Oι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο
Μάνος Χατζιδάκις
Μελίνα Μερκούρη
Μάνος Λοϊζος
Μίκης Θεοδωράκης
Νίκος Καββαδίας
Γιάννης Ρίτσος
Γιώργος Σεφέρης
Ιάκωβος Καμπανέλλης
Τσε Γκεβάρα
Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι
Νίκος Μπελογιάννης
Άγγελος Σικελιανός
Άρης Βελουχιώτης
Πάμπλο Νερούδα
Ανδρέας Εμπειρίκος
Μπέρτολτ Μπρεχτ
Παύλος Σιδηρόπουλος
Χάρολντ Πίντερ

Μανώλης Αναγνωστάκης

Βλαντίμιρ Λένιν
Μαρία Δημητριάδη

Οδυσσέας Ελύτης

Κώστας Βάρναλης
Κάρολος Κουν
Κώστας Καρυωτάκης
Βασίλης Τσιτσάνης
Νίκος Παπάζογλου
Τζον Λένον
Πάτι Σμιθ
Γεώργιος Καραϊσκάκης
Νίκος Καζαντζάκης
Νίκος Ξυλούρης
Μάνος Ξυδούς
Στρατής Τσίρκας
Φερνάντο Πεσσόα
Νικόλας Άσιμος
Τσαρλς Μπουκόφσκι
Κατερίνα Γώγου


Ειδικά αφιερώματα
Λίνα Νικολακοπούλου
Σταμάτης Κραουνάκης
Κική Δημουλά
Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Διονύσης Τσακνής
Νίκος Εγγονόπουλος
Δημήτρης Χορν
Κωνσταντίνος Καβάφης
Θόδωρος Αγγελόπουλος
Θάνος Μικρούτσικος
Αλέξης Μινωτής
Μίμης Πλέσσας
Χάρις Αλεξίου
Δήμητρα Γαλάνη
Θανάσης Βέγγος
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Σταύρος Ξαρχάκος
Νίκος Γκάτσος
Μάρκος Βαμβακάρης
Γιάννης Τσαρούχης
Κατίνα Παξινού
Μιχάλης Καραγάτσης
Διονύσης Σαββόπουλος
Ελένη Καραϊνδρου
Άντριου Λόιντ Γουέμπερ
Πέδρο Αλμοδόβαρ
Άγαμοι Θύται
Σπείρα Σπείρα
Αγκάθα Κρίστι
Σαλβαντόρ Νταλί
Τζον Μάλκοβιτς
Αντζελίνα Τζολί
Νίνο Ρότα

Aφιέρωμα: Μετάδοση
200 θεατρικών παραστάσεων
από το Ελληνικό και Ξένο Δραματολόγιο




 

 
Αφιερώματα  

Οι άνθρωποι που ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο!

Vladimir Ilyich Lenin
- Ιούνιος 2012
(Τελευταία ενημέρωση 12/02/14)

Αφιέρωμα Εργογραφία Βιογραφικό Video

Bλαντίμιρ Λένιν
Ο άνθρωπος που άλλαξε τον κόσμο!

Επιμέλεια: Νίκος Βιδάλης
Κείμενα: Γιώργος Νικολαϊδης, Ζωή Πολίτη, Άρης Δούκας
Φωτογραφίες: Αρχείο Ως3
Τηλεοπτικά ντοκουμέντα: ο Βλαντιμίρ Λένιν και η Οκτωβριανή επανάσταση 1917-1920
Ηχητικά ντοκουμέντα: ο Βλαντιμίρ Λένιν μιλάει (στον κόκκινο στρατό για τον Ρωσικό εμφύλιο πόλεμο 1917-1923).
Μουσική επιμέλεια: Άρης Δούκας




Τραγούδι: The Russian Revolution (Red Army Choir)
Ηχητικό Ντοκουμέντο
Εισαγωγή με τη φωνή του Βλαντίμιρ Λένιν
Ακούστε...
Διάρκεια: 04:20 - (1.014KB)



To όνομα του Λένιν είναι ταυτισμένο με το μεγαλύτερο κοσμοϊστορικό γεγονός του 20ού αιώνα, τη Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση.
Ξεκινά την επαναστατική του δράση, από τα νεανικά ακόμη χρόνια. Στρέφεται στη μελέτη του μαρξισμού και στην οργάνωση της πολιτικής πάλης της εργατικής τάξης, αλλά και στη διάδοσή του στους εργάτες της Πετρούπολης, με τους οποίους συνδέεται από τα φοιτητικά του χρόνια.
Τούτο συμβαίνει, παρά και ενάντια στο ρεύμα της εποχής, όταν και ο «ναροντνικισμός» επικρατούσε και δρούσε με μορφές πολιτικής πάλης, όπως η ατομική τρομοκρατία ενάντια στον τσάρο. Είναι χαρακτηριστικό ότι με την εκτέλεση του μεγαλύτερου αδελφού του, Αλέξανδρου, μετά τη σύλληψη και καταδίκη του σε θάνατο για απόπειρα δολοφονίας του τσάρου Αλέξανδρου ΙΙΙ, ο Λένιν λέει ότι «εμείς θα ακολουθήσουμε άλλο δρόμο».
Το 1894, το έργο του «Ποιοι είναι οι φίλοι του λαού και πώς καταπολεμούν τους σοσιαλδημοκράτες», αποτελεί σταθμό για τη διάδοση του μαρξισμού στη Ρωσία και την ανάπτυξη της επαναστατικής πάλης της εργατικής τάξης της Ρωσίας. Ταυτόχρονα, είναι και ένα αποτελεσματικό θεωρητικό όπλο ενάντια στο ναροντνικισμό, ο οποίος προπαγανδίζει ότι η Ρωσία θα φτάσει στο σοσιαλισμό μέσα από την αγροτική κοινότητα και ότι ο καπιταλισμός είναι τυχαίο φαινόμενο στη Ρωσία.
Το έργο του «Η ανάπτυξη του καπιταλισμού στη Ρωσία» ανοίγει το δρόμο για τη συνένωση της επαναστατικής θεωρίας με το επαναστατικό κίνημα στη Ρωσία, αφού θεμελιώνει το ρόλο και τις σχέσεις των τάξεων στη Ρωσία αναδεικνύοντας τη δυνατότητα της μικρής, αλλά συγκεντρωμένης εργατικής τάξης, να ηγηθεί της επανάστασης.
«...Δώστε μας μια οργάνωση επαναστατών - και θα αναποδογυρίσουμε τη Ρωσία!», έλεγε χαρακτηριστικά ο Λένιν. Συμμετέχοντας και καθοδηγώντας ένα μαρξιστικό όμιλο στην Πετρούπολη, καταπιάνεται με την ίδρυση επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης σε πανεθνική κλίμακα. Σαν πρώτο βήμα συνενώνει τους μαρξιστικούς ομίλους στην Πετρούπολη σε επαναστατική πολιτική οργάνωση, την «Ενωση πάλης για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης». Τούτο συμβαίνει το 1895.
Τρία χρόνια αργότερα, το Μάρτη του 1898, συνήλθε στο Μινσκ το πρώτο, ιδρυτικό Συνέδριο του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος, Ρωσίας (ΣΔΕΚΡ). Ωστόσο, αμέσως μετά το συνέδριο, πιάστηκε όλη η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος, και έτσι, ουσιαστικά, δεν προχώρησε η ενιαία οργάνωση του κόμματος. Αυτό έγινε κατορθωτό στα 1903, με το δεύτερο συνέδριο του ΣΔΕΚΡ, και υπό την καθοδήγηση του Λένιν ιδρύεται ουσιαστικά το μπολσεβίκικο κόμμα.
Ζωή αξεχώριστα δεμένη με τη δράση του Κόμματος
Η ζωή και η δράση του Λένιν είναι αξεχώριστα δεμένη με την ίδρυση και τη δράση του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ο Λένιν παίρνει ο ίδιος άμεσα μέρος στην πρακτική δράση για την επαναστατική ανύψωση της εργατικής τάξης. Επιμένει στην ίδρυση του δικού της κόμματος πάνω στις αρχές που ο ίδιος επεξεργάστηκε και, μάλιστα, σε διάκριση από τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Δεύτερης Διεθνούς. Ετσι, το μπολσεβίκικο κόμμα είναι το πρώτο με τις αρχές του «Κόμματος Νέου Τύπου».
Επίμονη και αποφασιστική ήταν η δράση του, για δημιουργία κόμματος ενιαίου, σε πανεθνική κλίμακα, με κεντρικό καθοδηγητικό όργανο, που εφαρμόζει την αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Με επικεφαλής τον Λένιν, το μπολσεβίκικο κόμμα μπαίνει μπροστάρης της ταξικής πάλης του προλεταριάτου και των άλλων καταπιεσμένων λαϊκών στρωμάτων, κυρίως της φτωχής αγροτιάς και των μισοπρολετάριων της Ρωσίας. Οδηγεί το προλεταριάτο της Ρωσίας ως τη νίκη με την κατάληψη της εξουσίας και την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου.
Έτσι ανοίγει ο δρόμος για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού για πρώτη φορά στον κόσμο, μετά τη νικηφόρα επανάσταση. Σημαντικό είναι, επίσης, ότι καθόρισε και τεκμηρίωσε τον καθοδηγητικό ρόλο του Κομμουνιστικού Κόμματος, όχι μόνο στην κατάληψη της εξουσίας, αλλά και στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού.
Ο Λένιν αγωνιζόταν με συνέπεια ενάντια στην εθνική στενότητα. Οι μπολσεβίκοι σήκωσαν ψηλά τη σημαία του διεθνισμού και με την καθοδήγηση του Λένιν έκαναν στη διάρκεια του πολέμου αποτελεσματική πάλη για τη συσπείρωση όλων των διεθνιστικών στοιχείων, για την ίδρυση της τρίτης Κομμουνιστικής Διεθνούς.
Κάνοντας μια βαθιά μαρξιστική ανάλυση του ιμπεριαλισμού σαν της ανώτατης και τελευταίας βαθμίδας της ανάπτυξης του καπιταλισμού, ο Λένιν απέδειξε επιστημονικά ότι το καπιταλιστικό σύστημα, χάρη στη δράση των αντικειμενικών νόμων ανάπτυξης της ιστορίας, προχωρεί προς τη δύση του, παρόλο που μπορεί ακόμα να προξενήσει όχι λίγες συμφορές στην ανθρωπότητα...

 





Bλαντίμιρ Λένιν
Ένα όνομα συνώνυμο της επανάστασης



'Ενα όνομα, ταυτισμένο με τη μεγαλύτερη επανάσταση όλων των εποχών - την επανάσταση των επαναστάσεων. Τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση.
Το κοσμοϊστορικό αυτό γεγονός, η λάμψη του οποίου φτάνει μέχρι τις μέρες μας, σε συνδυασμό με την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας, που για πρώτη φορά στην Ιστορία της ανθρωπότητας ανοίγει το πέρασμα από τις ταξικές κοινωνίες στον κομμουνισμό, φωτίζει ακόμη το δρόμο των εργαζομένων, των προλετάριων, των πλατιών λαϊκών στρωμάτων. Η προσωπικότητα του Λένιν πρέπει να ιδωθεί σε συνδυασμό με την πολιτική της δράση, με τον πρωτοπόρο και καθοριστικό ρόλο που έπαιξε στην επικράτηση της Επανάστασης και στη συνέχεια στην εδραίωση και οικοδόμηση του σοσιαλισμού.
Ο Λένιν, είναι θεωρητικός του μαρξισμού στην εποχή του ιμπεριαλισμού. Πίσω από το γεγονός της Οκτωβριανής Επανάστασης κρύβεται ένα πολύπλευρο έργο, με τεράστια σημασία. Ενα επαναστατικό έργο, συνέχεια αυτού των Κ. Μαρξ και Φρ. Ενγκελς. Αλλωστε, ο Οκτώβρης δεν είναι έργο μιας πράξης. Και μετά από αυτόν υπάρχει η πορεία οικοδόμησης του σοσιαλισμού, τις βάσεις της οποίας, θεωρητικά και πρακτικά, έθεσε ο Λένιν.
Ο Λένιν, λοιπόν, συνέδεσε το όνομά του με δύο βασικά ζητήματα. Το πρώτο είναι η παραπέρα ανάπτυξη της θεωρίας της εργατικής τάξης. Ανέπτυξε τις θεωρητικές βάσεις της οικοδόμησης της νέας κοινωνίας καθώς και το μαρξισμό την περίοδο της ιμπεριαλιστικής ανάπτυξης του καπιταλισμού. Ετσι, η επαναστατική θεωρία ανταποκρίθηκε με ακόμη μεγαλύτερη πληρότητα στις νέες απαιτήσεις που δημιουργούσαν οι νέες συνθήκες. Το δεύτερο, είναι η επαναστατική πρακτική. Η ίδρυση του Κόμματος Νέου Τύπου, η θεωρητική και επιστημονική θεμελίωσή του, σε συνδυασμό με τη νίκη του Οκτώβρη, απέδειξαν την ορθότητα, όχι μόνο του θεωρητικού του έργου, αλλά και ολόκληρης της μαρξιστικής επιστήμης. Αυτά τα δύο ζητήματα - η θεωρητική επεξεργασία για τον καπιταλισμό στην εποχή του ιμπεριαλισμού και η επαναστατική πρακτική - είναι άρρηκτα δεμένα μεταξύ τους.



Τα νεανικά χρόνια
Ο Λένιν είδε για πρώτη φορά το φως της ζωής στις 10/22 Απρίλη 1870, στην πόλη Σιμπίρσκ (κατοπινή ονομασία Ουλιάνοφσκ), στις όχθες του ποταμού Βόλγα. Ηταν το τέταρτο από τα οκτώ παιδιά που απέκτησαν οι γονείς του, αν και δεν έζησαν όλα - τα δύο πέθαναν πολύ μικρά. Ο πατέρας του, Ιλία Νικολάγιεβιτς Ουλιάνοφ, καθηγητής Φυσικομαθητικών και κατόπιν επιθεωρητής διευθυντής δημοτικών σχολείων του κυβερνείου του Σιμπίρσκ, καταγόταν από φτωχούς μικροαστούς της πόλης Αστραχάν. Η μητέρα του Μαρία Αλεξάντροβα σπούδασε κατ' οίκον και απέκτησε δίπλωμα δασκάλου, έμαθε κάμποσες ξένες γλώσσες και κατόπιν τις δίδασκε στα παιδιά της.
Ενδεικτικά, της ανατροφής των παιδιών των Ουλιάνοφ, είναι τα όσα γράφει η αδελφή του Λένιν Αννα Ι. Ουλιάνοβα - Ελιζάροβα, στις αναμνήσεις της: «Το οικογενειακό περιβάλλον και οι όροι ανατροφής ήταν πολύ ευνοϊκοί για την ανάπτυξη του μυαλού και τη διαμόρφωση του χαρακτήρα των παιδιών. Τα παιδικά χρόνια του Βλαντιμίρ Ιλιτς, των αδελφών και των αδελφάδων του πέρασαν πολύ φωτεινά και ευτυχισμένα».
Τα παιδικά και νεανικά του χρόνια ο Βλαντιμίρ Ιλίτς τα πέρασε στην περιοχή του Βόλγα, στους νομούς Σιμπίρσκ, Καζάν, Σαμάρας, όπου ήταν φανερή η ληστρική εκμετάλλευση των χωρικών. Οι άθλιες συνθήκες της διαβίωσής τους και ο σκοταδισμός διπλασίαζαν το βάρος της κοινωνικής καταπίεσης. Η πραγματικότητα αυτή, αλλά και η γενικότερη κοινωνικοπολιτική κατάσταση που βίωνε τότε η Ρωσία - μια αχαλίνωτη και θηριώδης αντίδραση, που πήρε πρωτοφανείς διαστάσεις ύστερα από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Β' το 1881 από τους ναρόντνικους - άσκησαν ισχυρή επίδραση πάνω στο νεαρό Βλαντιμίρ, ο οποίος παρακολουθούσε τη ζωή γύρω του με μεγάλο ενδιαφέρον, άκουγε τις συζητήσεις των μεγάλων και διάβαζε πολύ τη δημοκρατική φιλολογία της εποχής.
Ολα αυτά, επέδρασαν καταλυτικά στο χαρακτήρα του. Εξίσου όμως, και ίσως ισχυρότερη, ήταν η επίδραση που δέχτηκε από τη συναναστροφή με το μεγαλύτερο αδελφό του, Αλέξανδρο Ουλιάνοφ. Επρόκειτο για έναν πολύ μορφωμένο άνθρωπο και αποφασισμένο επαναστάτη (ναρόντνικο), που θυσίασε τη ζωή του για την κοινωνική απελευθέρωση των καταπιεζόμενων μαζών. Ο Αλέξανδρος εκτελέστηκε στις 8/3/1887 από τα όργανα του τσαρισμού, ύστερα από τη συμμετοχή του στην προετοιμασία δολοφονικής απόπειρας κατά του τσάρου Αλεξάνδρου του Γ'.
Αφού τέλειωσε το Γυμνάσιο, το 1887, ο Λένιν γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Καζάν, γρήγορα όμως πιάστηκε και διώχτηκε από το Πανεπιστήμιο για τη συμμετοχή του στο επαναστατικό κίνημα των φοιτητών. Στο Καζάν, ο Λένιν προσχώρησε σ' ένα μαρξιστικό κύκλο και μελέτησε έργα των Μαρξ, Ενγκελς και Πλεχάνοφ. Μόλις εγκαταστάθηκε στη Σαμάρα, σχηματίστηκε γύρω του ο πρώτος κύκλος μαρξιστών της περιοχής. Από τότε ακόμη, ο Λένιν, εντυπωσίαζε με τις μαρξιστικές του γνώσεις και την ευρυμάθειά του. Το 1891 έδωσε πτυχιακές εξετάσεις στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Πετρούπολης, απ' όπου πήρε το πτυχίο του με άριστα.



Η μάχη ενάντια στους ναρόντνικους
Στα τέλη του 1893 ο Λένιν εγκαθίσταται στην Πετρούπολη. Η πόλη αυτή ήταν το λίκνο της βιομηχανικής ανάπτυξης στα χρόνια της τσαρικής Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Εκεί, ο νεαρός Βλαντιμίρ ρίχνεται κατ' ευθείαν, με πάθος και πείσμα, στον αγώνα της υπόθεσης της εργατικής τάξης. Η ασυνήθιστα βαθιά γνώση του πάνω στο μαρξισμό - τέτοια που ανάγκαζε πολλούς μεγαλύτερους σε ηλικία από αυτόν μαρξιστές να παραμερίσουν μπροστά στο οξύ πνεύμα του - σε συνδυασμό με το εξαιρετικό οργανωτικό του ταλέντο, τον κατέστησαν σχεδόν αμέσως ως έναν από τους ηγέτες των μαρξιστών της Πετρούπολης. Μέσα σε λίγο καιρό, το 1895, ο Λένιν κατάφερε να συνενώσει τους μαρξιστικούς εργατικούς κύκλους της πόλης σε μία. Την «Ενωση Αγώνα για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης». Μ' αυτόν τον τρόπο προετοίμαζε τη δημιουργία του Κόμματος Νέου Τύπου της εργατικής τάξης της Ρωσίας. Αυτή η «Ενωση» για πρώτη φορά στη Ρωσία άρχισε να πραγματοποιεί τη συνένωση της θεωρίας του σοσιαλισμού με το εργατικό κίνημα. Ελεγε, δε, χαρακτηριστικά, «...δώστε μας μια οργάνωση επαναστατών και θα αναποδογυρίσουμε τη Ρωσία»...
Αξίζει σε αυτό το σημείο να κάνουμε μια μικρή παρένθεση. Ο Λένιν στράφηκε στο μαρξισμό και την οργάνωση της πολιτικής πάλης της εργατικής τάξης, παρά και ενάντια στο ρεύμα της εποχής, το ναροντνικισμό, που δρούσε με μορφές πολιτικής πάλης, όπως η ατομική τρομοκρατία ενάντια στον τσάρο, ως το μέσο για την κοινωνική απελευθέρωση της αγροτιάς. Οι ναρόντνικοι, πίστευαν και προπαγάνδιζαν ότι η Ρωσία θα φτάσει στο σοσιαλισμό μέσα από την αγροτική κοινότητα, και ότι ο καπιταλισμός είναι ένα... τυχαίο φαινόμενο στη Ρωσία.
Παρά το ότι οι ναρόντνικοι είχαν δεχτεί πλήγμα από τον Πλεχάνοφ, από το 1880, εξακολουθούσαν να έχουν ισχυρό ρεύμα, ιδιαίτερα στη μορφωμένη νεολαία της περιόδου, αλλά και σε τμήματα της εργατικής τάξης. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Λένιν, με την εκτέλεση - όπως είδαμε - του αδελφού του Αλέξανδρου, λέει: «Εμείς θα ακολουθήσουμε άλλο δρόμο». Η ανάγκη να συντριβούν ιδεολογικά, ολοκληρωτικά, οι ναρόντνικοι, για να διαδοθεί ακόμη παραπέρα ο μαρξισμός και να αναπτυχθούν οι προϋποθέσεις για την ίδρυση του Κόμματος της Εργατικής Τάξης, ήταν πλέον απαραίτητη.
Το έργο του Λένιν «Ποιοι είναι οι φίλοι του λαού και πώς καταπολεμούν τους σοσιαλδημοκράτες», το 1894, αποτελεί σταθμό στη διάδοση του μαρξισμού στη Ρωσία και την ανάπτυξη της επαναστατικής πάλης της εργατικής τάξης της Ρωσίας. Ταυτόχρονα, ρίχνει τη χαριστική βολή στο ναροντνικισμό. Ο Λένιν, πάντα, επιμένει στην προπαγάνδα και τη ζύμωση, εκλαϊκεύει το μαρξισμό στους εργάτες και ταυτόχρονα ο ίδιος δουλεύει για την ανάπτυξη του επιστημονικού σοσιαλισμού στη Ρωσία. Υπέβαλε σε κριτική την τακτική της ατομικής τρομοκρατίας, που είχε διαποτίσει τη θεωρία των ναρόντνικων. Ο Λένιν, τη θεωρούσε πολύ επιζήμια για το επαναστατικό κίνημα, διότι υποκαθιστούσε την οργανωμένη πάλη των μαζών με την πάλη των μεμονωμένων ηρώων. Επιπλέον, ήταν δείγμα έλλειψης πίστης απέναντι στο λαϊκό επαναστατικό κίνημα.
Επίσης, το έργο του «Η ανάπτυξη του καπιταλισμού στη Ρωσία», θεμελιώνει το ρόλο και τις σχέσεις των τάξεων στη Ρωσία και αναδεικνύει τη δυνατότητα της μικρής, αλλά συγκεντρωμένης εργατικής τάξης, να ηγηθεί της επανάστασης. Επιπλέον, ανοίγει το δρόμο για τη συνένωση της επαναστατικής θεωρίας με το επαναστατικό κίνημα στη Ρωσία. Με αυτό το έργο, επίσης, ολοκληρώνει τη συντριβή των ναρόντνικων και των «οικονομιστών». Οι τελευταίοι, είναι η τάση εκείνη του εργατικού κινήματος που πίστευε πως η εργατική τάξη πρέπει να αγωνίζεται αποκλειστικά για την εκπλήρωση των οικονομικών και συνδικαλιστικών της αιτημάτων και να αφήνει παράμερα τον πολιτικό αγώνα.



Η «Σπίθα»
Το 1898 ορισμένες «Ενώσεις Αγώνα», της Πετρούπολης, της Μόσχας, του Κιέβου, του Αικατερινοσλάβ και του Μπουντ έκαναν την πρώτη προσπάθεια να συνενωθούν σ' ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Ετσι το Μάρτη του 1898 συνήλθε στο Μινσκ το πρώτο, ιδρυτικό Συνέδριο του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος, Ρωσίας (ΣΔΕΚΡ). Σε αυτό συμμετείχαν μόνον 9 αντιπρόσωποι!
Ο Λένιν βρίσκεται στην εξορία, συγκεκριμένα στο χωριό Σουσένσκοε της Σιβηρίας, και για το λόγο αυτό δεν παίρνει μέρος στις εργασίες του. Ωστόσο, συμμετέχει ενεργά, ακόμη και υπ' αυτές τις τρομερά δύσκολες συνθήκες, στην οργάνωση πανεθνικού επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης. Συμφωνεί με τα κυριότερα σημεία του «μανιφέστου» του κόμματος. Αμέσως μετά το Συνέδριο πιάστηκε όλη η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος, και έτσι, ουσιαστικά, δεν προχώρησε η ενιαία οργάνωσή του.
Το 1900 ο Λένιν πήγε στο εξωτερικό και εκεί συνεννοήθηκε με την ομάδα «Απελευθέρωση της δουλειάς» και συγκεκριμένα με τους Πλεχάνοφ, Αξελροντ, Βέρα Ζασούλιτς, για την έκδοση της «Ισκρα». Τούτη η εφημερίδα, που σημαίνει «Σπίθα», εκδόθηκε το Δεκέμβρη του 1900 και έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη δημιουργία ενιαίας καθοδηγητικής γραμμής σε όλο το Κόμμα. Ολο το σχέδιο της έκδοσης το είχε επεξεργαστεί ο ίδιος ο Λένιν, από την αρχή ως το τέλος. Κάτω από τον τίτλο της υπήρχε το ρητό «Από τη σπίθα θ' ανάψει φλόγα», και πράγματι, δεν άργησε, αργότερα, να ανάψει η φλόγα της Μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης.



Το Κόμμα Νέου Τύπου
Η ενιαία οργάνωση του κόμματος δεν έγινε κατορθωτή, παρά μόνο το 1903, με το δεύτερο συνέδριο του ΣΔΕΚΡ και, υπό την καθοδήγηση του Λένιν, ιδρύεται ουσιαστικά το μπολσεβίκικο κόμμα.
Τι είναι, όμως, το Κόμμα των Μπολσεβίκων; Στην πραγματικότητα είναι το πρώτο κόμμα που λειτουργεί με τις αρχές του «Κόμματος Νέου Τύπου». Σε πλήρη διάκριση με τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Δεύτερης Διεθνούς - που, λίγο αργότερα, θα χρεοκοπούσε οριστικά - το κόμμα αυτό αποτελεί τη θεωρητική και πρακτική απάντηση που πρέπει να δώσει η πρωτοπορία της εργατικής τάξης, απέναντι στις κυρίαρχες τάξεις. Μελετώντας και αναπτύσσοντας παραπέρα το μαρξισμό στις συνθήκες του ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού, παίρνοντας ο ίδιος άμεσα μέρος στην πρακτική δράση για την επαναστατική ανύψωση της εργατικής τάξης, ο Λένιν ίδρυσε το κόμμα αυτό που στη συνέχεια θα «έσπαζε τον πάγο».
Η ζωή και η δράση του Λένιν είναι αξεχώριστα δεμένη με την ίδρυση και τη δράση του Κομμουνιστικού Κόμματος. Είναι χαρακτηριστική η πάλη που διεξήγαγε στο δεύτερο συνέδριο του ΣΔΕΚΡ για το πρώτο άρθρο του καταστατικού, ενάντια στις οπορτουνιστικές αντιλήψεις που ήθελαν κάθε απεργό εργάτη και μέλος του κόμματος. Σ' αυτό αντέτασσε ότι το μέλος του κόμματος πρέπει να ανήκει σε μια από τις οργανώσεις του και να πληρώνει τη συνδρομή του, συμφωνώντας με το πρόγραμμά του. Ηταν, επίσης, από την αρχή της ίδρυσης του κόμματος επίμονος και αποφασιστικός για δημιουργία κόμματος ενιαίου, σε πανεθνική κλίμακα, με κεντρικό καθοδηγητικό όργανο, που εφαρμόζει την αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού.
Με επικεφαλής τον Λένιν, το μπολσεβίκικο κόμμα μπαίνει μπροστάρης της ταξικής πάλης του προλεταριάτου και των άλλων καταπιεσμένων λαϊκών στρωμάτων, κυρίως της φτωχής αγροτιάς και των μισοπρολετάριων της Ρωσίας και οδηγεί ως τη νίκη με την κατάληψη της εξουσίας, την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου, στη Μεγάλη Οχτωβριανή Επανάσταση. Καθόρισε επίσης τον καθοδηγητικό ρόλο του Κομμουνιστικού Κόμματος, όχι μόνο στην κατάληψη της εξουσίας, αλλά και στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού.
Ετσι, η ιστορική πείρα απέδειξε ότι μόνον ένα Κομμουνιστικό Κόμμα Νέου Τύπου είναι ικανό να οργανώσει και να καθοδηγήσει το προλεταριάτο, αταλάντευτα και αποφασιστικά, στο γκρέμισμα του καπιταλισμού και στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού, όταν αυτό είναι το πραγματικά πρωτοπόρο και συνειδητό τμήμα της εργατικής τάξης, όταν κατορθώνει να συνδέεται στενά με την εργατική τάξη, με όλους τους εργαζόμενους, με τα πλατιά λαϊκά στρώματα. Εργο, που θεωρητικά επεξεργάζεται την αναγκαιότητα δημιουργίας ενός Κομμουνιστικού Κόμματος Νέου Τύπου, είναι το περίφημο «Τι να κάνουμε;».

Η πάλη ενάντια στους ρεφορμιστές
Ο Λένιν ήταν φανατικός πολέμιος κάθε αναθεωρητικής και ρεφορμιστικής διαστρέβλωσης της επαναστατικής θεωρίας. Ηταν φανατικός αντίπαλος στον οπορτουνισμό των Ρώσων μενσεβίκων και των ηγετών της Δεύτερης Διεθνούς, με κύριο εκπρόσωπο τον Κάουτσκι.
Η ηγεσία της Δεύτερης Διεθνούς, στην ουσία, είχε απαρνηθεί τις βασικές αρχές του μαρξισμού, σε τέτοιο σημείο που καλούσε το προλεταριάτο της Ευρώπης να πάρει μέρος στον ιμπεριαλιστικό Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το έργο «Η χρεοκοπία της Δεύτερης Διεθνούς» περιγράφει τη διαδικασία έκπτωσης των τμημάτων της.
Παράλληλα, ο Λένιν άσκησε δριμεία κριτική στον ψευτοαριστερισμό, στην ψευτοεπαναστατική φρασεολογία, στον «επαναστατικό» τυχοδιωκτισμό, που αποτύπωσε στο έργο του «Αριστερισμός, παιδική αρρώστια του κομμουνισμού».
Θεωρούσε ως έναν από τους πιο βασικούς όρους για τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης την αδιάλλακτη πάλη ενάντια στον οπορτουνισμό. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι με τη μελέτη του ιμπεριαλισμού, και το αναπόφευκτο των πολέμων στην εποχή του για το μοίρασμα του κόσμου, καθόρισε και την τακτική της μετατροπής του ιμπεριαλιστικού πολέμου από την εργατική τάξη των εμπόλεμων ιμπεριαλιστικών κρατών, σε εμφύλιο πόλεμο για την ανατροπή της αστικής τάξης από την εξουσία. Τακτική, η οποία δικαιώθηκε με την Οχτωβριανή Επανάσταση.



Η ίδρυση της Τρίτης Διεθνούς
Τόλμησε, επίσης, και δικαιώθηκε, να αντιταχθεί στη Δεύτερη Διεθνή, ως την αποχώρηση των μπολσεβίκων και όλων των συνεπών επαναστατικών δυνάμεων απ' αυτήν, προκειμένου να ιδρυθούν στην πορεία επαναστατικά, κομμουνιστικά κόμματα, για να καθοδηγήσουν την ταξική πάλη της εργατικής τάξης, κόντρα στην παλιά σοσιαλδημοκρατία, που συμβιβάστηκε με την αστική τάξη και στην πορεία διαχειρίστηκε και τα συμφέροντά της ενάντια στους λαούς.
Οι μπολσεβίκοι σήκωσαν ψηλά τη σημαία του διεθνισμού και με την καθοδήγηση του Λένιν έκαναν στη διάρκεια του πολέμου αποτελεσματική πάλη για τη συσπείρωση όλων των διεθνιστικών στοιχείων, για την ίδρυση της Τρίτης Κομμουνιστικής Διεθνούς.
Στα πρόθυρα της Μεγάλης Οχτωβριανής Επανάστασης, ο Λένιν έγραφε: «Οι ιδέες μετατρέπονται σε δύναμη, όταν κατακτούν τις μάζες. Και ακριβώς τώρα οι μπολσεβίκοι, δηλαδή οι εκπρόσωποι του προλεταριακού διεθνισμού, με την πολιτική τους ενσάρκωσαν εκείνη την ιδέα, η οποία κινεί σ' όλο τον κόσμο τεράστιες μάζες των εργαζομένων. Η κοσμοθεωρία του μαρξισμού έγινε το μεγάλο ιδεολογικό όπλο του επαναστατικού μετασχηματισμού του κόσμου».
Η Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση σήμανε τη γέννηση του νέου, του σοσιαλιστικού καθεστώτος. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα το χωρισμό του κόσμου σε δυο ριζικά αντίθετα συστήματα. Και παρά το γεγονός ότι στην αρχή ήταν ακόμα αδύναμο από υλική και τεχνική άποψη, το σοσιαλιστικό σύστημα απέδειξε τις ενδογενείς δυνάμεις του νέου καθεστώτος, το οποίο γεννήθηκε με τη σοσιαλιστική επανάσταση, με τη δημιουργική δράση των λαϊκών μαζών.

Το θεωρητικό του έργο
Ο Λένιν, παράλληλα, ανέπτυξε παραπέρα το μαρξισμό, συνεχίζοντας το θεωρητικό έργο των Μαρξ - Ενγκελς στις νέες συνθήκες του καπιταλισμού. Στα έργα του ανέπτυξε και συγκεκριμενοποίησε παραπέρα όλα τα συστατικά μέρη του μαρξισμού. Από τη φιλοσοφία, την πολιτική οικονομία μέχρι τον επιστημονικό κομμουνισμό.
Ολος ο πλούτος της λενινιστικής θεωρίας και πρακτικής έχει διεθνή σημασία, αποτελεί ισχυρό όπλο για την πάλη της παγκόσμιας εργατικής τάξης στις σύγχρονες συνθήκες. Οι θεωρητικές του επεξεργασίες είναι αξεπέραστες στην ιμπεριαλιστική φάση ανάπτυξης, σαν ανώτατο και τελευταίο στάδιο του καπιταλισμού, για το κόμμα νέου τύπου, για τη στρατηγική και την τακτική, για τη σοσιαλιστική επανάσταση, για τη δικτατορία του προλεταριάτου, για τη σοσιαλιστική δημοκρατία, για τη συμμαχία της εργατικής τάξης με την αγροτιά και με όλους τους εργαζόμενους.
Ο Λένιν πέρασε στην Ιστορία σαν μεγάλος συνεχιστής της διδασκαλίας του Μαρξ και του Ενγκελς, στην εποχή του ιμπεριαλισμού. Το αθάνατο έργο του είναι διαποτισμένο από τη δημιουργική κατανόηση του μαρξισμού, μια πάντα ζωντανή και συνεχώς αναπτυσσόμενη διδασκαλία.



Για το ζήτημα των συμμαχιών
Ετσι, ανέπτυξε δημιουργικά τη θέση, που είχε αρχικά διατυπώσει το 1856 ο Μαρξ, περί δυνατότητας συνένωσης της προλεταριακής επανάστασης με τον «πόλεμο των χωρικών». Προχώρησε, λοιπόν, σε μια πολύ σπουδαία θεωρητική επεξεργασία στις συνθήκες της Ρωσίας με την πολυάριθμη φτωχή αγροτιά. Απέδειξε ότι η συμμαχία του επαναστατικού προλεταριάτου με την εργαζόμενη αγροτιά αποτελεί βασικό όρο της νίκης της σοσιαλιστικής επανάστασης στη Ρωσία.
Η συμμαχία αυτή μεγάλωνε τον πολιτικό ρόλο του προλεταριάτου, γιατί μαζί με την αγροτιά η εργατική τάξη αποτελούσε την πλειοψηφία του πληθυσμού της χώρας. Ο Λένιν προώθησε στην πρώτη γραμμή τη βασική ιδέα της συμμαχίας της εργατικής τάξης και της αγροτιάς ακόμα από τις αρχές της επαναστατικής του δράσης, στα πρώτα του έργα. Αυτή η ιδέα έγινε μια από τις σπουδαιότερες αρχές της στρατηγικής και τακτικής του Κομμουνιστικού Κόμματος, της λενινιστικής θεωρίας της σοσιαλιστικής επανάστασης.
Στην επεξεργασία αυτής της τακτικής, ο Λένιν έθετε σωστά το ρόλο και τις σχέσεις των τάξεων στην εποχή του ιμπεριαλισμού, παρόλο που στη Ρωσία στην εξουσία βρισκόταν ο τσαρισμός. Η αστική τάξη, την οποία θεωρούσαν ηγέτη της επανάστασης οι δεξιοί οπορτουνιστές (μενσεβίκοι), στην εποχή του ιμπεριαλισμού περνά στην αντίδραση. Επομένως, συμβιβάζεται με τον τσαρισμό για την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και της αγροτιάς, ενώ επιδιώκει να τραβήξει με το μέρος της την αγροτιά.
Ετσι θεμελίωσε τη θεωρία της συγκρότησης και ολόπλευρης εδραίωσης της συμμαχίας της εργατικής τάξης και της αγροτιάς στη σοσιαλιστική επανάσταση και μετά τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης, ως αρχή της δικτατορίας του προλεταριάτου.

Για τον ιμπεριαλισμό
Ο Λένιν, μελετώντας την ανάπτυξη του καπιταλισμού στο μεταίχμιο του 19ου και 20ού αιώνα, διαπίστωσε ότι πέρασε στο ανώτατο και τελευταίο στάδιο εξέλιξής του, στον ιμπεριαλισμό, όπου οξύνονται στο έπακρο όλες οι αντιθέσεις αυτού του συστήματος. Η θεωρητική του εργασία «Ιμπεριαλισμός: Το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού» μένει και σήμερα επίκαιρη όσο ποτέ. Η ανισόμετρη οικονομική και πολιτική ανάπτυξη δημιουργεί τη δυνατότητα να σπάσει η αλυσίδα του διεθνούς ιμπεριαλιστικού μετώπου στον πιο αδύνατο κρίκο της. Και η Ρωσία εκείνης της περιόδου ήταν όντως ο πιο αδύνατος κρίκος του ιμπεριαλισμού. Μέσα της εσωκλείονταν όλες οι αντιθέσεις - εθνικές, ταξικές, ιδεολογικές, πολιτικές - στην περίοδο της γενικής κρίσης του καπιταλισμού.
Μια απ' τις κορυφαίες στιγμές του έργου του αποτελεί η θεωρία της ανισόμετρης οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης του ιμπεριαλισμού. Η θεωρητική ανακάλυψη του Λένιν, της δυνατότητας να συντριβεί η αλυσίδα του διεθνούς ιμπεριαλισμού με την απόσπαση κρατών από τον κλοιό του και η ανάπτυξη της θεωρίας του αδύνατου κρίκου θεμελίωσαν επιστημονικά τη δυνατότητα της νίκης του σοσιαλισμού αρχικά σε μια ή σε μερικές χώρες.
Και μ' αυτό τον τρόπο απαντά - από το 1915 (!) - στους διάφορους σημερινούς θεωρητικολόγους και δήθεν αριστερούς που μιλάνε για μια ΕΕ με ...«ανθρώπινο και κοινωνικό πρόσωπο», στο πάντα επίκαιρο άρθρο του «Για το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης».
Να, τι λέει: «Στις συνθήκες του καπιταλισμού είναι αδύνατη μια ισόμετρη οικονομική ανάπτυξη των διαφόρων οικονομιών και των διαφόρων κρατών. Στις συνθήκες του καπιταλισμού, δεν μπορεί να υπάρχουν άλλα μέσα για την αποκατάσταση από καιρό σε καιρό της παραβιασμένης ισορροπίας, εκτός από τις κρίσεις στη βιομηχανία και τους πολέμους στην πολιτική. Φυσικά, είναι δυνατές προσωρινές συμφωνίες ανάμεσα σε καπιταλιστές και ανάμεσα σε κράτη. Μ' αυτήν την έννοια, μπορεί να δημιουργηθούν και οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης σαν συμφωνία των Ευρωπαίων καπιταλιστών... Με ποιο σκοπό; Μόνο με το σκοπό να πνίξουν από κοινού το σοσιαλισμό στην Ευρώπη, να περιφρουρήσουν από κοινού τις ληστευμένες αποικίες ενάντια στην Ιαπωνία και στην Αμερική, που θεωρούν τον εαυτό τους στο έπακρο αδικημένο με τη σημερινή μοιρασιά των αποικιών και που τον τελευταίο μισό αιώνα δυνάμωσαν ασύγκριτα πιο γρήγορα απ' ό,τι η καθυστερημένη μοναρχική Ευρώπη, που άρχισε να σαπίζει από τα γεράματα. Σε σύγκριση με τις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής, η Ευρώπη στο σύνολό της σημαίνει οικονομική στασιμότητα. Η δημιουργία των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης με τη σημερινή οικονομική βάση, δηλαδή στις συνθήκες του καπιταλισμού, θα σήμαινε οργάνωση της αντίδρασης, για να παρεμποδιστεί η πιο γρήγορη ανάπτυξη της Αμερικής»...


Για το φιλοσοφικό υλισμό
Ο Λένιν υπερασπίστηκε χωρίς συμβιβασμούς τις θέσεις της μαρξιστικής Υλιστικής Φιλοσοφίας, αναπτύσσοντάς τες ακόμη παραπέρα. Εξέχουσα θέση κατέχει το έργο του «Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός». Εκεί κάνει μια βαθιά φιλοσοφική μελέτη, γενικεύοντας τις νεότερες κατακτήσεις της Φυσικής Επιστήμης των αρχών του 20ού αιώνα (σ.σ.: το 1905, ο Αλμπερτ Αϊνστάιν δημοσιεύει τη μελέτη του «Γενική Θεωρία της Σχετικότητας», που έμελλε να παίξει αποφασιστικό ρόλο στην εξέλιξη της Φυσικής). Παράλληλα, αναπτύσσει τις βασικές αρχές της μαρξιστικής φιλοσοφικής επιστήμης, ιδιαίτερα τη Γνωσιοθεωρία.
Ο Λένιν, μέσα απ' το συγκεκριμένο, αλλά και το συνολικό του έργο, αποκαλύπτει τις απόπειρες των αστικών φιλοσοφικών ρευμάτων να υποσκάψουν την υλιστική θεωρία.

Για τον εθνικισμό
Ο Λένιν αγωνιζόταν με συνέπεια ενάντια στην εθνική στενότητα και τον εθνικό εγωισμό. Πρόβλεψε ότι το καπιταλιστικό καθεστώς, που γέρασε και παθαίνει ήττες, θα χρησιμοποιήσει ενάντια στο επαναστατικό κίνημα, ενάντια στην κίνηση της ανθρωπότητας προς το σοσιαλισμό ένα τέτοιο όπλο, όπως είναι η υποδαύλιση του μικροαστικού εθνικισμού, των μικροαστικών εθνικών προλήψεων, η υποστήριξη των διάφορων ειδών του σοβινισμού και του εθνικού εγωισμού.
«Η πάλη ενάντια σ' αυτό το κακό, ενάντια στις πιο βαθιά ριζωμένες μικροαστικές εθνικές προλήψεις, προωθείται, τόσο περισσότερο στην πρώτη γραμμή, όσο πιο επίκαιρο γίνεται το καθήκον της μετατροπής της δικτατορίας του προλεταριάτου από εθνική (δηλαδή, που υπάρχει σε μια χώρα και δεν είναι ικανή να καθορίσει την παγκόσμια πολιτική) σε διεθνή πολιτική» - έγραφε ο Λένιν στις θέσεις για το εθνικό και αποικιακό ζήτημα.
Εδειξε ότι ο μικροαστικός εθνικισμός «θεωρεί διεθνισμό μόνο την αναγνώριση της ισοτιμίας των εθνών (αφήνουμε δε τον καθαρά τυπικό χαρακτήρα αυτής της αναγνώρισης), διατηρώντας άθικτο τον εθνικό εγωισμό». Ο Λένιν επέμενε ότι ο προλεταριακός διεθνισμός απαιτεί να υποτάσσονται τα συμφέροντα της προλεταριακής πάλης σε μια χώρα στα συμφέροντα αυτής της πάλης σε παγκόσμια κλίμακα.
Ο Λένιν έκανε μια βαθιά μαρξιστική ανάλυση του ιμπεριαλισμού σαν της ανώτατης και τελευταίας βαθμίδας της ανάπτυξης του καπιταλισμού, απέδειξε επιστημονικά ότι το καπιταλιστικό σύστημα, χάρη στη δράση των αντικειμενικών νόμων ανάπτυξης της ιστορίας, προχωρεί προς τη δύση του, παρόλο που μπορεί ακόμα να προξενήσει όχι λίγες συμφορές στην ανθρωπότητα.

Αντί επιλόγου
Μετά τις ανατροπές στη Σοβιετική Ενωση και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, οι ιμπεριαλιστές και οι θεωρητικολόγοι απολογητές της αστικής τάξης διακήρυτταν αυτάρεσκα το τέλος της ...ιστορίας και των ιδεολογιών. Προεξοφλούσαν το θάνατο του μαρξισμού - λενινισμού και την αποτυχία της επαναστατικής του ιδεολογίας.
Οι πρώτοι που έζησαν τις τραγικές συνέπειες της εφαρμογής του καπιταλισμού και της «ελεύθερης αγοράς» ήταν οι ίδιοι οι λαοί της πρώην ΕΣΣΔ και των άλλων χωρών. Η φτώχεια, η ανεργία, η πείνα, ο γρήγορος και προκλητικός πλουτισμός μιας ελάχιστης μερίδας καπιταλιστών, η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο έδειξαν το πιο βίαιο, πιο απάνθρωπο πρόσωπο του καπιταλισμού, σε αυτές τις χώρες.
Σήμερα, η ίδια η αντεπανάσταση και όλα τα αρνητικά για τους λαούς που επακολούθησαν εδώ και δεκαοκτώ χρόνια διδάσκουν πως ο μαρξισμός - λενινισμός, σαν θεωρία και πρακτική, όχι μόνο δεν «πέθανε», όπως τότε ευαγγελίζονταν οι αστοί, αλλά επανέρχεται στο προσκήνιο, ως η μόνη επιστημονικά επεξεργασμένη θεωρία που μπορεί να βάλει τέλος στη σημερινή βαρβαρότητα. Το δίλημμα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» ζητά, πλέον, άμεση απάντηση.
Γι' αυτό και η υπεράσπιση του σοσιαλισμού που γνώρισε η ανθρωπότητα, παρά τις όποιες αρνητικές πλευρές του, είναι συστατικό μέρος της ανάπτυξης της ταξικής πάλης της εργατικής τάξης. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι οι «καλοθελητές», είτε αυτοί ξεκινούν από οπορτουνιστική και δήθεν αριστερή φρασεολογία, είτε ξεκινούν από νεοφιλελεύθερες αστικές απόψεις, έχουν ένα κοινό στοιχείο: Την άκριτη επίθεση απέναντι στο σοσιαλισμό που γνωρίσαμε.
Την ίδια ώρα, βέβαια, ο καπιταλισμός, στη σημερινή εποχή του χρηματιστικού κεφαλαίου, είναι ιστορικά ξεπερασμένος και τόσο σάπιος που με την μπόχα του πνίγει κάθε πιθανότητα καλυτέρευσης της ζωής των λαών. Η φτώχεια ωθεί όλο και περισσότερα τμήματα των λαών στην απόλυτη πείνα. Ηδη αυτές τις μέρες το γεγονός αυτό έρχεται με οξυμένη μορφή, όταν ο κίνδυνος πείνας είναι ορατός σε 37 χώρες και μπορεί να οδηγήσει περισσότερους από 100 εκατομμύρια ανθρώπους στις φτωχότερες χώρες του κόσμου στη μεγαλύτερη ένδεια! Η διαβόητη «παγκοσμιοποίηση» δεν είναι τίποτα άλλο από την παγκοσμιοποίηση της φτώχειας, των πολέμων, της εκμετάλλευσης. Το σύστημα αυτό πρέπει να βρει το νεκροθάφτη του...
Η πραγματικότητα αυτή φανερώνει την επικαιρότητα του μαρξισμού - λενινισμού. Δείχνει το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει το προλεταριάτο για να απαλλαγεί από τα δεσμά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Ανοίγει τους ορίζοντες για μια νέα κοινωνία, δίκαιη, Σοσιαλιστική...
Η καρδιά του Λένιν έπαψε να χτυπά στις 21 Γενάρη 1924, στις 6 και 50 λεπτά το βράδυ, σε ηλικία 54 ετών. Μέχρι τότε, όμως, με την τεράστια θεωρητική και πρακτική δράση του ως επικεφαλής της ΚΕ του Κόμματος των Μπολσεβίκων, είχε συμβάλει καθοδηγώντας τη δράση του Κόμματος στην αλλαγή του κόσμου, με τη Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση στα 1917 και την ίδρυση του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους. Ο δρόμος χαράχτηκε, ο πάγος έσπασε - όπως ο ίδιος έλεγε - για τις μελλοντικές επαναστάσεις...

 






Αφιέρωμα Εργογραφία Βιογραφικό Video

Eργογραφία

Συγγραφικό έργο

1899: Το πρόγραμμά μας
1899: Ο καπιταλισμός στη γεωργία
1899: Απάντηση στον κύριο Ν.Π. Νεζντάνωφ
1899: Το άμεσο καθήκον μας
1899: Ένα άμεσο ερώτημα
1899: Η καταστροφή των μικροπαραγωγών
1899: Η ανάπτυξη των μεγάλων εργοστασίων
1899: Άκριτος κριτικισμός
1900: Tα Άμεσα Καθήκοντα του Κινήματός μας
1901: Τι να κάνουμε
1904: Ένα βήμα μπροστά, δυο βήματα πίσω
1905: Η αρχή της Ρωσικής Επανάστασης
1905: Σοσιαλισμός και θρησκεία
1905: Δυο ταχτικές της σοσιαλδημοκρατίας στη δημοκρατική επανάσταση
1907: Μέσα σε 12 χρόνια (εισαγωγή)
1908: Τα διδάγματα της κομμούνας
1909: Σχετικά με τη στάση του Εργατικού Κόμματος απέναντι στη θρησκεία
1909: Γράμμα προς το Ζινόβιεφ
1911: Ερύθημα αιδούς του υποκριτή και ταρτούφου Τρότσκι
1911: Από το στρατόπεδο του "εργατικού" κόμματος του Στολίπιν
1912: Προς τη συντακτική επιτροπή της εφημερίδας "Πράβντα"
1913: Τα 3 Συστατικά Μέρη και οι 3 Πηγές του Μαρξισμού
1913: Ο Βαλκανικός Πόλεμος και ο σοβινισμός των αστών
1914: Η Εθνική Ισότητα
1914: Το δικαίωμα των εθνών στην αυτοδιάθεση τους
1915: Το Σύνθημα για τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης
1916: Ο ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού
1917: Κράτος κι Επανάσταση
1917: Οι θέσεις της 4ης του Απρίλη
1917: Η Διπλή Εξουσία
1917: Για μια Προλεταριακή Πολιτοφυλακή
1917: Συμβουλές ενός θεατή
1917: Γράμμα στα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής
1918: Η προλεταριακή επανάσταση κι ο αποστάτης Κάουτσκι
1920: Τα καθήκοντα των Ενώσεων νεολαίας
1920: Αριστερισμός, παιδική αρρώστια του κομμουνισμού
1921: Η 4η Επέτειος της Οχτωβριανής Επανάστασης
1922: Γράμμα προς τον Ι.Β. Στάλιν
1922: Δυο Γράμματα στο Περιοδικό «ΠΟΝΤ ΖΝΑΜΕΝΕΜ ΜΑΡΞΙΣΜΑ» (το δεύτερο γράμμα, το πρώτο είναι του Τρότσκι)
1922: Γράμμα προς το συνέδριο (Η Διαθήκη)
1923: H Επανάστασή μας
1923: Προς τον Λ.Ν. Τρότσκι
1923: Προς το σύντροφο Στάλιν

Για τον Μαρξ και το μαρξισμό
Φιλοσοφικά τετράδια
Κριτικά Σημειώματα για το Εθνικό Ζήτημα
Τι είναι «Οι Φίλοι του Λαού» και πώς πολεμούν τους σοσιαλδημοκράτες;
Για τους κανόνες της κομματικής ζωής και τις αρχές της κομματικής καθοδήγησης
Ο Καρλ Μαρξ και η θεωρία του

Για τα συνδικάτα
1897. «Χαρακτηρισμός του οικονομικού ρωμαντισμού»
1899. «Η ανάπτυξη του καπιταλισμού στη Ρωσία»
1909. «Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός»
1918. «Τα άμεσα καθήκοντα της σοβιετικής εξουσίας»
1921. «Για το φόρο σε είδος»

Βιβλιογραφία
Βλαντίμιρ Λένιν, Άπαντα, Εκδ.Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, 1987
Νετέζνα Κρούπσκαγια, Αναμνήσεις για το Λένιν, 1933 (στα Αγγλικά)
Λέων Τρότσκι, Λένιν
Ρόμπερτ Σέρβις (Robert Service), Λένιν: μια βιογραφία, Εκδ.Κούριερ, Αθήνα,
Helene Carrere d' Encausse, Λένιν, Εκδ.Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα, 2004
Downing David, Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν, Εκδ.Σαββάλας, Αθήνα, 2003 Carr Edward Hallett, Ιστορία της Σοβιετικής Ενωσης 1917 - 1923, Εκδ.Υποδομή, Αθήνα, 1977
Polan A. J., Lenin and the end of politics, Εκδ.Methuen, Λονδίνο, 1984 Ι.Β. Στάλιν: «Ζητήματα Λενινισμού», μετάφραση υπό επιτροπής, Αθήνα, χ.χ.

 

 





Αφιέρωμα Εργογραφία Βιογραφικό Video

Bιογραφικό

Βλαντίμιρ Ιλίτς Ουλιάνοβ
(1870-1924)

Γεννήθηκε στις 9 (22) Απριλίου του 1870, στην πόλη Σιμπίρσκ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ο πατέρας του, Ιλγιά Νικολάγιεβιτς Ουλιάνοφ (1831 - 1886), ήταν διευθυντής σχολείου. Η μητέρα του, Μαρία Αλεξάνδροβνα Μπλανκ (1835 - 1916), ήταν κόρη ιατρού που ονομαζόταν Μπεργκ. Η οικογένεια Ουλιάνοφ έχει τις ρίζες της σε διάφορες εθνότητες όπως την Ρωσική, Γερμανική και Εβραϊκή. Ο Λένιν ήταν βαπτισμένος στην Ρωσική Ορθόδοξη εκκλησία. Ο μεγαλύτερος αδελφός του (γεννημένος το 1866) ήταν μέλος του «Ναρονδοβόλτσι» (μιας επαναστατικής τρομοκρατικής οργάνωσης), και λόγω της συμμετοχής του στην ανεπιτυχή απόπειρα δολοφονίας κατά του τσάρου Αλεξάνδρου Γ', εκτελέσθηκε (1891) . Το γεγονός αυτό υπήρξε καθοριστικό στη ζωή του Λένιν.
Τρίτο παιδί μιας εξαμελούς οικογένειας, ο Λένιν ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο γυμνάσιο του Σιμπίρσκ το 1887, όπου κέρδισε χρυσό μετάλλιο για τις επιδόσεις του. Εισήλθε στο νομικό τμήμα του πανεπιστημίου του Καζάν, αλλά απεβλήθη το Δεκέμβριο του ίδιου έτους για τη συμμετοχή του σε φοιτητική πολιτική συγκέντρωση και εξορίστηκε. Το φθινόπωρο του 1889 έλαβε την άδεια να επιστρέψει στο Καζάν, όπου άρχισε τη συστηματική μελέτη του Μαρξ και συνδέθηκε με μέλη του τοπικού μαρξιστικού κύκλου. Συνέχισε μόνος του τις σπουδές του και το 1891 πήρε άδεια εξάσκησης του νομικού επαγγέλματος.
Το 1891 ο Λένιν πέρασε τις εξετάσεις της Νομικής του πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης, και το 1892 άρχισε την πρακτική εξάσκηση ως δικηγόρος στη Σαμάρα, όπου αναλαμβάνει την υπεράσπιση σε διάφορες δίκες. Τη ζωή του, εντούτοις, γέμιζαν κυρίως η μελέτη του μαρξισμού και η προσήλωσή του στην οικονομική και πολιτική ανάπτυξη της Ρωσίας και στη συνέχεια ολόκληρου του κόσμου.
Το 1894 μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη, και άρχισε την προπαγανδιστική εργασία. Σ' αυτήν την περίοδο ανήκουν τα πρώτα πολεμικά μανιφέστα του Λένιν με τα οποία επιτίθεται στο λαϊκό κόμμα και που διακινούνται από χέρι σε χέρι με τη μορφή χειρογράφων. Αμέσως μετά, ο Λένιν άρχισε από τον Τύπο έναν θεωρητικό αγώνα ενάντια στους διαστρεβλωτές της μαρξιστικής θεωρίας.
Τον Απρίλιο του 1895 βρέθηκε στο εξωτερικό προκειμένου να συναντήσει τους Πλεχάνοφ, Ζασούλιτς, Αξελρόντ και τη μαρξιστική ομάδα γνωστή ως «Οσβομποζδένιγιε τρουντά» (απελευθέρωση της εργατικής τάξης). Με την επιστροφή του στην Αγία Πετρούπολη, οργάνωσε την παράνομη «Ένωση για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης» που έγινε γρήγορα μια σημαντική οργάνωση, και συνέχισε την προπαγάνδα μεταξύ των εργαζομένων.
Τον Δεκέμβριο του 1895 ο Λένιν και οι στενότεροι συνεργάτες του συνελήφθησαν. Πέρασε το 1896 στη φυλακή, και τον Φεβρουάριο του 1897 εξορίστηκε για τρία χρόνια στην επαρχία Γενισέης στην ανατολική Σιβηρία.

Το 1898 παντρεύτηκε τη Ν.Κ. Κρούπσκαγια, συνεργάτιδά του στην εργατική Ένωση της Αγίας Πετρούπολης και πιστή σύντροφο για τα υπόλοιπα 26 χρόνια της ζωής του. Κατά τη διάρκεια της εξορίας τελείωσε τη σημαντικότερη οικονομική εργασία του, "Η ανάπτυξη του καπιταλισμού στη Ρωσία", βασισμένη σε έναν τεράστιο όγκο στατιστικού υλικού (1899).
Το 1900 ο Λένιν πήγε στην Ελβετία για να κανονίσει, με την ομάδα «Απελευθέρωσης της εργατικής τάξης», τη δημοσίευση ενός επαναστατικού φυλλαδίου προοριζόμενου για τη Ρωσία. Στο τέλος του έτους το πρώτο φύλλο της εφημερίδας «Ίσκρα» (Σπίθα) εμφανίστηκε στο Μόναχο, με το σύνθημα «Από τη σπίθα στη φλόγα». Στόχος του ήταν να δώσει μια μαρξιστική ερμηνεία των προβλημάτων της επανάστασης και να διαμορφώσει ένα συγκεντρωτικό «υπόγειο» επαναστατικό σοσιαλδημοκρατικό κίνημα, το οποίο ως καθοδηγητής του προλεταριάτου θα ξεκινούσε τον αγώνα εναντίον του τσαρικού καθεστώτος. Η ιδέα μιας συγκροτημένης κομματικής ηγεσίας στον αγώνα του προλεταριάτου σε όλες τις μορφές και τις εκδηλώσεις του, που είναι μια από τις κεντρικές αρχές του λενινισμού, συνδέεται με την αντίληψη της ηγεμονίας της εργατικής τάξης μέσα στη δημοκρατική μετεξέλιξη της χώρας. Αυτή η ιδέα βρήκε την άμεση έκφρασή της στο πρόγραμμα της δικτατορίας του προλεταριάτου όταν η ανάπτυξη της επαναστατικής κίνησης προετοίμασε τις συνθήκες για την επανάσταση του Οκτωβρίου.
Το δεύτερο συνέδριο του Ρωσικού Σοσιαλιστικού Δημοκρατικού Κόμματος των Εργαζομένων (RSDLP) στις Βρυξέλλες και το Λονδίνο, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1903, ενέκρινε το πρόγραμμα που επεξεργάστηκαν ο Πλεχάνοφ και ο Λένιν, όμως έληξε με την ιστορική διάσπαση του κόμματος σε Μπολσεβίκους και Μενσεβίκους. Έτσι ο Λένιν εμφανίστηκε ως ηγέτης του μπολσεβικικού τμήματος, αργότερα μπολσεβικικού κόμματος. Οι διαφορές αφορούσαν την τακτική και τελικά το πρόγραμμα του κόμματος. Οι Μενσεβίκοι προσπάθησαν να εναρμονίσουν την πολιτική του ρωσικού προλεταριάτου με αυτήν της φιλελεύθερης αστικής τάξης. Ο Λένιν είδε στην αγροτιά τον πιο στενό σύμμαχο του προλεταριάτου. Οι περιστασιακές συμφωνίες και οι στενότερες σχέσεις με τους Μενσεβίκους απέτυχαν να σταματήσουν τη σταθερή απομάκρυνση των δύο γραμμών - επαναστατικής και οπορτουνιστικής - προλεταριακής και αστικής. Ο αγώνας με τους Μενσεβίκους σφυρηλάτησε την πορεία που οδήγησε στην απόσχιση από τη Δεύτερη Διεθνή (1914), στην επανάσταση του Οκτωβρίου (1917) και στην αλλαγή του ονόματος του κόμματος από σοσιαλδημοκρατικό σε κομμουνιστικό (1918).

Επαναστατική κατάσταση δημιουργήθηκε στη χώρα από την ήττα του στρατού και του ναυτικού στο ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο, τους πυροβολισμούς εναντίον των εργαζομένων στις 9 Ιανουαρίου του 1905 και από τις αγροτικές διαταραχές και τις πολιτικές απεργίες. Το πρόγραμμα του Λένιν ήταν η προετοιμασία ενός ένοπλου ξεσηκωμού των μαζών κατά του τσαρικού καθεστώτος και η δημιουργία μιας προσωρινής κυβέρνησης για να οργανώσει την επαναστατική δημοκρατική δικτατορία των εργατών και των αγροτών. Το τρίτο συνέδριο του κόμματος, που αποτελούνταν αποκλειστικά από Μπολσεβίκους (Μάιος 1905), πέρασε ένα νέο αγροτικό πρόγραμμα που περιέλαβε την κατάσχεση της ιδιοκτησίας των γαιοκτημόνων. Τον Οκτώβριο του 1905 ξεκίνησε μία πανρωσική απεργία. Στις 17 του μήνα ο Τσάρος δημοσίευσε τη διακήρυξή του για «Σύνταγμα». Αρχές Νοεμβρίου ο Λένιν επέστρεψε στη Ρωσία από τη Γενεύη, και απευθύνθηκε στους Μπολσεβίκους για να προσελκύσει στο κόμμα ευρύτερες μάζες εργαζομένων, αλλά και για να διατηρήσει τους παράνομους μηχανισμούς τους σε αναμονή για αντί-επαναστατικά χτυπήματα.
Στα γεγονότα του 1905 ο Λένιν διέκρινε τρία κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα:
1.Την προσωρινή αντίληψη από τους ανθρώπους της πραγματικής πολιτικής ελευθερίας.
2. Τη δημιουργία νέας, αν και μόνο δυνητικής, επαναστατικής δύναμης με τη μορφή των Σοβιέτ των αντιπροσώπων των εργαζομένων, των στρατιωτών και των αγροτών.
3.Τη χρήση της δύναμης από τα άτομα ενάντια σε εκείνους που την είχαν χρησιμοποιήσει προηγουμένως εναντίον τους.
Αυτά τα συμπεράσματα, από τα γεγονότα του 1905, έγιναν οι κατευθυντήριες αρχές της πολιτικής του Λένιν το 1917 και οδήγησαν στη δικτατορία του προλεταριάτου, την οποία επρόκειτο να ασκήσει το σοβιετικό κράτος.
Η εξέγερση στη Μόσχα στο τέλος Δεκεμβρίου, χωρίς την υποστήριξη του στρατού, χωρίς ταυτόχρονες εξεγέρσεις σε άλλες πόλεις και ικανοποιητική συμμετοχή σε άλλες περιοχές της χώρας, καταστάλθηκε γρήγορα. Η φιλελεύθερη αστική τάξη ήρθε στο προσκήνιο. Η εποχή των πρώτων δύο Δουμών άρχισε. Αυτή τη στιγμή, ο Λένιν διατύπωσε τις αρχές της επαναστατικής εκμετάλλευσης των κοινοβουλευτικών μεθόδων ως μέσο νέας επίθεσης. Τον Δεκέμβριο του 1907 ο Λένιν αναχώρησε από τη Ρωσία, για να επιστρέψει το 1917. Τώρα (το 1907) άρχιζε η εποχή της αντεπανάστασης, των διώξεων, της εξορίας, των εκτελέσεων και της αποδημίας.
Ο Λένιν μετακόμισε στη Φινλανδία για λόγους ασφάλειας. Συνέχισε να ταξιδεύει στην Ευρώπη και συμμετείχε σε πολλά σοσιαλιστικά συνέδρια και δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένης της Διάσκεψης του Τσίμμερβαλντ το 1915. Όταν η Ινέσσα Αρμάντ εγκατέλειψε τη Ρωσία και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, συνάντησε τον Λένιν και άλλους εξόριστους μπολσεβίκους και εξελίχθηκε σε άμεση συνεργάτιδά του.
Στις 16 Απριλίου του 1917 επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη από την Ελβετία μετά την πτώση του τσάρου Νικόλαου Β'. Ανέλαβε ηγετικό ρόλο στο μπολσεβικικό κίνημα και εξέδωσε τις «Θέσεις της 4ης του Απρίλη». Μετά από την αποτυχημένη εξέγερση των εργαζομένων τον Ιουλίου, έφυγε στη Φινλανδία για ασφάλεια. Επέστρεψε τον Οκτώβριο, υποκινώντας ένοπλη επανάσταση με το σύνθημα "όλη η δύναμη στα Σοβιέτ!", ενάντια στην Προσωρινή κυβέρνηση του Κέρενσκι. Οι ιδέες του για τη διακυβέρνηση εκφράστηκαν στο δοκίμιό του «Κράτος και επανάσταση» , όπου απαίτησε μια νέα μορφή διακυβέρνησης βασισμένη στα συμβούλια των εργαζομένων, τα Σοβιέτ.
Στις 25 Σεπτεμβρίου 1917 ο Κέρενσκι προσπάθησε να ανακτήσει την αριστερή του στήριξή με τη διαμόρφωση ενός νέου συνασπισμού που περιελάμβανε περισσότερους Μενσεβίκους και Σοσιαλεπαναστάτες. Έχοντας όμως οι Μπολσεβίκοι στη διάθεσή τους ένοπλη πολιτοφυλακή 25.000 ατόμων και ελέγχοντας τα Σοβιέτ η εξουσία του Κέρενσκι έμοιαζε ετοιμόρροπη.
Οι Μπολσεβίκοι χρησιμοποίησαν ως έδρα τους το ίδρυμα Σμόλνι. Το μοναστικό οικοτροφείο θηλέων έγινε έδρα του Σοβιέτ της Πετρούπολης. Πιεζόμενος από την αριστοκρατία και τους βιομηχάνους ο Αλέξανδρος Κέρενσκι πείστηκε να ληφθούν αποφασιστικά μέτρα. Στις 22 Οκτωβρίου διέταξε τη σύλληψη της μπολσεβίκικης στρατιωτικής επαναστατικής Επιτροπής. Την επόμενη ημέρα έκλεισε τις μπολσεβίκικες εφημερίδες και έκοψε τα τηλέφωνα στο ίδρυμα Σμόλνι. Ο Λέων Τρότσκι τώρα πρότεινε τη συντριβή της Προσωρινής κυβέρνησης. Ο Λένιν συμφώνησε και το βράδυ της 24ης Οκτωβρίου του 1917 δόθηκαν οι σχετικές διαταγές. Οι Μπολσεβίκοι άρχισαν να καταλαμβάνουν τους σιδηροδρομικούς σταθμούς, την τηλεφωνική υπηρεσία και την κρατική τράπεζα. Την επόμενη ημέρα οι ερυθρές φρουρές περικύκλωσαν τα χειμερινά ανάκτορα. Μέσα ήταν το μεγαλύτερο μέρος της κυβέρνησης της χώρας, αν και ο Κέρενσκι είχε κατορθώσει να δραπετεύσει από την πόλη.
Τα χειμερινά ανάκτορα τα υπερασπίστηκαν οι Κοζάκοι, μερικοί αξιωματικοί και το Τάγμα Γυναικών. Στις 9 μ.μ. κανονιοβολισμοί από το φρούριο Πέτρου και Παύλου είχαν ως αποτέλεσμα να πάρει φωτιά το παλάτι. Έγιναν ελάχιστες ζημιές αλλά αυτή η πράξη έπεισε τους περισσότερους από εκείνους που υπερασπίζονταν το κτήριο να παραδοθούν. Οι επαναστάτες καθοδηγούμενοι από τον Βλαντίμιρ Αντόνοφ-Οφσέενκο εισήλθαν στα ανάκτορα και συνέλαβαν τους περισσότερους υπουργούς της Προσωρινής Κυβέρνησης.

Στις 26 Οκτωβρίου 1917, το πανρωσικό συνέδριο των Σοβιέτ παρέδωσε την εξουσία στο Συμβούλιο των Επιτρόπων του Λαού. Ο Λένιν εξελέγη πρόεδρος του Συμβουλίου ενώ σ΄αυτό συμμετείχαν σχήμα περιλαμβάνονταν οι Λέων Τρότσκι (Εξωτερικές υποθέσεις), Αλεξέι Ρίκωφ (Εσωτερικές υποθέσεις), Ανατόλι Λουνατσάρσκι (Εκπαίδευση), Αλεξάνδρα Κολλοντάι (Κοινωνική πρόνοια), Φέλιξ Ντζερζίνσκι (Εσωτερικές υποθέσεις), Ιωσήφ Στάλιν (Μειονότητες), Πέτρος Στούτσκα (Δικαιοσύνη) και Βλαντιμίρ Αντόνοφ-Οφσέενκο (Στρατιωτικές Υποθέσεις).
Σαν πρόεδρος του Συμβουλίου των Επιτρόπων του Λαού ο Λένιν κατήργησε την ιδιωτική ιδιοκτησία στη γη και άρχισε την διανομή της γης στους αγρότες. Οι τράπεζες εθνικοποιήθηκαν και εισήχθη ο έλεγχος της παραγωγής στα εργοστάσια. Κατήργησε την Συντακτική Συνέλευση του 1918 και κήρυξε παράνομα πολιτικά κόμματα όπως το Δημοκρατικό Κόμμα των Καντέτ, οι Μενσεβίκοι και οι Σοσιαλεπαναστάτες.
Ο Λένιν προχώρησε σε αποστράτευση του στρατεύματος και ανήγγειλε ότι προγραμμάτιζε να συνάψει ανακωχή με τη Γερμανία. Τον Δεκέμβριο του 1917 ο Λέων Τρότσκι οδήγησε τη ρωσική αντιπροσωπεία στο Μπρεστ-Λιτόφσκ όπου θα διαπραγματευόταν με τους αντιπροσώπους της Γερμανία και της Αυστρίας. Ο Τρότσκι ανέλαβε το δύσκολο στόχο να βγάλει τη Ρωσία από τον Πρώτο παγκόσμιο πόλεμο χωρίς να παραχωρήσει εδάφη στις Κεντρικές δυνάμεις. Με την υιοθέτηση μιας τακτικής καθυστερήσεων ο Τρότσκι ήλπιζε ότι η επανάσταση θα επεκτεινόταν από τη Ρωσία στη Γερμανία και την Αυστροουγγαρία προτού υπογράψει τη συνθήκη. Μετά από εννέα εβδομάδες διαπραγματεύσεων χωρίς να καταλήξουν σε συμφωνία, ο γερμανικός στρατός διατάχτηκε να επαναλάβει την προέλασή του στο ρωσικό έδαφος. Στις 3 Μαρτίου 1918, με τα γερμανικά στρατεύματα να κινούνται προς την Πετρούπολη, ο Λένιν διέταξε τον Τρότσκι να δεχτεί τους όρους των Κεντρικών δυνάμεων. Η Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ ανάγκασε τους Ρώσους να παραδώσουν την Ουκρανία, τη Φινλανδία, τις Βαλτικές χώρες, τον Καύκασο και την Πολωνία.
Η απόφαση της ανακωχής αύξησε τη λαϊκή αντίθεση προς τη Μπολσεβίκικη κυβέρνηση. Ο Λαβρ Κορνίλοφ οργάνωσε έναν στρατό εθελοντών. Κατά τη διάρκεια των επόμενων μηνών διάφορες ομάδες που αντιτάσσονταν στο σοβιετικό καθεστώς ένωσαν τις δυνάμεις τους. Οι ένοπλοι που πάλεψαν ενάντια στον Κόκκινο Στρατό κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου ονομάστηκαν Λευκοί. Ο Λευκός Στρατός περιελάμβανε διάφορες ετερόκλητες ομάδες. Τους «Καντέτ», οι οποίοι επιθυμούσαν να συνεχίσουν τον πόλεμο ενάντια στις Κεντρικές δυνάμεις. Μενσεβίκους και Σοσιαλεπαναστάτες που αντιτάχθηκαν στη δικτατορική πολιτική του νέου καθεστώτος. Γαιοκτήμονες που είχαν χάσει τα κτήματά τους και ιδιοκτήτες εργοστασίων που εθνικοποιήθηκαν. Αφοσιωμένα μέλη της Ρωσικής ορθόδοξης εκκλησίας οι οποίοι αντιτέθηκαν στον κυβερνητικό αθεϊσμό και βασιλόφρονες που προσδοκούσαν να αποκαταστήσουν τη μοναρχία.
Ο λευκός στρατός είχε πρόσκαιρη επιτυχία στην Ουκρανία όπου οι Μπολσεβίκοι δεν ήταν λαοφιλείς. Η κύρια αντίσταση προήλθε από τον Νέστορ Μαχνό, ηγέτη ενός σώματος αναρχικών της περιοχής. Ο Λέων Τρότσκι και Βλαντιμίρ Αντόνοφ-Οφσέενκο, ανέλαβαν την ηγεσία του Κόκκινου Στρατού και βαθμιαία απέκτησαν τον έλεγχο της Ουκρανίας. Μέχρι τον Φεβρουάριο, του 1918, οι Λευκοί δεν κατείχαν καμία σημαντική περιοχή στη Ρωσία αλλά ο εμφύλιος διήρκεσε έως τα τέλη του 1920.
Η πολιτική του Λένιν κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου δημιούργησε κοινωνική αναστάτωση και οδήγησε σε ταραχές, απεργίες και διαδηλώσεις. Μετά από την εξέγερση της Κρονστάνδης εισήγαγε τη νέα οικονομική πολιτική. Οι αγρότες είχαν την άδεια να πωλούν τα προϊόντα τους στην ελεύθερη αγορά και να απασχολούν άτομα ως εργάτες. Οι αγρότες που επέκτειναν το μέγεθος των αγροκτημάτων τους έγιναν γνωστοί ως Κουλάκοι. Τα εργοστάσια που απασχολούσαν λιγότερο από είκοσι άτομα μπορούσαν να τα απαιτήσουν πίσω οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες τους.
Στις 30 Αυγούστου 1918 η Φάνια Καπλάν, μέλος του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Κόμματος, πλησίασε το Λένιν μετά από μία ομιλία του σε κάποια συνεδρίαση και ενώ βρισκόταν στο δρόμο για το αυτοκίνητό του. Τον φώναξε και όταν αυτός γύρισε τον πυροβόλησε τρεις φορές, δύο από τις σφαίρες τον βρήκαν στον ώμο και τον πνεύμονα. Ο Λένιν οδηγήθηκε στο διαμέρισμά του στο Κρεμλίνο, και αρνήθηκε την εισαγωγή του σε νοσοκομείο, πιστεύοντας πως άλλοι δολοφόνοι θα τον περίμεναν εκεί. Οι γιατροί κλήθηκαν, αλλά αποφάσισαν ότι ήταν πάρα πολύ επικίνδυνο να αφαιρεθούν οι σφαίρες. Ο Λένιν συνήλθε τελικά, αν και η υγεία του εξασθένησε από αυτό το σημείο. Θεωρείται ότι το γεγονός αυτό συνέβαλε στον πρόωρο θάνατό του.
Το Μάρτιο του 1919, ο Λένιν και άλλοι μπολσεβίκοι ηγέτες από όλο τον κόσμο συναντήθηκαν και ίδρυσαν την Κομμουνιστική Διεθνή. Τα μέλη της Κομμουνιστικής Διεθνούς, συμπεριλαμβανομένου του Λένιν και των Μπολσεβίκων, διέκοψαν τις επαφές τους με το ευρύτερο σοσιαλιστικό κίνημα. Από εκείνο το σημείο και μετά, θα ήταν γνωστοί ως κομμουνιστές. Στη Ρωσία, το μπολσεβικικό κόμμα μετονομάστηκε σε "Ρωσικό Κομμουνιστικό Κόμμα ", το οποίο οδήγησε στο Κ.Κ.Σ.Ε
Ο Λένιν πέθανε στις 21 Ιανουαρίου, 1924 στην Γκόρκι (ο συνοικισμός κοντά στη Μόσχα). Η επίσημη αιτία θανάτου που δόθηκε ήταν εγκεφαλική αρτηριοσκλήρωση, ή εγκεφαλικό επεισόδιο.

Ο Λένιν, εκτός από μεγάλος επαναστάτης και στρατηγικός νους, ήταν σημαντικός επιστήμονας και στοχαστής. Βασιζόμενος στις ανακαλύψεις των θεμελιωτών του Μαρξισμού, έδωσε ρηξικέλευθες απαντήσεις, οι οποίες έχουν επίδραση και σήμερα, σε καίρια ζητήματα της σύγχρονης εποχής. Κατ' αυτόν τον τρόπο προέκυψε μια νέα θεωρία, οργανικά και αναπόσπαστα συνδεδεμένη με την προηγουμένη, με την οποία συνιστά ενιαίον όλο, ο Λενινισμός. Μελέτησε, συν τοις άλλοις, επιστημονικά τον ιμπεριαλισμό και ανέπτυξε κι εμπλούτισε τη θεωρία και την πρακτική της ταξικής πάλης, της δημοκρατικής και της σοσιαλιστικής επανάστασης και της δικτατορίας του προλεταριάτου, καθώς και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και της μετάβασης στον Κομμουνισμό. Η επιστημονική μελέτη των αιτίων που οδήγησαν τη Σοβιετική Ένωση στην καπιταλιστική παλινόρθωση και, συνακόλουθα, στη διάλυση εδράζεται στο Λενινισμό. Στον χώρο της φιλοσοφίας, ο Λένιν υπερασπίστηκε το διαλεκτικό υλισμό, διατύπωσε τη θεωρία της αντανάκλασης, κατέδειξε, με ανάγλυφο τρόπο, τον κομματικό χαρακτήρα της πάλης των διαφόρων τάσεων και ομάδων, κι εμβάθυνε στη μελέτη των νόμων της διαλεκτικής (ιδίως του βασικότερου: του νόμου της ενότητας και πάλης των αντιθέτων). Η κριτική στον νεοθετικισμό είναι αδιανόητη έξω από το πνεύμα της φιλοσοφικής συνεισφοράς του Λένιν.

 





Αφιέρωμα Εργογραφία Βιογραφικό Video

Video




  Οκτωβριανή επανάσταση 1917-1920  
Διάρκεια 03:16
Βλαντίμιρ Ιλίτς Ουλιάνοβ 1870-1924

 

 

 

 




 
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα