iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑρχείο

iRadio Αrtως

iExodως3

 

 

 

 

 

 

 

 
Τόποι & προορισμοί

ΣΚΙΝΟΣΕΛΙ
Τα φώτα που καθρεφτίζονται στη θάλασσα...

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΝΙΚΟΣ ΖΕΡΒΟΝΙΚΟΛΑΚΗΣ


Το νησί της Ψείρας όπως φαίνεται από το Σκινοσέλι

Ένας μεγαλοπρεπής ήλιος κατεβαίνει αργά από το θόλο του ουρανού. Το φως της μέρας χαμηλώνει, λες και ένα αόρατο χέρι παίζει με ένα ρεοστάτη. Σκουραίνει το ουράνιο τύμπανο στην Ανατολή και είναι έτοιμο να υποδεχτεί με τρόπο μυστηριακό, τη νύχτα που έρχεται. Σαλεύουν αδιάκοπα τα φύλλα της χαρουπιάς δίπλα στο αλώνι, από τα πουλιά που ψάχνουν τόπο να κουρνιάσουν και κάνουν μια φασαρία ευχάριστη, με τις φωνές τους.
Ψηλά, στο θόλο του ουρανού τρέμει το φως από τα πρώτα τολμηρά άστρα, κόντρα στο φως του γερο-ήλιου, που έχει γίνει πια κόκκινος σαν το κρασί.
Για όλους τους πιτσιρίκους, φαντάζομαι πως είναι αίνιγμα, πού πάει ο ήλιος τέτοια ώρα...

«...μπορώ πια να τον κοιτάζω, χωρίς να κλείνουν τα μάτια μου. Ενα νταούλι κόκκινο, μια πυρωμένη πιθαρόπλακα, όπως αυτές που ξεκαμίνιαζε ο Στυλιανός απ' το καμίνι του στου Καραβά...»!

- ΄Ε, Νικολάκι, δεν σου έχω πει να μη θωρείς τον ήλιο, γιατί θα κάνουνε πουλιά τα μάτια σου; Τυφλώνει ο ήλιος...
Τυφλώνει ο ήλιος! Μα, πού πάει; Η άκρη του πατάει στη θάλασσα και χάνεται. Βουλιάζει αργά-αργά και σβήνει, όπως τα κόκκινα μαντέμια που έσβηνε ο Χαρκιάς μέσα σ' ένα κουβά νερό, στο χαρκιδιό του, στην Αγιά Τριάδα.
Εικόνες παράλληλες. Αυτή μόνο θα μπορούσε να είναι η σύγκριση, στη σκέψη ενός μικρού παιδιού για τα ανεξήγητα της ηλικίας του.
Μαγικές εικόνες ή μαγευτικές, μ' ένα κόκκινο ήλιο που βουλιάζει, λίγο πιο πέρα απ' την Ελούντα.
Σκινοσέλι, πολλά χρόνια πριν, σαν φωτογραφίες, που κάνεις «κλικ» και ανασύρονται απ' το file. Τα μάτια ενός παιδιού φωτογραφίζουν με τον τρόπο που μια ψηφιακή κάμερα στέλνει στη μνήμη ότι περνά από τον φωτοφράχτη της και το αποθηκεύει σε χιλιάδες bytes.
Οι μέρες του καλοκαιριού φεύγουν με τρόπο πανηγυρικό. Συνήθως, κάποιος ξεχασμένος τζίτζικας τραγουδάει ακόμη εκεί στ' αμπέλι.



Κοπάδια πέρδικες κακαρίζουν του καλού καιρού στην Τρυπητή κι ακούγεται ένας σκύλος που γαβγίζει.
Στην τρύπα απ' την κουτσουνάρα του Αγίου Παντελεήμονα εμφανίζεται μια κουκουβάγια, που την έχω δει κι άλλες φορές να κάθεται για λίγο εκεί μπροστά στην τρύπα της κι ύστερα να γλιστράει στο σούρουπο, με ένα παράξενο φτερούγισμα, λες και τα φτερά της είναι στρόβιλοι, που κάνουν θόρυβο, όπως αλέθουν τον αέρα.


Σκινοσέλι, Αγ. Παντελεήμονας

Κάποια φορά, κατάφερα να γίνουμε φίλοι. Της έδινα μικρά κομμάτια κρέας να ταϊζει τα μωρά της κι εκείνη, ανταποδίδοντάς μου την εμπιστοσύνη, με άφηνε να σκαρφαλώνω μέχρι τη φωλιά και να χαϊδεύω τα μικρά της.
Σκινοσέλι, μ' ένα φως ακραίο, λίγο πριν τη νύχτα ενός παλιού, αθέατου καλοκαιριού.


Πανοραμική άποψη του κόλπου της Ελούντας

Μια ώρα απέραντη, αυτή που μεσολαβεί ανάμεσα στη μέρα και τη νύχτα του Ιουλίου.
Σβήνει σιγά-σιγά το φως και δυναμώνει λίγο-λίγο το σκοτάδι. Και στο ενδιάμεσο δεν είναι ούτε μέρα ακριβώς, ούτε και νύχτα.
Τότε είναι, που ξεδιπλώνουν ένα-ένα τα φώτα τους οι πολιτείες σε έναν ορίζοντα απροσδιόριστο και αχανή, στο μαύρο φόντο.
Μ' άρεσε πάντοτε αυτή η εικόνα. Τα φώτα του Αγίου Νικολάου και λίγο πιο πέρα της Ελούντας. Κίτρινες φωτεινές χάντρες πάνω στη θάλασσα. Στο νερό τρέμει το καθρέφτισμά τους...
Κι από κοντά, ένα πλήθος νυχτοπέταρα μέσα στο σκοτάδι, που αφήνουν ήχους μαγικούς και απροσδιόριστους στη ζεστή νύχτα. Αυτές οι εικόνες ξεδιπλώθηκαν όταν πριν από χρόνια άκουσα πρώτη φορά ένα τραγούδι του Lucio Dalla, με τη φωνή του Luciano Pavarotti. Το Caruso:

...Qui dove il mare luccica
Εδώ, που λάμπει η θάλασσα
e tira forte il vento
και φυσάει στο φόρτε του ο αέρας
su una vecchia terrazza davanti al golfo di Sorrento
σε μια ταράτσα απέναντι απ' τον κόλπο του Σορέντο
un uomo abbraccia una ragazza
ένας άντρας σφίγγει στην αγκαλιά του ένα κορίτσι
dopo che aveva pianto
αφού έχει κλάψει πριν
poi si schiarisce la voce e ricomincia il canto...
κι ύστερα δοκιμάζει τη φωνή του να ξαναρχίσει το τραγούδι...

Ένα φως είναι που τρέχει πάνω στη θάλασσα. Κι είναι το φεγγάρι. ΄Ενα ασημένιο μονοπάτι που το κόβει στη μέση η ράχη της Ψείρας.


Πανοραμική άποψη του κόλπου της Ελούντας

« - Στο ποδαράκι της Ψείρας έχει αρχαία...! », μου 'λεγε ο πατέρας μου.
Κατοικημένο από Μινωϊτες, από τη δεύτερη χιλιετία π.Χ., αυτό το νησάκι είναι σήμερα έρημο και ακατοίκητο. Μόνο στο βυθό υπάρχουν ακόμη τούμπες από ναυάγια πλοίων των ανακτορικών χρόνων.
Ο κόλπος του Μεραμπέλου μοιάζει τις νύχτες με τον κόλπο του Σορέντο. Στον ένα είναι το Κάπρι που λάμπει με τα φώτα του. Στον άλλο λάμπει σχεδόν με τον ίδιο τρόπο η Ελούντα.


Πανοραμική άποψη του κόλπου της Ελούντας

Ωστόσο, η μαγεία είναι τελικά αυτή η εικόνα, με τη νύχτα πάνω στη θάλασσα, και τα φώτα που αγρυπνούν μέσα σε μιαν αχλύ ραθυμίας κι έναν οίστρο, που έχουν οι έρωτες στην αίσθησή τους.
Κι εδώ απογειώνεται θαρρώ η φωνή του Pavarotti.

Te voglio bene assai
Σε θέλω όσο δεν μπορείς να φανταστείς
ma tanto tanto bene sai
μα, όσο τίποτε, να ξέρεις
e una catena ormai
μας δένει μια αλυσίδα
che scioglie il sanque dint' e vene sai
και χτυπά το αίμα σαν τρελό στις φλέβες, ξέρεις


Μετρώ τα φώτα από τα γρι-γρι στο πόδι της ψείρας κι έρχεται ένας αέρας θαλασσινός ανακατεμένος με θυμάρια αζόγυρες, θρούμπι, ανωνίδες, αγκίσαρους, και ξεραμένη ασφεντρουλιά.



Ποτέ δεν είναι πιο κοντά ο θεός από αυτές τις νύχτες που μυρίζουν οι μασχάλες τους θάλασσα και θηλυκό.
΄Ενα άστρο χύνεται στον ουρανό και ξοπίσω του ύστερα ένα άλλο.
Ο γρύλος κοσκινίζει το σκοτάδι, να βρει ψήγματα χρυσού, καθώς πέφτουν τ' άστρα.

Vide le luci in mezzo al mare
Είδε τα φώτα μεσοπέλαγα
penso alle notti la in America
σκέφτηκε τις νύχτες εκεί, στην Αμερική
ma erano solo le lampare
μα ήταν μοναχά τα πυροφάνια
e la bianca scia di un elica
και η λευκή σκιά μιας έλικας

senti il dolore nella musica
αισθάνθηκε τον πόνο από τη μουσική
si alzo dal pianoforte
σηκώθηκε από το πιάνο
ma quando vide la luna uscire da una nuvola
κι όταν είδε το φεγγάρι να βγαίνει από ένα σύννεφο
gli sembro piu dolce anche la morte
του φάνηκε πιο γλυκός ακόμη κι ο θάνατος.

Guadro negli occhi la ragazza
Κοίταξε στα μάτια το κορίτσι
quegli occhi verdi come il mare
αυτά τα πράσινα μάτια, όπως η θάλασσα
poi all΄ improvviso usci una lacrima
και μετά του ξεφεύγει ένα δάκρυ
e lui credette di affogare
και πίστεψε ότι θα πνιγεί


Ένας αναστεναγμός είναι, ή, έστω, μια αναπνοή, έτσι verde come il mare. Ο δροσερός αέρας της νύχτας, που έρχεται απ' τη θάλασσα, με τα φώτα των γρι-γρι πρώτα στην Ψείρα, και πιο μακριά ύστερα, διαβαίνοντας του σκοταδιού το σώμα, τα φώτα της Ελούντας που τρεμοπαίζουν σαν aqua marina στο λαιμό ενός κοριτσιού.
Οι νύχτες του καλοκαιριού πάνε του φάρδους. Από την Ελούντα ως τον Κάστελα. Με τα φώτα της Μυρσίνης, της Σφάκας και της Τουρλωτής. Η Λάστρος κρύβεται μέσα στα βουνά, για να είναι η ίδια με το προϊστορικό της όνομα, μια Ιερή Κρύπτη.

Te voglio bene assai
Σε θέλω όσο δεν μπορείς να φανταστείς
ma tanto tanto bene sai
μα, όσο τίποτε, να ξέρεις
e una catena ormai
μας δένει μια αλυσίδα
che scioglie il sanque dint' e vene sai
και χτυπά το αίμα σαν τρελό στις φλέβες, ξέρεις


Ποτέ δεν ήταν καλύτερη η ζωή από αυτή στο αλώνι με τις θυμωνιές. Ανάσκελα κάτω από έναν ουρανό γεμάτο άστρα. Και ποτέ δεν ήταν πιο μεγάλος ο ουρανός, και πιο λαμπερός, σαν υγρό κρύσταλλο.



Σκινοσέλι, αιώνες πριν από χτες μόλις, μ' ένα φως αρχαίο, που δεν έχει όνομα, κι όμως είναι ίδιο. Τσιμπάνε οι σκνίπες που και που. Αν θες να γλιτώσεις τα τσιμπήματα τους, τρίψε στα μπράτσα σου φασκομηλιές. Μυρίζει σκίνα η νύχτα κι έχει μια ζέστη η πέτρα απ' το κορμί σου.
Μη γυρεύεις άλλα. Ah! si, e la vita che finisce. Τι τα θες. Το μονοπάτι του φεγγαριού δεν τελειώνει ποτέ πάνω στη θάλασσα.

Potenza della lirica
Δύναμη της ποίησης
dove ogni drama e un falso
όπου κάθε δράμα είναι μια προσποίηση
che con un 'po di trucco e con la mimica
που με λίγο μακιγιάζ και λίγο θέατρο
puoi diventare un altro
μπορεί να προκύψεικάτι άλλο.

Ma due occhi che ti guardano
Αλλά δυο μάτια που σε κοιτάζουν
cosi vicini e veri
έτσι κοντινά και αληθινά
ti fanno scordare le parole
σε κάνουν να χάνεις τις λέξεις
confondono i pensieri.
μπερδεύοντας τις σκέψεις σου.

Cosi divento tutto piccolo
Έτσι, έγιναν όλα τόσο μικρά
anche le notti la in America
ακόμα και οι νύχτες εκεί, στην Αμερική
ti volti e vedi la tua vita
γυρνάς και βλέπεις τη ζωή σου
come la scia di un' elica
όπως τη σκιά ενός έλικα.

Ah! si, e la vita che finisce
Α! Ναι, είναι η ζωή που τελειώνει
ma lui non ci penso poi tanto
μα, αυτός δεν χρειάστηκε να το σκεφτεί πιο πολύ
anzi si sentiva felice
αντίθετα, αισθάνεται ευτυχισμένος
e ricomincio il suo canto
και ξαναρχίζει το τραγούδι του

Σκινοσέλι, νύχτες καλοκαιριού, μπροστά στον κόλπο του Μεραμπέλου, με τα φώτα να κάνουν σινιάλο σε ένα σωρό σκέψεις που πεταρίζουν όπως τα πουλιά στα φύλλα της χαρουπιάς, κι ένα τραγούδι, που το σκορπίζει ο αέρας πάνω απ' τη θάλασσα.

«Μιμνήσκεο πατρίδος αίης», λέει ο Ομηρος για τον Οδυσσέα, μα δεν είναι αυτό, ότι τάχα στις αγκαλιές της Καλυψώς ξέχασε την Ιθάκη. Οι νύχτες του καλοκαιριού είναι πατρίδες. Και είναι τα φώτα τους σημαίες.
Φιλιά που χύνονται άστρα. Και σιγανές φωνές, όπως το κύμα που φιλάει την άμμο.
Η ζωή δεν τελειώνει έτσι. Κι ας είναι μια δροσιά της νύχτας που έρχεται απ' τη θάλασσα. Με τον τρόπο της είναι Potenza della lirica, ένα τραγούδι με μυρωδιές από φλισκούνι.

Te voglio bene assai
Σε θέλω όσο δεν μπορείς να φανταστείς
ma tanto tanto bene sai
μα, όσο τίποτε, να ξέρεις
e una catena ormai
μας δένει μια αλυσίδα
che scioglie il sanque dint' e vene sai
και χτυπά το αίμα σαν τρελό στις φλέβες, ξέρεις


Το φως του ήλιου όταν το κοιτάς πολύ είναι σαν να τρίβεις στα μάτια σου αγκαραθιές.
Μόνο η μέλισσα μπορεί να μαζεύει τη σκόνη της αγκαραθιάς και κάνει μέλι.
Έτσι και η ζωή. Το μέλι της είναι παράξενο. Ίσως ένα μοναχικό φως στην άκρη της νύχτας, που έβλεπα μικρός πάνω στην Ασκορδαλιά.
Κι αυτό το τραγούδι του Lucio Dalla, έχει μια γεύση στυφή όπως τα πρώτα σταφύλια, στα καλάθια με τα κληματόφυλλα, εκεί στον Άγιο Παντελεήμονα, 27 Ιουλίου, όπως μεσουρανεί το καλοκαίρι.



 
Αρχείο
Αφιερώματα
Λόγιαiστοiχαρτί
Έλληνες Σκιτσογράφοι
Έναiταξίδιiστοiχρόνο
Σπύρος Ορνεράκης
Συνεντεύξεις
Aποστολές
Τόποι & προορισμοί
Για συλλέκτες / Εξώφυλλα
Ότανiέρχονταιiοιiφίλοιiμας

Η Θηρασιά
Ορεινή Κορινθία
Η Λεύκη
Ο Μόχλος
Στον Όλυμπο
Ο Σαραντάπηχος
Το Σκινοσέλι
Το Σουφλί
Οι Σπέτσες
Η Σύρος εκ των έσω
Ο Τριπόταμος
Στα Τζίντζινα
Η Λευκάδα του Τυρκουάζ
Γύθειο, η γη των θεών
Στον Παρνασσό
Η Μονεμβασιά
Η Δημητσάνα
Η Σίφνος
Tο Mεσολόγγι
Η Κομοτηνή
Η Αρναία
Προορισμοί εντός:
Λίμνη Κερκίνη, Χίος, Μακρινίτσα, Kορυσχάδες, Καλάβρυτα, Κέρκυρα
Καλοκαίρι στα άκρα:
Ηράκλεια, Θηρασιά,
Αμοργός, Δονούσα, Αστυπάλαια,
Τήλος, Νίσυρος

Θεσσαλονίκη
Φύσηξε ο βαρδάρης...

Ραψάνη:
Στη σκιά του Ολύμπου

Γκιώνα:
Ανάβαση στη κορυφή