Oι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο
Μάνος Χατζιδάκις
Μελίνα Μερκούρη
Μάνος Λοϊζος
Μίκης Θεοδωράκης
Νίκος Καββαδίας
Γιάννης Ρίτσος
Γιώργος Σεφέρης
Ιάκωβος Καμπανέλλης
Τσε Γκεβάρα
Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι
Νίκος Μπελογιάννης
Άγγελος Σικελιανός
Άρης Βελουχιώτης
Πάμπλο Νερούδα
Ανδρέας Εμπειρίκος
Μπέρτολτ Μπρεχτ
Παύλος Σιδηρόπουλος
Χάρολντ Πίντερ

Μανώλης Αναγνωστάκης

Βλαντίμιρ Λένιν
Μαρία Δημητριάδη

Οδυσσέας Ελύτης

Κώστας Βάρναλης
Κάρολος Κουν
Κώστας Καρυωτάκης
Βασίλης Τσιτσάνης
Νίκος Παπάζογλου
Τζον Λένον
Πάτι Σμιθ
Γεώργιος Καραϊσκάκης
Νίκος Καζαντζάκης
Νίκος Ξυλούρης
Μάνος Ξυδούς
Στρατής Τσίρκας
Φερνάντο Πεσσόα
Νικόλας Άσιμος
Τσαρλς Μπουκόφσκι
Κατερίνα Γώγου


Ειδικά αφιερώματα
Λίνα Νικολακοπούλου
Σταμάτης Κραουνάκης
Κική Δημουλά
Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Διονύσης Τσακνής
Νίκος Εγγονόπουλος
Δημήτρης Χορν
Κωνσταντίνος Καβάφης
Θόδωρος Αγγελόπουλος
Θάνος Μικρούτσικος
Αλέξης Μινωτής
Μίμης Πλέσσας
Χάρις Αλεξίου
Δήμητρα Γαλάνη
Θανάσης Βέγγος
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Σταύρος Ξαρχάκος
Νίκος Γκάτσος
Μάρκος Βαμβακάρης
Γιάννης Τσαρούχης
Κατίνα Παξινού
Μιχάλης Καραγάτσης
Διονύσης Σαββόπουλος
Ελένη Καραϊνδρου
Άντριου Λόιντ Γουέμπερ
Πέδρο Αλμοδόβαρ
Άγαμοι Θύται
Σπείρα Σπείρα
Αγκάθα Κρίστι
Σαλβαντόρ Νταλί
Τζον Μάλκοβιτς
Αντζελίνα Τζολί
Νίνο Ρότα

Aφιέρωμα: Μετάδοση
200 θεατρικών παραστάσεων
από το Ελληνικό και Ξένο Δραματολόγιο




 

 
Αφιερώματα  


Λίνα Νικολακοπούλου
- Ιούνιος 2006
(Τελευταία ενημέρωση 12/02/14)

Αφιέρωμα/Συνέντευξη Εργογραφία Βιογραφικό Video

ΛΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Στην ίδια ζωή τα έχω ζήσει όλα αυτά;

EΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ
ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΑΝΝΑ ΘΕΜΕΛΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΑΡΧΕΙΟ ΩΣ3
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΑΡΗΣ ΔΟΥΚΑΣ

...Ποιητής είναι ο άνθρωπος που μπορεί να πει στον εαυτό του «τα πάντα έχουν όνομα / κι αν θέλω τα φωνάζω / μ' αφού ως το νου μου υψώνονται / την ύλη τους ρεμβάζω...

Τραγούδι: Ανεβάσαμε - Λίνα Νικολακοπούλου
Ακούστε...
Διάρκεια: 02:32 - (814KB)
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Λίνα Νικολακοπούλου - Πρώτη εκτέλεση: Λίνα Νικολακοπούλου

 Η Λίνα  αφομοιώνει το κλίμα των καιρών και μας σερβίρει το όλον σε στιγμές. Πάντα έβγαζε συνθήματα, όπως είπε και ο γραφίστας  Δημήτρης Αρβανίτης «τα λόγια της έχουν την δυναμική του γκράφιτι». Βλέπω τους τοίχους των Εξαρχείων να γεμίζουν με «Ανθρωποθυσία είναι η κάρτα που χτυπάς». Άννα Θέμελη.

Σε μια εποχή που έχουμε φτάσει να συγκρίνουμε τον έναστρο ουρανό με  βραδινό φόρεμα και όχι το βραδινό φόρεμα με τον ουρανό με τα άστρα,  η Λίνα Νικολακοπούλου μετά από τρίχρονη σιωπή διατυπώνει για άλλη μια φορά την συλλογική ανάγκη στο Οπωσδήποτε παράθυρο,  το πολυσυλλεκτικό σιντι που μας έφτιαξαν με τον Νίκο Αντύπα και τον Γιάννη Σπάθα, συνεπικουρούμενοι από  πολλούς και εκλεκτούς ερμηνευτές:  Ελένη Βιτάλη (το ωραιότερο come back που θα μπορούσε να κάνει),  Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Χάρης Κατσιμίχας, Τάνια Τσανακλίδου, Μελίνα Ασλανίδου, Μανώλης Λιδάκης, Πάνος Κατσιμίχας, και με τη σύμπραξη της  ομάδας Σπείρα-Σπείρα,  μας δίνουν αυτό που όλοι  έχουμε ανάγκη: «ένα παράθυρο για να πιστέψουμε πάλι από την αρχή καθώς μπροστά μας αλλάζει μια εποχή κι ο καθένας μέσα από την  λύπη σα θυμό να φωνάξει κι άλλο κι άλλο έχω μέσα μου θεό να βγάλω».

Πώς ένας άνθρωπος που ασβεστώνει τους κορμούς των δέντρων μπορεί να γίνει η κεντρική εικόνα ενός τραγουδιού;
Θέλουμε δε θέλουμε ο άνθρωπος κουβαλάει μέσα του ένα πνεύμα, μια ψυχή που είναι αιώνια. Αυτή θυμάται και όποτε βρει στον εξωτερικό κόσμο ερέθισμα ανταποκρίνεται. Η εικόνα του άντρα που ασβεστώνει τις νεραντζιές στη Δεξαμενή είναι η αφορμή για να θυμηθούμε, να ξανανοίξει το παραθυράκι της άλλης ζωής που έτσι και αλλιώς κουβαλάμε, και το λέω αυτό χωρίς να έχω πλέον ούτε σταγόνα ρομαντισμού.

Είναι καλό η κακό το να μην έχεις πια ρομαντισμό;
Νομίζω καλό, όταν έχει κάνει τη διαδρομή της μια στάση ζωής και ανάλυσης του κόσμου καλείσαι να πας πια από κει και πέρα. Για μένα ο ρομαντισμός έχει κάνει τον κύκλο του, και στη ζωή μου και ευρύτερα σαν ιστορική περίοδος. Τώρα καλούμεθα, αποφορτισμένοι από παγιωμένα αισθήματα και αντιλήψεις του παρελθόντος, να ξαναχτίσουμε μια συμβολική γλώσσα και να ανακαλύψουμε την «ιδιοπροσωπία» μας. Κάθε γενιά καλείται να ξαναχτίσει με συμβολικό τρόπο μέσα από την τέχνη το αιώνια ζητούμενο που είναι το άφθαρτο, το εμπνευσμένο, ένα δικό της ίχνος, η προσωπική της δημιουργία. Κάθε γενιά αυτό γυρεύει , και είναι αυτό που ανακουφίζει τον άνθρωπο από το θάνατο,  πως φεύγοντας αφήνει το ίχνος του.

Πιστεύεις κι εσύ ότι η τέχνη νικάει το θάνατο;
Βέβαια!

Τι εννοείς με τη λέξη «ιδιοπροσωπία»;
Να ξαναβρούμε τον εαυτό μας, είναι στα πλαίσια της αναζήτησης αυτού που λέμε ταυτότητα. Ιδιοπροσωπία είναι να  πάρεις τα εδώ δεδομένα και να ξανακάνεις μεγάλο ένα γεγονός!  Το ζητούμενο παραμένει ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα Πολλές φορές οι άνθρωποι με αγωνία ψάχνουν την έννοια της πίστης ενώ στην ουσία δεν είναι τίποτα άλλο παρά η σχέση με αυτό που μέσα σου φέρεις για τόπο σου.  Όπως γινόταν πάντα , για άλλη μια φορά οι έλληνες πρέπει να ενημερώνονται συνεχώς και να φιλτράρουν όλες τις τάσεις φωτίζοντας τις αναζητήσεις τους με ιδιοπροσωπία.  Στο θέατρο για παράδειγμα, ενώ στην Ευρώπη ένα σκληρό ανέβασμα μιας ελληνικής τραγωδίας  θα μπορούσε να είναι νόμιμο σαν πεδίο αναζήτησης νέας φόρμας, στην Ελλάδα, που ο λόγος έχει τον πρώτο λόγο, δεν χορταίνουμε μόνο με την φόρμα πρέπει να υπάρχει και το από μέσα. Οι μεταφράσεις των αρχαίων κειμένων πρέπει να είναι έργα τέχνης για να ξαναδεχτεί ο έλληνας αυτά τα τεράστια ερωτηματικά της ηθικής και πολιτειακής τάξης και της σύγκρουσης μ αυτήν, για να έχει μια πυξίδα, πού βρίσκεται και πόση απόκλιση μπορεί να έχει από ένα ζενίθ πολιτισμού.

Έτσι κι αλλιώς  τα ίδια θέματα  απασχολούν τους ανθρώπους από καταβολής κόσμου...
Προφανώς, και μπορούμε να χαρούμε  από τα χρόνια που μεσολάβησαν γιατί εξηγήθηκαν και μ άλλες επιρροές και μ' άλλη γνώση τα γύρω από την τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.  Τα τελευταία χρόνια σχεδόν με ατομικό τρόπο προσπαθούμε να αρθρώσουμε αυτά τα ίδια αιώνια ερωτηματικά, κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε  να δούμε τι βγαίνει   σαν συλλογικό σχήμα απ' αυτό το μωσαϊκό των ενδιάμεσων χρόνων και να προχωρήσουμε στην συγκρότηση μιας ταυτότητας που να ξέρουμε ότι είναι το τώρα μας.

Αυτό απαιτεί  μια συλλογική διεργασία...
Εξ ορισμού. Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε αποσπασματικά. Όλοι οι τομείς γύρω από την τέχνη πρέπει να έχουν ένα στόχο.

Τον βλέπεις αυτόν το στόχο;
Δεν μπορώ να πω ότι το βλέπω. Η χώρα μας λόγω της γεωγραφικής της  θέσης γίνεται άμεσος δέκτης κάθε καινούριας τάσης και της μέλλεται να είναι μέσα στα πράγματα, αλλά πρέπει να αναλυθούν οι παράγοντες ποιότητα ζωής, κουλτούρα, παιδεία, ξανακοίταγμα της ταυτότητας καθώς το κράμα πια γίνεται  ευδιάκριτα πολυπολιτισμικό.

Και δε χαίρεσαι γι αυτό;
Πολύ χαίρομαι. Και έχω κινηθεί επανειλημμένα προς αυτή την κατεύθυνση. Συνεργάστηκα πολύ ωραία με το Γιουγκοσλάβο Μπρέγκοβιτς και τον Αμερικανοαρμένιο Ντιγκτζιάν και γεννήθηκαν πολύ ωραία τραγούδια,  όμως πέρα απ αυτά ελλοχεύει ο κίνδυνος να  κατεβάσουμε τον πήχη πολύ χαμηλά  για να μπορέσουμε να ισορροπήσουμε τόσες διαφορετικής προέλευσης, παιδείας και κουλτούρας τάσεις.

Αυτό το βλέπουμε  να συμβαίνει!
Αισθάνομαι ότι τα τελευταία χρόνια είναι πολύ δύσκολο να ελπίσεις ότι βαθαίνοντας κάποια νοήματα, σε όποια έκφραση της τέχνης, θα έχεις αποτέλεσμα. Φοβάμαι ότι το κοινό είναι απαίδευτο για να παρακολουθήσει ένα τέτοιο παιχνίδι επικοινωνίας, και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την αποθάρρυνση των εδώ καλλιτεχνών. Δεν χάνω όμως την ελπίδα μου επειδή κάθε γενιά που έρχεται κάνει τις απόπειρες της. Οι σημερινοί έφηβοι αύριο θα εκφραστούν κι έχω δει με τα μάτια μου ότι τα παιδιά έχουν πάρα πολύ ταλέντο και ωριμότητα.

Δεν θα είναι όμως εύκολα τα πράγματα γι αυτά.
Το θέμα είναι οι δίοδοι που θα περάσουν να μην είναι μονόδρομοι ούτε συμβατικές  και τυποποιημένες  για να μπορέσουν κι αυτά να κάνουν την ανατροπή.

Υπάρχει όμως μια ζωντάνια .
Κινητικότητα υπάρχει, τελευταία υπάρχει και πολυφωνία, ευτυχώς, αλλά το κεντρικό κανάλι, δεν έχει κριτήριο για να στηρίξει να αναπτυχθούν φυσιολογικά αυτά που ξεφυτρώνουν. Όσα πετύχουν και γίνουν απαίτηση του κόσμου θα διακριθούν, αλλά εκ των υστερών ο κεντρικός μηχανισμός θα τα αφήσει στη μοίρα τους όπως γινόταν πάντοτε. Η πάλη των προτάσεων και των ιδεών ποτέ δεν έλειψε από αυτόν τον τόπο, αλλά και ποτέ δεν νομιμοποιήθηκε σαν αξία.

Οι ευρωπαίοι είναι καλλίτεροι;
Αυτό που ζηλεύω στους Ευρωπαίους είναι η συνεχής τους εκγύμναση και η έρευνα. Ήμουν προσφάτως στο Λονδίνο και επισκέφθηκα το καινούριο κτήριο του εθνικού τους θεάτρου. Είναι χάρμα οφθαλμών. Στεγάζει 6 διαφορετικές σκηνές με πολύ ενδιαφέρον ρεπερτόριο: σύγχρονα έργα, μουσικές παραστάσεις και βεβαίως τους κλασσικούς  τους. Το θέατρο τους, όπως και η μουσική τους είναι απολύτως σοβαρή υπόθεση γι αυτούς, και είναι σαφές  ότι ο πολιτισμός είναι και πηγή εσόδων για αυτούς.

Και μάλιστα σημαντικών!
Γι αυτό είναι εντυπωσιακό ότι όλο το περιβάλλον αυτού του θεάτρου επιτρέπει στους θεατές να το προσεγγίσουν με απλότητα,  σαν να φτιάχτηκε για το κόσμο.
Που οφείλεται η  τρίχρονη σιωπή σου;
Ένας απ τους λόγος που σώπασα είναι οι αλλαγές που έχουν γίνει στην παραγωγική διαδικασία της δισκογραφίας,  ένας άλλος είναι  ότι τα τελευταία χρόνια δεν καταλάβαινα ακριβώς ποίο είναι το αγώνισμα, ήταν σαν να κατεβαίναμε μαζί στο γήπεδο κι ο καθένας να έπαιζε ό,τι ήξερε: άλλος ποδόσφαιρο, άλλος μπάσκετ, άλλος βάδην. Στην ουσία ούτε εμείς που βγαίναμε στον αγωνιστικό χώρο ξέραμε περί τινός επρόκειτο, ούτε το κοινό ήξερε τι ήρθε να δει. Αυτό δε σημαίνει ότι όλοι μαζί κι καθένας χωριστά δεν έχουμε ταλέντο ή καρδιά, όμως τεχνηέντως αλλοιώνεται το πλαίσιο.

Από τους επιχειρηματίες;
Από πολλές παραμέτρους. Ιδιωτική τηλεόραση, ιδιωτική ραδιοφωνία, εφημερίδες περιοδικά, η ίδια η κυβερνητική πολιτική σε θέματα πολιτισμού. Πολλά φταίνε. Κι ένα  έχω να πω σε όλους τους κυρίους διευθυντές εταιρειών, επιχειρηματίες νυχτερινών κέντρων, διευθυντές περιοδικών κι εφημερίδων, ότι θα βγουν όλοι σε αδιέξοδο, θα βρεθούν με δέκα πρόσωπα που θα αλλάζουν συνεχώς σκηνές και εξώφυλλα χωρίς να αλλάζει τίποτα άλλο.

Κι αυτό λίγο πολύ συμβαίνει. Οι άλλοι λόγοι της σιωπής σου;
Το κλείσιμο ενός κύκλου μέσα μου. Έρχεται μια  στιγμή αφού έχεις υλοποιήσει τα όνειρα σου νομίζοντας ότι θα ήταν ικανά να επηρεάσουν, να αλλάξουν την πραγματικότητα, που σοφά έρχεται ένα μεγάλο κύμα απρόσμενο και τα παρασύρει όλα, τα διαλύει μπροστά στα μάτια σου. Έχεις τότε για πρώτη φορά την συγκλονιστική γεύση του μάταιου, της σκάλας που δε βγάζει πουθενά. Εκεί λοιπόν γύρεψαν όλα μέσα μου ένα καινούριο νόημα: το πιο παλιό τους. 

Και σου κόβεται η διάθεση για επικοινωνία;
Από κει και μετά δεν είναι  η φόρα του ενθουσιασμό που σε κάνει να δημιουργείς αλλά η ίδια σου η ανάγκη, αν συνεχίσεις να την έχεις.  Αποφασίζεις ξανά και ξανά τη δημιουργία ακόμα κι αν νιώθεις ότι αυτό που γέννησες την στιγμή που το γεννάς δεν αφορά κανένα. Είναι πλέον αληθινά δική σου ανάγκη το να προχωρήσεις. Ένα διαρκές   ναι στη γέννά. Η δημιουργία είναι γενναιόδωρη δεν παύει ποτέ να σου φανερώνεται απ' τη στιγμή που την αγαπάς.

Η στάση αυτή εμπεριέχει αγάπη.
Χωρίς την αγάπη δε γίνεται τίποτα. Είχα γράψει σε ένα τραγούδι «έχω ένα σκοπό να πω στο χρόνο όσο σ αγαπώ σ' ελευθερώνω».  Δίνεις το δικαίωμα στον άλλο αφού τον μεγάλωσες, να φύγει από σένα και να ψάξει να βρει τον εαυτό του ελεύθερος. Αυτό ισχύει και για το κοινό και για τους συνεργάτες.

Τι χρειάζεται για να γεννηθεί ένα ωραίο τραγούδι;
Κατ αρχάς η ώρα του. Ένα ωραίο τραγούδι μπορεί να γεννηθεί ανά πάσα στιγμή απλώς χρειάζεται να το περιμένεις κάθε μέρα, να είσαι εκεί γι αυτό και κάποια στιγμή θα φανεί. Έτσι γίνεται. Όλα θέλουν αγάπη. Κι οι δημιουργοί μεταξύ τους πρέπει να έχουν αγάπη.
Απ αυτούς γεννιέται. Θέλει προστασία. Δε γίνεται με το ζόρι. Τα τελευταία χρόνια είναι σαν   οι δημιουργοί να πρέπει να εξυπηρετούν τις ανάγκες της αγοράς και όχι τις ανάγκες τις δικές τους.

Ο πρώτος λόγος που μου έδωσες για τη σιωπή σου  ήταν οι αλλαγές στη βιομηχανία της δισκογραφίας;
Κάνοντας μια ανάδρομη στα 20 χρόνια μου στη δισκογραφία μπορώ να πω με ευκολία «στην ίδια ζωή τα έχω ζήσει όλα αυτά ;»

(αμοιβαία γέλια) Δηλαδή;
Το 80-81, που ξεκινήσαμε με τον Κραουνάκη να βγάλουμε τον πρώτο μας δίσκο, δισκογραφούσαν ακόμα όλοι οι μεγάλοι, έβγαιναν ζωντανές ηχογραφήσεις του Τσιτσάνη, ο Χατζιδάκις κι ο Θεοδωράκης έβγαζαν σημαντικούς δίσκους, ο Ξαρχάκος  το Ρεμπέτικο, ο Μούτσης το Φράγμα, ο Σαββόπουλος με τα Τραπεζάκια έξω, και οι νεώτεροι που συνέχιζαν επάξια: ο Ξυδάκη με το Ρασούλη τότε έβγαλαν τα Δήθεν και την Εκδίκηση της Γυφτιάς, ο Μικρούτσικος το Σταυρό του Νότου, η Πλάτωνος με την Κριεζή το Σαμποτάζ, αργότερα οι Κατσιμιχαίοι, που τον πρώτο τους δίσκο τα Ζεστά Ποτά ,  χαιρόμασταν που κι εμείς κάναμε τα πρώτα μας βήματα μέσα σ' ένα τέτοιο περιβάλλον και αρχίσαμε να εκπέμπουμε τα  σήματα μας νομίζοντας ότι είναι η έννοια της δημιουργίας περιφρουρημένη στην Ελλάδα.

Ενώ τώρα;
Τώρα   οι εταιρείες είναι σε απόλυτη αμηχανία για το αν πρέπει να παράξουν ένα «απρόσμενο» δίσκο ή να επενδύουν εκ του ασφαλούς, κατά την κρίση τους, σε ρεπερτόρια που να εξυπηρετούν το προσοδοφόρο είδος του ποπ-λαϊκού.

Αυτό συμβαίνει γιατί οι εταιρείες έφυγαν πλέον από τα ελληνικά χέρια και λειτουργούν σαν παραρτήματα πολυεθνικών;
Εάν θεωρήσουμε ότι κριτήριο ευρωστίας μιας εταιρείας είναι ο τζίρος πρέπει να θυμίσουμε ότι  πολλοί δίσκοι δημιουργών είχαν ασύλληπτη εμπορική επιτυχία και συνεχίζουν να πουλούν και σήμερα δεκαετίες μετά την πρώτη τους κυκλοφορία.
Χρειάζονται πάλι διευθύνοντες σύμβουλοι οι οποίοι να έχουν εμπιστοσύνη στο ένστικτο και το αισθητήριο των δημιουργών  και των παραγωγών. Ο κόσμος δεν καλύπτεται από το ιλουστρασιόν, αυτό είναι μόνο σκηνικό, ένα ωραίο σκηνικό αλλά που δε στεγάζει. Οι άνθρωποι επιθυμούν το άλλο τραγούδι, το άλλο καθρέφτισμα τους.

Ο δημιουργός όμως κατατρύχεται από το άγχος των πωλήσεων καθώς ο δικός του δίσκος θα μπει στο πάγκο πλάι στους ιλουστρασιόν...
Το να έχεις την αγωνία σε κάθε δίσκο να γράψεις ένα τόσο έντονο σήμα που να σαρώσει τα υπόλοιπα και να πουλήσει, για να σου δώσουν το δικαίωμα να ξανακάνεις δίσκο, είναι σαν να έχεις στο κεφάλι σου μια καρμανιόλα που  βιάζει τη δημιουργία.

Την πρώτη δεκαετία σου στο τραγούδι  έγραφες στίχους που μελοποιούσε ο Κραουνάκης όπως στο Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ, ή στο  Μαμά Γερνάω, τη δεύτερη γράφεις εσύ πάνω στις μελωδίες, το Θεός αν είναι και το Παραδέχτηκα του Μπρέγκοβιτς,  το Δυνατά και το Ξενιτιά μου έρωτα μου του  Ντιγκτζιάν, το Διθέσιο και το Δι ευχών του Αντύπα  για να αναφέρω μερικά από τα πιο γνωστά, τι προτιμάς;
Στο Οπωσδήποτε Παράθυρο δουλέψαμε μικτά έγραψα πάνω στις μουσικές των συνθετών, αλλά πλέον ζήτησα να μελοποιήσουν και το λόγο μου.
Ένα ωραίο κείμενο μια αληθινή και καλοεκφρασμένη στιγμή απ τη  μεριά του στιχουργού πάντοτε μπορεί να ανοίξει ένα δρόμο και στο μουσικό με τον ίδιο τρόπο που    εγώ ανανεώνομαι συναντώντας  τη «μόδα» του ήχου, γιατί το κάθε ενορχηστρωτικό σχήμα είναι ένα συντακτικό που πρέπει να ακολουθήσει ο λόγος. Και στα δυο αγωνίσματα πάντως έχω νιώσει μεγάλες συγκινήσεις. Ένα τραγούδι που αγαπώ στο Παράθυρο, η Ώρα γράφτηκε πάνω σε μελωδία του Νίκου Αντυπα, ο οποίος μελοποίησε περίφημα την Πυρόσβεση και αντίστοιχα την αγαπημένη μου «Μπλούζα» την έγραψα πάνω στη μελωδία του  Σπάθα ενώ αυτός έδωσε το μουσικό όχημα για το ομώνυμο τραγούδι το Οπωσδήποτε παράθυρο.
Όλα ξεκίνησαν από μια παράσταση...
Όταν πέρυσι το καλοκαίρι αποφασίσαμε να γράψουμε τραγούδια για μία ζωντανή συναυλία με τον Νίκο Αντύπα και τον Γιάννη Σπάθα με τον τίτλο Νέα Πόλις ένιωσα ότι μπορούσα να γράψω ελεύθερα, να εκφραστώ χωρίς την αγωνία ότι πρόκειται για το πορτραίτο ενός συγκεκριμένου ανθρώπου. Σκιτσάριζα χαρακτήρες και θέματα ποικίλα.  Η ιδέα ήταν αυτά τα τραγούδια να τα πουν νέα παιδιά, όπως και συνέβη. Όταν αποφασίσαμε να επεξεργαστούμε πάλι αυτό το υλικό στο στούντιο για να γίνει δίσκος προσπαθήσαμε να διαλέξουμε φωνές γνωστές αλλά ταιριαστές στην πολυμορφία των μουσικών ειδών, ψάχναμε για τους «ηθοποιούς» που θα έπαιρναν τους «ρόλους» που είχαν δημιουργηθεί από τα τραγούδια.  Δε διαλέξαμε επώνυμους απλώς και μόνο επειδή θα έκαναν γνωστά τα τραγούδια στο κόσμο, το κριτήριο ήταν να τους πηγαίνουν οι ρόλοι, και κερδίσαμε σπουδαίες ερμηνείες. 

Πως στέκεσαι απέναντι στις τεράστιες αλλαγές που μας έτυχε να ζήσουμε;
Σαρωτικές αλλαγές! Να σταθώ μόνο στο ότι αυτή τη στιγμή ανενδοίαστα μπορεί να ανακοινώσει κάποιος την απόφαση του να επιτεθεί σε μια χώρα! Τόσο καιρό μας ανακοινώνεται ένας πόλεμος  λες και είναι η επόμενη ταινία που θα παίξει ο κινηματογράφος, και ο υπόλοιπος πλανήτης  εισπράττει απλώς το σκαμπανέβασμα αφού είμαστε όλοι ενωμένοι με τον ομφάλιο λώρο των χρηματιστηρίων. Συνεπώς με το ενδεχόμενο του μελλοντικού πόλεμου, που έχει και δεδηλωμένη ημερομηνία έναρξης,  το μόνο που ξέρουμε είναι ότι δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει. 

Τα καλά της παγκοσμιοποίησης!
Μ' αρέσει όμως που μπορώ να αφουγκράζομαι όλον τον πλανήτη! Μαρέσει που ζω σε μια τέτοια στιγμή και μπορώ να έχω επίγνωση του τι συμβαίνει παντού. Αυτό που είναι τρομακτικό για τη συνείδηση μας είναι ότι είμαστε ανίσχυροι όπως ήταν οι πρώτοι άνθρωποι του πλανήτη κάτω από τα φυσικά φαινόμενα. Τώρα είμαστε ανίσχυροι κάτω από τα αφύσικα φαινόμενα της δύναμης, της κυριαρχίας της εξουσίας.

Πως νιώθεις για την  Πολιτική;
Σε σχέση με την πολιτική δεν θα με βρει κανείς έτοιμη να κόψω κεφάλια, αλλά έχω την αίσθηση ότι ενώ όλοι καταλαβαίνουμε αυτό που έχει συμβεί και ότι τα πράγματα τελειώνουν και αλλάζουν,  τα αντανακλαστικά μας αδρανούν. Είναι σαν να μην υπάρχει η έννοια του χρόνου,  σαν να είμαστε στο χωριό, στο καφενείο, και να έχουμε όλο το χρόνο του κόσμου για να κάνουμε την πλάκα μας.   Οι ισορροπίες που κρατήθηκαν τα τελευταία χρόνια στον ελλαδικό χώρο ήταν ανομοιογενείς:  απ τη μια η τάση για εκσυγχρονισμό κι απ την άλλη μια νοοτροπία που ήταν, και παραμένει, θα έλεγα στη λογική του "κόλπου". Όλα είναι ένα "κόλπο" το οποίο στη συνείδηση τη δικιά μου θα μπορούσε να το κάνει κανείς μια φορά για να τη γλιτώσει, και για ένα Σαββατοκύριακο, και μάλλον έτσι ξεκίνησε,  κράτησε όμως πάρα πολλά χρόνια...

Σαν να μην έχεις και την καλύτερα των εντυπώσεων για τους πολιτικούς λοιπόν παρόλο που δεν θέλεις να τους αποκεφαλίσεις.
Το κυριότερο που αισθάνομαι  χωρίς να γνωρίζω πόσο νέο είναι το  φαινόμενο,  απλώς το ένιωσα και εγώ σαν πολίτης, είναι η διαφθορά. Το μαύρο χρήμα, η παλαιοκομματική νοοτροπία «να βολευτούν οι δικοί μου και γαία πυρή μειχθήτω γύρω γύρω», που είναι πάλι η έννοια του σογιού διευρυμένη, πράγμα που σιχαινόμουν από μικρό παιδί. Λυπάμαι που συνεχίζονται αυτές οι τεχνικές απέναντι στα πράγματα. Βαριέμαι αυτό το ψεύδος το οποίο περνάει για άνεση, ενώ στην ουσία είναι χωριατιά.  Έχουν γίνει βεβαίως κάποια πράγματα, και είμαι ευγνώμον γι αυτό, αλλά είναι το μίνιμουμ που θα απαιτούσα.

Να συμπεράνω ότι πας με βαριά καρδιά στη κάλπη;
Όχι, αλλά θα σκεφτώ παρά πολύ σοβαρά  την ώρα των εκλογών τι θα μοιάζει να είναι το καλλίτερο για τον τόπο. Θα ψηφίσω ό,τι μου φαίνεται ότι μπορεί να είναι μια προδιαγραφή για να κλείσει αυτό το κεφαλαίο. Να κλείσει το βιβλίο αυτό και να ανοίξει ένα καινούριο. Θέλω ένα χοντρό οπισθόφυλλο και ένα καινούριο εξώφυλλο!   

Τραγούδι: Η σουλτάνα η Φωφώ - Τάνια Τσανακλίδου
Ακούστε...
Διάρκεια: 03:37- (853KB)
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης - Πρώτη εκτέλεση: Τάνια Τσανακλίδου


 




Αφιέρωμα/Συνέντευξη Εργογραφία Βιογραφικό Video

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ


Δισκογραφία
- 1981 Σκουριασμένα Χείλια - Βίκυ Μοσχολιού
- 1981 Καλά Είναι Κι Έτσι - Δήμητρα Γαλάνη
- 1982  Σαριμπίνταμ - Χριστιάνα
- 1983  Ατέλειωτος Δρόμος - Δήμητρα Γαλάνη
- 1983 Μόνον Άντρες - Γιώργος Μαρίνος
- 1984  Έξοδος Κινδύνου - Άλκηστις Πρωτοψάλτη
- 1984  Εξ Αδιαιρέτου - Μανώλης Μητσιάς
- 1984  Κανονικά - Δήμητρα Γαλάνη
- 1984 Διαίρεση - Βασίλης Παπακωνσταντίνου
- 1984  Στον Αστερισμό Της Μέδουσας - Γιώργος Μαρίνος
- 1985  Του Αγίου Βαλεντίνου - Βίκυ Μοσχολιού
- 1985  Κυκλοφορώ Κι Οπλοφορώ - Άλκηστις Πρωτοψάλτη
- 1985  Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω - Δήμητρα Γαλάνη
- 1986  Ξαρχάκος-Πάριος - Γιάννης Πάριος
- 1986  Οι Φόβοι Του Μεσημεριού - Μαρία Κανελλοπούλου
- 1986  Παιχνίδι Για Δύο - Δήμητρα Γαλάνη
- 1986  Λυσιστράτη - Λάκης Λαζόπουλος, Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Μανώλης Μητσιάς
- 1987 Λεωφόρος - Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Κώστας Γανωτής
- 1988 Δικαίωμα - Άλκηστις Πρωτοψάλτη
- 1988  Μαμά Γερνάω - Τάνια Τσανακλίδου
- 1988  Προσωπικά - Ελένη Δήμου
- 1988  Νυχτερινή Κυβέρνηση - Δήμητρα Γαλάνη, Γιώργος Νταλάρας, Μαρία Φωτίου
- 1989 Δεν Έχω Ιδέα - Κώστας Μακεδόνας, Βίκυ Μοσχολιού, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Αρλέτα
- 1989 Σε Απόσταση Αναπνοής - Χριστιάνα
- 1989 Πιάσε Κόκκινο - Βίκυ Μοσχολιού
- 1990 Shirleu Valentine - Αλίκη Βουγιουκλάκη
- 1990 Λεωφόρος Β' - Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Κώστας Γανωτής, Χρήστος Στέργιογλου
- 1990 Paolo Conte - Χάρις Αλεξίου
- 1990 Κρατάει Χρόνια Αυτή Η Κολώνια - Χάρις Αλεξίου
- 1990 Εφημερία - Βίκυ Μοσχολιού
- 1990 Ούτε Που Ρώτησα - Μανώλης Λιδάκης
-1991 Μένω Εκτός - Ελευθερία Αρβανιτάκη
- 1991 Παραδέχτηκα - Άλκηστις Πρωτοψάλτη
- 1991 Αυτός Ο Γιώργος - Γιώργος Μαρίνος
- 1992 Το Έκτο Πάτωμα - Άννα Παναγιωτοπούλου, Κατιάνα Μπαλανίκα, Γιώργος Νινιός, Χρήστος Βαλαβανίδης
- 1992 Δι 'Ευχών - Χάρις Αλεξίου
- 1992 ZOOM '91 / '92 - Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Κώστας Μακεδόνας, Κώστας Γανωτής
- 1992 Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε - Κώστας Ρηγόπουλος, Μάρθα Καραγιάννη κα.
- 1993 Ανθρώπων Έργα - Άλκηστις Πρωτοψάλτη
- 1993 Αναστασία - Ελευθερία Αρβανιτάκη
- 1994 Τα Κορμιά Και Τα Μαχαίρια - Ελευθερία Αρβανιτάκη
- 1994 Μη Φοβάσαι Την Φωτιά - Χάρις Αλεξίου, Αλκίνοος Ιωαννίδης
- 1994 Πολιτεία Γ - Μανώλης Μητσιάς
- 1995 Ανάσα Η Τέχνη Της Καρδιάς - Δήμητρα Γαλάνη
- 1995 Όταν Έρχονται Οι Φίλοι Μου - Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Λίτσα Διαμάντη, Κώστας Μακεδόνας κα.
- 1995 Τρίτο Στεφάνι - Άλκηστις Πρωτοψάλτη
- 1995  Αλεπού Της Αγάπης - Milva
- 1996  Στον Δρόμο Με Τα Χάλκινα - Μανώλης Μητσιάς
- 1996  Στου Αιώνα Την Παράγκα - Δημήτρης Μητροπάνος
- 1997  Σαν Ηφαίστειο Που Ξυπνά - Άλκηστις Πρωτοψάλτη
- 1998  Χορός Με Την Σκιά Μου - Δήμητρα Γαλάνη
- 1999  Σαν Ηφαίστειο Που Ξυπνά Live - Άλκηστις Πρωτοψάλτη
- 2000  Υδρόγειες Σφαίρες - Άλκηστις Πρωτοψάλτη
- 2000  Ύστερα Ήρθαν Οι Μέλισσες - Μαρινέλλα
- 2000 Μικρές Ιστορίες - Ελευθερία Αρβανιτάκη
- 2000  Στην Άκρη Ενός Φιλιού - Μαργαρίτα Ζορμπαλά
- 2001 Τα Μυστικά Του Κήπου - Χρόνης Αηδονίδης, Χάρις Αλεξίου, Ψαραντώνης κα.
- 2002 Οπωσδήποτε Παράθυρο - Ελένη Βιτάλη, Τάνια Τσανακλίδου, Μελίνα Ασλανίδου, Χάρης Κατσιμίχας,
-- Λαυρέντης Μαχαιρίτσας κα.
- 2002  Καινούργια Μυστικά - Συλλογή
- 2003 Μαζί - Μαρινέλλα, Γιώργος Νταλάρας
- 2004 Να Το Φως - Γιάννης Κότσιρας
- 2004 Άμμος Ήτανε - Μαρινέλλα
- 2004 Δύσκολη Καρδιά - Δημήτρης Μπάσης
- 2005 Ισόβια - Μανώλης Μητσιάς
- 2006 Μόνη Περπατώ - Νανά Μούσχουρη
- 2007 Uranya - Άλκηστις Πρωτοψάλτη
- 2007 Ντάμα Κούπα - Δήμητρα Γαλάνη
- 2007 Με Το 'να Πόδι Στ' Αστρα - Γιώργος Νταλάρας
- 2007 Σπινθήρας - Βασίλης Λέκκας
- 2008 Προσοχή Τρίφωνο - Τρίφωνο

Θέατρο και μουσικές παραστάσεις
Με το θέατρο ασχολήθηκε σαν συγγραφέας κειμένων επιθεώρησης σε συνεργασία με τον Σταμάτη Φασουλή και τη Δήμητρα Παπαδοπούλου. Έγραψε χορικά για τις κωμωδίες του Αριστοφάνη «Λυσιστράτη» σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά, «Πλούτος» σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη, καθώς και για την παράσταση του Κ.Θ.Β.Ε. «Τρωάδες» σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά. Σταθμός θεωρείται η παράσταση "Έκτο πάτωμα"(1992) σε σκηνοθεσία Δημήτρη Έξαρχου, στην οποία γράφει τους στίχους σε μουσική Σταμάτη Κραουνάκη. Έχει επιμεληθεί μουσικά προγράμματα από το 1985, αρχικά μαζί με τον Σταμάτη Κραουνάκη, τον Ανδρέα Βουτσινά και τον Μανώλη Παντελιδάκη: «Λεωφόρος Α'», «Λεωφόρος Β'», «ZOOM», «Γκάζι», «Τα παιδιά της Πειραιώς», «ΡΟΔΟΝ», με κύρια ερμηνεύτρια την Άλκηστη Πρωτοψάλτη και οι οποίες παρουσιάστηκαν σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Κύπρο και Η.Π.Α. Αυτά τα προγράμματα αποτέλεσαν τις πρώτες μουσικές παραστάσεις στην Ελλάδα.
Στη συνέχεια επιμελείται προγράμματα όπως το «Χάραμα» με τη Δήμητρα Γαλάνη, «Η νύχτα κατεβαίνει» με την Ελευθερία Αρβανιτάκη, «Οδός Νεφέλης» με τη Χάρις Αλεξίου, «Σαν ηφαίστειο που ξυπνά» σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Παπαϊωάννου με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, «Cine Κεραμικός» με τη Χάρις Αλεξίου και πολλά άλλα. Προγράμματα που στέφθηκαν με επιτυχία, ανατρέποντας την τρέχουσα αντίληψη περί νυχτερινής διασκέδασης. Το τραγούδι γίνεται παράσταση, συγκεκριμένης διάρκειας, με σκηνοθέτη, σκηνογράφο και με προσεγμένο φωτισμό και ήχο. Επίσης, έχει γράψει ένα θεατρικό έργο με αποσπασματικά κείμενα της, διανθισμένα με ποίηση Ναπολέοντα Λαπαθιώτη και της ίδιας, μελοποιημένη από τον συνθέτη Φίλιππο Τσαλαχούρη. Το έργο "Σταγόνα στα Γόνατα" σε σκηνοθεσία Γιάννη Λαπάτα, ανέβηκε το 2001, σε αφήγηση - ερμηνεία της Ρουμπίνης Βασιλακοπούλου. Η πιο πρόσφατη συμμετοχή της στα θεατρικά πράγματα είναι οι στίχοι του μουσικού θέματος της επιθεώρησης του Σταμάτη Φασουλή «Το τρέντυ θα σφυρίξει τρεις φορές». Τραγούδια της Λίνας Νικολακοπούλου έχουν μεταφραστεί σε πολλές χώρες: Ισραήλ, Τουρκία, Γερμανία, Ολλανδία, Σουηδία, Νορβηγία, Γαλλία και Ισπανία. Το 1991, κυκλοφόρησε από τις μουσικές εκδόσεις «Φίλιππος Νάκας» μία συλλογή στίχων της, από τη δεκαετία '80 -'90, με τον τίτλο «Ολογράφως».

Τραγούδι: Η κουπαστή - Άλκηστις Πρωτοψάλτη
Ακούστε...
Διάρκεια: 02:38 - (834KB)
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης - Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη


Συνεργασίες
Έχει συνεργαστεί, γνωρίζοντας μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία, με μεγάλα ονόματα στον ελληνικό και διεθνή χώρο του τραγουδιού: Νίκος Αντύπας, Γιάννης Σπανός, Γιώργος Χατζηνάσιος, Κώστας Καλδάρας, Θάvoς Μικρoύτσικoς, Ara Dinkjian, Sting, Νίκος Κυπουργός, Δημήτρης Παπαδημητρίου, Ευανθία Ρεμπούτσικα, Χρήστoς Νικoλόπoυλoς, Γιώργoς Ζήκας, Μίκης Θεοδωράκης, Σταύρος Ξαρχάκος, Kiki Lesendric, Goran Bregovic, Δήμητρα Γαλάνη και πολλοί άλλοι. Ακόμη, το 1998 έγραψε στίχους για τρία ανέκδοτα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, στο δίσκο της Δήμητρας Γαλάνη «Χορός με τη σκιά μου».
Έχουν τραγουδήσει τραγούδια της: Βίκυ Μoσχoλιoύ, Χάρις Αλεξίoυ, Ελευθερία Αρβαvιτάκη, Άλκηστις Πρωτoψάλτη, Δήμητρα Γαλάνη, Μαvώλης Μητσιάς, Γιώργος Μαρίνος, Ελένη Δήμου, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Γιάννης Πάριος, Τάvια Τσαvακλίδoυ, Κώστας Μακεδόvας, Μαvώλης Λιδάκης, Βασίλης Λέκκας, Γιώργος Νταλάρας, Μαρινέλλα, Ελένη Βιτάλη, Αρλέτα, Δημήτρης Μητροπάνος, Λίτσα Διαμάντη, Milva και άλλοι.

Η Λίνα Νικολακοπούλου ανήκε στην ομάδα των τελετών έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων ΑΘΗΝΑ 2004, ως σύμβουλος λογοτεχνίας και γραπτού λόγου. Έγραψε τους στίχους για το τραγούδι της Ολυμπιακής Λαμπαδηδρομίας, "Να το φως", σε μουσική Trevor Horn, το οποίο ερμήνευσε ο Γιάννης Κότσιρας. Το Σεπτέμβριο του 2004 τιμήθηκε με το παράσημο του Αργυρού Σταυρού του Τάγματος του Φοίνικος, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωστή Στεφανόπουλο.

Θεός αν είναι

Τις νύχτες μπαίνεις στα όνειρά μου
λες κι ήρθες σε δικό σου κήπο
κι αν μεγαλώσαν τα φτερά μου
εγώ απ' το πλάι σου δε λείπω
Θεός αν είναι

Χιλιάδες άγγελοι με τ' άσπρα
κλωνάρια λησμονιάς μοιράζουν
κι από το σώμα μου σαν άστρα
παιδιά δικά σου ανάσες βγάζουν

Θεός αν είναι στις φλόγες να καείς
κι απ' το δάκρυ μου φωτιά να πιεις
δεν μπορείς μια ζωή καρδιά να συγχωρείς
Θεός αν είναι κι αν μ' αγαπάει κανείς
Θεός αν είναι κι αν μ' αγαπάει κανείς

Οι φίλοι μου όλοι εδώ και χρόνια
ζευγάρια γίναν φτιάξαν σπίτια
μονάχα εμένα χάσκει ακόμα
χωρίς μια στέγη ετούτη η αλήθεια

Θεός αν είναι στις φλόγες να καείς
κι απ' το δάκρυ μου φωτιά να πιεις
δεν μπορείς μια ζωή καρδιά να συγχωρείς
Θεός αν είναι κι αν μ' αγαπάει κανείς
Θεός αν είναι κι αν μ' αγαπάει κανείς

Λίνα Νικολακοπούλου

 





Αφιέρωμα/Συνέντευξη Εργογραφία Βιογραφικό Video

Βιογραφικό

ΛΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η Λίνα (Ευαγγελία) Νικολακοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα στις 30 Ιουνίου του 1958. Η μητέρα της ήταν δασκάλα και ο πατέρας της στρατιωτικός. «Από τη μια παιδεία, από την άλλη πειθαρχία», παραδέχεται. Από μικρή έγραφε πολύ και όπως η ίδια αναφέρει, η πρώτη της επανάσταση έγινε στα δεκατρία της. «Από κει που έπαιζα όλη τη μέρα στους δρόμους, ξαφνικά κλείστηκα στο σπίτι. Διάβαζα, έβλεπα πολύ κινηματογράφο και τα μεσημέρια έγραφα. Μου άρεσαν οι ώρες που δεν υπήρχε τίποτα το ξύπνιο στο χώρο...».
Σπούδασε κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ενώ παράλληλα παρακολουθούσε μαθήματα κινηματογραφίας στη σχολή Σταυράκου, σκηνοθεσίας θεάτρου στη σχολή του Πέλου Κατσέλη, αλλά και κλασσικής κιθάρας στο Εθνικό και Ελληνικό Ωδείο Αθηνών.
Το όνομα της, είναι άμεσα συνδεδεμένο με αυτό του Σταμάτη Κραουνάκη, τον οποίο γνωρίζει στα τέλη της δεκαετίας τoυ '70, όντας συμφοιτητές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. «Η συνάντησή μας ήταν μοιραία, ήμουν πάρα πολύ ήσυχη μαζί του. Ο άνθρωπος αυτός καταλάβαινε τι έλεγα και αυτό με γέμιζε ευτυχία...»ομολογεί η ίδια και ο Κραουνάκης την χαρακτηρίζει "γεννημένη ποιήτρια".
Μαζί του, θα τη γνωρίσουμε το 1981 με το τραγoύδι "Να σoυ λερώvω τo φιλί" που ερμήνευσε η Βίκυ Μoσχoλιoύ, από το οποίο και πήρε το όνομά του ο συγκεκριμένος δίσκος, "Σκoυριασμέvα Χείλια". 
Το 1982, ο Κραουνάκης και η Νικολακοπούλου παρουσιάζουν τηv πρώτη oλoκληρωμέvη τους δoυλειά. Είναι ο δίσκος "Σαριμπιντάμ... θα πει τρελλαίνομαι" με ερμηνεύτρια τη Χριστιάνα.
"Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ" (1985), "Μαμά γερνάω" (1988), "Ανθρώπων έργα" (1993), είναι κάποιες από τις συνεργασίες κορυφής με τον Σταμάτη Κραουνάκη, που είχαν και μεγάλη εμπορική επιτυχία. Μετά από αρκετά χρόνια χωρίς ολοκληρωμένη συνεργασία, ο Κραουνάκης και η Νικολακοπούλου, το 2005, γράφουν το δίσκο "Ισόβια" με ερμηνευτή τον Μανώλη Μητσιά, το εξώφυλλο του δίσκου φιλοτέχνησε ο ζωγράφος Αλέκος Φασιανός.
Με ένα τρόπο γραφής πολύ ισχυρό και ιδιαίτερο, η Νικολακοπούλου μπαίνει στο χώρο του τραγουδιού επηρεάζοντας σε μεγάλο βαθμό τον ελληνικό στίχο. Ο λόγος της είναι σύνθετος, με θέματα ερωτικά αλλά και κοινωνικά, χρησιμοποιεί μεταφορές, νεολογισμούς και έντονες εικόνες, πολλές φορές υπερρεαλιστικές.
Οι στίχοι της Νικολακοπούλου αποτυπώνουν μια διαφορετική ανάγκη έκφρασης από τη μέχρι τότε στιχουργία, με θέματα που ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα, γίνονται περισσότερο ψυχογραφικοί, περισσότερο προσωπικοί, θίγοντας τους σύγχρονους προβληματισμούς του ανθρώπου.
Έχει γράψει τη μουσική σε δύο μόνο τραγούδια, σε στίχους δικούς της: στο τραγούδι "Ανεβάσαμε" στο δίσκο "Δεν έχω ιδέα" (1989), το οποίο ερμήνευσε η ίδια, και το "Ανακαλύψαμε κάτι παλιό" στο δίσκο "Ανάσα η τέχνη της καρδιάς" (1995) που ερμήνευσε η Δήμητρα Γαλάνη.
Με το θέατρο ασχολήθηκε σαν συγγραφέας κειμένων επιθεώρησης σε συνεργασία με τον Σταμάτη Φασουλή και τη Δήμητρα Παπαδοπούλου. Έγραψε χορικά για τις κωμωδίες του Αριστοφάνη «Λυσιστράτη» σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά, «Πλούτος» σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη, καθώς και για την παράσταση του Κ.Θ.Β.Ε. «Τρωάδες» σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά. Σταθμός θεωρείται η παράσταση "Έκτο πάτωμα"(1992) σε σκηνοθεσία Δημήτρη Έξαρχου, στην οποία γράφει τους στίχους σε μουσική Σταμάτη Κραουνάκη.
Έχει επιμεληθεί μουσικά προγράμματα από το 1985, αρχικά μαζί με τον Σταμάτη Κραουνάκη, τον Ανδρέα Βουτσινά και τον Μανώλη Παντελιδάκη: «Λεωφόρος Α'», «Λεωφόρος Β'», «ZOOM», «Γκάζι», «Τα παιδιά της Πειραιώς», «ΡΟΔΟΝ», με κύρια ερμηνεύτρια την Άλκηστη Πρωτοψάλτη και οι οποίες παρουσιάστηκαν σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Κύπρο και Η.Π.Α. Αυτά τα προγράμματα αποτέλεσαν τις πρώτες μουσικές παραστάσεις στην Ελλάδα.
Στη συνέχεια επιμελείται προγράμματα όπως το «Χάραμα» με τη Δήμητρα Γαλάνη, «Η νύχτα κατεβαίνει» με την Ελευθερία Αρβανιτάκη, «Οδός Νεφέλης» με τη Χάρις Αλεξίου, «Σαν ηφαίστειο που ξυπνά» σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Παπαϊωάννου με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, «Cine Κεραμικός» με τη Χάρις Αλεξίου και πολλά άλλα. Προγράμματα που στέφθηκαν με επιτυχία, ανατρέποντας την τρέχουσα αντίληψη περί νυχτερινής διασκέδασης. Το τραγούδι γίνεται παράσταση, συγκεκριμένης διάρκειας, με σκηνοθέτη, σκηνογράφο και με προσεγμένο φωτισμό και ήχο.
Επίσης, έχει γράψει ένα θεατρικό έργο με αποσπασματικά κείμενα της, διανθισμένα με ποίηση Ναπολέοντα Λαπαθιώτη και της ίδιας, μελοποιημένη από τον συνθέτη Φίλιππο Τσαλαχούρη. Το έργο "Σταγόνα στα Γόνατα" σε σκηνοθεσία Γιάννη Λαπάτα, ανέβηκε το 2001, σε αφήγηση - ερμηνεία της Ρουμπίνης Βασιλακοπούλου.
Η πιο πρόσφατη συμμετοχή της στα θεατρικά πράγματα είναι οι στίχοι του μουσικού θέματος της επιθεώρησης του Σταμάτη Φασουλή «Το τρέντυ θα σφυρίξει τρεις φορές».
Τραγούδια της Λίνας Νικολακοπούλου έχουν μεταφραστεί σε πολλές χώρες: Ισραήλ, Τουρκία, Γερμανία, Ολλανδία, Σουηδία, Νορβηγία, Γαλλία και Ισπανία. Το 1991, κυκλοφόρησε από τις μουσικές εκδόσεις «Φίλιππος Νάκας» μία συλλογή στίχων της, από τη δεκαετία '80 -'90, με τον τίτλο «Ολογράφως».
Έχει συνεργαστεί, γνωρίζοντας μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία, με μεγάλα ονόματα στον ελληνικό και διεθνή χώρο του τραγουδιού: Νίκος Αντύπας, Γιάννης Σπανός, Γιώργος Χατζηνάσιος, Κώστας Καλδάρας, Θάvoς Μικρoύτσικoς, Ara Dinkjian, Sting, Νίκος Κυπουργός, Δημήτρης Παπαδημητρίου, Ευανθία Ρεμπούτσικα, Χρήστoς Νικoλόπoυλoς, Γιώργoς Ζήκας, Μίκης Θεοδωράκης, Σταύρος Ξαρχάκος, Kiki Lesendric, Goran Bregovic, Δήμητρα Γαλάνη και πολλοί άλλοι. Ακόμη, το 1998 έγραψε στίχους για τρία ανέκδοτα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, στο δίσκο της Δήμητρας Γαλάνη «Χορός με τη σκιά μου».
Έχουν τραγουδήσει τραγούδια της: Βίκυ Μoσχoλιoύ, Χάρις Αλεξίoυ, Ελευθερία Αρβαvιτάκη, Άλκηστις Πρωτoψάλτη, Δήμητρα Γαλάνη, Μαvώλης Μητσιάς, Γιώργος Μαρίνος, Ελένη Δήμου, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Γιάννης Πάριος, Τάvια Τσαvακλίδoυ, Κώστας Μακεδόvας, Μαvώλης Λιδάκης, Βασίλης Λέκκας, Γιώργος Νταλάρας, Μαρινέλλα, Ελένη Βιτάλη, Αρλέτα, Δημήτρης Μητροπάνος, Λίτσα Διαμάντη, Milva και άλλοι.
Η Λίνα Νικολακοπούλου ανήκε στην ομάδα των τελετών έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων ΑΘΗΝΑ 2004, ως σύμβουλος λογοτεχνίας και γραπτού λόγου. Έγραψε τους στίχους για το τραγούδι της Ολυμπιακής Λαμπαδηδρομίας, "Να το φως", σε μουσική Trevor Horn, το οποίο ερμήνευσε ο Γιάννης Κότσιρας.
Το Σεπτέμβριο του 2004 τιμήθηκε με το παράσημο του Αργυρού Σταυρού του Τάγματος του Φοίνικος, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωστή Στεφανόπουλο.
Πηγές: Από τη Βικιπαίδεια την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια, από musicheaven.gr

 




Αφιέρωμα/Συνέντευξη Εργογραφία Βιογραφικό Video

Video

|

Λίνα Νικολακοπούλου - Ανακαλύψαμε κάτι παλιό


Λίνα Νικολακοπούλου - Τρεις Άγγελοι - Σταμάτης Κραουνάκης


Λίνα Νικολακοπούλου - Ανεβάσαμε


Λίνα Νικολακοπούλου - Τα καντήλια


Λίνα Νικολακοπούλου - Ποτέ - Κώστας Γανωτής, Άλκηστις Πτωτοψάλτη


Λίνα Νικολακοπούλου - Δι ευχών - Χάρις Αλεξίου


Λίνα Νικολακοπούλου - Το πάτωμα - Σταμάτης Κραουνάκης


Λίνα Νικολακοπούλου - Μαμά γερνάω - Τάνια Τσανακλίδου


Λίνα Νικολακοπούλου - Η σωτηρία της ψυχής - Άλκηστις Πρωτοψάλτη


Λίνα Νικολακοπούλου - Πριν το τέλος - Βασίλης Παπακωνσταντίνου


Λίνα Νικολακοπούλου - Το χειροκρότημα - Δήμητα Γαλάνη

 

 

 

 











 
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα