iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑφιερώμαται

iΑrtως Radio

iΑrtως TV

iExodως3

 
Αποστολή του Ως3  
   

ΑΠΟΣΤΟΛΗ

Περού - Στα χνάριαiτων Ίνκας...

Αιθιοπία - Τζιμπουτί με το ...τρένο!

Περού
Στα χνάρια των Ίνκας...

Kείμενο: Oscar Saorin Guajardo
Φωτογραφίες: Lenny Rodriguez
Συνεργάστηκαν: Mario Moyano, Σπύρος Κουρουκλής, Νατάσσα Ξαρχάκου

...Δεν χρειάζεται να είσαι ζωολόγος ούτε ορειβάτης για να απολαύσεις το Περού. το μόνο που χρειάζεται είναι να αφήνεις τον εαυτό σου να ενθουσιάζεται με τα μαγευτικά τοπία. να ενδιαφέρεσαι για την ιστορία τους και να έχεις την παιδική περιπέτεια μέσα σου. έστω και λίγο...

Είναι οι διαφορετικές πτυχές ενός μεγάλου Πολιτισμού που κάνουν το Περού τόσο συναρπαστικό. Mπορείς να περιπλανιέσαι γύρω από τις αποικιακές πόλεις που έχουν διατηρήσει τα κληροδοτήματα των Ισπανών κατακτητών. Mπορείς να επισκεφτείς την αρχαία πρωτεύουσα των Ίνκας την Cuzco ή να ανακαλύψεις την χαμένη πόλη του Μachu Ρicchu. Δε χρειάζεται να παραμείνεις στο Περού για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα για να καταλάβεις την ανεπτυγμένη κουλτούρα που υπήρχε πολύ πριν οι κατακτητές αποβιβαστούν εκεί.
Όλα αυτά υπάρχουν σε μια χώρα που έχει τα πιο εκπληκτικά τοπία που έχω δει. Οπως οι Περουβιανές Άνδεις.
Ανεπιφύλακτα είναι το πιο όμορφο μέρος της νότιου Αμερικής στο οποίο ζουν εκατομμύρια ινδιάνοι που μιλούν ακόμη την αρχαία διάλεκτο των Quechua και διατηρούν ακόμη τον παραδοσιακό τρόπο ζωής.

H ΑΠΟΣΤΟΛΗ
Όλα ξεκίνησαν πριν από μερικούς μήνες. Ήμουν στο Λονδίνο ξαπλωμένος στο καναπέ και έκανα ζάπινκ στη τηλεόραση. Χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο Σπύρος από την Αθήνα, από το "Ως3". Μετά το τι κάνεις, πώς περνάς, κ.λπ. μου λέει «ξέρεις Οscar, μόλις είχαμε κλείσει την ύλη για το περιοδικό εχθές και ήμασταν μεταξύ ποτών, χαλάρωσης και συζήτησης για τους διάφορους χαμένους πολιτισμούς, όταν ξαφνικά ο διευθυντής σύνταξης του περιοδικού, το έριξε έτσι για πλάκα. Ρε! παιδιά... γιατί δεν οργανώνουμε μια αποστολή στο Περού; Ξεσηκωθήκαμε και σκεφτήκαμε αμέσως εσένα!».
Ξεσηκώθηκα και εγώ!
Οργανωθήκαμε και ξεκινήσαμε την αποστολή του "Ως3" στην χώρα των Ίνκας...
Εφτασα βράδυ στην Lima την πρωτεύουσα του Peru, της "Νέας Ισπανίας" και "Πόλη των Βασιλέων" μετά από ένα 'συνδυασμό' πτήσεων, από το Λονδίνο, μετάβαση στην Μαδρίτη και από εκεί στη Lima. Στο αεροδρόμιο συνάντησα τον παλιό μου φίλο και συνεργάτη του περιοδικού στο Μεξικό, Lenny Rodriguez. Θα ήταν ο φωτογράφος της αποστολής.
Η Lima, είναι μια αρκετά μεγάλη πόλη με πληθυσμό άνω των εφτά εκατομμυρίων ανθρώπων και είναι 'περιτριγυρισμένη' θα λέγαμε, από σκόνη. Είναι στολισμένη με κάποια εξαίσια μνημεία και ιστορικά αποικιακά κτήρια που αξίζει να τα επισκεφτεί κανείς. Εμείς, τα είδαμε στα πεταχτά, λίγο πριν πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής καθώς το πλάνο μας ήταν να ταξιδέψουμε την ίδια νύχτα με λεωφορείο -σε σύγκριση με τη φτώχεια της χώρας ήταν το πιο Lux- στο βόρειο μέρος των Cordillera de los Andes, σε ένα χωριό με το όνομα Huaraz, δίπλα απ' το Parque Nacional Huscarαn. Τα περισσότερα από αυτά τα λεωφορεία που σε μεταφέρουν εκεί είναι διαμορφωμένα για μακρινά ταξίδια, σου προσφέρουν ένα πολύ καλό γεύμα και έχουν και ...κρεβάτια.

ΤΟ ΥΨΟΜΕΤΡΟ ΚΑΙ ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΚΟΚΑΣ
Πριν από την αναχώρησή μας, συναντηθήκαμε με τον συνεργάτη του περιοδικού, που τύχαινε να είναι γιατρός, και ήταν ο πρώτος που μας έδωσε τις συμβουλές για το πώς ν' αντιμετωπίσουμε τις ζαλάδες λόγω υψομέτρου, νόσος γνωστή στο Περού ως "soroche" (τα συμπτώματά της ξεκινούν στα 3.000μέτρα). Μας συνέστησε λοιπόν, ταμπλέτες γλυκόζης, φύλλα κόκας καθώς και τσάι από φύλλα κόκας(!). Η κόκα είναι ένα φυτό που καλλιεργείται εδώ και εκατοντάδες χρόνια στις Άνδεις και η τοπική κοινωνία το χρησιμοποιούσε συνέχεια για ν' αντέξει στις δύσκολες κλιματολογικές συνθήκες. Τα φύλλα κόκας ήταν πολύ πικρά και σας διαβεβαιώνουμε πως η επιλογή του τσαγιού από κόκα ήταν πολύ πιο καλή, αλλά ο συνδυασμός των τριών ήταν τελικά ο σύμμαχός μας σε όλο το ταξίδι.

ΣΤΑ 3.000 μ. ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ
Ξεκινήσαμε τα μεσάνυχτα, το ταξίδι κράτησε 6 ώρες και ήταν αρκετά κουραστικό και δύσκολο καθώς οι δρόμοι ήταν σε πολύ κακή κατάσταση από τη στιγμή που βγαίνεις από τον δρόμο της Παναμερικάνας, αυτοκινητόδρομος ο οποίος ξεκινάει από την Αλάσκα! Όταν επιτέλους φτάσαμε καταβεβλημένοι στο Huaraz πήραμε ταξί για την πανσιόν που θα διανυκτερεύαμε. Η πανσιόν άνηκε σε μια οικογένεια, κάλυπτε όλες τις ανάγκες και ήταν ιδιαίτερα καθαρή, φτηνή και με πολύ φιλικό περιβάλλον.
Το Huaraz βρίσκεται σε υψόμετρο άνω των 3.000 μέτρων και εγκλιματίζεσαι δύσκολα ειδικά μετά τη Lima που βρίσκεται στο επίπεδο της θάλασσας. Είναι σημαντικό να ξεκουραστείς για μια δυο μέρες, να περπατάς με αργούς ρυθμούς και ακόμη πιο σημαντικό να μην καταναλώνεις αλκοόλ και να αποφεύγεις τα μεγάλα γεύματα.
Αυτό που επιβάλλεται να δεις στην περιοχή είναι το Εθνικό Πάρκο του Huascaran, με τη λίμνη Lagunas de Llanganuco -στα 3.850μέτρα- που έχει ένα εκπληκτικό τουρκουάζ χρώμα και εκτείνεται μέσα σε τεράστια βουνά που οι κορυφές τους φτάνουν το ύψος των 5.000 μέτρων.
Το χωριό Yungay είναι ακόμη ένα μέρος που αξίζει κάποιος να επισκεφτεί, καθώς θάφτηκε ολοκληρωτικά από χιόνια και βράχους μετά από έναν σεισμό που κράτησε πέντε λεπτά. Πάνω από είκοσι χιλιάδες κάτοικοι χάθηκαν. Υπάρχουν μόνο δύο φοίνικες και ένα κοιμητήριο για να θυμίζουν εκείνη τη καταστροφή.


ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΠΟΔΕΣ ΤΟΥ ΕL MISTI
Από το Huaraz και μετά από δύο μέρες διαμονής επιστρέψαμε με λεωφορείο στη Lima. Από εκεί πήραμε μια εσωτερική πτήση για την Arequipa την "Λευκή Πόλη", νότια του Περού, 300χιλ. μακριά απ' τη Χιλή και τη Βολιβία.
Ήταν ένα ευχάριστο ταξίδι πάνω από τις Άνδεις που διάρκεσε 75 λεπτά (σε σύγκριση με το 18ωρο ταξίδι με το λεωφορείο).
Η Arequipa είναι μια πολύ γοητευτική πόλη χτισμένη στους πρόποδες του ανενεργού ηφαιστείου El Misti, με σοκάκια, όμορφες πλατείες και αποικιακές εκκλησίες. Όταν φτάσαμε εκεί όλοι οι κάτοικοι της ήταν στους δρόμους γιορτάζοντας το Καθολικό Πάσχα συνδυάζοντας το παραδοσιακό Καθολικό Πάσχα με τις παραδόσεις των Ίνκας δημιουργώντας μια μαγευτική ατμόσφαιρα.
Στην Arequipa υπάρχει η γνωστή Μονή της Santa Catalina, μέσα στην οποία Ισπανίδες καλόγριες έχουν φτιάξει δρομάκια που θυμίζουν δρόμους μεγάλων πόλεων της Ισπανίας. Το καλύτερο για αυτή τη περίπτωση θα ήταν να προσλάβετε κάποιον οδηγό (εμείς το κάναμε!) για να σας ξεναγήσει και να σας πει για την ιδιαίτερη καθημερινότητα και τις παραδόσεις των καλογριών. Επίσης αξίζει να περπατήσει κανείς στην πολύχρωμη Plaza de Armas και να θαυμάσει τον επιβλητικό Καθεδρικό Ναό και τα αποικιακά κτήρια.

ME TOYΣ ΚΟΝΔΟΡΕΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΜΑΣ
Υπάρχουν πολλές διαδρομές που μπορείτε να ακολουθήσετε και να φτάσατε σε εντυπωσιακές τοποθεσίες. Δύο από αυτές αξίζουν πραγματικά τον κόπο:
Η κοιλάδα των ηφαιστείων -377χιλ. από τη πόλη, στην οποία μπορείτε να δείτε τους κρατήρες 80 ηφαιστείων, τοπίο όμοιο της σελήνης- και η Colca Canyon Valley.
Εμείς επιλέξαμε τη δεύτερη, 180χιλ. μακριά από τη Arequipa. Η ημερήσια αυτή εκδρομή ήταν μια ευχάριστη εμπειρία καθώς στο πουλμανάκι μαζί μας επέβαιναν και δυο κοπέλες από την Αργεντινή...
Η πρώτη μας στάση ήταν στο Mirador de los Volcanes. Από εκεί μπορούσαμε να διακρίνουμε και να θαυμάσουμε πάνω από πέντε καπνίζοντα ηφαίστεια, διαφορετικών υψομέτρων το καθένα, που οι ηλιαχτίδες του ήλιου πέφτοντας πάνω τους, συνέθεταν ένα υπέροχο τοπίο.
Όταν φτάσαμε στο τελικό προορισμό της εκδρομής, το Colca Canyon -στα 3800μέτρα- το πιο βαθύ φαράγγι του κόσμου, σταθήκαμε σε ένα εξαιρετικό παρατηρητήριο από όπου μπορούσαμε να δούμε τα χαρακτηριστικά πουλιά των Άνδεων, τους Κόνδορες. Καθώς η θερμοκρασία ανέβαινε οι Κόνδορες άρχισαν να πετούν πάνω από τα κεφάλια μας και αισθανθήκαμε τυχεροί που είχαμε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε από τόσο κοντά αυτά τα εκπληκτικά πουλιά.
Δίπλα στο παρατηρητήριο υπάρχουν πλανόδιοι έμποροι χειροποίητων μικροαντικειμένων και σουβενίρ, -πολύ φθηνότερα από οποιοδήποτε άλλο σημείο- και το παζάρεμα σε αυτή την περίπτωση ενδείκνυται.

ΠΑΡΑΤΗΡΩΝΤΑΣ ΤΑ ΛΑΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΞΥΛΙΝΟ ΤΡΕΝΟ
Επιστρέψαμε στην Arequipa το ίδιο απόγευμα, με επόμενο προορισμό τη πόλη Puno που βρίσκεται δίπλα από τη λίμνη Ticicaca, 100χιλ. από το La Paz, της Βολιβίας και είναι η μεγαλύτερη και υψηλότερη στον κόσμο. Το 10ωρο ταξίδι με το τρένο -που έμοιαζε με τα παλιά κλασσικά ξύλινα τρένα εποχής- για το Puno ήταν η καλύτερη μέχρι τότε εμπειρία. (Κλείσαμε πρώτη θέση αφού για τους τουρίστες δεν έδιναν άλλες...).
Η διαδρομή ήταν υπέροχη. Το τοπίο εναλλασσόταν συνεχώς από ψηλά βουνά σε ήρεμες λίμνες και καταπράσινες πεδιάδες με φόντο τις χιονισμένες κορυφές των βουνών.
Όμως, αξέχαστα θα μας μείνουν τα Λάμας που έτρεχαν παράλληλα με το τρένο. Με όλη αυτή την ομορφιά γύρω μας, οι δέκα ώρες πέρασαν πολύ γρήγορα. Μόλις φτάσαμε στο Puno, μια πόλη ιδιαίτερα πολύβουη, πήγαμε κατευθείαν για ύπνο, ώστε να έχουμε δυνάμεις για την επόμενη ημέρα.

ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΠΟΥ ΕΠΙΠΛΕΕΙ
Ξεκούραστοι, νωρίς το πρωί πήραμε τη βάρκα μαζί με λίγους τουρίστες από διάφορα μέρη του κόσμου και διαπλέοντας τη λίμνη κάναμε τη πρώτη μας στάση στο la Isla de los Uros. Ένα νησί από καλάμια που κυριολεκτικά επιπλέει στο νερό, στο οποίο βρίσκεται ένα σχολείο και πολλοί έμποροι που προσπαθούν να σου πουλήσουν όσα περισσότερα χειροποίητα αναμνηστικά μπορούν. Είναι απίστευτη η αίσθηση του να επιπλέεις χωρίς το φοβάσαι να βυθιστείς. Συνεχίσαμε το ταξίδι μας, και μετά από τρεις περίπου ώρες φτάσαμε στο νησί Amantani. Δέσαμε σε ένα μικρό ντόκο που ήταν γεμάτος από οικογένειες που περίμεναν την άφιξη μας. Κατά την αποβίβασή μας, μας χωρίσανε σε ομάδες των τριών, και κάθε ομάδα θα έμενε στο σπίτι μιας από τις οικογένειες για δύο νύχτες.
Οι κάτοικοι του νησιού ζουν στα 4.100 μέτρα και δεν έχουν πρόσβαση σε φρέσκα λαχανικά, ψωμί κτλ. Για αυτό το λόγο εκτιμούν πάρα πολύ να έχεις μαζί σου κάποια από αυτά και να τους τα προσφέρεις. Εκεί παρατηρείς πως με λίγα αυτοί οι άνθρωποι ζουν ευτυχισμένοι...
Το δωμάτιό μας ήταν μια καλύβα φτιαγμένη από ακατέργαστα τούβλα. Δεν υπήρχε ηλεκτρισμός και η τουαλέτα ήταν κυριολεκτικά μια τρύπα στο έδαφος, μα με τόσο φιλικούς και χαρούμενους κατοίκους περάσαμε δυο πραγματικά υπέροχες μέρες και νύχτες. Λίγο πριν την επιστροφή μας στο Puno επισκεφτήκαμε και ένα άλλο κοντινό νησί το Taquile, ευχάριστο μα όχι και ιδιαίτερο.

ΦΤΑΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΟΜΦΑΛΟ ΤΗΣ ΓΗΣ!
Έπειτα σαλπάραμε για το Puno όπου και πήραμε το λεωφορείο για το Cuzco, που βρίσκετε στα 3.400μέτρα και είναι η πρωτεύουσα των Ίνκας την οποία αποκαλούν "Ομφαλό της Γης". Για εμάς, το σημείο αναχώρησης για το διάσημο Inca's Trail, ένα μονοπάτι που θα μας οδηγήσει στο Machu Picchu.
Η διαδρομή για το Cuzco έγινε τη νύχτα και κράτησε σχεδόν πέντε ώρες. Το Cuzco είναι μια υπέροχη πόλη και το συστήνουμε ανεπιφύλακτα. Ήταν το πιο ζωντανό μέρος απ' όλα, με πολλούς νέους, -κυρίως τουρίστες απ' όλο τον κόσμο-, μπαράκια και αμέτρητα Internet Cafι, πράγμα τρομερό εάν ξανασκεφτείς το επίπεδο φτώχειας. Το Cuzco είναι πραγματικά ένα μέρος που μπορείς να κάνεις βόλτες για μέρες χωρίς να βαρεθείς ούτε στιγμή. Η Ισπανική αρχιτεκτονική των κτηρίων, από τον καιρό της αποικιοκρατίας, είναι ίσως η ομορφότερη που είδαμε σε όλη την χώρα. Τα περισσότερα αξιοθέατα βρίσκονται στην κεντρική πλατεία με το όνομα "Plaza de Armas" (ονομασία που συναντούσαμε σε κάθε μέρος που επισκεπτόμασταν).
Μονάχα 2 χιλιόμετρα μακριά από το Cuzco βρίσκεται το επιβλητικό φρούριο του Sacsayhuaman. Αυτό ήταν μέρος ιερό για τους Ίνκας, όπου θυσιάζανε ζώα μια φορά το χρόνο ως δώρο στον Θεό τους, τον Ήλιο. Το φρούριο είναι φτιαγμένο εξ' ολοκλήρου από τεράστιες λαξευμένες πέτρες. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι είναι αδύνατον τα χωρέσει η λεπίδα ενός μαχαιριού μεταξύ των τεράστιων αυτόν ογκόλιθων.

ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ ΣΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΤΩΝ ΙΝΚΑΣ
Στην ευρύτερη περιοχή του Cuzco, βρίσκετε και το πιο σημαντικό αξιοθέατο για τον επισκέπτη. Το λεγόμενο "Inca Trail". Υπάρχουν πολλά τουριστικά γραφεία στο Cuzco στα οποία μπορείς να κλείσεις την τετραήμερη εκδρομή, που έχει για προορισμό το Machu Picchu, την Ιερή πόλη των Ίνκας. Βέβαια υπάρχει και η πιο ξεκούραστη επιλογή, που είναι μονοήμερη και ταξιδεύεις στο χωριό Aguas Calientes (ένα μικρό χωριό 2 χιλιόμετρα μακριά από το Machu Picchu). Εμείς προτιμήσαμε την τετραήμερη όπου και πας περπατώντας, που είναι κατά πολύ περισσότερο ενδιαφέρον και περιπετειώδες.
Για την διαδρομή των 36 χιλιομέτρων, ήταν απαραίτητο να έχεις κάποια στοιχειώδες φυσική κατάσταση, και αυτό γιατί η μορφολογία του εδάφους δυσχέραινε πολύ το περπάτημα.
Ξεκινήσαμε μια ομάδα 20 ατόμων. Ένα μικρό λεωφορείο μας μετέφερε στην αρχή της διαδρομής, και από εκεί συνεχίσαμε με τα πόδια. Μαζί μας υπήρχε μια ομάδα με μάγειρες, οδηγούς, και πολλούς αχθοφόρους που μετέφεραν όλο τον βαρύ εξοπλισμό (σκηνές, φιάλες γκαζιού, φαγητό, νερό κτλ). Μόνο με 5 δολάρια την ημέρα, σου κουβαλάνε και τον ίδιο σου τον σάκο - υπάρχει φτώχεια - (τα αποτελέσματα της παγκοσμιοποίησης τα βλέπεις παντού σε όλη την Νότια Αμερική).
Κατά την διάρκεια της πρώτης ημέρας παρατηρήσαμε τη μορφολογία του εδάφους που άλλαζε χαρακτηριστικά Κατά μήκος της διαδρομής συναντάς εντυπωσιακά ερείπια του πολιτισμού των Ίνκας.
Είναι υπέροχο το ότι πριν φτάσεις στο σημείο διανυκτέρευσης όλα είναι έτοιμα και σε περιμένουν. Οι αχθοφόροι με όλα τα βάρη της εκδρομής προπορεύονταν, αν και τα παπούτσια τους θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ανεπαρκή τουλάχιστον για εμάς. Το φαγητό ήταν υπέροχο -εάν σκεφτεί κανείς τις συνθήκες-, αλλά οι 6 ώρες που περπατούσαμε έπαιξαν σίγουρα σημαντικό ρόλο για την μεγάλη και καθόλου απαιτητική όρεξή μας.
Η δεύτερη μέρα ήταν δυσκολότερη μα ακόμα πιο μαγευτική απ' την πρώτη. Η ανάβαση ήταν απότομη και για να μην σκοντάψεις έπρεπε να την προσέχεις βήμα βήμα. Τελικά, μια διάρκεια τριών ωρών ήταν αρκετή για να χάσουμε όλη την ενέργεια που είχαμε ανακτήσει από την προηγούμενη νύχτα. Η κατανάλωση σοκολάτας είχε γίνει πλέον απαραίτητη... Τσακωθήκαμε για το τελευταίο κομμάτι που είχαμε.
Με το που φτάσαμε στην κορυφή άρχισε η κατάβαση από μια αρχαία πέτρινη (υπερβολικά στενή) σκάλα, που είναι πολύ εύκολο και ας μην έχεις πρόβλημα στα γόνατα να αποκτήσεις, (ιδιαίτερα εάν κουβαλάς ο ίδιος τον σάκο σου!!!).
Η τρίτη μέρα συνεχίστηκε με τα ίδια βραχώδη τοπία, μα δεν κράτησε πολύ γιατί η μορφολογία άλλαξε απότομα και ολοκληρωτικά. Από τις βραχώδεις Άνδεις μπήκαμε στο Rainforest!
Εκεί η υγρασία αυξάνετε με την ίδια ταχύτητα που κάνουν την εμφάνιση τους και τα κουνούπια και προτείνουμε για την αντιμετώπιση τους μια πολύ δυνατή αντικουνουπική κρέμα. Η τοποθεσία που κατασκηνώσαμε ήταν μέσα σε ασυνήθιστη για εμάς, πυκνή βλάστηση. Καταπράσινα βουνά μας περιέβαλαν και δίπλα μας περνούσε ένας αρκετά μεγάλος ποταμός που κάπου... συνδέετε με τον Αμαζόνιο.

