Βιβλίο

Θέατρο

Μουσική

Κινηματογράφος

Εικαστικά

Χορός

Φωτογραφία


Απολαύστε υπεύθυνα


Απολαύστε υπεύθυνα


Απολαύστε υπεύθυνα


1998 - 2015
ο πολιτισμός ως έχει!

 

 
Θέατρο Σεπτέμβριος 2016
   
Αφιέρωμα

Ιάκωβος Καμπανέλλης

Επιμέλεια: Νατάσα Ξαρχάκου
Κείμενα: Νίκος Βιδάλης, Γιώργος Νικολαϊδης, Κώστας Γεωργουσόπουλος, Ζωή Πολίτη
Ηχητικά ντοκουμέντα: Μετάδοση θεατρικών παραστάσεων «H αυλή των θαυμάτων», «Έβδομη μέρα της δημιουργίας», «Ο μπαμπάς ο πόλεμος»
Μουσική επιμέλεια: Άρης Δούκας

O Ιάκωβος Καμπανέλλης δεν θεωρείται άδικα ο θεμελιωτής της μεταπολεμικής ελληνικής δραματουργίας. Με θεατρικά έργα όπως «Χορός Πάνω στα Στάχυα», «Η Αυλή των Θαυμάτων», «Παραμύθι Χωρίς Όνομα», το εμβληματικό «Μεγάλο Μας Τσίρκο» που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή, αλλά και με σενάρια ταινιών όπως εκείνο για τον «Δράκο» του Νίκου Κούνδουρου, η «Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη - που βασίστηκε στο θεατρικό του «Η Στέλλα με τα Κόκκινα Γάντια» - αλλά και το «Κορίτσια στον Ήλιο» του Βασίλη Γεωργιάδη, ο Καμπανέλλης άφησε μια πλούσια παρακαταθήκη για τις νεότερες γενιές ηθοποιών, σκηνοθετών και βέβαια θεατών.
Μεγάλη είναι η συμβολή του στο ελληνικό τραγούδι αφού έγραψε δεκάδες στίχους για τις ανάγκες (κυρίως) των έργων του συνδημιούργησε με μεγάλους συνθέτες (Μάνος Χατζιδάκις, Μίκης Θεοδωράκης, Σταύρος Ξαρχάκος). Μια σειρά κομματιών που έχουν ως σήμερα γνωρίσει πολλές επανεκτελέσεις: «Μαργαρίτα Μαγιοπούλα», «Το Ψωμί είναι στο Τραπέζι», «Στρώσε το Στρώμα Σου», «Ρίχνω την Καρδιά μου στο Πηγάδι».
Ξεχωριστά είναι τα τραγούδια που έγραψε ο Καμπανέλλης με τον Μίκη Θεοδωράκη για τον κύκλο «Η Μπαλάντα του Μαουντχάουζεν» όπου ερμήνευσε η Μαρία Φαραντούρη που βασίζονται σε «καταστάσεις» που περιγράφονταν στο χρονικό «Μαουντχάουζεν», που αποτύπωνε τις αναμνήσεις του Καμπανέλλη από το ομώνυμο στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί στην Αυστρία όπου βρέθηκε κρατούμενος από το 1943 έως το 1945...


Το στημόνι και το υφάδι στο έργο του Καμπανέλλη
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Ο Καμπανέλλης δεν αρκείται στις τοιχογραφίες, δεν εξαντλείται στις περιγραφές δεν καταγράφει κάνει απογραφή και προβαίνει σε αποσβέσεις. Ο ρεαλισμός του είναι κριτικός και το θέατρό του έχει πρόθεση. Χωρίς να είναι προγραμματικός, δομεί για να εξηγήσει. Με καημό, βαθιά τραυματισμένος, όλος συμπόνοια για τα πρόσωπά του, έτοιμος να κατανοήσει, όχι όμως και να παραβλέψει, ερμηνεύει την εποχή του και τις καταστάσεις, όχι εποπτεύοντας αλλά μετέχοντας.
Χωρίς να είναι θεωρητικός ανακαλύπτει τη διαλεκτική μέσα από τη θεατρική σύγκρουση και οικοδομώντας την πλοκή αποδεσμεύει τις αντιφάσεις και τις αντινομίες του νεοελληνικού βίου και του νεοελληνικού χαρακτήρα.
Κανένας χαρακτήρας του δεν είναι μονοσήμαντος είναι γεμάτος αδιέξοδα, κοινωνικά πλέγματα και πάντα εξηγείται μέσα από τις καταστάσεις. Πίσω όμως από τις δοσμένες καταστάσεις των έργων του υπάρχει και μαζί τους εξηγείται η ιστορική και κοινωνική ελληνική συγκυρία.
Η μεταπολεμική μας εμπλοκή, τα εθνικά μας σύνδρομα, η αίσθηση να είσαι εξόριστος στον τόπο σου, το καπετανιλίκι, η μαστροπεία σαν τρόπος ζωής, ο αναίτιος θάνατος, η εμφύλια πληγή, η βουλιμία για το κέρδος, η κερδοσκοπία ως πολιτική βούληση,  η αυθεντία της ρίζας και ο ριζοσπαστισμός της μπουλντόζας, το αγοραίο αίσθημα και η αναισθησία της αγοράς, ο θάνατος για χάρη της μέλλουσας ευτυχίας και ο καθημερινός θάνατος για χάρη της παρούσας ευτυχίας, το όνειρο κόντρα στην πραγματικότητα, η πραγματικότητα που δολοφονεί τα όνειρα στον ύπνο, η ντροπή μας, το χάλι μας και οι μάρτυρές μας, το ποινικό μας μητρώο και το αγιολόγιό μας γίνονται εικόνες ιθαγενείς στην τριλογία του Καμπανέλλη.
Αν στα πρώιμα αυτά έργα υπήρχε ένας τεχνικότερος χειρισμός κάποιων λύσεων [...] θα μπορούσαμε να μιλάμε για εντέλεια.
Όταν όμως έχεις την τελική σκηνή της «Εβδόμης μέρας της Δημιουργίας» που είναι αυθεντική λαϊκή τραγωδία, όταν έχεις την αγρυπνία της «Ηλικίας της νύχτας», όταν έχεις ολόκληρη την «Αυλή των θαυμάτων», όταν έχεις τον Ιορδάνη και το Στέλιο, τα παραπληρώματα της νεοελληνικής κοινωνικής πινακοθήκης, έχεις θέατρο μεγάλο, δηλ. λαϊκό θέατρο.
Και ο Καμπανέλλης μας πίστωσε με ένα τέτοιο θέατρο. Είμαστε χρεώστες.
Κώστας Γεωργουσόπουλος

 

Εργογραφία

Θέατρο

1950

Χορός πάνω στα στάχυα *

1956

Έβδομη μέρα της δημιουργίας

1957

Αυτός και το πανταλόνι του

1957

Η αυλή των θαυμάτων

1959

Η ηλικία της νύχτας

1959

Το παραμύθι χωρίς όνομα

1960

Ο γορίλλας και η Ορτανσία

1963

Η γειτονιά των Αγγέλων *

1965

Βίβα Ασπασία

1966

Οδυσσέα γύρισε σπίτι

1972

Η αποικία των τιμωρημένων *

1972

Ασπασία *

1973

Το Μεγάλο μας Τσίρκο

1974

Το κουκί και το ρεβύθι *

1975

Ο Εχθρός Λαός

1976

Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα
Τα μέρη:
Ο πανηγυρικός
Ο πιστός άνθρωπος
Η γυναίκα και ο Λάθος
Ο άνθρωπος και το κάδρο

1978

Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού

1980

Ο μπαμπάς ο πόλεμος

1987

Η Οδός

1988

Ο αόρατος θίασος

1990

Ο δρόμος περνά από μέσα

1993

Ο Δείπνος (γενικός τίτλος)
Τα μέρη:
Γράμμα στον Ορέστη
Ο Δείπνος
Πάροδος Θηβών

 

 

1995

Στη Χώρα Ίψεν

1996

Ο διάλογος

1996

Ποιος ήταν ο Κύριος;

1997

Ο Κανείς και οι Κύκλωπες

1997

Ο επικήδειος

1997

Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια

1997

Η τελευταία πράξη

1998

Μια συνάντηση κάπου αλλού

2002

Μια κωμωδία

2005

Οι δύσκολες νύχτες του κυρίου Θωμά


Κινηματογράφος

1955

Στέλλα (σε συνεργασία)

Σκηνοθεσία: Μιχάλη Κακογιάννη

1956

Ο Δράκος

Σκηνοθεσία: Νίκου Κούνδουρου

1956

Οι Άσσοι του γηπέδου

Σκηνοθεσία: Βασίλη Γεωργιάδη

1956

Η Αρπαγή της Περσεφόνης

Σκηνοθεσία: Γρηγόρη Γρηγορίου

1956

Δολλάρια και Όνειρα

Σκηνοθεσία: Ίων Νταϊφάς

1957

Το Αμαξάκι (σε συνεργασία)

Σκηνοθεσία: Ντίνου Δημόπουλου

1958

Η Λίμνη των Πόθων (σε συνεργασία)

Σκηνοθεσία: Γιώργου Ζερβού

1959

Το Ποτάμι (σε συνεργασία)

Σκηνοθεσία: Νίκου Κούνδουρου

1960

Η Χιονάτη και τα Εφτά Γεροντοπαλίκαρα

Σκηνοθεσία: Ιάκωβου Καμπανέλλη

1960

Ραντεβού στην Κέρκυρα (σε συνεργασία)

Σκηνοθεσία: Ντίμη Δαδήρα

1960

Το ραντεβού της Κυριακής

Σκηνοθεσία: Ερρίκου Θαλασσινού

1966

Με τη Λάμψη στα Μάτια

Σκηνοθεσία: Πάνου Γλυκοφρύδη

1966

Η Έβδομη Μέρα της Δημιουργίας

Σκηνοθεσία: Βασίλη Γεωργιάδη

1968

Το Κανόνι και το Αηδόνι

Σκηνοθεσία: Γιώργου και Ιάκωβου Καμπανέλλη

1968

Κορίτσια στον Ήλιο

Σκηνοθεσία: Βασίλη Γεωργιάδη

1970

Σκιές στην Άμμο

Σκηνοθεσία: Βασίλη Μαυρομάτη

1970

Ένας Γερμανός στα Καλάβρυτα

Σκηνοθεσία: Μεμά Παπαδάτου


Κύκλοι τραγουδιών

-Η Γειτονιά των Αγγέλων (1963) - HIS MASTER'S VOICE Μουσική: Μ.Θεοδωράκη
-Παραμύθι χωρίς Όνομα (1965) - EMI COLUMBIA Μουσική: Μ.Χατζιδάκι
-Μαουτχάουζεν (1966) - EMI COLUMBIA Μουσική: Μ.Θεοδωράκη
-Κόσμε Αγάπη Μου (1969) - EMI COLUMBIA Μουσική: Στ. Ξαρχάκου
-Το Μεγάλο μας Τσίρκο (1974) - EMI COLUMBIA Μουσική: Στ. Ξαρχάκου
-Ο Εχθρός Λαός (1975) - MINOS Μουσική: Μ.Θεοδωράκη
-Ο Κύκλος με την Κιμωλία (1977) - CBS Μουσική: Ν.Μαμαγκάκη


Ραδιοφωνικά (1949-1955)

-Τα δάκρυα του Χριστού.
-Εϊλος και Αμάνθη.
-Η καμπάνα και το χελιδόνι.
-Γ. Καμπύση: Το δαχτυλίδι της μάνας (1953)
-Σίλλερ: Λ. Μίλλερ μτφρ. Λ. Κουκουλα (1953)
-Κάρμεν (μετάφραση και διασκευή από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Προσπέρ Μεριμέ) (1953)
-Οι κουκούγεροι της Θράκης (1954)
-Ματωμένος Γάμος (1954)
-Ευρυπίδη: Μήδεια
-Τακτική συνεργασία στις εκπομπές θεάτρου του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας με διασκευή σαράντα και πλέον θεατρικών έργων από το κλασικό, νεοκλασικό και νεώτερο δραματολόγιο (1952-1956).

 

Mετάδοση θεατρικής παράστασης

H Αυλή των Θαυμάτων
του Ιάκωβου Καμπανέλλη (1957)

Σκηνοθεσία: Γιώργος Μιχαηλίδης.
Επιμέλεια ήχων: Γίτσας Βαλμά
Ρύθμιση ήχου: Τέλη Γράψα
Λαμβάνουν μέρος:
Δημήτρης Αστεριάδης, Ντόρα Σιμοπούλου, Πολύκαρπος Πολυκάρπου, Μαρίκα Τζιραλίδου, Νέλλη Αγγελίδου, Ρέα Χαλκιαδάκη, Νίκος Τσιλούνης, Ντίνα Κώνστα, Λάζος Τερζάς, Μπέλλα Μπερδούση, Κώστας Πανουργιάς, Θόδωρος Μπογιατζής, Γιώργος Παλιός, Μπάμπης Αλατζάς, Χρήστος Βαλταδώρος, Ντίνος Δουλγεράκης.
Ηχογράφηση 1977
*Από το αρχείο της ΕΡΤ

Ηχητικό Ντοκουμέντο
Θεατρική παράσταση:
H Αυλή των Θαυμάτων του Ιάκωβου Καμπανέλλη
Διάρκεια: 1:46:52

Υπόθεση:
Δεκαετία του '50. Σε μια αυλή του Βύρωνα συνυπάρχουν οι ψυχές και οι ιστορίες των ανθρώπων που κατοικούν εκεί και συνθέτουν ένα χαρακτηριστικό ψηφιδωτό της λαϊκής κοινωνίας της εποχής. Με διαφορετικές καταβολές αλλά συνδετικό στοιχείο την αγωνία για επιβίωση και καλύτερη ζωή, τα πρόσωπα εκφράζουν και ζουν τις χαρές και τις λύπες τους, τα όνειρα και τις απογοητεύσεις τους. Αυτή η υποχρεωτική συμβίωση γεννά όλες τις προβληματικές μορφές μιας μικροκοινωνίας, όπου ο καθένας μοιράζεται, θέλοντας και μη, τον προσωπικό του χώρο και κόσμο. Την ίδια στιγμή όμως διατηρεί ζωντανή την επικοινωνία, την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά, στοιχεία που πρόκειται πολύ σύντομα να ισοπεδωθούν με τη βίαιη άφιξη του καινούριου αστικού κόσμου της αντιπαροχής και της πολυκατοικίας.
Στο σημαντικότερο έργο της μεταπολεμικής ελληνικής δραματουργίας, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης κατορθώνει να ξεπεράσει το σκόπελο της ηθογραφίας και να διεισδύσει βαθιά στην ανθρώπινη ψυχή. Με το συγγραφικό του ένστικτο καταγράφει μοναδικά τα στοιχεία που συνθέτουν την εικόνα της πατρίδας και τις πτυχές του ελληνικού χαρακτήρα, ενώ παράλληλα, με το εμβληματικό σύμβολο της αυλής, πετυχαίνει να αναδείξει τη δύναμη και τα χαρακτηριστικά μιας συλλογικής εμπειρίας που, αν και κλονίστηκε από το σύγχρονο τρόπο ζωής, παραμένει ένα θεμελιακό στοιχείο της ελληνικής κοινωνίας...

«Η αυλή των θαυμάτων» πρωτοπαρουσιάστηκε από το Θέατρο Τέχνης κατά τη θεατρική περίοδο 1957-58. Σε μια εποχή άνθησης του σχήματος, στην επιτυχία της τότε παράστασης συνετέλεσαν πέρα από τους ηθοποιούς του θιάσου δύο εξέχοντες εκπρόσωποι του ελληνικού μεταπολεμικού πολιτιστικού χάρτη που συνέπραξαν σε αυτήν: ο Γιάννης Τσαρούχης που υπέγραψε τα σκηνικά και τα κοστούμια και ο Μάνος Χατζιδάκις που συνέθεσε τη μουσική. «Αν με ρωτούσε κανείς τι θα ήθελα ως συγγραφέας, θα του απαντούσα: Να γράψω έργα με όσο το δυνατόν γνησιότερη την προέλευσή τους από τον τόπο μας» έγραφε τότε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης στο πρόγραμμα της παράστασης αποσαφηνίζοντας τους σκοπούς του και συνέχιζε: «Αν με ξαναρωτούσε ποια είναι η φιλοδοξία μου στο θέατρο, θα έλεγα πως θα ήθελα με μια σειρά από θεατρικά έργα να ανακαλύψω τον Έλληνα ως σύγχρονο άνθρωπο... "Η αυλή των θαυμάτων" βασίζεται στην έλλειψη σταθερότητας και σιγουριάς που χαρακτηρίζει τη ζωή του Έλληνα. Η αστάθεια αυτή, τόσο γνώριμη σε όλους μας, αρχίζει από το αλλοπρόσαλλο κλίμα μας, τη "στρατηγική" γεωγραφική μας θέση, τη φτώχεια του τόπου μας και τελειώνει στην ιδιωτική μας οικονομία. Όλα στην Ελλάδα ανεβοκατεβαίνουν πολύ εύκολα, κυλούν, φεύγουν και η συνηθισμένη λαχτάρα του Ρωμιού είναι να στεριώσει κάπου, να σιγουρέψει κάτι. Η λαϊκή τάξη εκφράζει πάντα με πιότερη γνησιότητα τα χαρακτηριστικά της ζωής, γι' αυτό δεν είναι τυχαίο που τοποθέτησα το έργο στον χώρο της».

Mετάδοση θεατρικής παράστασης

Έβδομη μέρα της δημιουργίας
του Ιάκωβου Καμπανέλλη (1956)

Σκηνοθεσία: Ιάκωβου Καμπανέλλη
Mουσική σύνθεση: Βασίλης Τενίδης
Ηχογράφηση μουσικής: Νίκος Χανιώτης
Επιμέλεια ήχων:
Ρύθμιση ήχου: Δημήτρης Πουλόπουλος
Οργάνωση παραγωγής: Βίκυ Μουνδρέα
Λαμβάνουν μέρος: Β. Παπαβασιλείου, Παπαδάκης, Αλκαίου, Δ. Λιγνάδης, Γ. Δεγαΐτης, Ε. Μαλικένζου, Α. Κουρή, Νικολόπουλος, Τ. Παλαντζίδης, Ε. Σουβατζή, Γ. Σταματάκης, Σταμάτης, Γ. Τσιτσόπουλος.
Ηχογράφηση 1987
*Από το αρχείο της ΕΡΤ

Ηχητικό Ντοκουμέντο
Θεατρική παράσταση:
H Αυλή των Θαυμάτων του Ιάκωβου Καμπανέλλη
Διάρκεια: 1:46:52

Υπόθεση:
Αναφέρεται στις αρχές της δεκαετίας του '50, σε παλιά γειτονιά της Αθήνας. Ο Αλέξης παντρεύεται την αγαπημένη του Χριστίνα, η οποία ζει στον κόσμο της, συνδυάζοντας ανύπαρκτα πρόσωπα , με το παρελθόν. Ο Αλέξης έχει σπουδάσει σχέδιο, και στην αναζήτηση δουλειάς, αρνείται να συμβιβαστεί με την άσχημη πραγματικότητα, και να δεχτεί κάποια δουλειά που δεν έχει σχέση μ' αυτό που σπούδασε. Η Έλλη, η αδερφή της Χριστίνας κι ο πατέρας του Αλέξη, προσπαθούν να τους προσγειώσουν. Όταν ο Αλέξης παρουσιάζει σε κάποιο εργοστάσιο την μακέτα μιας ιδέας του, δεν είναι έτοιμος να δεχτεί την απόρριψη. Έτσι αποκρύπτει την αποτυχία του και λέει στους δικούς του πως τον προσέλαβαν στη θέση του διευθυντού, όμως η Χριστίνα τελικά το ανακαλύπτει. Ο Αλέξης αναγκάζεται να δουλέψει στην οικοδομή, γιατί τα χρέη του πατέρα του τους απειλούν με έξωση. Ένα ατύχημα όμως στην οικοδομή που δουλεύει, στέκεται μοιραίο για τη ζωή του...

Mετάδοση θεατρικής παράστασης

O μπαμπάς ο πόλεμος
του Ιάκωβου Καμπανέλλη (1980)

Σκηνοθεσία: Κώστας Μπάκας
Ραδιοφωνική μεταφορά μουσική επιμέλεια: Ιάκωβος Δρόσος
Ρύθμιση ήχου: Μάκης Γίγας, Λευτέρης Ζάρκας
Παραγωγή: Δημήτρης Φραγκουδάκης
Λαμβάνουν μέρος:
Γιάννης Μόρτζος, Νεφέλη Ορφανού, Τζένη Σαμπάνη, Κώστας Καστανάς, Μαίρη Βιδάλη, Χριστίνα Βαρζοπούλου, Κώστας Γιαλίνης, Γιάννης Δεγαΐτης, Θάνος Καληώρας, Κώστας Τερζάκης, Ηλίας Κατέβας, Κώστας Λαβιώτης, Μαρίνα Ταβουλάρη, Παύλος Μιλιώνης, Κώστας Φελελάκης, Νίκος Νικολάου, Κώστας Χατζούδης, Εμμανουήλ Ιωνάς.
Hχογράφηση στο Θέατρο Καρέζη το 2000.

Ηχητικό Ντοκουμέντο
Θεατρική παράσταση:
O μπαμπάς ο πόλεμος του Ιάκωβου Καμπανέλλη
Διάρκεια: 1:52:18

Yπόθεση:
Ρόδος 305 π. Χ. Η ουδετερότητα του νησιού το έχουν καταστήσει πρώτη επιλογή διακοπών και τουρισμού. Οι Ροδίτες απορροφημένοι από την καλοπέραση και την ευδαιμονία δεν έχουν καμία σχέση με οτιδήποτε σχετίζεται με τον πόλεμο. Όταν όμως έρθουν αντιμέτωποι με την πιθανή επίθεση του Δημητρίου Πολιορκητή, διαδόχου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τότε...

«...Το ερέθισμα που κατέληξε στην κωμωδία "Ο μπαμπάς ο πόλεμος" - ακατάλληλο από πρώτη άποψη για κωμωδία - το έδωσε η ψυχροπολεμική ένταση που ακολούθησε τις μεγάλες προσδοκίες. Η ελπίδα πως ο πόλεμος που λίγα χρόνια πριν είχε τελειώσει ήταν ο τελευταίος πόλεμος, έμοιαζε με παιδαριώδη αφέλεια? Η κατάσταση ήταν και τότε θολή κι απειλητική. Οι σύμμαχοι σαν να είχαν μολυνθεί από το κακό που πολέμησαν και γίνηκαν και νικητές και διάδοχοι του. Η σκέψη να κάμω θέατρο αυτό το ερέθισμα ήρθε τυχαία όταν διαβάζοντας Παπαρηγόπουλο διασκέδασα με την πολιορκία στην Ρόδο απ' τον Δημήτριο τον Πολιορκητή το έτος 305 π. Χ. Φυσικά, διασκέδασα με όσα η παλιά αυτή ιστορία μ' έκανε να φαντάζομαι. Έτσι μου δόθηκε ο μύθος και οι θεατρικοί χαρακτήρες για ένα έργο που βέβαια θα μιλούσε για τωρινά ήθη και πάθη...»
Ιάκωβος Καμπανέλλης

 

Βιογραφικό

Ιάκωβος Καμπανέλλης
(1921-2011)

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης γεννήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 1922 στη Νάξο. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1935, η οικογένειά του εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Νίκαια. Στην Κατοχή, αναμείχθηκε στην Αντίσταση αλλά το 1943 συνελήφθη από τους Γερμανούς και οδηγήθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν όπου κρατήθηκε ως τις 5 Μαϊου 1945, οπότε και απελευθερώθηκε από τις συμμαχικές δυνάμεις. Από τη συγκεκριμένη εμπειρία του έγραψε το γνωστό αφηγηματικό έργο «Μαουτχάουζεν» στο οποίο βασίστηκε ο ομότιτλος κύκλος τραγουδιών του Μίκη Θεοδωράκη.

Όταν γύρισε στην Ελλάδα, οι παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν κατά τη σεζόν 1945-1946 τον συνάρπασαν. «Εκεί ανακάλυψα τον εαυτό μου και τον προορισμό μου» είχε δηλώσει σχετικά. Ωστόσο, το γεγονός ότι δεν είχε ολοκληρώσει τη γυμνασιακή του μόρφωση, τον εμπόδισε από το να σπουδάσει ηθοποιός. Ετσι, «μη έχοντας άλλη λύση για ν΄ανοίξει την κλειστή γι΄αυτόν πόρτα του θεάτρου, επιχειρεί να γράψει» όπως έχει ειπωθεί χαρακτηριστικά. Τον Καμπανέλλη ανακάλυψε ο Αδαμάντιος Λεμός. Συγκεκριμένα, το πρώτο του θεατρικό έργο ήταν ο "Χορός πάνω στα στάχυα" που παρουσιάσθηκε κατά την θερινή θεατρική περίοδο 1950 από τον θίασο Λεμού στο θέατρο «Διονύσια» της Καλλιθέας. Πέρα από τα έργα του για το θέατρο, έγραψε επίσης για τον κινηματογράφο ("Στέλλα", "Δράκος", "Αρπαγή της Περσεφόνης", "Το κανόνι και τ΄αηδόνι".

Η σχέση του έλληνα συγγραφέα με το εξωτερικό είναι παλιά. Εργα του Ιάκωβου Καμπανέλλη έχουν ανέβει εκτός Ελλάδος επανειλημμένως. Στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας ανέβηκε το «Ο δρόμος περνά από μέσα». Στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας, «Η αυλή των θαυμάτων». Στο Βερολίνο «Η γυναίκα και ο Λάθος». Στη Ρουμανία τα έργα «Οδυσσέα γύρισε σπίτι» και «Η αυλή των θαυμάτων». «Η πρώτη φορά ήταν σε πανεπιστημιακό θεάτρο της Βοστώνης, στα μέσα της δεκαετίας του ΄60 με το «Οδυσσέα», και αμέσως μετά από τους τελειοφοίτους της σχολής Ράινχαρντ στη Βιέννη, σε μετάφραση των φοιτητών ανέβηκε «Η αυλή των θαυμάτων» που στη συνέχεια μεταφέρθηε σε βιεννέζικη θεατρική σκηνή», όταν τρεις θίασοι, στην Ουάσινγκτον, την Αγκυρα και την πόλη του Μεξικού βρίσκονταν ήδη στο στάδιο προετοιμασίας (κυρίως οι δύο πρώτοι) για τις πρεμιέρες τους. Ο ίδιος, πρωτίστως είχε αποδώσει την συγκυρία στην τύχη και την επιμονή κάποιων ανθρώπων που στήριξαν το έργο του.
Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης έφυγε από κοντά μας στα 29 Μαρτίου 2011, λίγο μετά τον θάνατο της γυναίκας του.

 

Video

 

Μακρόνησος - Ο Εχθρός Λαός (1975)
Του Ιάκωβου Καμπανέλλη και του Μίκη Θεοδωράκη.
.
Διάρκεια 06:43
 

 

Mε την υποστήριξη του Ως3


Απολαύστε υπεύθυνα



Απολαύστε υπεύθυνα



Αρχικήiσελίδα

 
Oι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο!
Μετάδοση
300 θεατρικών παραστάσεων
από το Ελληνικό και Ξένο Δραματολόγιο