iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑρχείο

iRadio Αrtως

iExodως3

 

 

 

 

 

 

 

 
Τόποι & προορισμοί

ΚΟΜΟΤΗΝΗ... ΜΕ ΚΑΠΟΙΕΣ (ΕΝ)ΣΤΑΣΕΙΣ

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΟΜΠΟΛΑΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΧΡΥΣΑ ΒΑΧΤΣΕΒΑΝΟΥ

«Είδα το ηλιοβασίλεμα να τυλίγει μια πόλη χτισμένη για εύκολο κέρδος, μια πόλη που πνίγει τις λίγες φωνές που πάνε να κάνουν κάτι διαφορετικό, μια πόλη που σε ρίχνει στη θλίψη»

Ένα μικρό οδοιπορικό στη Θράκη. Στη χώρα του μυθικού Ορφέα. Σε μια «χώρα» της ελληνικής επικράτειας με ανατολίτικο χρώμα. Σε μια χώρα αντικρουόμενων θρησκειών. Σε μια χώρα «εξόριστων» φοιτητών. Σε μια χώρα φαντάρων χωρίς βύσμα. Σε μια χώρα που αγωνιά να αναπτυχθεί. Σε μια χώρα παρατημένη από τα κέντρα εξουσίας. Σε μια χώρα που δε χωράει πουθενά.

ΣΑΝ ΠΑΣ ΣΤΟΝ ΠΗΓΑΙΜΟ...
Άφιξη στο αεροδρόμιο Αλεξανδρούπολης. Η ώρα 11:53 πμ. Γιατί σαν πας στον πηγαιμό για. τη Θράκη, πάρε αεροπλάνο. Και ο προορισμός μας, η Κομοτηνή. Η μεγαλύτερη από τις ακριτικές κουκίδες του χάρτη. Από το αεροδρόμιο, κατευθείαν ταξί. Από την ομίχλη δεν έβλεπες τίποτα. Πολύ ομίχλη όμως. Σα σκηνικό από παλιό αμερικάνικο θρίλερ. Το ταξί να κόβει το άσπρο «πάπλωμα» σα μαχαίρι. Και να βρέχει, αργά και ενοχλητικά. Την Αλεξανδρούπολη δεν την είδα. Μπήκα στο ΚΤΕΛ και ξεκίνησα. Ξεκίνησα για μια διαδρομή που σε κάνει να καταλάβεις τι πάει να πει παραμεθόριος. Το λεωφορείο να περνάει μέσα από δρόμους με έργα παντού. Σκόρπια φανοποιεία, συνεργεία, γεωργικά μηχανήματα ανάμεσα σε χωράφια. Μια πινακίδα να δείχνει με πράσινα γράμματα «προς Τουρκία». Και να περνάς μέσα από χωριά ανάμεικτα. Χριστιανοί και μουσουλμάνοι. Άσχημες συνοικίες και κάποια γραφικά σπιτάκια να πνίγονται ανάμεσα σε προκάτ διώροφα και «σομόν» καφετέριες. Μια πιτσιρίκα με κάτασπρο δέρμα στο δρόμο και μουσουλμανικό μαύρο τσεμπέρι. «Δεν ήξερα ότι οι Τουρκάλες μπορεί να είναι τόσο λευκές» σκέφτηκε το ρατσιστικό κεφάλι μου. Αργότερα θα μου έλεγαν ότι μάλλον ήταν Πομάκα, μουσουλμάνα αλλά όχι Τουρκάλα. Δεύτερο χτύπημα για τον ανίδεο Αθηναίο. Περάσαμε ποταμάκια, ποτάμια, ρυάκια, πολλά νερά. Άνθρωποι να περιμένουν το λεωφορείο κάτω από μιναρέδες ή κάτω από εκκλησίες. Και παντού να ανθίζουνε άσπρες ροζ οι αμυγδαλιές μέσα στο υγρό πράσινο τοπίο.

ΚΟΜΟΤΗΝΗ, ΑΓΟΝΗ ΓΡΑΜΜΗ
Μετά από μια ώρα στο «πολυπολιτισμικό» ΚΤΕΛ ανάμεσα σε ανθρώπους που μιλάγανε σπαστά ελληνικά και έναν οδηγό που τους φερόταν λες και είναι σκουπίδια, έφτασα. Ο χειμωνιάτικος ήλιος χαμογελούσε πλατιά. Ήταν μια απάτη, τις άλλες μέρες με πλάκωσε το κρύο και η υγρασία. Φοιτητές (κυρίως φοιτήτριες.) βολτάρανε στους δρόμους. Συμπαθητική ατμόσφαιρα, τα ταξίδια είναι υγεία. Μεσημεριανό φαί στο «Κουτί». Όμορφο, πολύ όμορφο, μοντέρνο που κρατάει το γραφικό του χαρακτήρα και χωρίς να «τσούζει» τις τσέπες. Ναι, η Κομοτηνή είναι αρκετά φτηνή. Έκατσα τρεις μέρες. Είδα πολυκατοικίες παντού, χαμηλές, επαρχιώτικες, πρόχειρες για να στοιβάξουν μέσα φοιτητές. Στενούς δρόμους με ένα άρρωστο κίτρινο φως τα βράδια. Είδα κόσμο να τριγυρνάει με ποδήλατα, έστω και με κίνδυνο της ζωής του. Είδα μια πλατεία που είναι το κέντρο της νυχτερινής διασκέδασης. Δεν είδα πολύ πράσινο. Είδα πολλά αυτοκίνητα. Είδα τη φοιτηταρία να ζωντανεύει την πόλη, όσο μπορεί. Είδα πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις που προκαλούν ντροπή. Υπάρχουν σχολές που μοιάζουν με παλιά λυόμενα. Σχολές άσχημες και ανεπαρκείς. Όχι ότι στην Αθήνα τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα. Είδα συνθήματα από τα γεγονότα του Δεκέμβρη. Κι όμως η αντίδραση έφτασε μέχρι εδώ. Έψαξα για γραφικές συνοικίες και δε τις βρήκα ποτέ.



Ένα πρωινό το πέρασα στη τούρκικη αγορά. Εκεί που δεσπόζει το Γενί τζαμί, κτισμένο το 1585 και δίπλα του ο Πύργος του Ρολογιού χτισμένος 299 χρόνια μετά, δώρο του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίντ στη Γκιουμουλτζίνα, έτσι τη λένε οι Τούρκοι την πόλη. Εδώ είναι πιο γραφικά. Στενά εμπορικά δρομάκια με τα τενεκετζίδικα, τα καφεκοπτεία και τα καταστήματα «νεωτερισμών». Μουσουλμάνοι μαγαζάτορες με βλέμμα ανάμεσα στην ευγένεια και την επιφύλαξη. Πρόσωπα που δε θέλουν κουβέντες. Μυρωδιές από καζάν ντιπί, καφέ, τούρκικα φαστ φουντ. Εδώ πραγματικά τρως καλά. Στο τζαμί τους δε μπήκα. Μάλλον επειδή δεν ήθελα το τουριστικό μου μάτι να τους ενοχλήσει. Αν ήμουν σε άλλη χώρα θα έμπαινα. Αλλά ένιωσα ένοχος για τη καταδίκη αυτών των ανθρώπων σε πολίτες «β' κατηγορίας». Όχι, ότι έκανα τίποτα γι' αυτό, απλά «ένιωσα». Τελικά αυτή η πόλη έχει κάποιο άρωμα, στρυφνό, αλλά έχει. Αν και οι «ντόπιοι - εξόριστοι» φοιτητές μου είπαν ότι αξίζει μόνο αν γουστάρεις μπουζούκια και καμάκι. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Αλλά αυτό το δίπτυχο δε κάνει μια πόλη ωραία. Πρόχειρη τη κάνει. Είδα το ηλιοβασίλεμα να τυλίγει μια πόλη χτισμένη για εύκολο κέρδος, μια πόλη που πνίγει τις λίγες φωνές που πάνε να κάνουν κάτι διαφορετικό, μια πόλη που σε ρίχνει στη θλίψη.

ΣΤΗΝ ΟΑΣΗ ΤΗΣ ΞΑΝΘΗΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΠΙΣΩ...
Το τελευταίο απόγευμα με βρήκε στη Ξάνθη. Έχει όμορφους δρόμους με καλντερίμια να σκαρφαλώσεις. Έχει περιποιημένες πολυκατοικίες και καθαρά πεζοδρόμια. Έχει τα νεοκλασικά του 19ου αιώνα να χαζέψεις. Έχει παλιές καπναποθήκες, μικρά αριστουργήματα αρχιτεκτονικής. Εκεί μέσα έμαθα είχαν γίνει κάποια πάρτι hip hop που άφησαν εποχή. «Πρέπει να ήταν ωραία» σκέφτηκα. Έχει την παλιά πόλη, που μπορείς να «χαθείς» στα σοκάκια της, να ταξιδέψεις σε άλλες εποχές. Έχει ωραία μαγαζάκια που σέβονται το προφίλ της πόλης. Έχει κάτι παρατυπίες με κιτς καφετέριες. Μα, έχει ομορφιά η πόλη. Αλλά. είναι μικρή. Οι φοιτητές βαριούνται γρήγορα. Επαρχία, σου λένε. Τα ίδια και τα ίδια σου λένε. Αν ξαναέρθω Θράκη, μόνο Ξάνθη. Πεθύμησα τη μητέρα - Αθήνα, την ανωνυμία της. Στο γυρισμό πάλι δεν είδα την Αλεξανδρούπολη. Αλλά από τις λίγες ματιές που τις έριξα μου φάνηκε πιο ωραία από τη Κομοτηνή. Κάτι οι πλατιοί δρόμοι, κάτι η θάλασσα. Αυτή ήταν η Θράκη που είδα. Αυτή η αίσθηση μου έμεινε. Και ναι ξέρω, τα στοιχεία δεν είναι αρκετά για να καταδικαστεί. Δεν υπάρχει τέτοιος σκοπός. Η Θράκη είναι όμορφη αλλά είναι παρατημένη. Και αν δε το πιστεύετε ρωτήστε τους φαντάρους που βλαστημάνε την ώρα και τη στιγμή, τους φοιτητές που νιώθουν εξόριστοι και τους μουσουλμάνους που είναι εγκλωβισμένοι σε μια χώρα που τους φτύνει με το γάντι (ή και χωρίς αυτό.). Ο μυθικός Ορφέας θα έπαιζε μια πικρή μελωδία, ειρωνική και παραπονεμένη για τη «σημερινή» του πατρίδα.



 
Αρχείο
Αφιερώματα
Λόγιαiστοiχαρτί
Έλληνες Σκιτσογράφοι
Έναiταξίδιiστοiχρόνο
Σπύρος Ορνεράκης
Συνεντεύξεις
Aποστολές
Τόποι & προορισμοί
Για συλλέκτες / Εξώφυλλα
Ότανiέρχονταιiοιiφίλοιiμας

Η Θηρασιά
Ορεινή Κορινθία
Η Λεύκη
Ο Μόχλος
Στον Όλυμπο
Ο Σαραντάπηχος
Το Σκινοσέλι
Το Σουφλί
Οι Σπέτσες
Η Σύρος εκ των έσω
Ο Τριπόταμος
Στα Τζίντζινα
Η Λευκάδα του Τυρκουάζ
Γύθειο, η γη των θεών
Στον Παρνασσό
Η Μονεμβασιά
Η Δημητσάνα
Η Σίφνος
Tο Mεσολόγγι
Η Κομοτηνή
Η Αρναία
Προορισμοί εντός:
Λίμνη Κερκίνη, Χίος, Μακρινίτσα, Kορυσχάδες, Καλάβρυτα, Κέρκυρα
Καλοκαίρι στα άκρα:
Ηράκλεια, Θηρασιά,
Αμοργός, Δονούσα, Αστυπάλαια,
Τήλος, Νίσυρος

Θεσσαλονίκη
Φύσηξε ο βαρδάρης...

Ραψάνη:
Στη σκιά του Ολύμπου

Γκιώνα:
Ανάβαση στη κορυφή