η όλη φάση μπορεί να κρατήσει και ως και 24 ώρες.
Στον στρατό του Τζιμπουτί η χρήση ξεπερνά το 84%. Αν και πολλά στελέχη της κυβέρνησης μπορεί να διαφωνούν με τη χρήση του τσατ, το πολιτικό κόστος είναι πολύ μεγάλο για να επιχειρήσουν να το απαγορεύσουν. Σε μία συνέντευξη στο Reuters ο υπουργός οικονομίας του Τζιμπουτί, ο οποίος δεν κάνει χρήση δήλωσε: «Το τσατ είναι η δικιά μας μπύρα, το χρησιμοποιούμε για να κοινωνικοποιούμαστε. Είναι ενταγμένο στις αστικές μας συνήθειες. Μπορεί να προκαλεί κάποια προβλήματα στην υγεία, αλλά βοηθάει τους ανθρώπους που δουλεύουν πολλές ώρες (;) να κρατούν το ρυθμό» !

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
Επιστρέψαμε στην Αιθιοπία μετά από 20 μέρες. Το «έλα» ήταν αντίστοιχα δύσκολο με το «πήγαινε», απλά υπήρχε πλέον η εμπειρία, και αναγκαστικά οι επόμενες μέρες στην Addis Ababa, αναλώθηκαν πιο πολύ στον βωμό της ξεκούρασης, παρά στη δουλεία. Επόμενος προορισμός Αθήνα.
Πρώτη δουλειά, να εμφανίσουμε τα φιλμ, δεύτερη να κοπούν και να γίνει η επιλογή. Σ' αυτή τη διαδικασία το να έχεις φίλους βοηθάει. Κάνεις καλλίτερη επιλογή εικόνων, όταν εξιστορείς διαδρομές και περιπέτειες. Αδιαμφισβήτητα, η καλύτερη των καλυτέρων, ήταν η «Οδύσσεια» του τρένου. Στους επόμενους μήνες και μετά από πολλές επαναλήψεις το ταξίδι είχε μπει ήδη στο πίσω μέρος του μυαλού... ήταν και η προετοιμασία για Ζάμπια και Μαλάουι (ναι! πάλι Αφρική), παρόλα αυτά η ιστορία του τρένου επανήλθε τουλάχιστον δύο φορές... Μια, ανεβαίνοντας στη συμπρωτεύουσα με τον καρβουνιάρη -ακούγοντας τα «άκυρα» παράπονα μιας γιαγιάς για την «ταλαιπωρία»-. Και η δεύτερη, όταν δεχτήκαμε ένα τηλεφώνημα από την πρεσβεία της Αιθιοπίας, η οποία μας παρακαλούσε να δώσουμε πληροφορίες για το 24ωρο ταξίδι... Όπως μας είπαν : «Δεν γνωρίζουμε άλλους Έλληνες να το έχουν κάνει»...

ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ ΣΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ ΩΣ3: ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ - AMAZONIOΣ - ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ - ART HOTELS - ART PARIS - ART KOLOGNE - ΑΙΘΙΟΠΙΑ - ANΔΑΛΟΥΣΙΑ - ΑΦΡΙΚΗ - ΒΑΛΚΑΝΙA - ΒΑΝΟΥΑΤΟΥ ΝΟΤΙΟΣ ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ - ΒΑΛΧΑΛΛΑ - ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ - ΒΕΝΕΤΙΑ - ΒΕΡΟΛΙΝΟ - ΒΕΡΟΝΑ - BΡΥΞΕΛΛΕΣ - CARTAGENA - ESPIRITU SANTO - INΔΙΕΣ - ΙΣΛΑΝΔΙΑ - ΙΡΑΚ - ΙΡΑΝ - ΚΑΪΡΟ - ΚΑΡΑΪΒΙΚΗ - ΚΟΥΒΑ - ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ - ΝΕΙΛΟΣ - ΝΟΤΙΟΣ ΑΦΡΙΚΗ - ΙΣΗΜΕΡΙΝΟΣ - KASSEL - KOΛΟΜΒΙΑ - ΚΟΠΕΝΧΑΓΗ - ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ - ΛΟΝΔΙΝΟ - ΜΑΔΡΙΤΗ - ΜΑΛΑΟΥΙ - ΜΟΣΧΑ - ΝΟΡΒΗΓΙΑ - ΟΔΗΣΣΟΣ - ΟΥΓΚΑΝΤΑ - ΠΑΡΙΣΙ - ΠΕΡΓΑΜΟΣ - ΠΕΡΟΥ - ΠΙΖΑ - ΡΑΡΟΤΟΝΓΚΑ - RAPA NUI, TA ΝΗΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ - ΣΑΝΤΙΑΓΟ - ΣΜΥΡΝΗ - ΣΡΙ ΛΑΝΚΑ - ΣΑΡΑΓΕΒΟ - ΣΟΒΕΤΟ - ΣΟΦΙΑ - ΤΖΙΜΠΟΥΤΙ - ΤΟΚΥΟ - TΟΛΕΔΟ - TOΡΙΝΟ - ΤΥΝΗΣΙΑ - ΦΛΩΡΕΝΤΙΑ - ΧΙΛΗ