Oι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο
Μάνος Χατζιδάκις
Μελίνα Μερκούρη
Μάνος Λοϊζος
Μίκης Θεοδωράκης
Νίκος Καββαδίας
Γιάννης Ρίτσος
Γιώργος Σεφέρης
Ιάκωβος Καμπανέλλης
Τσε Γκεβάρα
Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι
Νίκος Μπελογιάννης
Άγγελος Σικελιανός
Άρης Βελουχιώτης
Πάμπλο Νερούδα
Ανδρέας Εμπειρίκος
Μπέρτολτ Μπρεχτ
Παύλος Σιδηρόπουλος
Χάρολντ Πίντερ

Μανώλης Αναγνωστάκης

Βλαντίμιρ Λένιν
Μαρία Δημητριάδη

Οδυσσέας Ελύτης

Κώστας Βάρναλης
Κάρολος Κουν
Κώστας Καρυωτάκης
Βασίλης Τσιτσάνης
Νίκος Παπάζογλου
Τζον Λένον
Πάτι Σμιθ
Γεώργιος Καραϊσκάκης
Νίκος Καζαντζάκης
Νίκος Ξυλούρης
Μάνος Ξυδούς
Στρατής Τσίρκας
Φερνάντο Πεσσόα
Νικόλας Άσιμος
Τσαρλς Μπουκόφσκι
Κατερίνα Γώγου


Ειδικά αφιερώματα
Λίνα Νικολακοπούλου
Σταμάτης Κραουνάκης
Κική Δημουλά
Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Διονύσης Τσακνής
Νίκος Εγγονόπουλος
Δημήτρης Χορν
Κωνσταντίνος Καβάφης
Θόδωρος Αγγελόπουλος
Θάνος Μικρούτσικος
Αλέξης Μινωτής
Μίμης Πλέσσας
Χάρις Αλεξίου
Δήμητρα Γαλάνη
Θανάσης Βέγγος
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Σταύρος Ξαρχάκος
Νίκος Γκάτσος
Μάρκος Βαμβακάρης
Γιάννης Τσαρούχης
Κατίνα Παξινού
Μιχάλης Καραγάτσης
Διονύσης Σαββόπουλος
Ελένη Καραϊνδρου
Άντριου Λόιντ Γουέμπερ
Πέδρο Αλμοδόβαρ
Άγαμοι Θύται
Σπείρα Σπείρα
Αγκάθα Κρίστι
Σαλβαντόρ Νταλί
Τζον Μάλκοβιτς
Αντζελίνα Τζολί
Νίνο Ρότα

Aφιέρωμα: Μετάδοση
200 θεατρικών παραστάσεων
από το Ελληνικό και Ξένο Δραματολόγιο




 

 
Αφιερώματα  


Κατίνα Παξινού

- Οκτώβριος 2012
(Τελευταία ενημέρωση 12/02/14)

Αφιέρωμα Εργογραφία Βιογραφικό Video

ΚΑΤΙΝΑ ΠΑΞΙΝΟΥ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΝΑΤΑΣΑ ΞΑΡΧΑΚΟΥ
ΚΕΙΜΕΝΑ: ΣΟΦΙΑ ΑΔΑΜΙΔΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, ΖΩΗ ΠΟΛΙΤΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΑΡΧΕΙΟ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ
ΗΧΗΤΙΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ: ΚΑΤΙΝΑ ΠΑΞΙΝΟΥ (από το έργο του Μπρεχτ "Μάνα Κουράγιο")


Βρυκόλακες 1960

ΚΑΤΙΝΑ ΠΑΞΙΝΟΥ
Η Ηθοποιός

Κλυταιμνήστρα, Ηλέκτρα, Μάνα Kουράγιο, Ιοκάστη, Μπερνάρντα Άλμπα, Μήδεια, Ολίβια, Αγαύη, λαίδη Μάκβεθ, Γερτρούδη, Έντα Γκάμπλερ, μεγάλες μορφές του θεάτρου, άσαρκες σκιές έμπνευσης και ονείρου, που συνέλαβαν οι ποιητές και κλήθηκε και εκείνη να τις καταστήσει εμπράγματες, μεταστοιχειώνοντας την ίδια της σάρκα μέσα στη διαδρομή της ζωής της και της σαρανταπεντάχρονης καριέρας της πάνω στη σκηνή. Την ονόμασαν γιατί ήταν «ιερό τέρας» της σκηνής. Οι εσωτερικοί παλμοί, οι αποχρώσεις της φωνής και των διαθέσεων, οι σωματικές και συναισθηματικές δονήσεις των μεγάλων ηθοποιών, όλα όσα «κατέθεσε» στη σκηνή, μπορεί να μην καταγράφονται, ωστόσο ποτέ δε χάνονται ολότελα. Από την οπτική του συντελεσμένου έργου, δηλαδή, μπορεί πλέον, να μη βλέπουμε τη «δαιμόνια» ηθοποιό, Κατίνα Παξινού, δρώσα, την ατενίζουμε, όμως, μέσα από τη μνήμη που «κληροδότησε» στην ιστορία του θεάτρου μας, η μεγάλη ηθοποιός, εκείνη που σφράγισε με την ερμηνεία της τις μεγάλες μορφές του παγκόσμιου θεάτρου.

Μάκβεθ 1967

«Είναι τόσο σπάνιο στον καιρό μας» - είχε πει ο Ευγένιος Ο' Νιλ για την Κατίνα Παξινού - «ν' ανταμώσει κανείς στο θέατρο μια τόσο εκλεκτή και απλή γυναίκα και συνάμα μια τόσο σπουδαία καλλιτέχνιδα».
Την έχουν αποκαλέσει «ιερό καλλιτεχνικό τέρας». Όσοι είχαν την τύχη να τη δουν στη σκηνή, μιλούν για «τη δύναμη της μιμητικής πράξεως, που στην περίπτωση της Παξινού γινόταν πιο δυνατή από την ίδια την πράξη». Υπήρξε από τις ηθοποιούς, χάρη της οποίας ο θεατής αγάπησε το θέατρο, όπως συνέβη με όλους τους μεγάλους ηθοποιούς. Πολύπλευρη και ανεπανάληπτη καλλιτεχνική προσωπικότητα, από τη μια, και, παράλληλα, άνθρωπος καλόκαρδος, προσιτός και με χιούμορ, όπως λένε εκείνοι που τη γνώρισαν από κοντά. Σε πρόσφατη εκδήλωση του Εθνικού Θεάτρου, αφιερωμένη στη μνήμη της Κατίνας Παξινού, η Μαρία Χορς, μεταξύ πολλών περιστατικών που έζησε συνεργαζόμενη μαζί της, με συγκίνηση διηγήθηκε τις τελευταίες στιγμές που η μεγάλη ηθοποιός ανέβηκε άρρωστη στη σκηνή για το κύκνειο άσμα της, τη «Μάνα Κουράγιο»: «Μόλις τελείωσε και βγήκε για να χαιρετίσει το κοινό που χειροκροτούσε, έψαξε ανάμεσά τους με το βλέμμα της τον Μινωτή και αφού τον εντόπισε, του απευθύνθηκε... "Δεν ξέχασα τίποτε απόψε, τα είπα όλα"».

Μάνα Κουράγιο του Μπρεχτ 1971


Ηχητικό Ντοκουμέντο
«Το τραγούδι της Μάνας Κουράγιο» από το θεατρικό έργο του Bertol Brecht «Μάνα Κουράγιο» σε μουσική Paul Dessaw.
Πρόκειται για την τελευταία σκηνική δραματουργία της Κατίνας Παξινού (1971).
Ακούστε...
Διάρκεια: 07:26 - (1.305KB)


Ορέστεια Αγαμέμνων 1967 - Κλυταιμνήστρα

Φωτεινή παρουσία
Η φωτεινή παρουσία της Κατίνας Παξινού υψωνόταν στο προσκήνιο σα φλόγα μέσα από τον κρατήρα του καλλιτεχνικού πάθους, φτιάχνοντας ολόσωμες ζωντανές μορφές, που ολόγυρά τους φτερούγιζαν απόκοσμα μηνύματα φερμένα από τα κατάβαθα της γένεσης. Πάμπλουτη σε φαντασία, μαχητική, μεγαλοφυής στην τέχνη της εσωτερικής μεταμόρφωσης, μεγάλη ηθοποιός.
Όπως γράφει ο σύντροφος της ζωής και της τέχνης της, Αλέξης Μινωτής, «η αμεσότητα ήταν το κύριο συστατικό της ιδιοσυγκρασίας της. Τίποτε το θεωρητικό. Ήταν παντού ολόκληρη, ένα υλοποιημένο πνεύμα στην τελειότητα. Μια αληθινή μορφή γεμάτη, απόλυτα πραγματοποιημένη από στέρεα ψυχωμένα στοιχεία δύναμης, ευαισθησίας και ρυθμικού κάλλους... Ανανεωνόταν με τέτοια ραγδαιότητα, που δεν πρόφταινες να προσδιορίσεις τις πηγές από όπου ανάβλυζε η τόση νεότητα. Λέω και πιστεύω, από την αθωότητα, τη σύμφυτη με τη δημιουργική ιδιοφυία, που ίσχυε όχι μόνο στην τέχνη, μα και στη ζωή...».
Η Κατίνα Κωνσταντοπούλου - Παξινού γεννήθηκε το 1900 στον Πειραιά και σπούδασε στο Ωδείο της Γενεύης, καθώς και σε σχολές του Βερολίνου και της Βιέννης. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά ως ηθοποιός του λυρικού θεάτρου, στην όπερα «Αδελφή Βεατρίκη» του Δημήτρη Μητρόπουλου. Το 1929, εμφανίζεται για πρώτη φορά στο θέατρο πρόζας ως μέλος του θιάσου της Μαρίκας Κοτοπούλη, παίζοντας στο έργο του Ανρί Μπατάιγ «Γυμνή Γυναίκα».
Το 1930, με τον Αιμίλιο Βεάκη και τον σύζυγό της Αλέξη Μινωτή, συγκροτεί θίασο, ο οποίος παρουσιάζει σημαντικά έργα του διεθνούς ρεπερτορίου, όπως το «Πόθοι κάτω από τις λεύκες» του Ευγένιου Ο' Νιλ, «Ο Πατέρας» του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, «Ο θείος Βάνιας» του Τσέχοφ.

Ταξίδι μακριάς ημέρας μέσα στη νύχτα 1965

Στη σκηνή του Εθνικού
Από το 1931 μέχρι το 1940, εμφανίζεται στο Εθνικό Θέατρο, όπου ερμηνεύει ρόλους που την καταξιώνουν ως κορυφαία ηθοποιό της ελληνικής σκηνής. Η μουσική ιδιοσυγκρασία και παιδεία της Κατίνας Παξινού, καθώς και οι απεριόριστες δυνατότητες της φωνής της, η έμφυτη αίσθηση του ρυθμού και της αρμονίας, ο καίριος λόγος της και η αυθόρμητη κίνησή της, έδιναν στις ερμηνείες της ένα μοναδικό ύφος και μια εξαιρετική ποιότητα.
Με τη Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου εμφανίστηκε στο Λονδίνο, στη Φρανκφούρτη και το Βερολίνο, ερμηνεύοντας το ρόλο της «Ηλέκτρας» στο ομώνυμο έργο του Σοφοκλή, τη Γερτρούδη στον «Άμλετ» του Σαίξπηρ, την κυρία Άλβινγκ στους «Βρικόλακες» του Ίψεν.
Την περίοδο του πολέμου εγκαθίσταται στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εμφανίζεται στο θέατρο «Μπροντγουαίη» και ερμηνεύει σπουδαίους ρόλους στον κινηματογράφο με τους οποίους κερδίζει τη διεθνή αναγνώριση. Το 1950 επιστρέφει στην Ελλάδα και εμφανίζεται πάλι μαζί με τον Αλέξη Μινωτή στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, με το οποίο περιοδεύει στη Νέα Υόρκη, στη Γερμανία και στο Παρίσι. Ξαναπαίζει στη Νέα Υόρκη στο «Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» του Λόρκα, έργο που επαναλαμβάνει στην Αθήνα στο Θέατρο «Κοτοπούλη». Μετά το 1957, εμφανίζεται μόνιμα στη Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, ερμηνεύοντας έργα του Αρχαίου Θεάτρου και του σύγχρονου διεθνούς ρεπερτορίου.
Ανάμεσα σ' αυτά «Εκάβη», «Μήδεια», «Φοίνισσες» και «Βάκχες» του Ευριπίδη, «Η επίσκεψις της γηραιάς κυρίας» του Ντίρενματ, «Ταξίδι μακριάς μέρας μέσα στη νύχτα» του Ο' Νιλ, «Η τρελή του Σαγιό» του Ζαν Ζιροντού, «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ. Το 1968, μετά τη θητεία της στο Εθνικό Θέατρο, η Κατίνα Παξινού και ο Αλέξης Μινωτής συγκροτούν θίασο που εμφανίζεται στο Θέατρο «Αυλαία» της Θεσσαλονίκης και στο Θέατρο «Διάνα» της οδού Ιπποκράτους.
Στο «Σινεάκ», το κινηματοθέατρο που αργότερα μετονομάστηκε σε Θέατρο «Παξινού», παίζει στα έργα «Η Ήρα και το παγώνι» του Σoν Ο' Κέιζι, «Οι παλαιστές» του Στρατή Καρρά, «Βρικόλακες» του Ίψεν, «Ματωμένος Γάμος» του Λόρκα, ενώ την περίοδο 1971-1972 ερμηνεύει, στο Θέατρο «Πάνθεον», την τελευταία μεγάλη της επιτυχία, ως «Μάνα Κουράγιο» του Μπρεχτ.

Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα 1962

Μεγάλους ρόλους στη μεγάλη οθόνη
Εκτός από τη θεατρική της σταδιοδρομία, η Κατίνα Παξινού ερμήνευσε μεγάλους ρόλους στη μεγάλη οθόνη, σε ταινίες αμερικανικές και ευρωπαϊκές. Για την ερμηνεία της στο έργο «Για ποιον χτυπά η καμπάνα», της απονεμήθηκε το 1944 το βραβείο Όσκαρ από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου, ενώ το 1949 τιμήθηκε με το Βραβείο Κοκτό στο Φεστιβάλ Μπιάριτς για την ερμηνεία της στην ταινία «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα».
Η Κατίνα Παξινού, εκτός από τις αξέχαστες ερμηνείες της στο Θέατρο και τον κινηματογράφο, έκανε μεταφράσεις θεατρικών έργων του Ευγένιου Ο' Νιλ και έγραψε τη μουσική για την παράσταση «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή, που ανέβασε το Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Φώτου Πολίτη το 1933 και σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή το 1952. Παρασημοφορήθηκε με το Χρυσό Ανώτερο Ταξιάρχη Γεωργίου Α` και με τον Ανώτερο Ταξιάρχη της Δυτικής Γερμανίας. Τιμήθηκε ακόμη με τον τίτλο της Αξιωματούχου Γραμμάτων και Τεχνών της Γαλλίας και με το Βραβείο «Ιζαμπέλα Ντ' Εστέ».


Μήδεια 1958

Έγραψαν για κείνην
Για την παράσταση «Η Θυσία Του Αβραάμ» το 1933: «...η Κα Κατίνα Παξινού ως Σάρρα εδικαίωσε τας ελπίδας όσων παρακολούθησαν με ενδιαφέρον τη γοργήν εξέλιξιν του ταλάντου της. Ενεφάνισε μίαν Σάρραν - μητέρα με πληρότητα, ομολογουμένως αξίαν συγχαρητηρίων» («ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 23 Μαρτίου 1933, ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΩΤΑΣ).
Για τις «Φοίνισσες» το 1960: «Στην κορυφή των υποκριτικών πρέπει να μνημονευθή αμέσως η Κατίνα Παξινού (Ιοκάστη). Μια βασίλισσα τσακισμένη απ' τις συμφορές, μια μητέρα όλη αγωνία και τρόμους, που κρατούσε την ευγένεια της ράτσας της, τη λαχτάρα της μάνας, τον πόνο της γυναίκας. Μετάδωσε βαθιά συγκίνηση, χωρίς να ξεπέση ούτε στιγμή σε τραχύτητες και σκληρότητες» («ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», 21 Ιουνίου 1960, ΜΑΡΙΟΣ ΠΛΩΡΙΤΗΣ).
Για το «Ταξίδι μακριάς ημέρας μέσα στη νύχτα» το 1965: «Λεπτεπίλεπτες αποχρώσεις χρησιμοποίησε η Κατίνα Παξινού στην ερμηνεία της μητέρας. Ο αγώνας της και η απόγνωσή της, αποδόθηκαν από την πρωταγωνίστρια της εθνικής μας σκηνής κατά τρόπο υποδειγματικό. Φωνή, έκφραση προσώπου, κίνηση, όλα υποτάχθηκαν στις απαιτήσεις μιας ακέραιης, ζωντανής, υπεύθυνης ερμηνείας» («ΑΛΛΑΓΗ», 3 Απριλίου 1965, ΦΑΝΗΣ ΚΑΜΠΑΝΗΣ).


Η τρελλή του Σαγιό 1966

 




Αφιέρωμα Εργογραφία Βιογραφικό Video

Εργογραφία

Ηλέκτρα 1953


Θέατρο

Ηθοποιός: 77
Αγαμέμνων - Θείος Όνειρος (1932) | Κλυταιμνήστρα
Άννα Κρίστι (1932) | Άννα, κόρη του Κρις
Γιάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν (1933) | Γουγχίλδη, γυναίκα του
Ποπολάρος (1933) | Ζαμπέλλα, γυναίκα του
Η θυσία του Αβραάμ - Να ζη το Μεσολόγγι (1933) | Σάρρα
Οθέλλος (1933) | Αιμιλία
Το ζιζάνιο - Το φανάρι (1933) | Κοντέσσα
Οιδίπους τύραννος (1933) | Ιοκάστη
Η θυσία του Αβραάμ - Θείος Όνειρος (1933) | Σάρρα
Το φιντανάκι (1933) | Εύα
Βρυκόλακες (1934) | Κυρία Άλβιγκ
Λόρδος Βύρων (1934) | Αυγούστα Λέι
Πέρσαι - Κύκλωψ (1934) | Βασίλισσα
Ιούδας (1934) | Μαγδαληνή
Βρυκόλακες (1934) | Κυρία Άλβιγκ
Δον Κάρλος, Ινφάντης της Ισπανίας (1934) | Βασίλισσα Έβολι
Οι γάμοι του Φιγκαρό (1935) | Κόμησσα
Πέερ Γκυντ (1935) | Η γυναίκα με τα πράσινα
Δωδέκατη νύχτα (1935) | Ολίβια
Τρισεύγενη (1935) | Τρισεύγενη, θυγατέρα του Δενδρογαλή από την πρώτη του γυναίκα
Αυτοκράτωρ Μιχαήλ (1936) | Αυτοκράτειρα Ζωή
Ηλέκτρα (1936) | Ηλέκτρα
Πριν απ' το ηλιοβασίλεμα (1936) | Πάουλα Κλοτίλδη Κλάουζεν, γυναίκα του Βόλφγκαγκ
Ο κατά φαντασίαν ασθενής (1937) | Μπελίνα σύζυγος του Αργγάν από δεύτερο γάμο
Πόθοι κάτω απ' τις λεύκες (1937) | Άμπυ
Ιππόλυτος (1937) | Φαίδρα
Ηλέκτρα (1937) | Ηλέκτρα
Η βεντάλια της λαίδης Γουίντερμηρ (1937) | Κυρία Έρλυν
Ζακυνθινή σερενάτα (1938) | Κεβή
Ηλέκτρα (1938) | Ηλέκτρα Βασιλεύς Ληρ (1938) | Γονερίλη, θυγατέρα του Ληρ
Ο ιδανικός σύζυγος (1938) | Κυρία Τσέβλυ
Ο σταυρός και το σπαθί (1939) | Ειρήνη, η Αθηναία
Πέρα απ' τον ορίζοντα (1939) | Ρουθ Άτκινς
Άμλετ (1940) | Γερτρούδη, βασίλισσα της Δανίας
Βρυκόλακες (1950) | Κυρία Άλβινγκ
Οιδίπους τύραννος (1951) | Ιοκάστη
Ηλέκτρα (1952) | Ηλέκτρα
Οιδίπους τύραννος (1952) | Ιοκάστη
Οιδίπους τύραννος (1955) | Ιοκάστη
Εκάβη (1955) | Εκάβη
Οιδίπους τύραννος (1955) | Ιοκάστη
Άμλετ (1955) | Βασίλισσα
Μήδεια (1956) | Μήδεια
Εκάβη (1957) | Εκάβη
Μήδεια (1957) | Μήδεια
Το σκοτάδι είναι αρκετά φωτερό (1957) | Κόμησσα Ρόζμαριν Όστενμπουργκ Βρυκόλακες (1958) | Κυρία Άλβιγκ
Μήδεια (1958) | Μήδεια
Οιδίπους τύραννος (1958) | Ιοκάστη
Μήδεια (1958) | Μήδεια
Οιδίπους τύραννος (1958) | Ιοκάστη
Έγκλημα στο νησί των κατσικιών (1959) | Αγάθα
Βρυκόλακες (1960) | Κυρία Άλβιγκ
Φοίνισσαι (1960) | Ιοκάστη
Εκάβη (1960) | Εκάβη
Η επίσκεψις της γηραιάς κυρίας (1961) | Κλαίρη Ζαχανασιάν
Ο πατέρας (1962) | Λάουρα, γυναίκα του
Βάκχαι (1962) | Αγαύη
Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα (1962) | Μπερνάρντα
Οι φυσικοί (1963) | Δεσποινίς Ματθίλδη φον Τσαντ
Η θυσία του Αβραάμ (1963) | Σάρρα
Ταξίδι μακριάς ημέρας μέσα στη νύχτα (1965) | Μαίρη Κάβαν Ταϊρόν, γυναίκα του [Τζέημς Ταϊρόν]
Ορέστεια: Αγαμέμνων (1965) | Κλυταιμνήστρα
Φοίνισσαι (1965) | Ιοκάστη
Οιδίπους τύραννος (1965) | Ιοκάστη
Εκάβη (1965) | Εκάβη
Βρυκόλακες (1965) | Κυρία Άλβινγκ
Η τρελλή του Σαγιό (1966) | Ωρελί, η τρελλή του Σαγιό
Εκάβη (1966)
Οιδίπους τύραννος (1966) | Ιοκάστη
Αγαμέμνων (1966) | Κλυταιμνήστρα
Το ηφαίστειο (1966) | Χαρίκλεια Δασκαλάκαινα
Μάκβεθ (1967) | Λαίδη Μάκβεθ
Ορέστεια: Αγαμέμνων (1967) | Κλυταιμνήστρα
Εκάβη (1967) | Εκάβη
Μάνα Κουράγιο (1971)

Έγκλημα στο νησί των κατσικιών 1959

Συγγραφέας Θεωρητικού Κειμένου Προγράμματος: 1
Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα (1986) | Μια μεσογειακή Μπερνάρντα.


Εκάβη 1955

Μεταφραστής Θεατρικού Έργου: 3
Άννα Κρίστι
Πέρα απ' τον ορίζοντα
Πόθοι κάτω απ' τις λεύκες


Η θυσία του Αβραάμ 1963 - Σάρα

Μουσική διδασκαλία: 1
Οιδίπους τύραννος (1933)


Φοίνισσαι 1965

Συνθέτης: 9
Οιδίπους τύραννος (1933)
Οιδίπους τύραννος (1951)
Οιδίπους τύραννος (1952)
Οιδίπους τύραννος (1955)
Οιδίπους τύραννος (1955)
Οιδίπους τύραννος (1958)
Οιδίπους τύραννος (1958)
Οιδίπους τύραννος (1965)
Οιδίπους τύραννος (1966)

 




Αφιέρωμα Εργογραφία Βιογραφικό Video

Bιογραφικό

Κατίνα Παξινού
(1900-1973)

Γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1900 στον Πειραιά. Σπούδασε μουσική και τραγούδι στο Ωδείο της Γενεύης καθώς και σε άλλες αντίστοιχες σχολές στη Βιέννη και στο Βερολίνο. Άρχισε από πολύ νωρίς την καλλιτεχνική σταδιοδρομία της και γρήγορα διακρίθηκε για το αληθινό ταλέντο της και την αγάπη στην τέχνη της. Ο πρώτος της σημαντικός ρόλος ήταν της Βεατρίκης, στην ομώνυμη όπερα Αδελφή Βεατρίκη του Μητρόπουλου που ανέβηκε το 1920 στο Δημοτικό θέατρο Πειραιώς. Ο πρώτος θεατρικός ρόλος της στην πρόζα ήταν το 1929, στο θέατρο Κοτοπούλη, στο «Γυμνή Γυναίκα» (La femme nue) του Μπατάιγ, που την καθιέρωσε και πρωταγωνίστρια δραματικών ρόλων.
Το 1931 συνεργάστηκε με τον κορυφαίο Έλληνα καλλιτέχνη Αιμίλιο Βεάκη με τον οποίο εισχωρεί στον συνεταιρικό θίασο του Αλέξη Μινωτή, τον οποίο και παντρεύτηκε και που μαζί του συνεργάστηκε αποδοτικά από το 1932 μέχρι το 1940, χρονιά που έγινε μόνιμο μέλος του Εθνικού Θεάτρου. Με την Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου εμφανίσθηκε στο Λονδίνο στη Φρανκφούρτη και το Βερολίνο. Κατά την περίοδο του πολέμου εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ όπου και εμφανίσθηκε στο Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης. Όμως το έργο που την επέβαλε σε διεθνή κλίμακα και που της χάρισε το 1944 το Όσκαρ ηθοποιίας, από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου, ήταν το «Για ποιον χτυπά η καμπάνα», όπου υποδυόταν το ρόλο της φλογερής πατριώτισσας της Ισπανίας, Πιλάρ. Για το κινηματογραφικό έργο «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα», βραβεύτηκε με το βραβείο Κοκτώ.
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1952 όπου και άρχισε ξανά τις εμφανίσεις της στο Εθνικό Θέατρο με τον Αλέξη Μινωτή όπου ανεβάζει Ίψεν και Λόρκα αλλά κύριο πλέον ενδιαφέρον τις παραστάσεις αρχαίων θεατρικών έργων, αποδίδοντας τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στα έργα: «Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» του Λόρκα, «Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας» του Ντύρενματ, «Η τρελή του Σαγιώ» του Ζιρωντού, «Το μακρύ ταξίδι» του Ο΄ Νηλ. Επίσης έλαβε μέρος στα διάφορα Φεστιβάλ της δεκαετίας του 1950 στις παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας στο Ηρώδειο και στην Επίδαυρο. Ενώ εμφανίσθηκε και στις ταινίες «Ο κύριος Αρκάντιν» του Όρσον Γουέλς και «Ο Ρόκο και τ΄ αδέλφια του» του Λουκίνο Βισκόντι (1960).
Κατά την διάρκεια της δικτατορίας η Παξινού και ο Μινωτής συγκρότησαν δικό τους θίασο όπου και ανέβασαν μεταξύ άλλων τα έργα: «Ο ματωμένος γάμος» του Λόρκα, «Η Ήρα και το παγώνι» του Ο΄ Κέισυ, «Οι παλαιστές» του Στρατή Καρά κ.ά. Η τελευταία της παράσταση στο θέατρο ήταν στο ρόλο της μάνας στο έργο του Μπρεχτ «Μάνα κουράγιο» και στον κινηματογράφο «Το νησί της Αφροδίτης» (1969).
Γενικά η Κατίνα Παξινού είχε πολύ πλούσιες εκφραστικές δυνατότητες που της επέτρεπαν να ερμηνεύει όχι με δυσκολία δραματικούς ρόλους κάθε θεατρικού ύφους, από την αρχαία ελληνική τραγωδία μέχρι το «μπρεχτικό» θέατρο. Επίσης η μουσική της καλλιέργεια της επέτρεπε να χρωματίζει τη φωνή της ώστε ν΄ αναδεικνύεται η εκφραστικότητα και η ευαισθησία έντονα καθώς και ο μελωδικός ρυθμός του ποιητικού λόγου. Η Κατίνα Παξινού έγραψε επίσης και μουσική για την τραγωδία «Οιδίπους τύραννος». Πέθανε στην Αθήνα στις 22 Φεβρουαρίου 1973.
Πηγή:Βικιπαίδεια

 




Αφιέρωμα Εργογραφία Βιογραφικό Video

Video


Κατίνα Παξινού - Εκάβη του Ευριπίδη


Κατίνα Παξινού - Μήδεια του Ευριπίδη


Κατίνα Παξινού - Μάκβεθ

 

 

 











 
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα