iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑρχείο

iRadio Αrtως

iExodως3

 

 

 

 

 

 

 

 
Τόποι & προορισμοί

Φύσηξε ο Βαρδάρης και καθάρισε...
Ήλιος λες και τελείωσε ο χειμώνας

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΟΜΠΟΛΑΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΚΙΡΙΖΙΩΤΗΣ

Το πρώτο βλέμμα
Θεσσαλονίκη-Βασίλισσα. Έτσι την έλεγε μια προγιαγιά, που 'χε κάνει στη Ρουμανία, ήτανε από την Κωνσταντινούπολη και έμενε στην Αθήνα. Δεν έμαθα ποτέ το γιατί. Τώρα εφτά η ώρα (αλλιώς η ώρα εφτά) το πρωί βγαίνω από το βαγόνι. Και έρχεται να με συναντήσει η γνωστή υγρασία. Και φωνές από τους πάγκους. «Σαλέπι, ζεστό σαλέπι». Ήδη δύο διαφορές από την πρωτεύουσα. Σεπτέμβριος και μουντός ουρανός. Και αστυνομικοί, πολλοί, μόλις βγεις να αγριοκοιτάνε τους βαλκάνιους μετανάστες, τους πολλούς, που αριβάρουν στην πόλη. Οι μπάτσοι (στην καθομιλουμένη) δε μου δίνουν σημασία, με κόψανε για Έλληνα. Ο Καββαδίας έγραφε «Της Σαλονίκης μοναχά της πρέπει το καράβι, να μην τολμήσεις να τη δεις ποτέ από τη στεριά». Τώρα η πρώτη εικόνα έρχεται από το σταθμό των τρένων. Και λίγο πιο κει τα έργα του μετρό. Η πόλη σε αταξία. Και οι μυρωδιά μιας πόλης, πάντοτε πολυεθνικής, με την πιο ακμάζουσα εβραϊκή κοινότητα κάποτε, που αλλιώς την έλεγαν οι Τούρκοι, αλλιώς οι Σλάβοι και αλλιώς οι Έλληνες περνάει από τη μύτη και φτάνει στο μυαλό. Και ίσως, αν σου αρέσει, στην καρδιά.

Μεσημεριανό - Απογευματινό - Βραδινό ραχάτι
Μια πόλη με κίνηση, που βράζει. Πολλά έργα, αλλά το ερώτημα παραμένει. Πόσα από αυτά θα προσφέρουν πραγματικά; Και αν το μετρό χρειάζεται, το δημαρχικό «μέγαρο» που χτίζεται γιατί φέρνει σε κιτς υπερπαραγωγή; Αλλά αυτά δεν ενδιαφέρουν όταν είσαι τουρίστας. Γιατί στη Θεσσαλονίκη όλοι έρχονται να «περάσουν καλά». Το τι θα γίνει αύριο δεν ενδιαφέρει. Και λίγοι δυστυχώς από τους «ντόπιους» ενδιαφέρονται για το αύριο. Όπως και στην Αθήνα, στην Πάρο και στο Λιανοκλάδι και παντού άλλωστε. Εδώ τα πράγματα είναι πιο ήρεμα, δεν έχουν την τρέλα της πρωτεύουσας. Τα καφέ μόνιμα γεμάτα και η περιποίηση καλύτερη. Ένας καλός καφές και αρχίζεις τις βόλτες. Η Θεσσαλονίκη έχει (σχεδόν) τα πάντα. Βρίσκεις CD, βιβλία σε καλές τιμές λίγο πάνω από την Καμάρα. Έχει παραστάσεις και συναυλίες. Και οι Tiger Lillies στη Μονή Λαζαριστών, ήταν μια παράσταση που θα μου μείνει για χρόνια. Έχει ωραία μαγαζιά να κάτσεις να πιεις, να χαλαρώσεις, να φας. Και όπως πολλοί μουσικοί ξεκινάνε από αυτή την πόλη, έτσι και στο φαί. Η ελληνική κουζίνα εξελίσσεται και η Θεσσαλονίκη συμμετέχει σε αυτό. Εάν είσαι και «τσιμπημένος» με Σαλονικιά όλα είναι πιο όμορφα. Τώρα βέβαια άμα είσαι από αλλού είναι λίγο δύσκολο να παραγγείλεις junk food. Εγώ φοβάμαι ότι θα τα πω λάθος και βάζω άλλους να παραγγέλνουν για μένα. Οι βόλτες συνεχίζουν και μπορείς να φτάσεις στην Άνω Πόλη το απόγευμα να χαθείς μέσα στα σοκάκια κάτω από τα βυζαντινά τείχη ή να πας στο δάσος του Σέιχ Σου να πάρεις λίγο βουνίσιο αέρα. Όλα αυτά πριν κατέβεις στο κέντρο, για το βράδυ. Τα «σκυλάδικα» έχουν τη τιμητική τους. Γιατί, πού δεν έχουν; Ελλάς το μεγαλείο σου.



Αλλά τα μπαράκια είναι ιδιαίτερα και δύσκολα θα τα βαρεθείς σα τουρίστας. Οι μουσικές που ακούγονται είναι προχωρημένες για τα δεδομένα της ψωροκώσταινας. Ναι, οι dj εδώ κάνουν καλή δουλειά. Welcome to Θεσσαλονίκη, την πόλη που «περνάει καλά». Το ότι βέβαια ο περισσότερος κόσμος σκίζεται για να τα βγάλει πέρα ξεχνιέται γρήγορα από συμπρωτευουσιάνους και μη. Η «έκθεση», η Biennale και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου είναι ένας καλός λόγος για να ξαναέρθει κάποιος. Το αν βέβαια λειτουργούν σωστά, είναι ένα άλλο θέμα. Γιατί όλοι ψάχνουν ένα λόγο να αποδράσουν στη Θεσσαλονίκη ( ή άλλοι από αυτήν). Αργά η γρήγορα θα βρεθείς βέβαια σε κάποιον που θα του βγουν τα σύνδρομα του για το πόσο ριγμένοι είναι εκεί πάνω. Είναι τα αντίστοιχα σύνδρομα με τους Αθηναίους -κατοίκους μιας πόλης από την οποία κανείς δε κατάγεται- που θεωρούν κάθε άλλο μέρος «χωριό». Ελλάς Ελλήνων ηλιθίων. Όλοι μας λίγο έως πολύ.

Τα βάζεις κάτω και σκέφτεσαι.
Κάθεσαι στην παραλία, όλη μέρα βόλταρες με τα πόδια. Αυτοκίνητο δεν πήρες γιατί αν κολλήσεις στην κίνηση την έκατσες. Και λες: Δεν είναι ντροπή ο Ψωμιάδης να βγαίνει για πλάκα; Και όλοι αυτοί οι βαλκάνιοι και αφρικανοί μετανάστες που «βράζουν» στην ανέχεια; Και τα προβλήματα της δεύτερης μεγαλύτερης ελληνικής πόλη; Αλλά «δε τρέχει και τίποτα», η Σαλονική είναι για να «περνάς καλά». Και ναι, είναι ωραία πόλη. Είναι η θάλασσα δίπλα, είναι η ρυμοτομία (όπου υπάρχει), είναι τα βαλκανικά αρώματα. Είναι το «ερωτικό» της στοιχείο, που είτε όντως υπάρχει είτε μας έχει γίνει πιπίλα στον εγκέφαλο από πολιτικούς και επιχειρηματίες όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά. Περνάς όμορφα. Αλλά γιατί σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας, κάθε πρωί που ξυπνάμε θέλουμε να φτύσουμε τους διπλανούς μας και όταν ακούμε τη λέξη «κράτος» ρίχνουμε αναθέματα και μούντζες; Ευθύνες βαριές όλων. Πολιτικών και μη. Καλό Φθινόπωρο βασίλισσα.

Φύσηξε ο Βαρδάρης και καθάρισε
Ήλιος λες και τελείωσε ο χειμώνας
Βγήκα μια βόλτα και μπροστά της βρέθηκα
Στάθηκα κι απόμεινα κοιτώντας

Φλόγες ζωηρές που τρεμοπαίζουνε
τα ρούχα, τα μαλλιά της στον αέρα
Στη στάση πέρα-δώθε σπινθηρίζουνε
τα δυο της μάτια, κάρβουνα αναμμένα

Πριν να σε χορτάσουνε τα μάτια μου
σε άρπαξε θαρρείς το λεωφορείο
κι έμεινα να κοιτώ καθώς χανόσουνα
κι έφτανε ως το κόκαλο το κρύο

(Στίχοι: Νίκος Παπάζογλου)



 
Αρχείο
Αφιερώματα
Λόγιαiστοiχαρτί
Έλληνες Σκιτσογράφοι
Έναiταξίδιiστοiχρόνο
Σπύρος Ορνεράκης
Συνεντεύξεις
Aποστολές
Τόποι & προορισμοί
Για συλλέκτες / Εξώφυλλα
Ότανiέρχονταιiοιiφίλοιiμας

Η Θηρασιά
Ορεινή Κορινθία
Η Λεύκη
Ο Μόχλος
Στον Όλυμπο
Ο Σαραντάπηχος
Το Σκινοσέλι
Το Σουφλί
Οι Σπέτσες
Η Σύρος εκ των έσω
Ο Τριπόταμος
Στα Τζίντζινα
Η Λευκάδα του Τυρκουάζ
Γύθειο, η γη των θεών
Στον Παρνασσό
Η Μονεμβασιά
Η Δημητσάνα
Η Σίφνος
Tο Mεσολόγγι
Η Κομοτηνή
Η Αρναία
Προορισμοί εντός:
Λίμνη Κερκίνη, Χίος, Μακρινίτσα, Kορυσχάδες, Καλάβρυτα, Κέρκυρα
Καλοκαίρι στα άκρα:
Ηράκλεια, Θηρασιά,
Αμοργός, Δονούσα, Αστυπάλαια,
Τήλος, Νίσυρος

Θεσσαλονίκη
Φύσηξε ο βαρδάρης...

Ραψάνη:
Στη σκιά του Ολύμπου

Γκιώνα:
Ανάβαση στη κορυφή