Oι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο
Μάνος Χατζιδάκις
Μελίνα Μερκούρη
Μάνος Λοϊζος
Μίκης Θεοδωράκης
Νίκος Καββαδίας
Γιάννης Ρίτσος
Γιώργος Σεφέρης
Ιάκωβος Καμπανέλλης
Τσε Γκεβάρα
Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι
Νίκος Μπελογιάννης
Άγγελος Σικελιανός
Άρης Βελουχιώτης
Πάμπλο Νερούδα
Ανδρέας Εμπειρίκος
Μπέρτολτ Μπρεχτ
Παύλος Σιδηρόπουλος
Χάρολντ Πίντερ

Μανώλης Αναγνωστάκης

Βλαντίμιρ Λένιν
Μαρία Δημητριάδη

Οδυσσέας Ελύτης

Κώστας Βάρναλης
Κάρολος Κουν
Κώστας Καρυωτάκης
Βασίλης Τσιτσάνης
Νίκος Παπάζογλου
Τζον Λένον
Πάτι Σμιθ
Γεώργιος Καραϊσκάκης
Νίκος Καζαντζάκης
Νίκος Ξυλούρης
Μάνος Ξυδούς
Στρατής Τσίρκας
Φερνάντο Πεσσόα
Νικόλας Άσιμος
Τσαρλς Μπουκόφσκι
Κατερίνα Γώγου


Ειδικά αφιερώματα
Λίνα Νικολακοπούλου
Σταμάτης Κραουνάκης
Κική Δημουλά
Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Διονύσης Τσακνής
Νίκος Εγγονόπουλος
Δημήτρης Χορν
Κωνσταντίνος Καβάφης
Θόδωρος Αγγελόπουλος
Θάνος Μικρούτσικος
Αλέξης Μινωτής
Μίμης Πλέσσας
Χάρις Αλεξίου
Δήμητρα Γαλάνη
Θανάσης Βέγγος
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Σταύρος Ξαρχάκος
Νίκος Γκάτσος
Μάρκος Βαμβακάρης
Γιάννης Τσαρούχης
Κατίνα Παξινού
Μιχάλης Καραγάτσης
Διονύσης Σαββόπουλος
Ελένη Καραϊνδρου
Άντριου Λόιντ Γουέμπερ
Πέδρο Αλμοδόβαρ
Άγαμοι Θύται
Σπείρα Σπείρα
Αγκάθα Κρίστι
Σαλβαντόρ Νταλί
Τζον Μάλκοβιτς
Αντζελίνα Τζολί
Νίνο Ρότα

Aφιέρωμα: Μετάδοση
200 θεατρικών παραστάσεων
από το Ελληνικό και Ξένο Δραματολόγιο




 

 

ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΤΑΜΑΤΗ
Με τον άνθρωπο που συνθέτει, γράφει, σκηνοθετεί, παίζει, τραγουδάει,
ερωτεύεται ...πεθαίνει και ανασταίνεται κάθε βράδυ.

Επιμέλεια: Νίκος Βιδάλης
Κείμενα: Mπάμπης Ξαρχάκος, Λίνα Νικολακοπούλου, Σταμάτης Κραουνάκης
Φωτογραφίες: Μαρία Γιαννοπούλου αρχείο Ως3
Σκίτσα: Σπύρος Ορνεράκης
Μουσική επιμέλεια: Άρης Δούκας






Τραγούδι: Οι φίλοι μου - Σταμάτης Κραουνάκης
Ακούστε...
Διάρκεια: 04:20 - (1.276KB)
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης - Πρώτη εκτέλεση: Τάνια Τσανακλίδου



Ένα βράδυ που ΄βρεχε...
Του Μπάμπη Ξαρχάκου



Πάνε είκοσι χρόνια από τότε που πρωτοσυνάντησα τον Σταμάτη. Το πρώτο πράγμα το οποίο μου έκανε εντύπωση ήταν το γέλιο του. Η παιδική του ψυχή, ο αυθορμητισμός του και ο τρόπος που αντιμετώπιζε τη ζωή τον έκαναν να ξεχωρίζει. Γίναμε φίλοι και συνεργάτες. Δύσκολοι καιροί και για τους δυο μας.
Και αν σήμερα βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να τον «φιλοξενώ» στις σελίδες ενός περιοδικού, το οποίο με κέφι και μεράκι κατάφερα να στήσω, εν μέρει το οφείλω σε κείνον, που πάντα με ωθούσε να πραγματοποιώ τις πιο βαθιές μου επιθυμίες, να εκπληρώνω τα πιο φιλόδοξα όνειρά μου, με πείσμα, ενάντια σε όλους, ακόμη και στην ίδια μου τη μοίρα.
Ο ίδιος το έχει καταφέρει. Ισορροπεί σαν ακροβάτης σε ένα τεντωμένο σχοινί σε ό,τι κάνει.
Συνθέτει, γράφει, σκηνοθετεί, παίζει, τραγουδάει, ερωτεύεται, πεθαίνει και ανασταίνεται κάθε βράδυ.
Το μυστικό της έμπνευσής του είναι ο έρωτας και τα όνειρά του.
Και οι φίλοι του.
Νοέμβριος 2001. Φτιάχνει τον «δικό» του χώρο στην Αθηναΐδα. Τον συνάντησα τότε στις πρόβες με τη Σπείρα του. Με τα κόκκινα γυαλιά, το κόκκινο στυλό, τα κόκκινα φτερά, την κόκκινη καρδιά, το κόκκινο καραβάκι του. Όταν ακούει τη λέξη πολιτισμός, κλείνει τα μάτια του σφικτά και μυρίζει τον αέρα.
Μου μίλησε για τα όνειρά του, για το life style, τις μίζες, την αγωνία, τα λεφτά, τον πολιτισμό και τον «πολιτισμό», τους φίλους, το  «Όλοι μαύρα και ένα πιάνο», τη Σπείρα - Σπείρα, το χώρο που του παραχώρησε η Αθηναΐς, για να τον φτιάξει από την αρχή, όπως ήθελε ο ίδιος, για τις ανάγκες της παράστασης του «Sold out»:

Άνοιξη του 1998. «Είχα γυρίσει από την Καβάλα διαλυμένος, με ένα αποτυχημένο όνειρο, να κάνω μονάδα λαϊκού μουσικού θεάτρου στη Βόρεια Ελλάδα. Μαζί με τον αρχιτέκτονα και σκηνογράφο, Απόστολο Βέττα, φτιάξαμε ένα πολύ όμορφο θέατρο. «Φτύσαμε αίμα». Όλοι στο πλευρό τους: Τουρνάκη, Γιωτόπουλος, Μαστοράκης, Σπυράτου, Χαραλάμπους, Κρίστοφερ. Ολόκληρη η Καβάλα. Ακόμη και η εκκλησία στο πλάι τους.
Εχθροί μας η μίζα, η μιζέρια κάποιων νεόπλουτων παρατρεχάμενων και η πονηριά ορισμένων «κυρίων» της... δημοτικής αρχής. Όλοι αυτοί έτρωγαν καλά από το κονδύλι «πολιτισμός». Τα μάζεψα και έφυγα μόλις έληξαν τα συμβόλαια όλων των ανθρώπων, οι οποίοι με εμπιστεύτηκαν και είχαν «ξενιτευτεί».
Βρέθηκα στην Αθήνα σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, χρεωμένος με δεκαπέντε εκατομμύρια, επειδή πλήρωσα πάρα πολλά από την τσέπη μου για να αισθάνομαι εντάξει.»
Είναι η στιγμή που αλλάζει ρότα. Κάνει το cd Σπεράντζα, ενώ νιώθει ότι πολλές φορές η δισκογραφία τον εγκλωβίζει λόγω της ασχετοσύνης κάποιων. Αυτών που παριστάνουν -άλλος λίγο άλλος πολύ- τους διαμεσολαβητές στο γούστο της -αγοράς-.
«Και γαμώ τα life style. Πού πας να το κάνεις, κούκλα μου, το life style; Στη χώρα που «εφηύρε» την Καρυάτιδα και τον Έφηβο των Αντικυθήρων! Τέλος πάντων...»
Τότε του προτείνει η Σοφία Σπυράτου να κάνει σεμινάρια... Αρνείται. Την άνοιξη του 1999, όμως, κάνει την πρώτη σκηνοθεσία με τους μαθητές του α' εξαμήνου, των σεμιναρίων ερμηνείας τραγουδιού.
«Πιάνο, ξυπόλητοι και όλοι στα μαύρα. Πέντε παραστάσεις. Χαμός! Έσπρωξα τα παιδιά να συνάψουν ομάδα. Ε, με... προσέλαβαν! Τα υπόλοιπα είναι γνωστά.»
Σπείρα - Σπείρα λοιπόν, με αρχηγό τον «διορισμένο» Σταμάτη Κραουνάκη. Τον Μάρτιο του 2000 σε ένα αποκριάτικο πάρτι ο «αρχηγός» τραβάει με την κάμερά του τους δεκάξι της παρέας που είναι μεταμφιεσμένοι σε ένα τρελόσογο. Αυτό ήταν! Η ιδέα γεννήθηκε και ο Χρήστος Κανελλόπουλος ακούει τον Σταμάτη να του λέει: βρήκα το έργο.
«Από τότε δουλεύεται το Sold out και ανεβαίνει στην Αθηναΐδα. Χωρίς λεφτά ή με ελάχιστα, νιώθω ευτυχισμένος. Είμαι μαζί με ανθρώπους που αγαπώ και με τους οποίους συνεννοούμαι. Αισθάνομαι ότι δεν χρειάζομαι τίποτε άλλο εκτός από την εξέλιξη της Σπείρας. Χαίρομαι που συναντήθηκα με τον πολυχώρο Αθηναΐς. Ένα απόγευμα, μπαίνοντας στην πρόβα, είδα τον εαυτό μου γέρο, να κάθεται στην καρέκλα μπροστά στη σκηνή. Τότε ίσως να μην μπορώ να πηδάω πάνω στη σκηνή με τόση άνεση, αλλά είναι μια ελπίδα το να μη φοβάσαι την προσεχή σου εικόνα. Αισθάνομαι ότι βρήκαμε το καλλιτεχνικό μας σπίτι. Είναι τιμή για την Αθήνα να έχει έναν τέτοιο πολυχώρο. Είναι και για μένα χαρά που συναναστρέφομαι με ομοϊδεάτες οι οποίοι με κάνουν να ελευθερώνω τις δυνάμεις μου και την επικοινωνιακή μου ανάγκη τόσο δημιουργικά.»
Ένα μουσικό έργο με την αναίδεια της επιθεώρησης
Kαι την ακρίβεια του μιούζικαλ, με δάνεια από τη ρεβί, το καμπαρέ και την οπερέτα, με ήρωες και υπόθεση, και με κεντρικό άξονα τον πρωταγωνιστή της εποχής, το χρήμα. Εκεί που το θέατρο συναντά το τραγούδι γεννήθηκε η επιθεώρηση Sold out. Το έργο ξεκινάει με έναν πλούσιο ο οποίος πεθαίνει στην αγκαλιά της υπηρέτριάς του, ενώ η χήρα με τους υπόλοιπους συγγενείς περιμένουν να ανοίξει η διαθήκη. Μέσα από 26 τραγούδια παρακολουθήσαμε στο πρώτο μέρος το θάνατο και την κηδεία του Αριστείδη και στο δεύτερο μεταφερθήκαμε στο κυβερνοσκυλάδικο «Η κόλαση». Σασπένς στο τέλος για να μάθουμε πού πήγαν τα λεφτά του μακαρίτη!
Ο Σταμάτης Κραουνάκης παίζει τον Εξάγγελο. Η Τζένη Μπότση υποδύεται τη χήρα.
Σπειρίτες οι: η Μαρία Παπαστεφανάκη (η οποία είναι και βοηθός σκηνοθέτη), η Νικολέτα Αναστασίου, ο Χρήστος Κανελλόπουλος, ο Γιώργος Καραδήμος, ο Γιάννης Καραλής, η Ελεάνα Καραντινού, ο Στέλιος Καρπαθάκης, ο Πέτρος Μαργέτης, η Πελαγία Μουρούζη, ο Χρήστος Μουστάκας, η Άννα Σοπιάδου, η Δήμητρα Σταυροπούλου, ο Γιώργος Στιβανάκης, η Βικτωρία Ταγκούλη, η Ηρώ Χαρλαύτη.
Το σενάριο υπογράφουν ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο Χρήστος Κανελλόπουλος, ο Χρίστος Θεοδώρου και ο Νίκος Κολάρος.
Τους συντελεστές της παράστασης συμπληρώνουν ο Δημήτρης Παπάζογλου στις χορογραφίες, η Κατερίνα Μαραγκουδάκη στους φωτισμούς, ο Βασίλης Λιακόπουλος στα σκηνικά, ο Ντίνος Πετράτος στα κοστούμια, ενώ πιάνο παίζει ο Χρίστος Θεοδώρου.

Η πρόβα κράτησε πέντε ώρες.
Ξημερώματα. Έξω ψιλόβρεχε. Στο αυτοκίνητο η Μαρία Γιαννοπούλου, μετρώντας τα φιλμ από τις φωτογραφίες που τράβηξε, σιγοτραγουδούσε:
Όσο καίνε ακόμα τα καντήλια μας
λάβα το φιλί θα καίει τα χείλια μας
σώματα θ' ανάβουμε στα στρώματα
και στα πατώματα όλοι αραχτοί
όσο αντέχει ακόμα το σαρκίο μας
κι όσο υπάρχει κάτι στο ψυγείο μας...


Λίγα τα λόγια, πολύ η αγάπη...
Της Λίνας Νικολακoπούλου




Τραγούδι: Τα καντήλια - Σταμάτης Κραουνάκης / Λίνα Νικολακοπούλου
Ηχητικό Ντοκουμέντο
Εισαγωγή με τη φωνή της Λίνας Νικολακοπούλου
Ακούστε...
Διάρκεια: 05:54 - (1.7251KB)
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου / Σταμάτης Κραουνάκης
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης - Πρώτη εκτέλεση: Στ. Κραουνάκης, Λ. Νικολακοπούλου



Η συνάντησή μου με τον Σταμάτη, θεωρώ ότι ήταν μοιραία και το μοιραίο φέρνει πολλές φορές και ένα βάρος, έτσι όπως ακούγεται, αλλά στη δική μας περίπτωση η συνάντησή μας ήταν δημιουργία και του χρωστώ πολλά. Δεν γνωρίζω με τι θα είχα ασχοληθεί εάν δεν τον είχα συναντήσει τόσο νωρίς, γιατί φλερτάριζα και με το θέατρο και με τον κινηματογράφο και με την δημοσιογραφία. Πιστεύω λοιπόν το ότι ήρθα τόσο κοντά σε έναν άνθρωπο που ξεκινούσε κι αυτός εκείνη την εποχή, και γοητεύτηκα από την προσωπικότητά του, άκουσα τις μελωδίες άτυπες, πριν γραφτούν, πριν κυκλοφορήσουν, έτσι μπήκα και εγώ μέσα σε αυτό το βαγόνι του τρένου και αρχίσαμε  να γράφουμε τραγούδια μαζί. Ξεφοβήθηκα, έμαθα πολλά δίπλα του, «έπαθα» πολλά δίπλα του. Η σχέση με τον Σταμάτη, το ξέρουν και όλοι οι φίλοι του -γιατί ευτυχώς έχει πολλούς φίλους και πιστούς φίλους που τον αγαπούν-,  πάντοτε ήταν τρανταχτή στη πραγματικότητα. Είναι «ζωικός» άνθρωπος και ζωτικός. Του αρέσει η παρέα, του αρέσει η αλήθεια -όση αντέχουμε βέβαια όλοι μας- αλλά σίγουρα δεν θέλει να κρύβεται πίσω από το δάκτυλό του.
Έχω πλούτο αναμνήσεων -ευτυχώς και παρόν κοντά του-, έμαθα μέσα από την αγάπη που του έχω να αντέχω και τη χαρά της δημιουργίας, αλλά και το φόβο και την απώλεια. Έχω χωρίσει μαζί του πάρα πολλές φορές αυτά τα είκοσι πέντε χρόνια που τον γνωρίζω και θυμάμαι τις πρώτες φορές, ότι ήταν σαν να έχανα τον κόσμο. Δηλαδή ένας τσακωμός με τον Σταμάτη ή μια σιωπή μιας εβδομάδας στα τηλέφωνα ήταν σαν να μου τέλειωνε ο κόσμος. Αλλά αγαπώντας τον (θα πω κάτι που θα τον ευχαριστήσει με τα χρόνια) άρχισα να αγαπώ και τον εαυτό μου.
Λίνα Νικολακοπούλου
 






Ότι πραγματικά υπήρξε δεν το σβήνει ποτέ ο χρόνος

Του Σταμάτη Κραουνάκη





Τραγούδι: Το Ροκ - Σταμάτης Κραουνάκης
Ακούστε...
Διάρκεια: 03:20 - (892KB)
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου/Σταμάτης Φασουλής/Σταμάτης Κραουνάκης
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης - Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη



Η πρώτη μουσική που ακούω νομίζω πως είναι του Μάνου Χατζιδάκι, ή θέλω να είναι του Χατζιδάκι. Ένα κόκκινο ραδιόφωνο έπαιζε συνέχεια στην κουζίνα. Ως τα δώδεκά μου χρόνια δεν είχα καμιά ιδιαίτερη κλίση, δεν ήξερα τι θα γίνω. Καταλάβαινα πως ίσως κάνω κάτι με το θέατρο. Από την Τρίτη Δημοτικού έγραφα θεατρικά έργα. Μάζευα τις πιο αλαπούρπουδες και τους πιο φλώρους, φυσικά, γιατί όλοι οι άλλοι παίζανε μπάλα. Τσούρου-τσούρου και ταρατατζούμ και κάναμε θέατρο. Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε και στο Γυμνάσιο. Ήμουν πάντα του μεικτού θεάτρου, δεν ήμουν ποτέ μόνο του μουσικού. Ήθελα, όμως, πάντα τις χάντρες, τις πούλιες, τη μουσελίνα.
Στάθηκα ένα πολύ τυχερό παιδί όσον αφορά στους γονείς μου. Και η μαμά μου και ο μπαμπάς μου ήταν πολύ χαρούμενοι άνθρωποι. Είχανε ένα σπίτι όπου μπαινόβγαινε κόσμος. Θυμάμαι από πολύ μικρός ένα σπίτι όπου βαρούσαν συνέχεια οι μουσικές.
Μου έχει συμβεί πολλές φορές στο πέρασμα των χρόνων να εκδικηθώ κάποιους ανθρώπους μ' ένα τραγούδι. Πιο συγκεκριμένα έχω εκδικηθεί για μια «σχέση» αποτυπώνοντάς την μ' ένα τραγούδι. Έχω στείλει μηνύματα σε ανθρώπους με τα τραγούδια μου. Τα έχω στείλει, μάλιστα, όχι μόνο την ώρα που συμβαίνανε τα δύσκολα αλλά και μετά από χρόνια. Έχω ρίξει πιστολιές χρησιμοποιώντας και τον πόνο και τη διάθεση για εκδίκηση. Δεν έρχεται ποτέ στιγμή που να μην μας ενδιαφέρει κάτι που πραγματικά υπήρξε. Γίνεται να μην μας ενδιαφέρει κάποιος που πραγματικά έχουμε αγαπήσει ότι κι αν έχει γίνει ή όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει; Ότι πραγματικά υπήρξε δεν το σβήνει ποτέ ο χρόνος. Ότι κι αν έχουμε κάνει στη ζωή μας, συνεχίζουμε να είμαστε οι ίδιοι και να το φέρουμε. Οι άνθρωποι που μας πληγώνουνε ερωτικά το κάνουνε γιατί δεν αντέχουν τον εαυτό τους. Με αποτέλεσμα να χρεώνουν στον άλλον που δεν φταίει πάρα πολλά.

Η μεγάλη σύγκρουσή μου
με το ευρύτερο κοινωνικό μου περιβάλλον εκδηλώνεται γύρω στα δεκαπέντε μου χρόνια. Με έχουν βρίσει στην ηλικία αυτή με την κατακραυγή «αυτός ντύνεται σαν χίπυς» ή «Αυτός ντύνεται σαν αδελφή» ή αυτός αφήνει τα μαλλιά του ή αυτός κουρεύεται. Έχω, όμως, ένα σπίτι που με στηρίζει, ένα σπίτι νοικοκυρεμένο αλλά «free». Mάνα, βέβαια, λίγο γκρινιάρα, αλλά ο μπαμπάς μια χαρά. Βέβαια και η μάνα μου, που τότε γκρίνιαζε, τώρα έχει βάλει μυαλό. Στις συγκρούσεις μου, δηλαδή, με τον κοινωνικό περίγυρο, ακόμη και με το σχολείο, το σπίτι ήταν σύμμαχος. Το ότι δεν έχω φόβους ίσως να οφείλεται σε αυτό το γεγονός. Στην πραγματικότητα είχα συγκρούσεις με το σπίτι μου, ή μάλλον μια μόνο μεγάλη σύγκρουση, όταν καταλάβανε ότι είμαι καλλιτέχνης και ότι δεν θα ασχοληθώ με τις σπουδές μου.
Πάντειος, 1973, μουσικά και θεατρικά δρώμενα στη Σχολή. Γνωριμίες με ανθρώπους, μετέπειτα φίλους και καθηγητές. Τα φοιτητικά μου χρόνια υπήρξαν για μένα πολύ ωραία εποχή. Η δράση γενικότερα ήταν πολύ ανεβασμένη. Δεν τελείωσα, όμως, ποτέ τις σπουδές μου. Από το δεύτερο, ήδη, έτος της Παντείου αρχίζω και δουλεύω στο θέατρο.

Γνωρίζω την Λίνα Νικολακοπούλου,
αρχίζουμε να γράφουμε τραγούδια, μετά τα πράγματα εξελίχθηκαν πολύ ραγδαία. Όλα αυτά συμβαίνουν συμβαίνουν ταυτόχρονα με την κάθετη οικονομική καταστροφή του πατέρα μου. Διάλυση πλήρης του πατρικού σπιτιού, όλη αυτή η χαρά της εφηβείας διακόπτεται, ακριβώς, με την ενηλικίωσή μου, στα είκοσι ένα μου χρόνια. Έχω παρατηρήσει κάτι περίεργο στη ζωή μου, όπως θα το έχουν παρατηρήσει και άλλοι στη δική τους ζωή, να ορίζονται πολλές φορές τα πράγματα χάρη σε αλλότριες δυνάμεις. Δεν ξέρω, δηλαδή, κατά πόσο θα είχα στραφεί επαγγελματικά στη μουσική σε περίπτωση που δεν είχαμε «φάει» το οικογενειακό στραπάτσο. Το ότι χρειάστηκε την ώρα εκείνη να βρω και να νοικιάσω σπίτι, να ζήσω, έχοντας πρώτα βρει δουλειά, με έκανε να συγκεντρωθώ και να δουλέψω πάρα πολύ. Τα δέκα πρώτα χρόνια, 1973-1983, έχω γράψει πάρα πολλή μουσική, και μάλιστα καλή μουσική, που άλλη έχει εκδοθεί και άλλη όχι. Αυτά τα δέκα πρώτα χρόνια που κλείστηκα στον εαυτό μου, ώστε να επιτεθώ με επικοινωνιακή δύναμη, είναι γεγονός που το έπραξα συνειδητά, γιατί έπρεπε κάτι να αποδείξω. Μια ανάλογη στιγμή υπήρξε η Πρωτοχρονιά του '73. Έχουν χωρίσει οι γονείς, δεν έχουμε μία, τινάζεται με λίγα λόγια το σπίτι στον αέρα. Μέσα σε μας, όμως, τα παιδιά, όλα αυτά δεν λειτουργούν δραματικά, λειτουργούν μ' έναν «αμερικάνικο», για να το πω έτσι, τρόπο. Φαίνεται, όπως κόβεται εκείνη τη στιγμή ο αφαλός από το πατρικό σπίτι, γίνεται έντονη η γεύση του απολεσθέντος παραδείσου. Και η απώλεια αυτή αρχίζει να εκφράζεται, γίνεται ένας λυγμός μέσα στο τραγούδι.

Θέλω, κάποια στιγμή,
να πάρει την απόφαση ο άλλος για το πού θα πάμε, τι θα φάμε, ποιους θα συναντήσουμε ή δεν θα συναντήσουμε. Από πολύ μικρός, δυστυχώς, είχα την κατάρα του ανθρώπου που αποφασίζει. Επίσης, το φόβο των άλλων: «Πώς θα του το πούμε, πώς θα το πάρει, κι αν δεν του αρέσει, τι θα κάνουμε;» Αν και δεν είναι ευχάριστη η κατάσταση αυτή, το έχω πάρει απόφαση. Αν εξαιρέσει κανείς τη δεκαετία της ενηλικίωσης, που ήταν μια δεκαετία με μια ωραία ελευθερία γιατί μου «έτρεξαν» όλα τότε, μια δεκαετία που δεν μου έμειναν απωθημένα στον έρωτα γιατί ήταν «όπου γης και πατρίς», έμεινα πάντα ένα παιδί μέσα στον έρωτα. Δουλεύει πάντα μέσα μου μια αναγνώριση και μια κατανόηση του άλλου. Οι άνθρωποι στον έρωτα είναι σαν τα πουλιά: να μαζευτούνε κάπου που να μην βρέχει και να μην κάνει κρύο. Ο έρωτας είναι ένα μικρό καταφύγιο που, αν είσαι ανοιχτός με τον σύντροφό σου, μπορεί να σε ελευθερώνει σε μεγάλο βαθμό, να σου γεμίζει τρομερά τις μπαταρίες. Αλλά χρειάζεται η κατάθεση και η θυσία να είναι ένα καθημερινό γεγονός. Και να μην γίνονται για το σεξ, αλλά για τη σχέση στο σύνολό της.
Κάποια στιγμή αισθάνθηκα πως όσα κακά κι αν έχω κάνει στη ζωή μου, τα έχω ξεπληρώσει με τόση τρεχάλα, τόσες ενοχές. τόσες μεταλήψεις, τόσα διαβάσματα. Τα κομποσκοίνια δεν τα πέταξα γιατί είναι αγιοτικά. Τα έφτιαξα μιαν αρμαθιά και τα κρέμασα στο εσωτερικό μέρος της πόρτας του σπιτιού μου. Αν πρέπει να το γράψω κάπως χοντροκομμένα, θα έλεγα πως τον έχω «φάει» το Θεό μου πια. Ακόμη με ελέγχει και με μαστιγώνει, αφού γνωρίζω τις αδυναμίες μου, αλλά στην πραγματικότητα τον έχω καταπιεί. Δεν έχω ανάγκη να ψάχνω να τον βρω στο περιβάλλον μου. [...] Καμιά φορά, μάλιστα, «μαλώνω» τους φίλους μου να μην λένε συνέχεια «Παναγία μου», γιατί έχει δουλειές η γυναίκα. Όμως το «χούι» να μαζεύω Παναγίες δεν μ' έχει ποτέ αφήσει, έχω καμιά εικοσιπενταριά Παναγίες στο σπίτι μου. Όπου πηγαίνω και υπάρχουν Παναγίες, τις κοιτάζω προσεκτικά και παρατηρώ με πόση γοητεία οι άνθρωποι, από τόπο σε τόπο, αυτή τη μάνα του κόσμου την παριστάνουν αλλού να χαμογελάει, αλλού να είναι σκληρή, αλλού αυστηρή. Και χαίρομαι να τους μιλάω. Τώρα με τα χρόνια, όπως έχει ασκηθεί η ψυχή μου, ακούω και τους πεθαμένους. Μ' έχει επισκεφθεί ο Χατζιδάκις. Ήρθε στην παράσταση ένα βράδυ, σαν λέιζερ, κι έπειτα έφυγε.