MACHU PICCHU!!!
Την επόμενη μέρα ξεκινήσαμε ξημερώματα, στις τέσσερις το πρωί, και στόχος ήταν να φτάσουμε στο Machu Picchu πριν την δύση του ηλίου!
Αυτό ήταν και το πιο μαγικό μέρος της εκδρομής. Το τοπίο γύρω από το Machu Picchu "Παλαιό Βουνό" όπου το ανακάλυψε ο Χιράμ Βινκάμ το 1911, ήταν ιδιαίτερα ομιχλώδες με πυκνά σύννεφα να σε προσπερνούν από παντού. Μα καθώς χτυπούσε ο ήλιος και η θερμοκρασία ανέβαινε, τα σύννεφα άρχιζαν να υψώνονται και η ομίχλη να χάνεται για να εμφανιστεί αμέσως μετά το επιβλητικό Machu Picchu!
Αυτή η ιερή πόλη των Ίνκας βρίσκετε στην πιο ερημική τοποθεσία για αυτό και οι Ισπανοί κατακτητές δεν την βρήκαν ποτέ. Οι Ίνκας πέτυχαν σε αυτό, κανένας κατακτητής δεν την καταστρέψει, αν και κάποιοι ιστορικοί λενε ότι η πόλη εγκαταλείφτηκε λίγο μετά την έλευση τον Ισπανών.
Μια περιήγηση στην ιερή πόλη του Machu Picchu επιβάλλεται και οι λέξεις δεν μπορούν να περιγράψουν την έκπληξη από την οποία διακατέχεσαι.

ΕΝΑ ΑΠΙΘΑΝΟ SPA!!
Μετά το Machu Picchu αρχίσαμε την κατάβαση για το χωριό Aguas Calientes. Ήταν ένα εύκολο ταξίδι (λόγο κατωφέρειας του εδάφους) όπου διέρκησε σχεδόν μια ώρα. Μόνο η υπερβολική ζέστη αλλά και τα άπειρα κουνούπια την έκαναν λιγάκι κουραστική.
Η ανταμοιβή ήρθε με την άφιξη μας. Ένα απίθανο spa, μας περίμενε και όλη η κούραση των τεσσάρων ημερών εξαφανίστηκε μέσα σε πέντε λεπτά. Το ταξίδι από το Αguas Calientes για το Cuzco ήταν πολύ χαλαρωτικό και οι εναλλαγές του τοπίου -εάν σου έχει απομείνει λίγη ενέργεια- αξίζει να τις παρατηρήσεις. Μετά από τέσσερις ώρες φτάσαμε στο Cuzco όπου την επομένη αναχωρήσαμε με αεροπλάνο για την Lima.
Στην Lima περάσαμε λίγες μόνο ώρες. Πολύ όμορφη εκεί είναι η (για μια ακόμα φορά), Plaza de Armas που περιβάλλετε από σοκάκια και πανέμορφα κτήρια, μουσεία και εκκλησίες. Μη παραλείψετε μια επίσκεψη στο Monasterio de San Francisco και τον Καθεδρικό Ναό.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Θα κουβαλάμε πάντα μέσα μας όσα είδαμε στο Περού.
Αυτή η χώρα του Ήλιου, που μοιραστήκαμε την γλώσσα της, που μάθαμε τα ονόματα των νεκρών της και στην οποία ζήσαμε αυτές τις λίγες μέρες μαζί με τους απογόνους των Ίνκας, είναι μια χώρα που θα επιλέγαμε, για να κτίσουμε εκεί τα όνειρα μας.
Δεν ξέρω πώς αλλιώς να περιγράψω αυτό το μοναδικό ταξίδι. Μπορώ να πω πως συνολικά ήταν μια μαγική εμπειρία και σίγουρα μια καλή επιλογή για όσους αρέσκονται στην αληθινή περιπέτεια...
Μετά από την Lima επιστροφή στη πραγματικότητα, πίσω στην Ευρώπη.
Με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, έχουμε αρχίσει να φεύγουμε σιγά-σιγά.
Ετοιμάζουμε τις βαλίτσες μας για την καινούργια αποστολή του Ως3...

 

Περού - Στα χνάριαiτων Ίνκας...

Αιθιοπία - Τζιμπουτί με το ...τρένο!

Αιθιοπία - Τζιμπουτί με το ...τρένο!

Κείμενο: Χαράλαμπος Γκιριτζιώτης
Φωτογραφίες: Χαράλαμπος Γκιριτζιώτης, Στεφανία Μιζάρα
Επιμέλεια κειμένου: Κωσταντής Μιζάρας

...τα περισσότερα βαγόνια ήταν δεξαμενές καυσίμων και μεταφοράς εμπορευμάτων και δύο βαγόνια στο τέλος για τους επιβάτες, ένα ξύλινο και ένα σιδερένιο. Εμείς ήμασταν στο σιδερένιο. Για καθίσματα υπήρχαν ξύλινα παγκάκια, στα οποία χωρούσαν ίσα-ίσα δύο άτομα.., οι τετράγωνες τρύπες στα τοιχώματα έπαιζαν το ρόλο των παραθύρων. Πολύχρωμο πλήθος έμπαινε βιαστικά, κουβαλώντας σακιά, τσάντες και βαλίτσες και σιγά-σιγά ο χώρος γέμισε. Ανθρωποι άρχισαν να κάθονται πάνω στα τσουβάλια τους, αλλά και στο πάτωμα, ενώ άσοι περνούσαν δίπλα ή πάνω, μας κοιτούσαν έκπληκτοι: σπάνια ταξιδεύουν λευκοί με το τρένο...

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ
Ολα ξεκίνησαν από ένα ταξιδιωτικό οδηγό lonely planet, ο οποίος περιλάμβανε την Αιθιοπία, την Ερυθραία και το Τζιμπουτί, τρεις γείτονες χώρες. Αφορμή για το ταξίδι μας στην Ερυθραία ήταν η οριστική απόφαση -του Border Commission στη Χάγη- τον Απρίλιο του 2002, για την συνοριακή γραμμή Ερυθραίας-Αιθιοπίας και το τέλος ενός πολέμου. Οι εχθροπραξίες κράτησαν 30 χρόνια και το τίμημα που πλήρωσε η Ερυθραία για την ελευθερία της ήταν υψηλό, το 1/3 του πληθυσμού οδηγήθηκε στην εξορία, η οικονομία και οι εσωτερικές δομές της χώρας διαλύθηκαν και οι νεκροί ξεπέρασαν τις 65 χιλιάδες. Για τρεις δεκαετίες μια μικρή δύναμη ανταρτών -περίπου 40 χιλιάδων ανθρώπων- αντιστεκόταν σε μία χώρα δέκα φορές μεγαλύτερη, την Αιθιοπία η οποία δεχόταν βοήθεια με σύγχρονο εξοπλισμό από δύο «υπερδυνάμεις» πότε την Αμερική και πότε τη Ρωσία. Περίπου 11 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου πολλά από τα σημάδια δεν έχουν ακόμη επουλωθεί. Το λιμάνι της Massawa, πιο παλιά γνωστό με το όνομα μαργαριτάρι της Ερυθραίας, σήμερα θυμίζει παρακμιακό λιμάνι και στους ερειπωμένους δρόμους βλέπεις μόνο ναυτικούς, ψαράδες και πόρνες. Τα κάποτε πανέμορφα κτίρια, φτιαγμένα από κοράλλια πέφτουν, αν και κατοικούνται ακόμα μισογκρεμισμένα. Η Nakfa, στο βόρειο μέρος της χώρας, είναι ένα μικρό χωριό σε υψόμετρο 1780μ. ανάμεσα στα βουνά Den-Den, τα οποία είναι ακόμα σπαρμένα με νάρκες, υπάρχουν ακόμα οι υπόγειες πόλεις που ζούσαν και πολεμούσαν οι αντάρτες. Ο βετεράνος του πολέμου και οδηγός μας, που «θα μας δείξει τα αξιοθέατα» ζητά να μην απομακρυνόμαστε.
Σφαίρες όπλων, βλήματα τα οποία «δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους»... μέχρι και κόκαλα ανταρτών που ξεχάστηκαν! Η Nakfa αποτελεί ένα ζωντανό μνημείο της ανθρώπινης αντοχής και του θάρρους. Η σημερινή της όψη δεν εντυπωσιάζει, συμβολίζει όμως την αντίσταση της χώρας, στο βαθμό που το νόμισμα της Ερυθραίας πήρε το όνομά της.
Την επόμενη χρονιά μας δόθηκε η -οικονομική- ευκαιρία να ταξιδέψουμε ξανά στην Αφρική, αποφασίσαμε το ταξίδι να τελειώσει με τις δύο τελευταίες χώρες του lonely planet. Αν και δεύτερη φορά για τη Στεφανία ήταν αυτή που επέμενε, εγώ πρόβλημα δεν είχα, υπήρχε και το lonely planet στο σπίτι...και φύγαμε.


ΑΙΘΙΟΠΙΑ: ΚΑΤΟΙΚΗΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟ 3000π.χ.
Η Αιθιοπία έχει μακρά ιστορία που εκτυλίσσεται από την αρχή της ύπαρξης του ανθρώπου στη γη. Ευρήματα ενός από τους πρώτους προγόνους του ανθρώπινου είδους βρέθηκαν στην έρημο Danakil, στη βόρειο-ανατολική Αιθιοπία. Η Αξουμιτική αυτοκρατορία (1000 π.Χ.) ήταν ένας από τους πιο σπουδαίους αρχαίους πολιτισμούς. Στον Μεσαίωνα μεγάλα θρησκευτικά κέντρα άνθισαν σε ολόκληρη τη χώρα, ιδιαίτερα στη Λαλιμπέλα, όπου εκκλησίες σκάφτηκαν μέσα στους βράχους και αποτελούν μνημεία όχι μόνο πίστεως αλλά και σημαντικών αρχιτεκτονικών γνώσεων και τεχνικών ικανοτήτων.

ΤΟ ΝΕΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ
Κανείς δεν ξέρει πότε ακριβώς ιδρύθηκε η Αντις-Αμπέμπα, γιατί ο αυτοκράτορας Μενελίκ ΙΙ αμφιταλαντευόταν πολύ καιρό όσον αφορά την ακριβή τοποθεσία της πόλης. Η ίδρυσή της τοποθετείται γύρω στο 1886. Αρχικά είχε αποφασίσει να χτίσει την πρωτεύουσά του στα γειτονικά βουνά Entoto, όμως η βασίλισσα Taytu προτιμούσε ένα μέρος στους πρόποδες των βουνών που λεγόταν Filwoha (στα αμχαρικά «καυτό νερό») έτσι γύρω στο 1890 ο Μενελίκ εγκατέλειψε τη βουνοκορυφή για να εγκαταστήσει την πρωτεύουσα της χώρας στον τόπο όπου η σύζυγος του είχε ήδη ονομάσει Αντις-Αμπέμπα («Νέο λουλούδι»).

ΣΤΗΝ ΑΙΘΙΟΠΙΑ
Φτάνοντας στην Addis Ababa και εφόσον τυγχάναμε Ελληνικής φιλοξενίας από τον δάσκαλο του σχολείου (Νίκο) της κοινότητας καταφέραμε να βρούμε -σχετικά- γρήγορα πληροφορίες για το επόμενο αρκετά ενδιαφέρον, με τρένο αυτή τη φορά, ταξίδι. Οι απόψεις για το αν θα μπορούσαμε να φτάσουμε στο Τζιμπουτί με τρένο, δεν ήταν και πολύ ενθαρρυντικές. Ακούγοντας ο Νίκος το δρομολόγιο είπε «δεν παίρνετε ένα αεροπλάνο ρε παιδιά είναι κρίμα». Την επόμενη το πρωί -αλλά πολύ πρωί- πήραμε το λεωφορείο για τη Dire Dawa, διάρκεια ταξιδιού 12 ώρες.

ΤΙ ΩΡΑ ΦΕΥΓΕΙ; ...ΟΤΑΝ ΓΕΜΙΣΕΙ!
Την επόμενη μέρα φύγαμε πριν ξημερώσει από το σπίτι και φτάσαμε γρήγορα στον σταθμό. Μόλις που ξημέρωνε και ο κόσμος έτρεχε πάνω-κάτω ψάχνοντας να βρει το σωστό λεωφορείο, σε μια τεράστια αλάνα γεμάτη κόσμο και λεωφορεία... Σκόνη είχε σηκωθεί από τις εξατμίσεις και μαζί με τη μαυρίλα που έβγαζαν όλα μαζί, είχε δημιουργηθεί ένα σύννεφο που φαινόταν αρκετά μέτρα πριν μπεις -αναγκαστικά- για να πάρεις το εισιτήριο σου. Ο ταμίας μόλις μας είδε και του είπαμε ότι θέλουμε δύο εισιτήρια για την Dire Dawa γέλασε και φώναξε ένα παππού από το πίσω γραφείο, έκοψε τα εισιτήρια, του τα έδωσε και ο τελευταίος μας πήγε στο λεωφορείο... Κάτι σαν καλή τύχη φάνηκε να έκανε με νοήματα ο παππούς και μας άφησε έξω από ένα, κατά τα άλλα, φρεσκοβαμμένο λεωφορείο. Οι πόρτες του άνοιξαν αρκετή ώρα μετά, το αναμμένων πλήθος μπήκε, αλλά το λεωφορείο δεν γέμισε... ο οδηγός από έξω φώναζε για τους τελευταίους επιβάτες... Ξέραμε ότι το λεωφορείο φεύγει στις 6 το πρωί... η ώρα είχε πάει 8 και ακόμα τίποτα, ο οδηγός επέμενε να βρει τους τελευταίους επιβάτες. Μέσα στο λεωφορείο είδη άρχισαν οι πρώτες γνωριμίες και με την πρώτη ευκαιρία ρώτησα τον δίπλα μου τι ώρα θα φύγουμε, «ότι ώρα γεμίσει » μου είπε !!! και με κέρασε μια αρμαθιά φύλλα chat που κι αυτός, όπως σχεδόν όλοι είχε στα χέρια του. Το chat είναι το «εθνικό ναρκωτικό» του γειτονικού Τζιμπουτί, που καλλιεργείται σε τεράστιες ποσότητες στην Αιθιοπία. Το πολύχρωμο λεωφορείο ξεκίνησε μετά από αρκετή ώρα -αφού ήταν πλέον γεμάτο κόσμο-. Αργά... αλλά σταθερά πήραμε τον δρόμο προς την Dire Dawa, κάνοντας αρκετές στάσεις, όχι μόνο για να ανεβοκατέβουν διάφοροι από τους επιβάτες αλλά και για να αγοράσουμε chat σε περιοχές που φημίζονταν για καλή ποιότητα. Στην Dire Dawa φτάσαμε αναζητώντας ένα κρεβάτι και μόνο, άλλωστε την επόμενη μέρα έπρεπε να πάρουμε το τρένο.

ΤΟ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ ΤΕΡΑΣ
Το 1890 ο Ελβετός τεχνικός του αυτοκράτορα Μενελίκ Alfred Ilg οραματίσθηκε ένα σιδηρόδρομο 800 χλμ. που θα ένωνε την Αιθιοπική πρωτεύουσα με το Τζιμπουτί και την Ερυθρά θάλασσα. Διασχίζοντας τα αφιλόξενα βουνά της Αιθιοπίας, ο σιδηρόδρομος θα έδινε τη λύση στο μεγάλο πρόβλημα της απομόνωσης των ορεινών περιοχών. Η πραγματοποίηση του έργου αυτού είχε περισσότερες δυσκολίες από όσο είχαν φανταστεί: κάθε χιλιόμετρο χρειαζόταν περισσότερο από εβδομήντα τόνους σιδηρογραμμές και τηλεγραφικούς στύλους επίσης μεγάλες ποσότητες τσιμέντου, άμμου και νερού. Πανάκριβα μέταλλα χρησιμοποιήθηκαν για τα υποστρώματα, τα οποία ήταν αναγκαία για την προστασία από τους τερμίτες. Για να κατεβάσουν το κόστος, αναγκάστηκαν να μικρύνουν την απόσταση των δύο γραμμών, κάνοντάς τες αρκετά ασταθείς, ενώ για το δυσκολότερο κομμάτι της διαδρομής χρειάστηκε να κατασκευασθούν 22 τούνελ. Κατά τη διάρκεια της κατασκευής του, οι ιθαγενείς Afar, που έβλεπαν το σιδερένιο τέρας να καταπατεί τη γη τους, έκαναν απελπισμένες ενέργειες να το σταματήσουν, σκοτώνοντας εργάτες και κλέβοντας υλικά. Μετά από 20 χρόνια δουλειάς το έργο ολοκληρώθηκε.
Σήμερα ο σιδηρόδρομος συνεχίζει να παίζει σημαντικό ρόλο στην οικονομία της Αιθιοπίας ειδικά αφότου έκλεισαν τα σύνορα μεταξύ Ερυθραίας και Αιθιοπίας. Ο σιδηρόδρομος εξυπηρετεί μεγάλο μέρος από τις εισαγωγές και εξαγωγές της χώρας προς την Ερυθρά Θάλασσα.

ΚΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΡΧΙΖΕΙ...

Το πρωί ρωτήσαμε τον ξενοδόχο για το τρένο, αφού δεν υπήρχε κανείς στον σταθμό. Αυτός με τη σειρά του, μας σύστησε στον Doudou, «το τουριστικό γραφείο» της πόλης. Ο Doudou λοιπόν μας είπε ότι ένα τρένο cargo φεύγει κατά τις τρεις το μεσημέρι για το Τζιμπουτί, το ταξίδι διαρκεί περίπου 20 ώρες και υπάρχουν βαγόνια μόνο 3ης θέσης. Μας καθησύχασε όμως λέγοντας μας ότι θα μας βρει αυτός καλές θέσεις, (σημ. το εισιτήριο δεν σου εξασφάλιζε θέση). Το τρένο έφτασε στον σταθμό στην ώρα του και ο Doudou, μας έκανε νόημα να πλησιάσουμε. Περάσαμε από μία μικρή πόρτα και τρέχοντας, προλάβαμε να μπούμε πριν το πλήθος, το οποίο είχε στριμωχτεί στην είσοδο του σταθμού με τα καλάθια και τα γεμάτα πράγματα τσουβάλια τους. Μπήκαμε στο βαγόνι και «το τουριστικό γραφείο» μας έδειξε τις θέσεις μας, εξηγώντας ότι αυτές είναι οι καλύτερες γιατί θα ταξιδεύαμε δίπλα στους φαντάρους και «Μην αφήσετε κανέναν να κάτσει ανάμεσά σας!!!». Αφού τακτοποιηθήκαμε και σιγουρέψαμε τις θέσεις αρχίσαμε να παρατηρούμε το τρένο. Τα περισσότερα βαγόνια ήταν δεξαμενές καυσίμων και μεταφοράς εμπορευμάτων και δυο βαγόνια στο τέλος για τους επιβάτες, ένα ξύλινο και ένα σιδερένιο. Εμείς ήμασταν στο σιδερένιο. Για καθίσματα υπήρχαν ξύλινα παγκάκια, στα οποία χωρούσαν ίσα -ίσα δυο άτομα. Οι τετράγωνες τρύπες στα τοιχώματα έπαιζαν το ρόλο των παραθύρων. Πολύχρωμο πλήθος έμπαινε βιαστικά, κουβαλώντας σακιά, τσάντες και βαλίτσες και σιγά-σιγά ο χώρος γέμισε. Άνθρωποι άρχισαν να κάθονται πάνω στα τσουβάλια τους, αλλά και στο πάτωμα, ενώ όσοι περνούσαν δίπλα ή πάνω, μας κοιτούσαν έκπληκτοι: σπάνια ταξιδεύουν λευκοί με το τρένο.
Με τη γνωστή καθυστέρηση τουλάχιστον δύο ωρών και αφού έγινε ο απαραίτητος έλεγχος, το τρένο ξεκίνησε. Καθώς φεύγαμε από τον σταθμό κάποιοι άρχισαν να τρέχουν πίσω από το τρένο και να σκαρφαλώνουν χωρίς πολλές δυσκολίες λόγω της μικρής ταχύτητας και της έλλειψης τζαμιών στα παράθυρα. Εκτός από τα πράγματα που ήταν στον διάδρομο και κάτω από τις θέσεις μας, υπήρχαν και οι μικρότεροι επιβάτες του τρένου που καθόντουσαν σιωπηλοί και μας κοιτούσαν ανάμεσα από τους μπόγους. Πολλοί ταξίδευαν και έξω από το τρένο πιασμένοι στις πόρτες.
Δεν προλάβαμε να κάνουμε ούτε 5 χλμ. και το τρένο ξαφνικά σταμάτησε, οι στρατιώτες πετάχτηκαν έξω και άρχισαν να τρέχουν, ακούστηκαν πυροβολισμοί και όλοι βγήκαν στα παράθυρα να δουν τι γίνεται. Μετά από λίγο ήρθαν κάποιοι στρατιώτες ανέβασαν στο βαγόνι ένα νεαρό κατατρομαγμένο από τις κλωτσιές που είχε φάει και τον έβαλαν στο πάτωμα μπροστά μας... Προσπάθησε να κλέψει ένα πορτοφόλι. Το τρένο ξεκίνησε πάλι αλλά κάποιοι στρατιώτες δεν είχαν προλάβει να ανέβουν, ο μόνος τρόπος για να δώσουν σήμα στον μηχανοδηγό και να σταματήσει πάλι ήταν να βγει ο επικεφαλής στο παράθυρο και να πυροβολήσει στον αέρα. Το τρένο σταμάτησε αρκετά μακριά από το σημείο που είχαμε ξεχάσει τους στρατιώτες, αυτοί μπήκαν λαχανιασμένοι από το τρέξιμο και όλοι μαζί πια συνεχίσαμε το ταξίδι μας
Το φως άρχισε να πέφτει και ο κόσμος άρχισε να ετοιμάζεται για ύπνο, οι ταξιδιώτες έβγαζαν τα πολύχρωμα πανιά που κουβαλούν μαζί τους και τυλίγονταν, ξεδίπλωναν αυτοσχέδια στρώματα και ξάπλωναν στο πάτωμα του βαγονιού, μοιάζοντας με τους μπόγους τους.
Όταν η νύχτα έπεσε για τα καλά, το βαγόνι φωτιζόταν μόνο από το φως του φεγγαριού, αλλά και από κάτι δεσμίδες φωτός που άναβαν και έσβηναν γρήγορα σαν σήματα μέσα στη νύχτα. Οι σταθμοί που σταματούσαμε, δεν φαίνονταν σχεδόν καθόλου αφού δεν υπήρχε φως, οι μικροί φακοί που άναβαν μόλις το τρένο σταματούσε, φώτιζαν τους ανθρώπους από κάτω που πουλούσαν γάλα καμήλας και ζαχαροκάλαμα καθώς και κομμάτια ψημένο κρέας αντί για τα σάντουιτς όπως έχουμε συνηθίσει. Οι στρατιώτες συνέχιζαν να φέρνουν μικροκλέφτες και αφού τους περνούσαν ένα χέρι ξύλο τους κατέβαζαν στον επόμενο σταθμό (και από εκεί χάναμε τα ίχνη τους).
Τα ξύλινα καθίσματα δεν ήταν καθόλου βολικά και με τη σκέψη και μόνο ότι θα κατέβουμε μετά από 20 ώρες από το τρένο, δεν αργήσαμε να βρεθούμε κι εμείς στο πάτωμα, πάνω στις αποσκευές μας (που ήταν και μια λύση για να τις βρούμε ακέραιες το πρωί). Περίπου στις 2:30 τα ξημερώματα και αφού είχαμε περάσει το κομμάτι της ερήμου της Αιθιοπίας, σταματήσαμε στα σύνορα μέχρι τις 05:00 το πρωί που ολοκληρώθηκαν οι τελωνιακοί έλεγχοι. Το ξημέρωμα μας βρήκε στην έρημο από την πλευρά του Τζιμπουτί και στο βαγόνι μας οι έμποροι του chat άρχισαν να ετοιμάζονται για δουλειά. Στους σταθμούς τώρα, η «ροή» είχε αλλάξει, κάθε φορά που το τρένο σταματούσε οι «μέσα» έβγαζαν από τα τσουβάλια τους μάτσα από chat και τα πουλούσαν στους «έξω», ή πολλές φορές τα αντάλλαζαν με λαθραία εμπορεύματα όπως: ρύζι, μακαρόνια, αλεύρι και άλλα τρόφιμα -από διάφορες ανθρωπιστικές οργανώσεις- που δεν βρήκαν ποτέ τον προορισμό τους. Το τρένο έφτασε περίπου στις 7 το απόγευμα στο Τζιμπουτί και παραπατώντας προσπαθήσαμε να βρούμε ένα καφενείο να ανασυνταχθούμε...

ΤΖΙΜΠΟΥΤΙ... ΕΝΑΣ ΩΚΕΑΝΟΣ ΣΕ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
Στο σημείο όπου ενώνονται τρεις από τους οκτώ τεκτονικούς άξονες (ο αφρικανικός, ο σομαλιανός και ο αραβικός), βρίσκεται το Τζιμπουτί και στα εδάφη του, τα ηφαίστεια Kammourta (τελευταία ενεργοποίηση το 1928) και Ardoukoba. Το ηφαίστειο Ardoukoba βρίσκεται σε μια βουνοκορφή η οποία υψώνεται 298 μ. από το επίπεδο της θάλασσας, περίπου 100 χλμ. δυτικά της πόλης του Τζιμπουτί και η τελευταία φορά που «...ανέδειξε υλικά διάπυρα, αέρια, υγρά και στερεά, μετά φαινομένων βίαιων και εκρηκτικών» ήταν το 1978, οπότε και -μετά από μια βδομάδα δραστηριότητας- άφησε ένα άνοιγμα περίπου 2 μ. απ' όπου αναδεύουν ακόμα αέρια. Ήταν η πρώτη ενεργοποίηση του Ardoukoba σε διάρκεια 3000 χρόνων. Φυσικά το ηφαίστειο ορίζεται από τους τρεις τεκτονικούς άξονες που σχηματίζονται από τις ισάριθμες τεκτονικές πλάκες.
Έχοντας απόκλιση 120ο μεταξύ τους, οι άξονες, επηρεάζουν την επιφάνεια -και λόγω των δικών τους κινήσεων- αλλά και λόγω των πλακών της Ερυθράς Θάλασσας και του κόλπου του Άντεν, και αυτό γιατί οι δυο τελευταίες κινούνται 2 χιλιοστά το χρόνο γρηγορότερα από την Αφρικανική Πλάκα. Το αποτέλεσμα είναι ότι το Τζιμπουτί είναι η μοναδική «γέφυρα» που ενώνει την Αφρικανική και την Ευρασιατική Πλάκα. Αυτή η απομάκρυνση είναι που έχει δραστηριοποιήσει ένα μεγάλο αριθμό γεωλόγων και σεισμολόγων, οι οποίοι έχουν εγκατασταθεί μόνιμα στην Αφρικανική χώρα και που έχει δώσει στο Τζιμπουτί ονομασίες όπως: «φυσικό εργαστήριο» και «ανοιχτό βιβλίο γεωλογίας», αλλά αυτή η απομάκρυνση των δυο τεκτονικών πλακών είναι που -εικάζεται- ότι σε 6 με 7 εκατομμύρια χρόνια θα δημιουργήσει ένα καινούργιο ωκεανό. Η γέννηση, ασφαλώς, δεν θα τελεστεί εν ριπή οφθαλμού, όμως ήδη θαλασσινό νερό από τον κόλπο Tadjoura (ανατολικά της πόλης του Τζιμπουτί) και τον κόλπο του Άντεν (δυτικά) έχει αρχίσει να εισρέει στον τεκτονικό άξονα που οδηγεί μέχρι τη Μεσόγειο. Ο ωκεανός που ήδη -αν και μάλλον πρόωρα- έχει ονομαστεί Eritrean Ocean (Ερυθραίος Ωκεανός), υπολογίζεται ότι θα είναι περίπου αντίστοιχου μεγέθους με τον Ατλαντικό... αυτό σε 200 εκατομμύρια χρόνια.

ΤΟ CHAT ΣΤΟ ΤΖΙΜΠΟΥΤΙ
Το «εθνικό ναρκωτικό» που ουσιαστικά είναι τα φύλλα του δέντρου Catha Edulis που πρωτοφύτρωσε στην Αιθιοπία, χωρίς δυσκολία απορροφά το 1/3 του συναλλάγματος της χώρας, είναι καταχωρημένο στα «μαλακά» και προφέρεται επίσης «κουάτ» ή «κάτ».
Το chat έρχεται από την Αιθιοπία κάθε μέρα, λίγο μετά το μεσημέρι. Εκτός από το νόμιμο που φθάνει με αεροπλάνο, υπάρχουν και αυτοί που το φέρνουν παράνομα από τα σύνορα με δικά τους αυτοκίνητα. Με την άφιξη του τσατ, οι δημόσιες υπηρεσίες και οι ιδιωτικές επιχειρήσεις κλείνουν, τα μικρά φορτηγά κάνουν κυριολεκτικά αγώνα δρόμου για να εφοδιάσουν με χιλιάδες αρμάδες chat την πόλη. Είναι ίσως η τελευταία αλλά και η σημαντικότερη αγορά που θα κάνουν οι περισσότεροι κάτοικοι της πόλης-λιμάνι πριν πάνε στα σπίτια τους
Το τσατ είναι ένα φυσικό διεγερτικό που περιέχει cathinone, μια φυσική αμφεταμίνη που προκαλεί νάρκωση όταν μασήσεις τα φύλλα για αρκετή ώρα. Περιέχονται επίσης αμφεταμινοειδή αλκαλοειδή και αυτά ευθύνονται για τα ψυχοσωματικά αποτελέσματα (ανορεξία, χαρά, ευφορία). Η επήρειά του ξεκινά τα πρώτα 15 λεπτά που το μασάς, αλλά η μεγαλύτερη επίδραση έρχεται μετά από 3 ώρες μασήματος... και η όλη φάση μπορεί να κρατήσει και ως και 24 ώρες.
Στον στρατό του Τζιμπουτί η χρήση ξεπερνά το 84%. Αν και πολλά στελέχη της κυβέρνησης μπορεί να διαφωνούν με τη χρήση του τσατ, το πολιτικό κόστος είναι πολύ μεγάλο για να επιχειρήσουν να το απαγορεύσουν. Σε μία συνέντευξη στο Reuters ο υπουργός οικονομίας του Τζιμπουτί, ο οποίος δεν κάνει χρήση δήλωσε: «Το τσατ είναι η δικιά μας μπύρα, το χρησιμοποιούμε για να κοινωνικοποιούμαστε. Είναι ενταγμένο στις αστικές μας συνήθειες. Μπορεί να προκαλεί κάποια προβλήματα στην υγεία, αλλά βοηθάει τους ανθρώπους που δουλεύουν πολλές ώρες (;) να κρατούν το ρυθμό» !

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
Επιστρέψαμε στην Αιθιοπία μετά από 20 μέρες. Το «έλα» ήταν αντίστοιχα δύσκολο με το «πήγαινε», απλά υπήρχε πλέον η εμπειρία, και αναγκαστικά οι επόμενες μέρες στην Addis Ababa, αναλώθηκαν πιο πολύ στον βωμό της ξεκούρασης, παρά στη δουλεία. Επόμενος προορισμός Αθήνα.
Πρώτη δουλειά, να εμφανίσουμε τα φιλμ, δεύτερη να κοπούν και να γίνει η επιλογή. Σ' αυτή τη διαδικασία το να έχεις φίλους βοηθάει. Κάνεις καλλίτερη επιλογή εικόνων, όταν εξιστορείς διαδρομές και περιπέτειες. Αδιαμφισβήτητα, η καλύτερη των καλυτέρων, ήταν η «Οδύσσεια» του τρένου. Στους επόμενους μήνες και μετά από πολλές επαναλήψεις το ταξίδι είχε μπει ήδη στο πίσω μέρος του μυαλού... ήταν και η προετοιμασία για Ζάμπια και Μαλάουι (ναι! πάλι Αφρική), παρόλα αυτά η ιστορία του τρένου επανήλθε τουλάχιστον δύο φορές... Μια, ανεβαίνοντας στη συμπρωτεύουσα με τον καρβουνιάρη -ακούγοντας τα «άκυρα» παράπονα μιας γιαγιάς για την «ταλαιπωρία»-. Και η δεύτερη, όταν δεχτήκαμε ένα τηλεφώνημα από την πρεσβεία της Αιθιοπίας, η οποία μας παρακαλούσε να δώσουμε πληροφορίες για το 24ωρο ταξίδι... Όπως μας είπαν : «Δεν γνωρίζουμε άλλους Έλληνες να το έχουν κάνει»...


ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ ΣΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ ΩΣ3: ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ - AMAZONIOΣ - ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ - ART HOTELS - ART PARIS - ART KOLOGNE - ΑΙΘΙΟΠΙΑ - ANΔΑΛΟΥΣΙΑ - ΑΦΡΙΚΗ - ΒΑΛΚΑΝΙA - ΒΑΝΟΥΑΤΟΥ ΝΟΤΙΟΣ ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ - ΒΑΛΧΑΛΛΑ - ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ - ΒΕΝΕΤΙΑ - ΒΕΡΟΛΙΝΟ - ΒΕΡΟΝΑ - BΡΥΞΕΛΛΕΣ - CARTAGENA - ESPIRITU SANTO - INΔΙΕΣ - ΙΣΛΑΝΔΙΑ - ΙΡΑΚ - ΙΡΑΝ - ΚΑΪΡΟ - ΚΑΡΑΪΒΙΚΗ - ΚΟΥΒΑ - ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ - ΝΕΙΛΟΣ - ΝΟΤΙΟΣ ΑΦΡΙΚΗ - ΙΣΗΜΕΡΙΝΟΣ - KASSEL - KOΛΟΜΒΙΑ - ΚΟΠΕΝΧΑΓΗ - ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ - ΛΟΝΔΙΝΟ - ΜΑΔΡΙΤΗ - ΜΑΛΑΟΥΙ - ΜΟΣΧΑ - ΝΟΡΒΗΓΙΑ - ΟΔΗΣΣΟΣ - ΟΥΓΚΑΝΤΑ - ΠΑΡΙΣΙ - ΠΕΡΓΑΜΟΣ - ΠΕΡΟΥ - ΠΙΖΑ - ΡΑΡΟΤΟΝΓΚΑ - RAPA NUI, TA ΝΗΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ - ΣΑΝΤΙΑΓΟ - ΣΜΥΡΝΗ - ΣΡΙ ΛΑΝΚΑ - ΣΑΡΑΓΕΒΟ - ΣΟΒΕΤΟ - ΣΟΦΙΑ - ΤΖΙΜΠΟΥΤΙ - ΤΟΚΥΟ - TΟΛΕΔΟ - TOΡΙΝΟ - ΤΥΝΗΣΙΑ - ΦΛΩΡΕΝΤΙΑ - ΧΙΛΗ

 

 
Μάιος 2014
Editorial
Περιεχόμενα
Παράθυροiμεiθέα
του Γιώργου Ανδρέου
Διογένους Λέξεις
του Διογένη Δασκάλου
Ρεύμα...
του Σπύρου Ορνεράκη
Σκάντζα Βάρδια
του Μπάμπη Ξαρχάκου
Ζαπink
του Soloup
Ταξίδιiστοiχρόνο
του Νίκου Ζερβονικολάκη
Χώστρια
της Νοέλ Μπάξερ
Ωστρικήiσκόνη
Συνεντεύξεις
Λόγιαiστοiχαρτί
Πολιτική
ΑποστολήιτουιΩς3
Βιβλίο
Τόπος
Ζωντανόςiπλανήτης
Μουσική
Θέατρο
Κινηματογράφος
Εικαστικά
Χορός
Φωτογραφία
Φεστιβάλ

Αrtως Radio
Μουσική, Συνεντεύξεις, Θέατρο, Λόγια στον αέρα...
Αφιερώματα
Οι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο!