Μετά από μια εμφάνιση της ομάδας στο πανεπιστήμιο, εκεί στο τραπέζι μετά τη βραδιά, ο δάσκαλός μου Κώστας Γεωργουσόπουλος, έριξε την ιδέα αυτής της μελοποίησης.
Δεν τ' αφήσαμε να πάει... σε λίγο καιρό είχαμε το φάκελο με τα χειρόγραφα του, τις μεταφράσεις, λόγια του χορού, λόγια του κόσμου, κωμωδία, τραγωδία, λόγια των ποιητών: «Τρωάδες, Νεφέλες, Αγαμέμνων, Χοηφόρες, Τραχίνιες, Ικέτιδες, Ελένη, Εκάβη, Όρνιθες, Κύκλωψ, Ιφιγένεια, Επί Κολωνώ, Θεσμοφοριάζουσες». Μοιραστήκαμε μεταξύ μας οι: της Σπείρας, ο Θεοδώρου, ο Κολλάρος, ο Χριστοδουλόπουλος και μετά είπαμε και στον Κόκκαλη και στον Λειβαδά και στον Καλατζόπουλο και στην Ευανθία.
Εγώ πήρα «Θεσμοφοριάζουσες» και φτάσαμε σε συλλογική μελωδία στην άσκηση. Η Φρόσω Κορρού κίνηση από τα λόγια, απ' το χαρτί στο στόμα, ο Στέργιογλου αυτοσχεδιασμό συγκέντρωση και κανά δύο μαθήματα πρόλαβε ο Τουλιάτος, για τους ρυθμούς. Εργασία σε εξέλιξη!
Γράφουμε με τον Λειβαδά «Όρνιθες» μαζί, λόγια των ποιητών λόγια του κόσμου. Έμπλεξα στην αναζήτηση του απολύτως αναγκαίου και τον Τάκη Χατούπη, -απόφοιτο της Ακαδημίας Τέχνης του Λονδίνου-, για την ένδυση και ζήτησα από τον φίλο μου ζωγράφο Γιώργο Ξένο να μας συνδέσει με το δικό του άπειρο.
Ανοίγουμε ένα παιχνίδι. Αυτό το αιώνιο παιχνίδι με μελοποιημένα «Χορικά» από την τραγωδία και την κωμωδία, ανακαλύπτοντας πόσο τραγούδι ήταν όλα τότε και τώρα. Τι θα ελευθερώσει από τους μελοποιούς, αυτή η άσκηση και πόσο νέα ύλη παίρνουν οι ερμηνευτές μας για να δοκιμαστούν.
Δύο χρόνια επεξεργασία για να ανακαλύπτουμε σε κάθε πρόβα, πως αυτή η διαδικασία δεν έχει τέλος. Αντίθετα πόσο ενδιαφέρον θα έχει να προσαρμόζουμε αυτή την παράσταση σε κάθε χώρο σε κάθε περιβάλλον, να διαμορφώνονται οι ενορχηστρώσεις για να «καταλήξουμε στον αυλό» που με διαλυτικά γίνεται το «αϋλο».
Σκεφτόμαστε μουσεία, αμφιθέατρα, αυλές σχολών. Ελλάδα εδώ και παντού!
Τα σώματα να πουν τις λέξεις, τα λαρύγγια ηχεία... Oλοκληρώνουμε αυτόν τον Ιούνιο μια πρώτη πολύ απλή φόρμα παρουσίασης, ενώ την ίδια στιγμή στέλνουμε το υλικό σε φορείς ίδιους με τη Σπείρα σε Ελλάδα και Μεσόγειο για να 'χουμε συμπαίκτες όπου κι αν το ταξιδέψουμε...ο φίλος μου συνθέτης Volkan Gucer απ' την Τουρκία, το Ελληνικό Θέατρο από τις Βρυξέλλες, η Σπείρα του Ρεθύμνου.
Μέθεξη... Όλο αυτό σαν να τόχει κάνει ένας!
Να μιλήσει το κείμενο στον ήχο του.
Αιώνια θητεία στο κάλλος το βάφτισε το έργο ο Κώστας Γεωργουσόπουλος την ημέρα που ήρθε στην πρόβα μας.
Τα γράμματα να πάνε στη μουσική τους.
Αυτές είναι οι επτά πρώτες παραστάσεις, μιας παράστασης που ονειρευόμαστε να τελειώσει μ' ένα χορό από πολλές ανθρώπινες φωνές, όσο πιο πολλές γίνεται, ενωμένες ταπεινά με το σύμπαν.

XOPIKA 05
Mετάφραση - επιλογή κειμένων: K. X. Mύρης
Διδασκαλία: Σταμάτης Kραουνάκης
Σκηνογραφική & ενδυματολογική επιμέλεια : Tάκης Xατούπης
Kίνηση: Φρόσω Kορρού
Φωτισμός: Kατερίνα Mαραγκουδάκη
Ήχος: Δημήτρης Mαλέγκας
H αφίσα, είναι έργο του ζωγράφου Γιώργου Ξένου
Eπιμέλεια εντύπου: Πέτρος Παράσχης
Παραγωγή: Σπείρα - Σπείρα
H παράσταση επιχορηγείται από το Yπουργείο Πολιτισμού.

Tα χορικά μελοποίησαν οι συνθέτες:
Ασλάνης Νίκος, Θεοδώρου Χρίστος, Καλατζόπουλος Παναγιώτης, Κραουνάκης Σταμάτης, Κόκκαλης Στέφανος, Κολλάρος Νίκος, Λειβαδάς Κώστας, Ρεμπούτσικα Ευανθία, Χριστοδουλόπουλος Γιάννης.

Ερμηνεύουν:
Tα μέλη της Σπείρας Σπείρας: Αντωνοπούλου Ρίτα, Καρανδεινού Ελεάννα, Καρπαθάκης Στέλιος, Μουρούζη Πελαγία, Μουστάκας Χρήστος, Στιβανάκης Γιώργος, Ταγκούλη Βικτωρία, Χαρλαύτη Ηρώ, Χοροζίδου Παρθένα.
Oι σπουδαστές των Σεμιναρίων Eρμηνείας Tραγουδιού 2004-2005: Βαλεοντή Μαριλού, Βαμβακοπούλου Ρένα, Δέλλα Αγγελική, Δημητρακοπούλου Αθηνά, Καραπαναγιώτης Άρης, Κλειδάς Δημήτρης, Κορολόγου Ιφιγένεια, Κουνάδη Ελίτα, Λέμπερου Δάφνη, Μενούτης Στράτος, Πετρίδου Σοφία, Φώτου Εύη.
Και οι τραγουδιστές: Παπίου Δήμητρα, Καπαρού Αργυρώ, Μοσχονάς Βασίλης.
Συνοδεύουν οι μουσικοί: Πιάνο : Xρίστος Θεοδώρου, Γιάννης Xριστοδουλόπουλος Mπουζούκι: Nίκος Aσλάνης, Kρουστά: Στέφανος Λογοθέτης.

Οι επτά πρώτες παραστάσεις στην Αθηναϊδα 21, 22, 23, 24, 25, 26 & 27 Ιουνίου στις 19.30 μ.μ. Μόνον για ογδόντα θεατές η κάθε παράσταση.
Είσοδος 10 ευρώ. Φοιτητές, Μαθητές, Ωδεία, Δραματικές σχολές, Ατέλεια: 5 ευρώ.
Τσιγάρο και ποτό επιτρέπονται!

ΑΘΗΝΑΪΣ
Καστοριάς 34-36, Βοτανικός,
Τηλ. 210 34.80.000

ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΩΣ3

--------------------------------------------------------------------------------


ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ - ΣΠΕΙΡΑ ΣΠΕΙΡΑ
Μπιμπερό, ένα θέαμα τραγουδιών για του έρωτα τα βράδια τα αξημέρωτα...
ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΟΛΓΑ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΥ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΜΙΖΑΡΑ

Κάθε χειμώνας φέρνει κάτι καινούργιο. Σίγουρα τις σοδειές του καλοκαιριού αλλά κυρίως ό,τι έχει στις αποθήκες του που γεμίζει χρόνο με το χρόνο. Τον χειμώνα πίνεται το κρασί κι ο οικοδεσπότης ο καλός καταβαίνει κάθε τόσο στο κελάρι για να κερνάει τους μήνες που έρχονται με μυρωδιές, με γεύσεις, με αρώματα. Κι οι μήνες μας το έχουν ανάγκη αυτό το κέρασμα. Πολλά του έτους 2004 γαρ. Λίγη ξεκούραση μέσα στην ξεγνοιασιά ας έρθει, μια παύση μέσα στο θόρυβο να έρθει και λόγια από τραγούδια που ξέρουμε να τραγουδήσουμε μαζί και μ' άλλα καινούργια να ερωτευτούμε από την αρχή. Ο οικοδεσπότης όπως κι ο ποιητής αισθάνεται, φαντάζεται και προτείνει. Ο Σταμάτης προτείνει για φέτος «Μπιμπερό». Τι είναι αυτό και πως φτιάχτηκε; Δια χειρός ιδίου σας το παρουσιάζουμε:
«Μέσα Φλεβάρη άρχισαν τα πρώτα αστεία στο καμαρίνι.
-Τι θα κάνεις του χρόνου; Ρώτησε τον Κραουνάκη ένα μεσημεράκι ο Μαστοράκης
-Δεν έχω ιδέα, απάντησε ο Σταμάτης. Έχεις εσύ;
-Ναι, θα κάνετε ένα έργο σεξ!
Ωραία ιδέα! Το θέμα τεράστιο.
Αμέσως κινητοποιήθηκε το «Δημιουργικό». Ραντεβού κάθε Κυριακή, μετρά μέρα παρά μέρα. Τραγουδάκια, στιχάκια, νούμερα, άνθρωποι ανακατεύθηκαν σ' ένα μαγικό σέηκερ και αποθηκεύτηκαν σ' ένα αναζωογονητικό μπιμπερό. Στις 20 Μαΐου είχαμε ήδη αρκετό υλικό και μπόλικα ολόφρεσκα τραγούδια.
Λονδίνο. Ο Κραουνάκης, ο Τάκης και η Βικτωρία σκέφτονται τις πρώτες ιδέες για τον χώρο και τα ρούχα σ' ένα ταξίδι αστραπή συνεργασίας με τους τελειόφοιτους στη σχολή της Βασιλικής Ακαδημίας Δραματικής Τέχνης. Φέρανε και τραγούδια από την ξένην.
Αρχές Σεπτέμβρη. Ένα πλήθος από ιδέες και τραγούδια περιμένει να αποκτήσει υπόσταση και να γίνει παράσταση. Τι ένα; Τρία έργα σεξ! Ψυχραιμία!!!
Πέσαμε με τα μούτρα και πήραμε ακριβώς το χρόνο μας μέχρι να νιώσουμε δυνατοί. Η πράξη και η πρόβα άλλωστε διαμορφώνουν συνέχεια το τελικό μουσικό κείμενο μας.
Οι ήρωες μας. Εμείς. Άνθρωποι χαμένοι στο σήμερα, στο χρήμα, στην αγωνία, στους μύθους που έμειναν ορφανοί.
Μας ενώνει το τραγούδι στον καημό και στο καλαμπούρι.
Μπιμπερό!
Εμπρός για καινούργια τροφή στη ζωή, στον έρωτα, στο τραπέζι και στο κρεβάτι.»
Αυτό είναι το Μπιμπερό, «ένα θέαμα τραγουδιών για του έρωτα τα βράδια τα αξημέρωτα».
«Μέσα από μια μουσική κλειδαρότρυπα στα κρυφά δωμάτια που ο έρωτας γεννιέται, γεννάει, παραμιλάει, παρά μέσα οι άνθρωποι ενώνονται. Εδώ στη σκηνή λένε τα θέματα τους. Χωρισμοί, διαζύγια, πόρνες συνειδητές, πόρνες κατ' ανάγκη, οι αρσενικοί τραυματισμένοι, ένα κοριτσάκι λέει παλιόλογα όπως τα' άκουσε σπίτι, ένα αγοράκι καμουφλάρεται σε γιαπωνέζα για να γλιτώσει...τον βιασμό, μια κυρία δολοφονεί την πεθερά της, τα ροζ τηλέφωνα...»
Οι χαρακτήρες κι οι ψυχολογίες «σε ταγκό, τσιφτετέλια, χασάπικα, μπαλάντες «ψάχνοντας το σημείο g με τη βοήθεια του κοινού».

Το ως3 επισκέφθηκε Τον Σταμάτη και την Σπείρα στην Αθηναϊδα, παρακολούθησε τη πρόβα, τράβηξε φωτογραφίες, γνώρισε τους καινούργιους της ομάδας-την Ρίτα και τον Νίκο-και πήρε μια κουβέντα-Μπιμπερό από τον καθένα:

-Γιώργος: «Το Μπιμπερό θα' σαι μωρό μου γιατί είμαι απόψε ένα βρέφος που πεινά»
-Ελεάννα: «Άκου Μπιμπερό! Πιπέρι στο στόμα.. Θού Κύριε! Ούτε σεμνότητα ούτε ταπεινότητα»
-Βικτωρία: «Μπιμπερωθείτε γιατί χανόμαστε»
-Χρήστος Μ.: «Μπιμπερό και η καταστροφή συνεχίζεται»
-Γιάννης Κ.:Μπιμπερό τώρα και για μεγάλους»
-Παρθένα: «Όχι Γιάννη, Μπράβο!»
-Γιάννης Χ.: «Πλησιάστε ο ένας τον άλλον. Ελάτε πιο κοντά»
-Ρίτα: «Στην υγειά μας και στα φιλήδονα κορμιά μας
-Πωλίνα: «Το Μπιμπερό είναι χρήσιμο γιατί δεν είναι μόνο για τα μωρά. Όταν χάσεις τα δόντια και βρίσκεσαι σε μια κατάσταση που δεν μπορείς να λειτουργήσεις, το μπιμπερό αφήνει να κυλήσει αργά το υγρό στο κορμί. Μπιμπερό, λοιπόν, για όλες τις χρήσεις και μέρες και ώρες
-Νίκος: «Μπιμπερό έχουμε μωρό δεν έχουμε»

Αστεία στο διάλειμμα, όμως στην πρόβα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Πίεση, αγωνία, δουλειά, επανάληψη, επιμονή, λέξεις, νότες, προσπάθειες που φτάνουν στον πόνο υπό το βλέμμα του δασκάλου κι όχι μιας κάμερας. Το αποτέλεσμα δεν αργεί να έρθει. Σε μερικές ημέρες το «Μπιμπερό» θα κάνει πρεμιέρα. Όμως αναρωτιέμαι πώς τόσα άλλα παιδιά που θέλουν διακαώς να τραγουδήσουν δεν έχουν αντιληφθεί ότι για να τις αρθρώσει κανείς σωστά τις συλλαβές για να νιώσει τις νότες σε κάθε του κύτταρο, πρέπει να δουλέψει όπως δουλεύουν χρόνια τώρα τα παιδιά αυτής της ομάδας κι ακόμη ότι πρέπει να περιμένουν και να χαίρονται ένα-ένα τα βήματα. Γι' αυτό και μόνο η Σπείρα είναι άξια επαίνων. Και για κάτι τελευταίο: μετά από κάθε παράσταση, νιώθει κανείς Νέος είτε είναι και δεν το έχει καταλάβει είτε ήταν και το έχει ξεχάσει.

Υ.Γ.
«Κάθε σπίτι κάθε δρόμος έχει πάντα μια φωλιά για τα πουλιά και περνάει ο ταχυδρόμος και μας φέρνει ένα γράμμα απ' τα παλιά
Κάθε πόρτα έχει μάνα και πατέρα κάθε πόρτα δηλαδή και περνάει μια τσιγγάνα που κρατάει της αγάπης το παιδί
Σήκωσετο τάισε το ζάλισετο, το παιδί κανονικά
Κι άμα λάχει χάιδεψετο και ξεκίνατο με δυο φιλιά γλυκά
Σήκωσετο φώτισε το, το παιδί κανονικά
Στήριξετο χόρτασετο είν' ο έρως που μιλάει ελληνικά»

ΣΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΑΘΗΝΑΪΣ

ΥΠΟΔΟΧΗ: ΔΗΜΗΤΡΑ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
ΜΑΕΣΤΡΟΣ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
ΡΟΚΕΡ: ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΡΠΑΘΑΚΗΣ
ΛΑΪΚΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΛΗΣ
ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΦΡΑΚΟ: ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΤΑΓΚΟΥΛΗ
ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟ ΚΟΡΙΤΣΙ: ΡΙΤΑ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Η ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ: ΠΩΛΙΝΑ
ΕΛΕΑΝΝΑ: ΕΛΕΑΝΝΑ ΚΑΡΑΝΤΙΝΟΥ
ΚΥΡΙΟΣ ΜΟΥΣ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΟΥΣΤΑΚΑΣ
ΓΙΑΠΩΝΕΖΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΙΒΑΝΑΚΗΣ
ΝΙΚΟΛΑΣ ΜΕ ΤΟ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ ΤΟΥ: ΝΙΚΟΣ ΑΣΛΑΝΗΣ
ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΣ: ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ

--------------------------------------------------------------------------------

ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΣΠΕΙΡΑ - ΣΠΕΙΡΑ
ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ
ΚΕΙΜΕΝΟ/ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ

Eσόδεια πενταετίας, ώρες πρόβας, πίστη στο καλύτερο, στην εσωτερική επικοινωνία του καλλιτέχνη με τον θεατή. Καθαρά τα λόγια. Καθαρά τη μουσική. Όλους που στήριξαν να ζήσουμε ευχαριστούμε κι αν αύριο χαθούμε, φτάσαμε ως εδώ πέντε χρόνια

ΣΠΕΙΡΑ-SPEIRA ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ...
και τώρα σέικ!

«Είχα γυρίσει απ' την Καβάλα και μισούσα τον εαυτό μου και τον τόπο μου».
Η Σοφία Σπυράτου που είχε ζήσει τον αγώνα μου, μου πρότεινε να κάνω σεμινάρια στις Ροές. Ερμηνείας, τραγουδιού. Δεν είχα ξανακάνει δάσκαλος.
Η Ελεάνα όταν ρώτησα τι περιμένετε από μένα, είπε αναιδέστατα: «Ότι ξέρετε». Γι αυτό ήταν και η πρώτη που σηκώθηκε στη θέση ρεζίλι να «πει τα θέματά της».
Η Σπείρα ήταν ανάγκη για όσους αποφασίζαμε κάθε χρόνο εδώ και πέντε χρόνια να «συνεχίζουμε». Έτσι έφτασε μέχρι εδώ. Ένα μόνο δεν έχει σταματήσει. Η δουλειά.
Η δουλειά έφερε τα μπράβο!! Την εμπιστοσύνη. Την αγάπη.
Συνταξιδιώτες. Μερικοί ανέβηκαν στην επόμενη στάση. Αλλοι. την κοπάνησαν για έξω.

«Είναι οικονομικά δυσβάσταχτο να είσαι Σπείρα, όση επιτυχία και νάχεις».

Παρ' όλα αυτά, ας μιλήσουμε ο καθένας απ' την μεριά του.

Τους αγαπώ όλους. Κι όσους αντέχουν και συνεχίζουν στα δύσκολα χρόνια. Με πίστη στην εσωτερική κατάθεση. Κι αντοχή στην απόφαση ότι εκτός ότι αντέχω να είμαι ο εαυτός μου, είμαι «όλοι τους».

Χαίρομαι που μοιράζομαι με νέους καλλιτέχνες. Την «ανησυχία» μου για το πώς παρουσιάζεται η «αδόμενη» πράξη. Ακόμα ότι το τραγούδι «δεν είναι υπόθεση «των μικροφώνων», αλλά προσωπική επεξεργασία του μουσικού κειμένου, από το σώμα, το λαρύγγι και τον προσωπικό πολιτισμό του άδοντας. Ακούγεται δύσκολο.

Είναι θέμα απόφασης του τι είναι η τέχνη μου. Οσοι μένουν, πιστεύουν και αντέχουν «εμένα». Αγαπώ κι εκείνους που αναζητούν στην «έξω ζούγκλα», το ρόλο τους στο τραγούδι. Είναι όλοι ταλαντούχοι. Και όπου κι αν παρουσιαστούν, σκίζουν.

Αυτοί είναι οι εξάγγελοι «του κρυφού τραγουδοσχολείου μας «που δανείζεται από το θέατρο, τα εντελώς απαραίτητα, για να έχει το «θέμα μας» δημιουργική δουλειά με τον ψυχικό κόσμο του θεατή ακροατή.

Με την κλασσική συνταγή και τις δυο καλοκαιρινές μας εξόδους, ο κόσμος αγάπησε τη Σπείρα και νάμαστε πάλι και φέτος, με «εν όψει» το παιδικό μας.

Ο Στιβανάκης, πάει για την πατρίδα, η Τζένη με απόσπαση στον Λαζόπουλο, την είδε πέρσι και του άρεσε. «ΤΗΑΝ ΧΧΧ JENNY»!!

Ο Κανελλόπουλος δουλεύει για το παιδικό, αλλά προτιμά να μην παίξει φέτος και να γράψει. Κάλεσα την Πωλίνα για τον ρόλο της Γκρίζας Κυρίας. Και την Παρθένα Χοροζίδου «παιδί μου» από την Καβάλα για ν΄ αντικαταστήσει «μία για δύο», τους 2 άντρες μας. Φέτος θα καλέσουμε και καινούργιους για συγχώνευση. Σεμινάρια πάλι!

Στο μεταξύ, οι συνθέτες μας γράφουν, μπαίνουν στο θέατρο, στη δισκογραφία.

Το ίδιο και οι τραγουδιστές μας. Οι ηθοποιοί μας, για τους λόγους τους προτιμούν το μουσικοχορευτικό.

Από τις Ροές, στο Χυτήριο, στο θέατρο Χώρα και τρίτος χρόνος φέτος στην Αθηναϊδα. Μπορεί του χρόνου ν΄ αντέχουμε, μπορεί όχι. Θα το ξέρουμε πάλι στο τέλος του χρόνου.

Ετσι ήρθαμε ως εδώ.

Κλασσική συνταγή, χρόνος δεύτερος, γκραν σουξέ, λοιπόν!

Και το παιδικό μας ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΙ πάνω στα «ποιήματα με ζωγραφιές σε μικρά παιδιά» του Γιώργου Σεφέρη, όπερα, παιχνίδι για μικρούς και μεγάλους.

Με τίτλο «Η συνωμοσία των λουκουμάδων»!!

Κρατήστε θέσεις!!
Πέντε χρόνια Σπείρα.
Πάμε για Ολυμπιάδα.

Ρούλη Καρασιλιώτη
Το όνομά μου είναι Ρούλη Καρασιλιώτη, είμαι ηθοποιός και από το 1997, έχω τη χαρά και την τύχη να συνεργάζομαι με τον κύριο Κραουνάκη τον καλλιτεχνικό μου μπαμπά, μιας και είναι ο υπεύθυνος τόσο για το ξεκίνημα, όσο και για την υπόλοιπη πορεία μου στο μουσικό θέατρο.

Από τη δεύτερη κιόλας χρονιά της συνεργασίας και βέβαια της φιλίας, διότι με το Σταμάτη - λόγω ιδιαίτερης γοητείας - η συναισθηματική έλξη είναι ακαριαία!, βρέθηκα να συμμετέχω στα σεμινάρια που διοργανώθηκαν στο θέατρο Ροές. Εκεί ο Σταμάτης δίδασκε «ερμηνεία τραγουδιού», αλλά κυρίως δίδασκε την αλήθεια της τέχνης!

Αποτέλεσμα των σεμιναρίων αυτών, ήταν η ΣΠΕΙΡΑ - ΣΠΕΙΡΑ (όπως ονομάστηκε αργότερα), μια ομάδα, που ξεκίνησε αμέσως να δίνει «σήμα», δείχνοντας τι «έμαθε», κάνοντας μια μικρή παράσταση δωρεάν, για φίλους μόνο, το «Μαύρα, ξυπόλητοι και ένα πιάνο».

Τη δεύτερη σαιζόν ( Σεπτέμβριος 99 - Φεβρουάριος 2000), η αγάπη του κόσμου, η πίστη του Σταμάτη σε εμάς και οι πρόβες(!) μετέτρεψαν μια αποθήκη σε χώρο εφαρμογής και εργασίας της πρώτης ουσιαστικά παράστασης της Σπείρας - «Όλοι Μαύρα και Ένα Πιάνο» Θέατρο Χυτήριο.

Ακολουθεί περιοδεία (Θέατρο Καλαμαριάς Μάρτιος 2000 - Κύπρος, Σπάρτη, Διόνυσος) συνέχιση της περιοδείας στο θέατρο Χώρα (Οκτώβριος 2000 - Ιανουάριος 2001), Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, Σεμινάρια ξανά και πρόβες (Άνοιξη 2001), καινούργια παράσταση "SOLD OUT" (Νοέμβριος 2001 - Απρίλιος 2002), συναυλίες σε ολόκληρη την Ελλάδα (Καλοκαίρι 2002), «Κλασσική Συνταγή» η τελευταία παραγωγή της Σπείρας (Οκτώβριος 2002 - Μάιος 2003).

Πολύ σημαντικό βέβαια είναι να αναφερθεί ότι τίποτε από αυτά δε θα είχε πραγματοποιηθεί χωρίς την αμέριστη αγάπη και συμπαράσταση του κυρίου Κραουνάκη, καθώς φυσικά και χωρίς την οικονομική του προσφορά και ατέρμονη χορηγία!!

Όλες οι κινήσεις και οι παραγωγές της Σπείρας - Σπείρας χρηματοδοτήθηκαν από το Σταμάτη και κάποιες από αυτές κατάφεραν να του επιστρέψουν, ένα μόνο μέρος από τα χρήματα που έχει προσφέρει.

Παράλληλα όλοι οι συνεργάτες (φωτιστές, ενδυματολόγοι, σκηνογράφοι), αλλά και τα μέλη της ομάδας εργάζονται με αγωνία για το μέλλον και την εξέλιξη αυτού του γεγονότος, που μόνο εχθρό του μπορεί να έχει την οικονομική πραγματικότητα, γιατί θα ήταν ψέμα να ειπωθεί, ότι από όλους μας δεν έχουν γίνει οικονομικές υποχωρήσεις για να επιτευχθούν κάποιοι στόχοι.

Όσο γράφω, τόσο περισσότερο αισθάνομαι πως ότι έζησα, ότι έμαθα μέσα σ' αυτή την οικογένεια της Σπείρας, ότι είδα στα μάτια του κόσμου - άλλοτε τη χαρά ή τη συγκίνηση, την απορία, το γέλιο άλλοτε, μέχρι δακρύων, το χειροκρότημα, την αγωνία για το αποτέλεσμα από τότε που παίζαμε για δέκα θεατές μέχρι σήμερα, που για να κλείσω θέση για τους φίλους μου, πάω στο ταμείο τρεις μέρες πριν - όλα αυτά αισθάνομαι λοιπόν να μη χωράνε στο χαρτί.

Πως μπορώ να περιγράψω ότι έκλεισε η ψυχή μας μέσα της τόσα χρόνια - πως μπορώ να περιγράψω την αγκαλιά που άνοιξε ο Σταμάτης Κραουνάκης;

Χρήστος Μουστάκας

Η «Σπείρα - Σπείρα» μπορώ να πω ότι μπήκε στη ζωή μου εντελώς τυχαία, αφού ποτέ ως τη στιγμή που πήγα στην ακρόαση, δεν είχα ψαχτεί προς αυτή την κατεύθυνση.

Η επαφή μου με την ομάδα κατά την περίοδο των σεμιναρίων, τον Ιανουάριο του 2001, ήταν αποκαλυπτική. Αυτή η ομάδα είχε κοινή αισθητική με τη δική μου και οι στόχοι της κινούνταν πέρα από το σύνηθες ζητούμενο της εύκολης απόκτησης χρημάτων και της ευρείας αναγνώρισης.

Και μέσα σ' όλο αυτό το ρομαντικό σκηνικό, ο Σταμάτης Κραουνάκης, πιο πιστός και εργατικός από όλους, προσέφερε τις γνώσεις του και την πηγαία του δημιουργικότητα με απαράμιλλη γενναιοδωρία.

Η εργατικότητα και το πείσμα της ομάδας κατά τη διάρκεια των προβών για την παράσταση «Sold Out» ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Οι κριτικές για την παράσταση συγκλονιστικές. Όμως, στον αντίποδα των πραγμάτων, η ομάδα λόγω του μεγάλου αριθμού των μελών της δεν πληρωνόταν ανάλογα. Και το Υπουργείο Πολιτισμού με τους πολιτιστικούς φορείς της πόλης να παραμένουν απόντες.

Το παράπονο είναι φυσικό να υπάρχει στην ομάδα, αλλά χωρίς να αποτελέσει σοβαρό εμπόδιο για τη συνέχιση των εργασιών της.

Συναυλίες ανά την Ελλάδα και πρόβες για την παράσταση «Κλασσική Συνταγή». Αν και ακόμη κανένας δημόσιος φορέας δεν έχει ασχοληθεί με την ομάδα, εμείς θα συνεχίσουμε και το εκπαιδευτικό πρόγραμμα αλλά και το δημιουργικό πρόγραμμά μας, ελπίζοντας σε δύο χρόνια να ξαναγράψουμε ένα αντίστοιχο σημείωμα χωρίς παράπονα και γκρίζες λέξεις.

Γιώργος Στιβανάκης

Απόφοιτος Δραματικής Σχολής. Ηθοποιός: γηρασμών αεί διδασκόμενος. «Όλοι μαύρα και ένα πιάνο». Από τον Σταμάτη Κραουνάκη και τη Σπείρα - Σπείρα (ομάδα ελληνικού μουσικού θεάτρου). Παρακολουθώ παράσταση στο υπόγειο του «Χυτηρίου». Αποκάλυψη.

Νέοι καλλιτέχνες μελετούν τη σκηνική εφαρμογή και αγωγή του τραγουδιού: συνθέτες, συγγραφείς, στιχουργοί, μουσικοί, τραγουδιστές, ηθοποιοί. Μουσικός θίασος, αυτοδιαχειριζόμενη καλλιτεχνική ομάδα, που εκπαιδεύεται, εξελίσσεται και παράγει έργο. Τον Ιανουάριο του 2001, παρακολουθώ το εργαστήριο της ομάδας. Η αναζήτηση, η μελέτη, η συνεργασία γεννά σε εννιά το «Sold out» επιθεώρηση επί χρήμασι. Το μάθημα μεγάλο. Εκτός από μουσικός θίασος γεννιέται μια πολυμορφική, δημιουργική ομάδα, μια Σχολή καλλιτεχνών, μιας και η ομάδα είναι ανοιχτή τόσα χρόνια, από το 1998, σε μεγάλο αριθμό νέων, είτε μαθητών, είτε μελών του θιάσου, είτε συνεργατών - δημιουργών. Η επιτυχία της καλλιτεχνικής πράξης μεγάλη, η ανταπόκριση του κοινού αναπάντεχη και άκρως ενθαρρυντική, οι κριτικές διθυραμβικές αλλά και η αποδοχή ομότεχνων συγκινητική. Το κέρδος τεράστιο - αν και όχι οικονομικό.

Καλοκαίρι του 2002: άσκηση στο Αρχαίο δράμα και περιοδεία ανά την Ελλάδα με την παράσταση «Αυτή η νύχτα μένει», μεγάλη παραγωγή, ανοιχτά θέατρα, καταξιωμένοι συνεργάτες, επαγγελματισμός.

Φθινόπωρο του 2002: η άσκηση δε σταματά - περισσότερα εργαλεία, υψηλότεροι στόχοι, μεγαλύτερη ευθύνη. Προϊόν του πονήματος: «Κλασσική συνταγή». Η ομάδα εξελίσσεται καλλιτεχνικά και επαγγελματικά, 130 παραστάσεις. Η όρεξη για δουλειά μεγαλώνει. Το αίτημα για περαιτέρω σπουδή επιτακτικό και από την ομάδα αλλά και από πλειάδα νέων ανθρώπων που διψούν για... Παιδεία... της Τέχνης...

Το «υψηλότερο μέλημα του κράτους» συνυφασμένο με την ανεργία. Σε μια χώρα που όπως λένε «...βαριά της βιομηχανία είναι ο πολιτισμός». Ή μήπως όχι; Η κρατική μέριμνα απούσα. Ευτυχώς η γενναιοδωρία του Σταμάτη πάντα παρούσα. Το κύτταρο της δημιουργίας ζωντανό! Αίτημα λοιπόν για εποικοδομητική συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς για το κοινό καλό. Η πρόσκληση και η πρόκληση της Σπείρας ανοιχτή!