Αν θέλω να θυμηθώ τα καλοκαίρια μου,
πηγαίνω πολύ πίσω, στα παιδικά μου χρόνια. Μόνον ως παιδί τα θυμάμαι. Όλα τα υπόλοιπα, από τα δεκαπέντε μου και μετά, δουλεύω, έτσι τα καλοκαίρια ήταν λίγες μόνο μέρες. Από τα δεκαπέντε και μετά, ο Χειμώνας που ερχόταν έπρεπε να με βρει με λεφτά. Ή έπρεπε να διαβάζω, όσο ήμουν ακόμη στο Γυμνάσιο, για να δώσω εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο. Αν αισθάνομαι ότι πρέπει να κρατήσω κάτι από τα καλοκαίρια, είναι η Επίδαυρος, το Ηρώδειο και τα θερινά σινεμά. Η χαρά που αισθανόμουν, ως παιδί, όταν πήγαινα να πάρω το πούλμαν της «Περιηγητικής» για να πάω στην Επίδαυρο. Αυτό, περιέργως, ως τις αρχές του '80, γιατί μετά δεν είχα να δω τίποτε που να μ' ενδιαφέρει, το ήξερα πως δεν είχα τίποτε να δω. Όταν μπήκα στη σπουδή των αρχαίων κειμένων, κατάλαβα πόσο μεγάλη είναι η απόσταση από κείνο που βλέπαμε ως παράσταση. Έπρεπε να φτάσω στην ηλικία που είμαι για να καταλάβω τι ωραίο είναι το καλοκαίρι σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Μιλώντας για τις γυναίκες της  ζωής μου,
θα ήθελα να γράψω για τις δυο γιαγιάδες μου. Η μια έπαιζε στο πιάνο κάτι πολύ ωραία κομμάτια, το «Fur elise» και το «Le mariage des fees». Η δεύτερη γιαγιά έπαιζε μαντολίνο και μου μιλούσε τούρκικα. Αυτές οι δυο γιαγιάδες υπήρξαν πολύ «χρήσιμες» για μένα. Κοινωνικές, καλοσυνάτες και πολυλογούδες. Αλλά κι εγώ ήμουν ένας θαυμάσιος ακροατής που τις τσίγκλαγα συνέχεια. Συνέχιζα να μιλώ με τις γιαγιάδες μου ενώ είχα μεγαλώσει. Είχα πλήρη συνείδηση ότι είναι δυο γιαγιάδες-πηγές. Διατηρούσα μια πολύ ελεύθερη σχέση μαζί τους και τα πράγματα που τις ρωτούσα συχνά πυκνά ήταν αυτά που λέμε «σόκιν». Τις δυο αυτές γιαγιάδες τις βάζω πρώτες στη σειρά των γυναικών της ζωής μου, η μάνα μου ακολουθεί. Συνιστούσαν ένα αχτύπητο ντουέτο, η μια ήταν πασίχοντρη, η άλλη πασαδύνατη. Με το ίδιο ύψος και οι δυο, έμοιαζαν, όταν ήταν μαζί, σαν το δέκα το καλό. Η μάνα μου, από την άλλη, μου έμαθε δυο πολύ σημαντικά πράγματα: το γούστο και την τάξη. Αν και ήταν ένα λαϊκό κορίτσι, χωρίς σπουδές, είχε ένα σπουδαίο γούστο αλλά και νοικοκυροσύνη. Όσο κι αν φαίνομαι τσαπατσούλης, στην πραγματικότητα είμαι τρομερά νοικοκύρης. Ξέρω πού έχω βάλει το κάθε τι. Το ίδιο, όμως, συμβαίνει και μέσα στο κεφάλι μου. Οργανώνω και χτίζω τα πράγματα με τρομερά μεγάλη συνέπεια και ευκολία.

Μετά τις τρεις αυτές γυναίκες
(και τελεία) είναι η Λίνα Νικολακοπούλου. Δεν μιλώ μόνο για την ουσιαστική καλλιτεχνική μας συμπόρευση. Όταν τη γνώρισα, ένα νέο κορίτσι, ζήσαμε έναν πάρα πολύ μεγάλο και αθώο εφηβικό και μετεφηβικό έρωτα. Αντέξαμε και η ίδια κι εγώ, ως πνευματικοί άνθρωποι αργότερα, αυτό τον έρωτα να τον μεταλλάξουμε σε μια πάρα πολύ δυνατή σχέση αγάπης. Υπήρξε για μένα, ταυτόχρονα, ένας μεγάλος αστυφύλακας, που μ' έσπρωχνε προς την έρευνα και δεν μ' άφηνε να γλιστρώ στην ευκολία. Πολλές φορές, προκειμένου να μου τινάξει τον άλλο μου εαυτό στην επιφάνεια (όταν πήγαινε το θηρίο να μπει σε ύπνωση), μ' έχει πληγώσει πολύ άσχημα. Όταν χρειάστηκε, υπήρξε αλύπητη. Δεν είναι υπερβολή να γράψω ότι είναι η μοναδική γυναίκα που έχω, εν επιγνώσει, ερωτευτεί και η μοναδική γυναίκα που της έχω τυφλή εμπιστοσύνη. Μακαρίζω τη ζωή γιατί τα χρόνια μας έχουν φέρει σε μια πολύ σπουδαία στιγμή ώστε να μας ενώνει το ίδιο γέλιο για τα πράγματα, η ίδια ματιά, αν και είμαστε τόσο διαφορετικοί άνθρωποι ως χαρακτήρες.
Σταμάτης Κραουνάκης


Τραγούδι: Στη σκιά - Σταμάτης Κραουνάκης
Ακούστε...
Διάρκεια: 03:39 - (1.065KB)
Στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης - Πρώτη εκτέλεση: Σταμάτης Κραουνάκης



 





Δέκα χρόνια Σπείρα Σπείρα
Του Σταμάτη Κραουνάκη



10 ΧΡΟΝΙΑ ΣΠΕΙΡΑ ΣΠΕΙΡΑ
Τραγούδι:
Kυκλοφορώ κι οπλοφορώ+Καντήλια+Γάτος - Σταμάτης Κραουνάκης/Σπείρα Σπείρα
Ακούστε...
Διάρκεια: 04:57 - (1.160KB)
Στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης, Λίνα Νικολακοπούλου - Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης


Ξεφυλλίζοντας την καρδιά μου όσα έκλεισε μέσα της αυτά τα δέκα χρόνια μένει μόνο αγάπη και υπομονή. Κάτι που δεν είχα και το απόκτησα χάρη στο σχολείο αυτό. Είναι η Σπείρα σχολείο; Είναι. Έπρεπε να τους μάθω δυο πράγματα. Ότι το τραγούδι είναι προσωπική παράσταση και ότι η διάδοχη από τραγούδι σε τραγούδι ένα σενάριο, όπου ο κάθε παίκτης οφείλει να παραδώσει στον άλλον τον πήχη ακόμα πιο ψηλά. Ποια επιτυχημένη συνταγή! Ποιο μυστικό; Θέλετε να μάθετε πόσο κοστίζει κάθε χρόνο σε κόπο, ιδρώτα, χρήματα η εκπαίδευση της Αρτιότητας; Η μη ένταξη στη λογική της αρπαχτής; Πόσες φορές προβάρονται η κάθε σκηνή, η κάθε αντίδραση; Η κάθε κίνηση; Αν δε γεμίσει κάθε βράδυ το αιθουσάκι, στο τέλος της χρονιάς ο ...Σταμάτης πληρώνει το τίμημα της «ελευθερίας» μας... και της ελευθερίας του.

Η ερώτηση κάθε Κυριακή: «Τι πήραν τα παιδιά;»

Το κοινό μάς χάρισε την αντοχή στο χρόνο και η συμφωνία μας να παραμείνουμε στις θέσεις μας όσο αντέχουμε. Ας μην παραπονιόμαστε, αντέξαμε, κάναμε τα Χορικά -μεγάλη στιγμή!- το Ηρώδειο -ιστορική βραδιά! Ο ουρανός που μας ένωσε, αυτός θα δώσει και το σημάδι για το πότε θα σταματήσουμε, προς το παρόν πάμε για άλλη μια δεκαετία «στοίχημα».

Βγάλαμε κι ανθρώπους χρήσιμους.
Καμαρώνω: όπου πάνε τα «παιδιά μου» ακούω τα καλύτερα. Απ' την άλλη αρνούμαι να είμαι ένας πατέρας σπασίκλας και αυστηρός. Παρά μονό όταν δε σέβονται το ταλέντο τους. Σωστά μάλλον μου τους έστειλε ο Θεός. Την ώρα που θα άρχιζα να επαναπαύομαι μάλλον... Ξαναμπήκα πρώτος εγώ στην πειθαρχία... Δεν υπάρχει αυτονόητο. Από την αρχή.Τα φωνήεντα είναι μακρά και βραχέα, έτσι ανοίγω πάνω στο ρυθμό τη φράση μου. Οι νότες είναι εργαλεία. Άλλες μιλιούνται, άλλες τραγουδιούνται.

Στόχος: να φωτιστεί το περιεχόμενο!

Απλά πράγματα. Το δυστύχημα είναι ότι τα παιδιά έρχονται από τις σχολές «πυροβολημένα». Δεν έχουν ενημερωθεί για τα απλά. Είναι ανταγωνιστικοί. Δεν έχουν μέτρο. Δεν έχουν ρυθμό. Είναι πολύ σκληρή η δουλειά πια: Δεν κάνεις; Έφυγες. Κανείς δε δίνει χρόνο για να σε βελτιώσει. Ίσως αυτό να είναι σε μας που κάνει τη διαφορά. Απ' την άλλη επειδή αντέχουμε ως αυτοδιαχειριζόμενοι και τις δύσκολες μέρες -με προσωπικά κόστη ο καθένας, αλλά τα καταφέρνουμε, δεν κινδυνεύουμε-  να το κλείσουμε επειδή δε βγαίνει ο επιχειρηματίας!
Είναι κατανοητό αυτό, δεν είναι;

Κάθε χρόνο δίνουμε εξετάσεις από την αρχή στο κοινό.

Πέρσι «βάλαμε δύσκολα». Έπρεπε. Ήταν μια χρονιά που κάηκε η Αθήνα, σκοτώθηκε ένα παιδί - κάναμε ένα «μαύρο» θέαμα. Μελοποιήσαμε ποιητές.
Κερδίσαμε κοινό που μέχρι τότε δε μας είχε και για πολύ σοβαρούς. Απ' την άλλη, οι σταθεροί μας, του επιθεωρησιακού, κωμικού μας  χαρακτήρα «πελάτες» ψιλοδυσαρεστήθηκαν... Έτσι είναι αυτά, δεν πειράζει. Φέτος ξεδίνουμε, άλλαξε το αίσθημα ολονών μας έτσι κι αλλιώς... Κάτι ελπίζουμε. Τραγουδάει ο κόσμος, χορεύει,  ανεβαίνει στη σκηνή. Είναι πάρτι σε φτωχογειτονιά. Είμαστε πιθανόν  το πιο φτηνό θέαμα στην πόλη. Φεύγουν όλοι ανεβασμένοι. Αυτό μου λένε την επόμενη μέρα. Το παιδικό μας έγινε μια κούκλα.
Ήρθε ο Βασίλης Βασιλάκης, μια ηθοποιάρα,  παλιός μου κολλητός από τον Κουν, και η Ηρώ Σαΐα, πρώτο σπειρίτισσα από το '98, από τα πρώτα μας παιδιά, επέστρεψε φέτος. Μετά από 5 χρόνια θητείας στο καλό τραγούδι, αποφάσισε να γραφτεί στη σχολή του Αρμένη,  να πάρει και τη θεατρική σπουδή επίσημα, και φτιάξαμε μια παιδική παράσταση πολύ όμορφη για τα Αθηναιόπουλα. Να και τρεις καινούργιοι Σπειρίτες εδώ: ο Γεροντίδης, η Κρητικού και η Σκαφτούρου. Δυο πράγματα με κάνουν να φχαριστιέμαι, καθώς κυλάει η ζωή μας εδώ  που ζούμε. Είναι δύσκολο πολύ σε σκοτεινούς καιρούς να δουλεύεις για το φως. Αλλά η ανταμοιβή και η χαρά που γυρνάει πίσω δεν αποτιμάται με λεφτά.

Είναι πάγια υποθήκη στο χρόνο.
Αυτό εξάλλου μάς κατάντησε από ένα λαό που τραγουδούσε, σ' ένα λαό που μιλάει μόνο για το χρήμα. Το άλλο είναι ότι μετράω ονόματα ανθρώπων που άνοιξαν τα φτερά τους από δω και μετράω τα αστέρια μας: Ευσταθία, Καραδήμος, Ρίτα Αντωνοπούλου, ο Γιαννάκης ο Καράλης, Βικτωρία Ταγκούλη, ο συνθέτης Χρήστος Θεοδώρου, ο Χρήστος Κανελόπουλος, εξαίρετος περφόρμερ και πολύ καλός στιχουργός, ο Στέλιος  Καρπαθάκης, φωνή σπουδαία. Η φίλη μου η Αντιγόνη Αραμπατζόγλου στο Ρέθυμνο, μετά από ένα σεμινάριό μου στα Ανώγεια, οργάνωσε τις «Φωνές του Νότου», μια Σπείρα της  Κρήτης μ' έναν τρόπο. Ανοίγει ο στρατός και ανοίγουν και τα τραγούδια φτερά.
Τώρα, σήμερα το πρώτο μας ρεπό. Έστειλα διορθώσεις στην Ελεάννα που κάνει βοηθός μου στο παιδικό, περνάει στο κομπιούτερ τη μετάφραση του «Βικτόρ ή τα παιδιά στην εξουσία» που έκανε για μας η Αλεξάνδρα Παντελάκη, για να αρχίσω να δουλεύω το λιμπρέτο... για το φεστιβάλ τον Ιούνιο! Το πρώτο μας μιούζικαλ. Μιλήσαμε το πρωί...Μετά οι άλλοι ετοιμάζουν το φροντιστήριο για την πρόβα.

Δέκα ξενύχτια και μετά πρόβα.

Η Παρθένα φωνάζει ότι μαλάσανε τα φωνητικά. Ο Άρης τούς μαζεύει για διορθώσεις. Η Άννα τα 'χει φτύσει. Παίζει ακορντεόν και στα 2 έργα και κάνει πτυχίο στα θεωρητικά. Ο Μουστάκας μαζεύει υλικό για το σουρεαλισμό. Ο Στηβ ξανατσεκάρει τη μετάφραση. Η Σοφία, η κρουστός μας, ζητάει  μαρίμπα και βιμπράφωνο -ευχαρίστως δεχόμαστε μαρίμπα και βιμπράφωνο, αν σας περισσεύουν. Ο Νίκος Χατζόπουλος, ένας από τους καλύτερους Έλληνες μπασίστες, προτιμάει το χαμηλό μας μεροκάματο και το γουσταριλίκι του. Ο Τζερόμ έχει αποφασίσει να μου ραπάρει τα άπαντά μου. Η Κοσκινά αγχώνεται με τον επόμενο ρόλο από τώρα. Ο Μοσχονάς δεν παίζεται στα τούρκικα τραγούδια- βρήκε πρωινή δουλειά για να ισοφαρίζει. Τέλος η Λέμπερου είναι συνταρακτική λαϊκή τραγουδίστρια και διαβάζει κλαρίνο σαν παλαβή. Αυτή είναι η κατάσταση μας.
Η Γιούλα Αναγνωστοπούλου, η Ελένη Συροπούλου, η Δέσποινα Κραουνάκη και η δικηγόρος μας Έλενη Κατσάρου και ο λογιστής μας Βασιλης Λερουνης είναι η ασπίδα μας. Σημειώνω και τους επαγγελματίες που γίνονται Σπείρα κάθε τόσο.Η απόφαση της σπουδαίας Αργυρώς Καπαρού να είναι συνειδητά μάχιμη τέταρτο χρόνε κοντά μας, αλλά και τα μωρά μας, όσοι πέρασαν από εδώ: Παπίου, Πωλίνα, Μελίνα Τανάγρη, Τζένη  Μπότση, ο  Γιώργος ο Νανούρης.

Είναι πολλοί οι άνθρωποι που δεν έχουν δεχτεί να πληρωθούν από μας κι άλλοι που είναι έτοιμοι να τρέξουν μόλις τους το ζητήσω. φίλοι μου για πάντα μες στη ζωή κλείσαμε δεκαετία ούτε που το κατάλαβα! Χωρίς την αγκαλιά της Αθηναΐδας... Δε θα είχαμε καρπίσει.
Σταμάτης Κραουνάκης




[10 Χρόνια Σπείρα Σπείρα]

1999-2001
Όλοι Μαύρα και ένα Πιάνο
2001-2002
Sold Out
2001-2003
Νέα Γυναίκα Τραγουδά
2002-2004
Η κλασσική Συνταγή
2003-2005
Η Συνωμοσία των Λουκουμάδων
2003-2005
Το Ραντεβού της Τετάρτης
2004-2006
Μπιμπερό
2005
Χορικά
2005-2007
Τα Λόγια της Αγάπης
2006-2007
Δουλάρες
2007-2008
Πόσο Σ' αγαπώ ...Επιθεώρηση
2009
Festi valium -10 χρόνια Σπείρα Σπείρα


10 ΧΡΟΝΙΑ ΣΠΕΙΡΑ ΣΠΕΙΡΑ
Τραγούδι:
Το ποντίκι - Σταμάτης Κραουνάκης/Σπείρα Σπείρα
Ακούστε...
Διάρκεια: 03:03 - (713KB)
Στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης - Πρώτη εκτέλεση: Σταμάτης Κραουνάκης/Χρήστος Στέργιογλου



 

 



Εργογραφία




Τραγούδι: Τρελλαίνομαι - Κώστας Μακεδόνας
Ακούστε...
Διάρκεια: 05:54 - (1.384KB)
Στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης - Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Μακεδόνας



Δισκογραφία

1978
ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΑΓΑΜΕΜΝOΝΑ
1980
ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ
1981
ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ: ΣΚΟΥΡΙΑΣΜΕΝΑ ΧΕΙΛΙΑ
1982
ΧΡΙΣΤΙΑΝΑ: ΣΑΡΙΜΠΙΝΤΑΜ ...ΘΑ ΠΕΙ ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ
1983
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ: ΜΟΝΟΝ ΑΝΤΡΕΣ
1984
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ: ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΜΕΔΟΥΣΑΣ
1984
ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ: ΚΑΝΟΝΙΚΑ
1984
ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΤΣΙΑΣ: ΕΞ ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΥ
1985
ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ: ΚΥΚΛΟΦΟΡΩ ΚΙ ΟΠΛΟΦΟΡΩ
1985
Ο ΚΟΡΙΟΣ
1985
ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ: ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΥ
1986
ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ
1987
ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ-ΚΩΣΤΑΣ ΓΑΝΩΤΗΣ: ΛΕΩΦΟΡΟΣ Α'
1988
ΤΑΝΙΑ ΤΣΑΝΑΚΛΙΔΟΥ: ΜΑΜΑ ΓΕΡΝΑΩ
1989
SHIRLEY VALENTINE
1989
ΔΕΝ ΕΧΩ ΙΔΕΑ
1990
ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ: ΛΕΩΦΟΡΟΣ Β'
1990
ΜΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΕΥΡΙΠΙΔΗ
1990
ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ: ΕΦΗΜΕΡΙΑ (13 ΜΑΪΟΥ 1990)
1991
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ: ΑΥΤΟΣ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ
1991
TENNESSEE
1991
ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ: ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ
1991
2 ΕΡΓΑ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ (TENNESSEE, TO EKΤΟ ΠΑΤΩΜΑ)
1992
AΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ: ΜΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ZOOM
1992
ΑΠΟΨΕ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΖΟΥΜΕ
1992
ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ: ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΠΡΑΓΜΑ
1992
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΝΙΩΤΗΣ: Ο ΜΙΚΡΟΣ ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ
1992
ΤΟ ΕΚΤΟ ΠΑΤΩΜΑ
1993
ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ: ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΡΓΑ
1994
ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΙΑ ΕΙΚΟΝΑ: ΓΟΒΑ ΣΤΙΛΕΤΟ
1995
TONIGHT
1995
ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΣΤΕΦΑΝΙ
1995
ΟΤΑΝ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ
1996
ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ
1997
SERVICE
1998
ΤΑ ΔΥΟ ΠΡΩΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ
1998
ΑΙΘΟΥΣΑ ΑΝΑΜΟΝΗΣ
1998
ΣΠΕΡΑΝΤΖΑ
1998
ΝΟΧΙ
1998
ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ: ΩΦΕΛΙΜΟ ΦΟΡΤΙΟ
1999
ALUMINA
2000
ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΑΒΒΑΤΟΥ
2000
Α-ΨΟΥ (ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ)
2000
ΥΣΤΕΡΑ ΗΡΘΑΝ ΟΙ ΜΕΛΙΣΣΕΣ
2000
ΦΑΝΗΣ ΜΕΖΙΝΗΣ: ΤΑ ΜΠΛΟΥΖ ΤΑ ΛΑΪΚΑ
2001
AYTH Η ΝΥΧΤΑ ΜΕΝΕΙ
2001
SOLD OUT
2001
ΟΛΟΙ ΜΑΥΡΑ ΚΙ ΕΝΑ ΠΙΑΝΟ
2002
ΔΗΜΗΤΡΑ ΠΑΠΙΟΥ: ΝΕΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΝΗ ΤΡΑΓΟΥΔΑ
2002
Η ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΗ (Sampler)
2002
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΩ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΤΙΚΟΥΣ ΣΟΥ
2002
ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΜΕΝΕΙ (ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2002)
2003
ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ: ΕΠΕΣΕ ΕΡΩΤΑΣ
2004
DELIVERY
2004
ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ
2004
H ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΗ
2004-2005
ΜΠΙΜΠΕΡΟ
2005
ΙΣΟΒΙΑ: ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΜΗΤΣΙΑΣ
2006
ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
2007
ΠΟΣΟ Σ' ΑΓΑΠΩ!


Συμμετοχές

1978
ΤΑΝΙΑ ΤΣΑΝΑΚΛΙΔΟΥ: CHARLIE CHAPLIN
1981
ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ: ΧΑΝΟΜΑΙ ΓΙΑΤΙ ΡΕΜΒΑΖΩ
1986
ΠΩΛΙΝΑ: ΜΠΙΡΙΜΠΑ
1988
ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ: ΔΙΚΑΙΩΜΑ
1989
ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ: ΠΙΑΣΕ ΚΟΚΚΙΝΟ
1992
ΓΙΟΥΛΗ ΤΣΙΡΟΥ: ΕΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ
1992
ΔΙΑΦΟΡΟΙ: ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΥΜΝΟ
1993
NOTHΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ: ΤΟΠΙΟ ΜΥΣΤΙΚΟ
1994
ΚΩΣΤΑΣ ΤΟΥΡΝΑΣ: ΝΤΟΥΕΤΑ
1995
ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ-ΛΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ: ΑΝΑΣΑ Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ
2002
ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ: ΠΕΣ ΜΟΥ ΘΑΛΑΣΣΑ
2002
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΤΣΑΚΝΗΣ-ΚΩΣΤΑΣ ΤΡΙΠΟΛΙΤΗΣ: ΓΕΦΥΡΕΣ
2004
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ: ΟΛΑ ΣΤΟ ΦΩΣ
2004
ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: ΦΡΕΣΚΟ ΧΙΟΝΙ


Παραγωγή

1987
ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΤΣΕΜΠΕΡΟΥΛΗΣ: 24 HOURS
1990
ΜΑΝΩΛΗΣ ΛΙΔΑΚΗΣ: ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΡΩΤΗΣΑ
1992
ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ: ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ
1993
ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ: ΓΟΥΣΤΑΡΩ



Σκίτσο: Σπύρος Δερβενιώτης

Θεατρικά

Σύγχρονο θέατρο

1977
ΒΑΡΙΕΜΑΙ
1978
Ο ΧΑ ΡΤΟΠΑΙΚΤΗΣ
1978
Η ΔΙΚΗ
1979
ΜΑΛΑΚΩΦ
1981
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΤΣΕΗΝΥ
1982
Η ΔΙΑΘΗΚΗ
1982
ΚΑΤΖΟΥΡΜΠΟΣ
1984
ΚΟΡΙΟΣ
1986
ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ
1987
JOGGING
1987
ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΗΝ ΟΥΡΑΝΟΥΠΟΛΗ
1988
ΔΟΝ ΖΟΥΑΝ
1989
SHIRLEY VALENTINE
1989
ΟΙ ΧΤΙΣΤΕΣ
1990
ΤΟ ΓΛΥΚΟ ΠΟΥΛΙ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ
1991
ΞΑΝΑ ΜΑΖΙ
1991
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΚΟΥΠΙΕΛΛΟ
1992
ΘΕΙΟΣ ΒΑΝΙΑΣ
1992
ΟΙ ΓΑΜΠΡΟΙ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ
1992
Ο ΜΙΚΡΟΣ ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ
1993
ΓΥΑΛΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
1995
ΑΓΓΕΛΑ
1995
ΜΕ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ...ΚΥΡΙΕΣ (FALLEN ANGELS)
1996
ΥΠΗΡΕΤΗΣ ΔΥΟ ΑΦΕΝΤΑΔΩΝ
1996
ΚΑRΑGIOZdream
1998
ΓΚΡΟ ΠΛΑΝ
2000
Α-ΨΟΥ (ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ)
2004
INSTALLATION 496
2004
Η ΤΥΧΗ ΤΗΣ ΜΑΡΟΥΛΑΣ
2007
ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΣ ΜΕΙΝΕΙ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ
2007
Η ΣΤΕΛΛΑ





Επιθεώρηση

1983
ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΤΟΥΣ ΤΟ ΧΑΒΑ
1983
ΜΠΑΜ ΤΡΙΑΛΑΛΟ
1983
ΧΟΡΕΥΕΙ Η ΚΡΥΣΤΑΛΛΩ ΜΑΜΠΟ
1984
ΜΙΑ ΣΤΟ ...ΚΑΣΤΡΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΤΟ ΠΕΤΑΛΟ
1985
Η ΚΡΥΣΤΑΛΛΩ ΗΤΑΝ ΑΝΤΡΑΣ
1987
ΩΠΑ, ΕΙΠΑ, ΛΕΩ
1987
ΤΙ ΕΙΔΕ Ο ΓΙΑΠΩΝΕΖΟΣ
1988
Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΟΖΑΛΟΓΓΟΥ
2006
ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΚΑΙ ΜΠΛΟΥΖ
2007
ΠΟΣΟ Σ ΑΓΑΠΩ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ





Αρχαίο δράμα

1978
ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ του Σοφοκλή
1979
ΑΙΑΣ του Σοφοκλή
1982
ΕΙΡΗΝΗ του Αριστοφάνη
1986
ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ του Αριστοφάνη
1990
ΜΗΔΕΙΑ του Ευριπίδη
1998
ΠΛΟΥΤΟΣ του Αριστοφάνη
2004
ΠΛΟΥΤΟΣ του Αριστοφάνη
2006
ΘΕΣΜΟΦΟΡΙΑΖΟΥΣΕΣ


Μουσικές παραστάσεις




Τραγούδι: 8 1/2 - Σταμάτης Κραουνάκης / Δημήτρης Μπάσης
Ακούστε...
Διάρκεια: 03:24 - (997KB)
Στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης - Πρώτη εκτέλεση: Στ. Κραουνάκης/Δημ. Μπάσης

1982
ΜΟΝΟΝ ΑΝΤΡΕΣ
1984
ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΜΕΔΟΥΣΑΣ
1986
ΛΕΩΦΟΡΟΣ Α'
1989
Σ' ΑΓΑΠΑΩ ΦΙΛΕ
1990
ΛΕΩΦΟΡΟΣ Β'
1991
Η ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ ΣΕ ΜΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
1991
ΤΟ ΕΚΤΟ ΠΑΤΩΜΑ
1992
ΑΠΟΨΕ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΖΟΥΜΕ
1993
ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΡΓΑ
1994
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
1998
ΑΙΘΟΥΣΑ ΑΝΑΜΟΝΗΣ
1999
ΟΛΟΙ ΜΑΥΡΑ ΚΙ ΕΝΑ ΠΙΑΝΟ
2000
ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ
2001
SOLD OUT
2001
ΔΕKΑ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
2001
ΝΕΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΝΗ ΤΡΑΓΟΥΔΑ
2002
Η ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΗ
2002
ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΜΕΝΕΙ (ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2002)
2004
ΜΠΙΜΠΕΡΟ
2005

Τ Ο ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ


Μπαλέτο

1998
ΤΟΥΤΟΝ ΕΣΤΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ


Παιδικό θέατρο

1980
ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ
1981
Ο ΚΥΚΛΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΜΩΛΙΑ
1981
Ο ΑΛΑΝΤΙΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΛΥΧΝΑΡΙ
1981
Ο ΦΙΛΟΣ ΜΑΣ Ο ΝΑΣΡΕΝΤΙΝ ΚΙ Ο ΓΑΪΔΑΡΟΣ ΠΑΡΕΑ
1982
ΔΑΥΙΔ ΚΑΙ ΓΟΛΙΑΘ
1992
ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΜΕ ΤΑ ΣΠΙΡΤΑ


Κύκλοι τραγουδιών



1978
ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΑΓΑΜΕΜΝOΝΑ
1981
ΣΚΟΥΡΙΑΣΜΕΝΑ ΧΕΙΛΙΑ
1982
ΣΑΡΙΜΠΙΝΤΑΜ ...ΘΑ ΠΕΙ ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ
1984
ΚΑΝΟΝΙΚΑ
1984
ΕΞ ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΥ
1985
ΚΥΚΛΟΦΟΡΩ ΚΙ ΟΠΛΟΦΟΡΩ
1988
ΜΑΜΑ ΓΕΡΝΑΩ
1989
ΔΕΝ ΕΧΩ ΙΔΕΑ
1990
ΕΦΗΜΕΡΙΑ (13 ΜΑΪΟΥ 1990)
1991
ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ
1992
ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΠΡΑΓΜΑ
1993
ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΡΓΑ
1995
ΟΤΑΝ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ
1998
ΣΠΕΡΑΝΤΖΑ
1998
ΩΦΕΛΙΜΟ ΦΟΡΤΙΟ
1999
ALUMINA
2000
ΤΑ ΜΠΛΟΥΖ ΤΑ ΛΑΪΚΑ
2003
EΠΕΣΕ ΕΡΩΤΑΣ
2005
ΙΣΟΒΙΑ
2006
ΠΟΣΟ Σ ΑΓΑΠΩ
2006
ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ





Μουσική για εικόνα

1981
Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΦΙΔΙ
1993
ΓΟΒΑ ΣΤΙΛΕΤΟ
1995
ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΣΤΕΦΑΝΙ
1999
ΥΣΤΕΡΑ ΗΡΘΑΝ ΟΙ ΜΕΛΙΣΣΕΣ
1999
AYTH Η ΝΥΧΤΑ ΜΕΝΕΙ
2002
ΟΝΕΙΡΑ ΓΛΥΚΑ
2002
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΩ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΤΙΚΟΥΣ ΣΟΥ
2004
DELIVERY (Promo sampler)
2004
ΕΠΤΑ ΠΕΘΕΡΕΣ
2007
ΜΑΡΙΑ Η ΑΣΧΗΜΗ


Bιβλία

1992
Ο κόκκινος κουβάς

Εκδόσεις Κάκτος

2004
Τα λόγια που χωρέσανε

Εκδόσεις Iανός

2004
Μόνο για Χρήστες

Εκδόσεις Καστανιώτη

2006
Περί σχεδίου ο λόγος

Εκδόσεις Κάκτος


Μεταφράσεις

1980
Gail Holst, Μίκης Θεοδωράκης

Εκδόσεις Ανδρομέδα
[Μετάφραση από κοινού με την Λίζη Τσιριμώκου].

 




Bιογραφικό

Σταμάτης Κραουνάκης

Έχει χαρακτηριστεί το σημαντικότερο ταλέντο συνθέτη στην Ελλάδα τα τριάντα τελευταία χρόνια. Έχει σημαδέψει με τα τραγούδια του τις γενιές του '80 και '90 κι ο ίδιος σήμερα, ζει στην Αθήνα χαίρεται με την τέχνη του και τους φίλους του και αναφέρει ως Βιογραφικό του τα εξής:
«Γεννήθηκα το 1955. Σπούδασα μουσική με την κυρία Κλέλια Τερζάκη και πολιτικές επιστήμες στην Πάντειο. Έχω γράψει 40 CDs και μουσική σε 50 έργα για το θέατρο.»
Στην Πάντειο γνώρισε τη Λίνα Νικολακοπούλου, -«Η Λίνα είναι γεννημένη ποιήτρια». Με τη Νικολακοπούλου είναι συνδεδεμένο πάνω από το 80% του συνολικού έργου του Κραουνάκη. Μαζί σχεδιάζουν και κυκλοφορούν το 1985, τη δισκογραφική δουλειά «Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ» (Οκτώβριος 1985), δίσκος που έχει ξεπεράσει τις 200.000 πωλήσεις και θεωρείται ένας από τους κλασικούς του αιώνα που πέρασε.
Η συνεργασία τους με την ερμηνεύτρια 'Αλκηστη Πρωτοψάλτη γεννάει έναν θρίαμβο και στέλνει την 'Αλκηστη, στα ύψη.
Το 1986 συναντιώνται με τον Ανδρέα Βουτσινά, διεθνούς φήμης σκηνοθέτη - δάσκαλο και με τον σκηνογράφο Μανόλη Παντελιδάκη προτείνουν από το 1986 μια άλλη διασκέδαση χρησιμοποιώντας τα τραγούδια σαν μουσικό θεατρικό κείμενο και τους τραγουδιστές σαν ήρωες ενός φανταστικού έργου. Αυτό το καινούργιο παιχνίδι στην αρχή φαντάζει ανατρεπτικό γίνεται κυρίαρχο ρεύμα αποκτάει φανατικούς φίλους και εχθρούς τραντάζει το κουρασμένο σύστημα των 70s stars κι επιβάλλει τα δικά του.
Το σύστημα ενώ τους «μάχεται» τους μιμείται με αποτέλεσμα «τερατογενέσεις» αλλά και νέο αίμα που αρχίζει να ελπίζει, ότι «η Ελλάδα δεν τελειώνει στα σκυλάδικα».
Ο Κραουνάκης και η Νικολακοπούλου στα είκοσι και... χρόνια της καριέρας τους έχουν δώσει μάχη σώμα με σώμα για την αναβάθμιση της τέχνης του τραγουδιού, την ποιότητα των παραστάσεων, την εισαγωγή νέου ήθους και νέων απαιτήσεων στις ερμηνείες και είναι από τους ελάχιστους Έλληνες καλλιτέχνες που δεν έχουν χρηματοδοτηθεί ποτέ από το δημόσιο.
Έχει συνεργαστεί με τις σημαντικότερες λαϊκές φωνές και με σημαντικούς ερμηνευτές του θεάτρου. Έχει επίσης αναδείξει τις καλύτερες αντρικές λαϊκές καινούργιες φωνές (Κώστας Μακεδόνας, Δημήτρης Μπάσης, Στέλιος Διονυσίου).
Από το 1990 συγκεντρώνει ελληνικά έργα που επιδέχονται μουσική ανάπτυξη, και τα επεξεργάζεται ενώ παράλληλα βλέπουν το φως της δισκογραφίας εσωτερικοί μουσικοί μονόλογοι, νέες τεχνικές, τραγούδια με μεγάλες μουσικές εισαγωγές - γενικότερα μουσική που δηλώνει την εικόνα της.
Συγχρόνως δοκιμάζει με όλους τους σημαντικούς νέους σκηνοθέτες, εφαρμογές εικόνας, ή μελοποίηση κλασικών κειμένων, κυρίως κωμωδία που είναι η μεγάλη του αγάπη.
Το 1997 δέχεται να αναλάβει, καλλιτεχνικός διευθυντής στο ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας. -Χτίζει- στην κυριολεξία με σύμμαχό του, τον Θεσσαλονικιό αρχιτέκτονα, σκηνογράφο και δάσκαλο Απόστολο Βέττα, το Δημοτικό Θέατρο Καβάλας, ανεβάζει τρεις εφαρμογές ελληνικού λόγου με μουσική, «Χτίστες» του Γιώργου Χειμωνά, θέαμα για 70 θεατές (και στο Γκάζι, Αθήνα), με ερμηνεύτριες τις κυρίες Βέρα Ζαβιτσιάνου, Όλγα Τουρνάκη και Λυδία Φωτοπούλου, «Γκρο Πλαν» του Γιώργου Μανιώτη στο Παλιό Ωδείο Καβάλας και «ΠΛΟΥΤΟ» του Αριστοφάνη με σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη - ανέβασμα κλειστού θεάτρου).
Το εγχείρημα στέφεται με μεγάλη επιτυχία, εγκαινιάζοντας το Δημοτικό θέατρο Παλλάς.
Παρ όλα αυτά, η ζωή του «Πλούτου», κόβεται απότομα και ο Σταμάτης Κραουνάκης παραιτείται. Επιστρέφει στη δισκογραφία με το cd «Σπεράντζα» και δίνει σεμινάρια ερμηνείας τραγουδιού στις Ροές της Σοφίας Σπυράτου. Σχηματίζεται ομάδα από τους μαθητές του.
Η Ομάδα βαφτίζεται Σπείρα - σπείρα και ζητάει φιλοξενία στο θέατρο Χυτήριο.
Ο Σταμάτης Κραουνάκης σκηνοθετεί την πρώτη του μουσική παράσταση - εξομολόγηση με τίτλο «Όλοι μαύρα και ένα πιάνο», δήλωση αθωότητας του τραγουδιού στα τέλη του εικοστού αιώνα.
Αρχές του 2000 κυκλοφορεί τα cd «Alumina» και το soundtrack της ταινίας του Νίκου Παναγιωτόπουλου «Αυτή η νύχτα μένει», μουσική που του χαρίζει το κρατικό βραβείο Μουσικής Κινηματογράφου στο 41ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, 13 νέα λαϊκά τραγούδια με τίτλο «τα Βlues τα Λαϊκά» και το soundtrack της τηλεοπτικής σειράς «Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες» με βασική ερμηνεύτρια την Μαρινέλλα - Μουσική που του χαρίζει το Βραβείο Τηλεοπτικής μουσικής 2000.
Ξανασυνεργάζεται για 80 παραστάσεις στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη με την Αλκηστη Πρωτοψάλτη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαϊωάννου.
Τον Ιανουάριο του 2000 παρουσιάζει το μουσικό μονόλογο «Νέα γυναίκα μόνη τραγουδά» με τη Δήμητρα Παπίου σε 31 «Βαριά Ελληνικά Τραγούδια». Το εγχείρημα αποθεώνεται από κοινό και κριτικούς και παίζεται για τρία χρόνια. Τον τρίτο χρόνο κυκλοφορεί και το CD της παράστασης από την εταιρεία Σείριος του Μάνου Χατζιδάκι.
Στο μεταξύ... «Όλοι μαύρα και ένα πιάνο», περιοδεία και 2ος χρόνος, στο θέατρο Χώρα και στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, ενώ κυκλοφορεί και το cd της παράστασης από την εταιρία Σείριος.
Το καλοκαίρι του 2001 ο Κραουνάκης και η Σπείρα-σπείρα αποκτούν καινούργια μόνιμη στέγη στον πολυχώρο Αθηναΐς στον Βοτανικό και κάνουν πρεμιέρα στις 7 Δεκεμβρίου του 2001, με το μουσικό έργο «Sold Out», ένα έργο για το χρήμα.
Το καλοκαίρι του 2002 παρουσιάζει το μουσικοχορευτικό θέαμα τραγουδιών με υπόθεση, «Αυτή η νύχτα μένει», στο οποίο συμμετέχουν εκτός από τον ίδιο, ο Κώστας Μακεδόνας, η ομάδα Σπείρα-σπείρα, η Τζένη Μπότση και η Δήμητρα Παπίου. Η παραστάσεις - οι οποίες σημείωσαν τεράστια επιτυχία - παρουσιάστηκαν σε θέατρα των μεγαλύτερων πόλεων της Ελλάδας, με τελευταία παράσταση στο Θέατρο Λυκαβηττού της Αθήνας, το Σεπτέμβριο 2002.
Στον πολυχώρο Αθηναΐς, στις 18 Νοεμβρίου 2002 κάνει πρεμιέρα με το νέο έργο - μιούζικαλ «Η κλασσική συνταγή», το οποίο αγκαλιάστηκε από κοινό και κριτικούς και συγκέντρωσε το ενδιαφέρον όλης της καλλιτεχνικής Αθήνας.
Η Σπείρα-σπείρα είναι πανελλήνιο θέμα και η παράσταση χαρακτηρίζεται η καλύτερη της καριέρας του. 2002, «Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου» και «Όνειρα γλυκά». Δυο ταινίες των Ν. Παναγιωτόπουλου και Δ. Παγουλάτου αντίστοιχα, στις οποίες ο Σταμάτης Κραουνάκης έγραψε μουσική και στίχους -οι κριτικοί μιλάνε- «για μουσική που τρυπάει την οθόνη». Μάιος 2003. Κυκλοφορία cd με ερμηνευτή τον Κώστα Μακεδόνα και με τίτλο «Έπεσε Έρωτας»...
Πέρα από τη δισκογραφική δουλειά, εμπνεύστηκε ένα νέο τρόπο παρουσίασης μουσικών παραστάσεων, χρησιμοποιώντας τα τραγούδια σαν μουσικό θεατρικό κείμενο και τους τραγουδιστές σαν ήρωες ενός φανταστικού έργου. Το 1997 ως καλλιτεχνικός διευθυντής στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας ανέβασε τρεις εφαρμογές ελληνικού λόγου («Χτίστες» του Γ. Χειμωνά, «Γκρο Πλαν» του Γ. Μανιώτη και «Πλούτο» του Αριστοφάνη) με μουσική. Το 1998, μέσα από σεμινάρια ερμηνείας τραγουδιού στο θέατρο «Ροές» σχηματίστηκε από τους μαθητές του η ομάδα ελληνικού μουσικού θεάτρου «Σπείρα-Σπείρα». Το Μάιο του 2004 συνέθεσε και δίδαξε χορικά του Οιδίποδα στους τελειόφοιτους της RADA (Royal Academy of Dramatic Arts) στο Λονδίνο, για την παράσταση «INSTALLATION 496» του νέου Έλληνα σκηνογράφου Τάκη Χατούπη. Δίδαξε τα «Χορικά '05» - σε μετάφραση Κ.Χ. Μύρη - , σεμιναριακή εργασία της ομάδας με τη σύμπραξη πολλών Ελλήνων συνθετών πάνω σε κείμενα χορικών από αρχαίες κωμωδίες και τραγωδίες που παρουσιάστηκε στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου το καλοκαίρι του 2006 και το Σεπτέμβριο του 2008 στην Όπερα της Φρανκφούρτης. Το έργο εκδόθηκε σε ψηφιακό δίσκο από τη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς για την δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το 2000 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μουσικής Κινηματογράφου στο 41ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τη μουσική της ταινίας «Αυτή η νύχτα» μένει του Νίκου Παναγιωτόπουλου και το Βραβείο Αρίων για το soundtrack της ταινίας του Nίκου Παναγιωτόπουλου «Κουράστηκα να σκοτώνω της αγαπητικούς σου». Στα βραβεία που του έχουν απονεμηθεί συγκαταλέγονται τρία Βραβεία Τηλεοπτικής Mουσικής («Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες», «Επτά Πεθερές», «Μαρία η άσχημη»), το 1ο Βραβείο Κοινού Μουσικής Σύνθεσης 2006 (του περιοδικού Αθηνοράματος για τη μουσική στο θεατρικό έργο «Διαμάντια και Μπλουζ» της Λούλας Αναγνωστάκη), το Έπαθλο «Δημήτρης Μητρόπουλος» από το Θεατρικό Μουσείο - Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου για την προσφορά του στο Θέατρο 2006-2008. Το καλοκαίρι του 2008 συμμετείχε στο Φεστιβάλ Αθηνών με την παραγωγή. «X-σκηνής, Αυτά που κάψαν το σανίδι».

Βραβεία

- Βραβείο καλύτερης μουσικής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (2000) για τη μουσική του στην ταινία «Αυτή η νύχτα μένει».
- Βραβείο Τηλεοπτικής σειράς (2000) για τη μουσική της σειράς «Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες».
- Βραβείο Αρίων για τη μουσική στη ταινία «Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου».
- Βραβείο Τηλεοπτικής σειράς (2004) για τη μουσική της σειράς «Επτά πεθερές».
- Θεατρικό Βραβείο Κοινού (2006) για την μουσική στη παράσταση «Διαμάντια και μπλουζ»
.- Βραβείο Τηλεοπτικής σειράς (2007) για τη μουσική της σειράς «Μαρία η άσχημη».
- 1o Θεατρικό Βραβείο (2009) για την μουσική στη παράσταση «Ο Βιοπαλαιστής στη στέγη».
- Βραβείο «Δημήτρης Μητρόπουλος» από το Θεατρικό Μουσείο-Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου για την προσφορά του στο Θέατρο 2006-2008.









 




Video




  Σταμάτης Κραουνάκης
Πόσο σ' αγαπώ
 
Διάρκεια 04:14
 

 

 

 

 











 
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα