Oι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο
Μάνος Χατζιδάκις
Μελίνα Μερκούρη
Μάνος Λοϊζος
Μίκης Θεοδωράκης
Νίκος Καββαδίας
Γιάννης Ρίτσος
Γιώργος Σεφέρης
Ιάκωβος Καμπανέλλης
Τσε Γκεβάρα
Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι
Νίκος Μπελογιάννης
Άγγελος Σικελιανός
Άρης Βελουχιώτης
Πάμπλο Νερούδα
Ανδρέας Εμπειρίκος
Μπέρτολτ Μπρεχτ
Παύλος Σιδηρόπουλος
Χάρολντ Πίντερ

Μανώλης Αναγνωστάκης

Βλαντίμιρ Λένιν
Μαρία Δημητριάδη

Οδυσσέας Ελύτης

Κώστας Βάρναλης
Κάρολος Κουν
Κώστας Καρυωτάκης
Βασίλης Τσιτσάνης
Νίκος Παπάζογλου
Τζον Λένον
Πάτι Σμιθ
Γεώργιος Καραϊσκάκης
Νίκος Καζαντζάκης
Νίκος Ξυλούρης
Μάνος Ξυδούς
Στρατής Τσίρκας
Φερνάντο Πεσσόα
Νικόλας Άσιμος
Τσαρλς Μπουκόφσκι
Κατερίνα Γώγου


Ειδικά αφιερώματα
Λίνα Νικολακοπούλου
Σταμάτης Κραουνάκης
Κική Δημουλά
Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Διονύσης Τσακνής
Νίκος Εγγονόπουλος
Δημήτρης Χορν
Κωνσταντίνος Καβάφης
Θόδωρος Αγγελόπουλος
Θάνος Μικρούτσικος
Αλέξης Μινωτής
Μίμης Πλέσσας
Χάρις Αλεξίου
Δήμητρα Γαλάνη
Θανάσης Βέγγος
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Σταύρος Ξαρχάκος
Νίκος Γκάτσος
Μάρκος Βαμβακάρης
Γιάννης Τσαρούχης
Κατίνα Παξινού
Μιχάλης Καραγάτσης
Διονύσης Σαββόπουλος
Ελένη Καραϊνδρου
Άντριου Λόιντ Γουέμπερ
Πέδρο Αλμοδόβαρ
Άγαμοι Θύται
Σπείρα Σπείρα
Αγκάθα Κρίστι
Σαλβαντόρ Νταλί
Τζον Μάλκοβιτς
Αντζελίνα Τζολί
Νίνο Ρότα

Aφιέρωμα: Μετάδοση
200 θεατρικών παραστάσεων
από το Ελληνικό και Ξένο Δραματολόγιο




 

 

 

 
Αφιερώματα  

Διονύσης Τσακνής

- Αύγουστος 2008
(Τελευταία ενημέρωση 12/02/14)

Αφιέρωμα/ Συνέντευξη Λόγια στο χαρτί Εργογραφία Βιογραφικό Video

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΤΣΑΚΝΗΣ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΝΑΤΑΣΑ ΞΑΡΧΑΚΟΥ
ΚΕΙΜΕΝΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΓΑΚΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, ΖΩΗ ΠΟΛΙΤΗ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΜΑΡΙΑ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΑΡΗΣ ΔΟΥΚΑΣ


Τραγούδι: Στα παιδιά που χρωστάω τη νιότη μου - Διονύσης Τσακνής
Ακούστε...
Διάρκεια: 04:57 - (1.517KB)
Στίχοι: Διονύσης Τσακνής
Μουσική: Διουνύσης Τσακνής - Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Τσακνής

...Πιστός στο ρόλο μου, κάνω το σόλο μου,
στους αδιάφορους και στους παράφορους τους θεατές μου...

Εικοσιεπτά μουσικές εκδόσεις, πλήθος συνεργασιών με σημαντικούς συνθέτες και στιχουργούς, μουσική για πολλές θεατρικές παραστάσεις, τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές ταινίες, συγγραφικές απόπειρες, συστηματική αρθρογραφία και συνεργασία με διάφορα έντυπα και -γενικότερα- μια στάση ζωής με έντονα στοιχεία πολιτικοποίησης και κοινωνικής ευαισθησίας... πλούσια καλλιτεχνική διαδρομή με πολλούς και σημαντικούς σταθμούς από έναν σημαντικό καλλιτέχνη-συνθέτη, στιχουργό κι ερμηνευτή, έναν ενεργό πολίτη, το Διονύση Τσακνή... Διαδρομή που δικαιολογεί με τη πολύχρονη διάρκεια και την πολυπραγμοσύνη της έναν απολογισμό σ' αυτή την καμπή του χρόνου, όμως ο ίδιος με την συνεχή καλλιτεχνική του δραστηριότητα δηλώνει παρών στο σύγχρονο μουσικό τοπίο συνεχίζοντας με συνέπεια να παρουσιάζει σημαντικές δημιουργίες. Με τη νέα του δισκογραφική δουλειά δηλώνει «Οι φίλοι μου είμαι εγώ» κι ερμηνεύει τραγούδια που έγραψαν γι' αυτόν όλοι οι φίλοι του καλλιτέχνες: ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο Φίλιππος Πλιάτσικας, ο Νίκος Ζούδιαρης, ο Γιάννης Σπάθας, ο Δημήτρης Μπαρμπαγάλας, η Λίνα Δημοπούλου, η Ίριδα Λουκά, ο Σταμάτης Χατζηευσταθίου και ο Νίκος Ζούδιαρης. Όσο για τις ζωντανές του εμφανίσεις ο Διονύσης Τσακνής ανταμώνει τους φίλους και θαυμαστές του στη νέα «Αρχιτεκτονική» και παρουσιάζει ένα πρόγραμμα γεμάτο με τα γνωστά του τραγούδια, αγαπημένες διασκευές αλλά και κομμάτια από το νέο του άλμπουμ, με τη Φιόνα Τζαβάρα και τον Αποστόλη Ψυχράμη να συνδράμουν επί σκηνής. Με αφορμή τη νέα του δισκογραφική δουλειά και τις ζωντανές του εμφανίσεις ο Διονύσης Τσακνής μιλάει στο «Ως3» για τη μέχρι σήμερα καλλιτεχνική του διαδρομή, τους σημαντικούς σταθμούς και τις συνεργασίες του, εκφράζει τις προσδοκίες του για το μέλλον του ελληνικού τραγουδιού και χρωματίζει τα λόγια του με σχόλια για τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία.
 
Έχετε να επιδείξετε πλήθος συνεργασιών με σημαντικούς συνθέτες και στιχουργούς. Πόσο σημαντικές υπήρξαν αυτές οι συνεργασίες και εμπειρίες για την καλλιτεχνική σας διαδρομή;
Όχι τόσο με συνθέτες και στιχουργούς, όσο με τραγουδιστές. Επειδή έχω τις πιο πάνω ιδιότητες κι εγώ, η συνεργασία μου μαζί τους μέχρι αυτό το CD τουλάχιστον, ήταν πιο ιδιαίτερες και για πιο ειδικούς λόγους. Πρώτη φορά εμφανίζομαι ως ερμηνευτής τραγουδιών συναδέλφων, αλλά πίστεψέ με, είχε ενδιαφέρον. Θα ξεχώριζα βέβαια τη συνεργασία μου με τον Μίκη Θεοδωράκη και την εμπιστοσύνη που μού έδειξε, αναθέτοντάς μου να μελοποιήσω ήδη μελοποιημένα απ' αυτόν ποιήματά του.
Την καλλιτεχνική σας πορεία σημάδεψε η δωδεκάχρονη συνεργασία με το Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Τι σας έχει μείνει ως ανάμνηση από αυτή τη συνεργασία;
Τα καλύτερα. Γι' αυτό και είμαστε ακόμα και θα είμαστε πραγματικοί φίλοι. Το ουσιαστικότερο πάντως, ήταν η παντελής έλλειψη ανταγωνισμού στη σχέση μας, τόσο στη ζωή, όσο και στη σκηνή. Γι' αυτό υπήρχε μια υγεία στη συνεργασία μας και γι' αυτό άλλωστε κράτησε 12 χρόνια και μπορεί να αντέξει ακόμα.
To 1989 γράφατε «Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον...». Απέναντι σε τι «γυρίζετε» τις πλάτες σήμερα...;
Για τα ίδια πράγματα δυστυχώς. Δε νομίζω πως άλλαξαν τόσο πολύ οι συνθήκες από τότε που αισθάνθηκα την ανάγκη -από θυμό έστω- να γράψω αυτό το τραγούδι. Θα μπορούσα να προσθέσω πως, δυστυχώς το τραγούδι αυτό, είναι ακόμα επίκαιρο.
Είστε ένας έντονα πολιτικοποιημένος άνθρωπος και καλλιτέχνης, ένας ενεργός πολίτης, και είναι συχνά έντονη στα λεγόμενά σας, στα κείμενα και τα τραγούδια σας μια κριτική στάση απέναντι σε κοινωνικά φαινόμενα και πολιτικές. Πως επηρέασε και πως επηρεάζει αυτή η στάση ζωής την καλλιτεχνική σας πορεία;
Είμαι όντως χρεωμένος ή πιστωμένος -αν θέλετε- με αυτή την ιδιότητα του ενεργού πολίτη και πολιτικοποιημένου καλλιτέχνη και καθόλου δεν μετανιώνω γι' αυτό. Είναι προφανές, πως κάποιους ενοχλεί αυτή μου η στάση. Ποτέ δεν υπήρξα κρατικοδίαιτος ούτε και ευνοημένος από επιχορηγήσεις και φιλίες υψηλά ισταμένων. Κατά καιρούς, δέχτηκα και επιθέσεις από κομματικά εγκάθετα παπαγαλάκια της δημοσιογραφίας. Λοιδορήθηκα και αμφισβητήθηκαν οι προθέσεις μου. Πέρα βρέχει. Κοιμάμαι ήσυχος και εξακολουθώ να δίνω το στίγμα μου στα μουσικά πράγματα. Κέρδισα την εκτίμηση ενός σκεπτόμενου ακροατηρίου και αυτό, μού αρκεί.
Πιστεύετε ότι υπάρχει μέλλον για το πολιτικό και κοινωνικό τραγούδι στη χώρα μας;
Μόνο τέτοιο μέλλον βλέπω να υπάρχει. Ήδη η σάχλα υποχωρεί και οι νέοι άνθρωποι κυρίως, αναζητούν κάτι διαφορετικό σε όλα τα πεδία της τέχνης. Δεν είναι κάτι που τα αποτελέσματά του θα φανούν άμεσα, αλλά η τάση των πραγμάτων προς τα 'κει οδηγεί.
Ο τελευταίος σας δίσκος «Οι φίλοι μου είμαι εγώ» είναι ένας πολυσυλλεκτικός δίσκος, ένας δίσκος με τραγούδια που έγραψαν για εσάς καλλιτέχνες-φίλοι σας, ενώ έχει μελοποιηθεί ένα ποίημα του Francoise Villon σε μουσική του Νίκου Ζούδιαρη. Πείτε μας λίγα λόγια γι' αυτή την τελευταία σας δισκογραφική δουλειά...
Το είδα σαν παιχνίδι. Σαν μια διαδικασία που θα με ξεκούραζε απ' το άγχος του γραψίματος στίχων και μουσικής για κάποια κομμάτια που απαιτούνται για ένα CD. Τα δύο χρόνια που μεσολάβησαν απ' την τελευταία μου δουλειά «Τι γυρεύεις στον ύπνο μου πατέρα», είχα μια έντονη συνθετική δραστηριότητα (στο χώρο της θεατρικής κυρίως μουσικής) και αισθανόμουνα περίπου πως έχω «αδειάσει».
Σε αυτό το δίσκο επιλέγετε κυρίως το ρόλο του ερμηνευτή, έχετε επιδείξει όμως σημαντικό έργο και με τις ιδιότητες του συνθέτη και του στιχουργού. Πως θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας και σε ποια ιδιότητα κλίνετε περισσότερο από την άποψη των καλλιτεχνικών σας ικανοτήτων αλλά και των προτιμήσεών σας...
Το τι αισθάνομαι για τον εαυτό μου είναι σαφές. Ο όγκος της δουλειάς μου άλλωστε, το αποδεικνύει Αισθάνθηκα όμως την ανάγκη, να ξεκουράσω το συνθέτη και στιχουργό μέσα μου. Έπειτα πάλι, γι' αυτό είναι οι φίλοι. Άσε που κατά τη γνώμη κάποιων, τα καταφέρνω στην ερμηνεία καλύτερα. Ειδικά στα live. Το δοκίμασα λοιπόν και πέρασα υπέροχα.


Τραγούδι: Ώρες σιωπής - Διονύσης Τσακνής
Ακούστε...
Διάρκεια: 04:35 - (1.075KB)
Στίχοι: Διονύσης Τσακνής
Μουσική: Διουνύσης Τσακνής - Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Τσακνής

Η διαδικασία της καλλιτεχνικής σας δημιουργίας βασίζεται κυρίως στην έμπνευση ή λειτουργείτε πιο επαγγελματικά, με την έννοια ότι περιορίζεστε μέσα σε κάποια χρονικά περιθώρια στα οποία είστε υποχρεωμένος να συγκεντρωθείτε και να παράγετε στίχους και μουσικές ανεξάρτητα εάν είναι μια γόνιμη δημιουργικά περίοδος για εσάς;
Εξαρτάται. Όταν κάποιος σκηνοθέτης, μού παραγγέλνει μια μουσική για μια παράσταση, έχω δεν έχω όρεξη να γράψω, οφείλω να την αποκτήσω. Και για να παραφράσω κάτι που λένε οι Γάλλοι, «η όρεξη έρχεται τρώγοντας» θα έλεγα πως η όρεξη έρχεται δουλεύοντας. Υπό την έννοια αυτή, δεν απορρίπτω -το αντίθετο θα έλεγα- τον επαγγελματισμό. Απ' την άλλη, «αθέτησα» τη συμβατική μου υποχρέωση καθυστερώντας την έκδοση αυτής της δουλειάς, για ενάμιση χρόνο. Εφ' όσον δεν είχα κάτι να δώσω, κανένα συμβόλαιο δεν θα με ανάγκαζε να γράψω, αφού δεν ήμουν έτοιμος. Αυτά είναι λυμένα πράγματα σε ό,τι με αφορά.
Στίχος ή μουσική; Που δίνετε μεγαλύτερη έμφαση ως δημιουργός αλλά και ως ακροατής άλλων τραγουδιών;
Και στα δύο. Και πως θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Το γεγονός πως στο τέλος, κάποιο απ' τα δυο μπορεί να υπερτερεί, δεν σημαίνει πως ο δημιουργός έχει την πρόθεση να δώσει μεγαλύτερο βάρος στο ένα ή στο άλλο. Πάντως ένα αρμονικό πάντρεμα των δύο στοιχείων που συνθέτουν ένα τραγούδι, είναι δώρο της έμπνευσης στο δημιουργό και κατ' επέκταση στο κοινό εκ μέρους του.
Γενικότερα, ποια είναι η άποψή σας για τη σημερινή κατάσταση στο χώρο της μουσικής βιομηχανίας και εάν η νέα γενιά καλλιτεχνών που σας διαδέχεται σας δημιουργεί προσδοκίες για ένα καλύτερο μέλλον για το ελληνικό τραγούδι.
Αρχίζω απ' το τελευταίο. Η μουσική, ή καλύτερα η τραγουδοποιία στη χώρα μας λειτούργησε και θα λειτουργεί με τη μορφή της σκυταλοδρομίας. Πάντα θα υπάρχουν συνέχεια, αμφισβήτηση ή ανατροπές. Κάθε γενιά οφείλει να βάλει τη σφραγίδα της και εκεί βρίσκεται η ομορφιά αυτής της διαδοχής. Ήδη ακούω ενδιαφέροντα πράγματα και νέες μορφές έκφρασης. Μακριά από μένα η γεροντοκορίστικη αντιμετώπιση του καινούριου. Όσο για τη μουσική βιομηχανία των πολυεθνικών έχει πεθάνει προ πολλού, μόνο που δεν το ξέρει και περιφέρεται (αλήθεια για πόσο ακόμα;) σα ζόμπι ανάμεσά μας...


Τραγούδι: Το πιο μεγάλο ψέμα - Διονύσης Τσακνής
Ακούστε...
Διάρκεια: 04:06 - (930KB)
Στίχοι: Διονύσης Τσακνής
Μουσική: Διουνύσης Τσακνής - Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Τσακνής

Αφιέρωμα/ Συνέντευξη Λόγια στο χαρτί Εργογραφία Βιογραφικό Video

ΛΟΓΙΑ ΣΤΟ ΧΑΡΤΙ


Τραγούδι: Αστεράκι - Διονύσης Τσακνής
Ακούστε...
Διάρκεια: 03:35 - (1.048KB)
Στίχοι: Διονύσης Τσακνής
Μουσική: Διουνύσης Τσακνής - Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Τσακνής

ΟΤΑΝ ΣΒΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΩΤΑ...
Του Διονύση Τσακνή

Είναι γνωστή η ιδιομορφία του επαγγέλματός μας. Η τέχνη και γενικά, η δημιουργία είναι συνυφασμένη με δρόμους μοναχικούς. Σπάνια, ένα έργο τέχνης, δεν είναι έργο ενός. Σκέψου έναν πίνακα ζωγραφικής, ένα γλυπτό, ένα ποίημα, ή ένα διήγημα. Δύσκολο, ως αδύνατο να μοιραστεί κάποιος τη σύλληψη της ιδέας και την υλοποίηση της, από κοινού με άλλους.
Όχι πως στο απώτερο ή πρόσφατο παρελθόν δεν είχαμε παραδείγματα περί του αντιθέτου, αλλά σχεδόν κανένα μνημειώδες έργο δεν έχει δύο υπογραφές. Ακόμα και σε αυτές τις σπάνιες περιπτώσεις, (Ικτίνος, Καλλικράτης) οι αρμοδιότητες, ήταν σαφώς μοιρασμένες και προκαθορισμένες εξ' αρχής, πράγμα που όχι μόνον δεν αναιρεί, αλλά ενισχύει θα έλεγα, την αρχική διαπίστωση.
Αυτό, εξηγεί ως ένα βαθμό και την αποκοπή μας από τον στενό περίγυρο του σιναφιού και την επιλογή μοναχικών δρόμων, στην ίδια τη ζωή. Δύσκολα συναντάς φιλίες ανθρώπων που τους συνδέει η ίδια επαγγελματική ιδιότητα. Πολλώ μάλλον στην τέχνη, όπου οι κανόνες του παιχνιδιού, που ειρήσθω εν παρόδω, άλλοι έθεσαν για λογαριασμό των δημιουργών, ορίζουν εξ αρχής τον ανταγωνισμό ως πρωτεύον.
Παγιδευμένοι σ' αυτή τη λογική, δείχνουμε να αδιαφορούμε για το κοινό -καλώς εννοούμενο- επαγγελματικό συμφέρον, για την ανάγκη στοιχειώδους προστασίας του έργου μας, για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας στην υγεία και την ασφάλιση, ενώ παράλληλα, αφήνουμε χώρο και επιτρέπουμε τον πλουτισμό τρίτων σε βάρος μας, τον έλεγχο της συμπεριφοράς ή των κινήσεών μας και το χειρότερο, εμπιστευόμαστε τη διαχείριση του όποιου τάλαντου διαθέτουμε, σε ανθρώπους αμφιβόλου ποιότητας ή προσόντων.
Εποχές δόξας, όλοι γνωρίσαμε ή θα γνωρίσουμε. Εποχές επιτυχιών, το ίδιο. Δεν ξέρω πόσοι από μας είμαστε έτοιμοι για την αφάνεια ή την αποτυχία, αλλά ένα είναι σίγουρο: Θα μας επισκεφτούν κι αυτές όπως οι πρώτες.
Το έργο που θα αφήσουμε (αν επιτρέψει ο χρόνος κάτι τέτοιο) θα κριθεί από άλλους, μεταγενέστερους. Εμείς, καλό είναι να σκεφτούμε το πώς μπορούμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια, (με ό,τι σημαίνει ο όρος) τώρα και στο μέλλον και κάτι τέτοιο, καιρός είναι, να αρχίσουμε επιτέλους να το συζητάμε. Καλοί είναι και οι χρυσοί δίσκοι και τα βραβεία και οι γεμάτες αίθουσες, αλλά καλύτερο από όλα είναι ένα αξιοπρεπές αύριο, όταν τα φώτα θα έχουν σβήσει.
Βλέπεις γνωρίζω (όπως κι εσύ άλλωστε) αρκετούς συναδέλφους, που εκλιπαρούν για μια τιμητική καλλιτεχνική σύνταξη και ζουν(;) μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
(Από τα Λόγια στο Χαρτί του Ως3).


TAKE THE MONEY AND RUN
Του Διονύση Τσακνή

Με αφορμή το σάλο που ξέσπασε αναφορικά με τους χρηματισμούς, τις δωροδοκίες και τα ρέστα, θυμήθηκα ένα παλιό ανέκδοτο με κάποιον κακομοίρη, που όταν έμαθε πως σε κάθε ενήλικα άνδρα αντιστοιχούν τρεις γυναίκες, έψαχνε να βρει ποιος γνωστός του είχε έξι μια και αυτός δεν είχε καμία. Έτσι συμβαίνει και με 'μένα. Δεν ρωτάω ποιος τα παίρνει, γιατί αν ισχύει πως χρηματίζεται ένας στους δύο, τότε αφού εγώ δεν επιδίδομαι στο σπορ της αγοραπω-λησίας, πρέπει να ζητήσω εξηγήσεις τουλάχιστον απ' τη γυναίκα μου.
Τελικώς, πού τα παίρνουν ρε παιδιά; Ποιος τα δίνει και πόσα για να 'χουμε το καλό ερώτημα; Πώς διαμορφώνονται οι ταρίφες, από ποιους και με ποιον τρόπο ολοκληρώνεται η διαδικασία. Είναι εν τέλει τόσο απλό όπως μας το περιέγραψε ο εθνικός μας Μάκης σε κάποιο τηλεοπτικό παράθυρο, ή μήπως υπάρχουν κάποιοι κανόνες, κάποιο τακτ, κάποιο fair play βρε αδερφέ στην όλη υπόθεση; Ή μήπως πάλι, η θέα και μόνον του χρήματος αφοπλίζει τους πάντες, οπότε αντίο κώδικες και καλοί τρόποι; Και απ' την άλλη, για ποιους κώδικες και καλούς τρόπους μιλάμε, όταν εξ' ορισμού ο χρηματισμός, εμπεριέχει τον εξευτελισμό αμφοτέρων των μερών.
Και τονίζω αυτό το τελευταίο, διότι ως γνωστόν η λέξη δωροδοκία δεν πάει ποτέ μόνη της. Απαιτεί και την αντίστοιχή της την δωροληψία, αν με εννοείς φίλε αναγνώστη. Και ενώ η δικαστική εξουσία τηρώντας το νόμο, τιμωρεί αμφότερους τους εμπλεκόμενους, στη συνείδηση του κόσμου, μόνον ο χρηματιζόμενος στιγματίζεται, ενώ ο άλλος που χρηματίζει, συμμετέχοντας στον εκμαυλισμό συνειδήσεων, θεωρείται ξύπνιος, καπάτσος και προπάντων άνθρωπος που λύνει απλά και πρακτικά όλες τις εκκρεμείς του υποθέσεις, αποφεύγοντας ταλαιπωρίες, χρονοτριβή και μπελάδες. Ένα φακελάκι, μια επιταγή, ένα "δωράκι" στη γλώσσα της πιάτσας και ξεμπέρδεψε.
Σ' αυτές τις περιπτώσεις, συνήθως δεν υπάρχουν ούτε αποδείξεις ούτε μάρτυρες. Και αν μετά από κάποιο διάστημα, κάτι αποκαλυφθεί, οι πάντες διαρρη-γνύουν τα ιμάτιά τους πως ουδεμία σχέση έχουν με το αντικείμενο. Αν υπάρ-χουν κάποιες ενδείξεις, αξιολογούνται από τα δικαστήρια, αν φυσικά η υπόθεση πάρει την δικαστική οδό και δεν μπει οριστικά στο αρχείο.
Γι' αυτό σου λεω. Ψάξε δίπλα σου, γιατί αν εσύ δεν τα παίρνεις, ή δωροδοκείται ο διπλανός σου ή συμμετέχεις κι' εσύ, με την ιδιότητα του "χορηγού", στο σύγχρονο εθνικό μας σπορ.
(Από τα Λόγια στο Χαρτί του Ως3).


ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΙΚΡΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ
Του Διονύση Τσακνή

Προσπαθώ τούτες τις γιορτινές μέρες να σκεφτώ τον εαυτό μου μικρό. Να θυμηθώ στιγμές της αθωότητας, να φέρω στη μνήμη πρόσωπα αγαπημένα, αδιάφορα, ακόμα και μισητά (γιατί όχι), να αναπολήσω όμορφες αλλά και άχαρες πλευρές ενός γιορτασμού, άλλοτε καλοδεχούμενου και αναμενόμενου και άλλοτε καταναγκαστικού.
Προσπαθώ -ξέροντας ότι κάτι τέτοιο είναι περίπου αδύνατο- να δω με τα μάτια των παιδικών μου χρόνων το παρελθόν, σαν να μην πέρασε ούτε ένας μήνας από 'κείνη την εποχή και να αρθρώσω απορίες βάζοντάς τες στο στόμα των παιδιών μου. Και μετά, άντε να βρω και απαντήσεις πειστικές, όχι για κείνα πλέον, αλλά κυρίως για μένα τον ίδιο.
Προσπαθώ, επίσης, να οδηγήσω τη σκέψη σε πιο απλά πράγματα και να θυμηθώ τι περίμενα, τι ρωτούσα, τι με ευχαριστούσε ή τι με βάραινε, πότε οι γιορτές επιδρούσαν ευεργετικά πάνω μου και πότε όχι, αλλά τέτοιες απαντήσεις, θαρρώ, πως μόνο σ' έναν ψυχίατρο θα ήταν ίσως χρήσιμες.
Απ' την άλλη πάλι, σκέφτομαι πως απ' ό,τι συζητούσαμε με τους φίλους στις παρέες ή στη γειτονιά, (και αυτό το θυμάμαι καλά), λίγο πολύ τα ίδια περίπου μας απασχολούσαν. Ιδιαίτερα εμάς τα παιδιά της επαρχίας, γιατί όσο και να θέλουνε κάποιοι να ισχυριστούν το αντίθετο, ήμασταν διαφορετικά -σχεδόν σε όλα- από τους πρωτευουσιάνους. Σήμερα, η "ευεργετική" επίδραση του Play station, της Μπάρμπι, και των Πόκεμον, (μέσω τηλεόρασης φυσικά) μειώνουν -έως και εξαφανίζουν- τις διαφορές ανάμεσα στα παιδιά της Αθήνας και της επαρχίας.
Και τα έθιμα ακόμα, ως πράξεις επαναλαμβανόμενες που έχουν βιωματικό χαρακτήρα, μετατρέπονται σε οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό που πράγματι είναι ή πρέπει να είναι. Ο δε τρόπος προβολής τους απ' τα Μέσα, στοχεύει κατευθείαν στο να πάρουν χαρακτήρα μόδας.
Έτσι, όσο ακραίο και αν φαίνεται, στις μέρες μας το όλο κλίμα των γιορτών εξοστρακίζει τις απορίες ή στην καλύτερη των περιπτώσεων τις περιορίζει στο ελάχιστο. Όλα είναι αναμενόμενα και δεδομένα.
Κι εκείνο που μας θυμίζει ότι το φέτος είναι διαφορετικό από πέρσι, δεν είναι τίποτε άλλο από τις διαφημίσεις παιδικών παιχνιδιών. Τα Χριστούγεννα του 2009, για παράδειγμα, είναι συνυφασμένα με την τηλεοπτική αθλιότητα των καιρών μας.  Ό,τι έχει να κάνει, δηλαδή, με την προσομοίωση του "Μεγάλου αδελφού" και τη μόδα τάχα της πληροφορικής.
Με δυο λόγια, όπως θα 'λεγε και κάποιος φίλος μου απ' τη Σαλονίκη WWW.skoupidia.com
(Από τα Λόγια στο Χαρτί του Ως3).


ΔΕ ΜΑΣ ΤΑ ΛΕΤΕ ΚΑΛΑ
...ΚΥΡΙΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Του Διονύση Τσακνή

Είναι κάποια πράγματα στην πολιτική, που όχι απλά δεν μπορώ, αλλά αρνούμαι να καταλάβω. Φαίνεται πως το αυτονόητο πήγε περίπατο, παίρνοντας μαζί του και τη λογική. Για την ηθική δεν μιλάω, μια και μας άφησε χρόνους, εδώ και πολύ καιρό.
Ειλικρινά, δεν πρόκειται να αναφερθώ στα εσωτερικά προβλήματα που έφερε η ήττα στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πρόβλημα και καθήκον ίσως, των μελών και των φίλων του συγκεκριμένου κόμματος, είναι να αναζητήσουν τα αίτια που είχαν σαν αποτέλεσμα την εκλογική συρρίκνωση.
Και το πρόβλημα επίσης της ηγεσίας, ευχής έργον είναι να το λύσουν, τα ίδια τα μέλη και να μην επιτρέψουν σε άλλους, να είναι ρυθμιστές.
Ό,τι συζητείται-ακόμα και δημόσια- θα μπορούσε να μη με αφορά, πλην όσων αναφέρονται στις κυβερνητικές επιλογές του κόμματος και στον τρόπο που τα στελέχη έδρασαν ή πολιτεύτηκαν κατά τη διάρκεια της θητείας τους.
Εκεί, το ζήτημα, παύει να είναι εσωτερικό. Μας αφορά όλους.
Στην πρόσφατη σύνοδο του Εθνικού Συμβουλίου του Πασόκ, η πρώην υπουργός κυρία Βάσω Παπανδρέου, είπε, πως αρνείται να βρίσκεται στο ίδιο κόμμα με αυτούς που κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής τους θητείας, πλούτισαν.
Και αντί να πέσει η αίθουσα, απ' την απαίτηση όλων να δώσει ονόματα και διευθύνσεις και ακολούθως να τα παραδώσει στον εισαγγελέα, το περιεχόμενο της ομιλίας της, θεωρήθηκε ως μια γενναία τάχα απόπειρα κάθαρσης και ετεροκαθορισμού, απέναντι στην διαφθορά.
Ας δούμε όμως λίγο, πίσω απ' τα λόγια...
Αρνούμαι να είμαι στο ίδιο κόμμα με τους κλέφτες, σημαίνει πριν και πάνω απ' όλα, πως εγώ δεν είμαι κλέφτης ούτε και διεφθαρμένος. Αυτή όμως είναι μια αξιωματική τοποθέτηση, ενώ θα έπρεπε να έχει θέση θεωρήματος που χρήζει αποδείξεως και όπερ έδει δείξαι που λέμε και στα μαθηματικά.
Αλλά και εάν κάτι τέτοιο μπορούσε η κυρία Βουλευτής να το αποδείξει, πως η ίδια, δηλαδή, έγινε για παράδειγμα φτωχότερη το χρονικό διάστημα της πολιτικής της διαδρομής, θα έπρεπε ακολούθως, να ονομάσει ποιους εννοεί, διότι αλλιώς το κάθε πρώην κυβερνητικό στέλεχος του Πασόκ, είναι εν δυνάμει, πρώην κλέφτης.
Εάν όμως και παρ' όλες αυτές τις ηχηρές καταγγελίες, η κυρία Παπανδρέου, παραμείνει στο κόμμα της, τότε δύο πράγματα θα μπορούσαν να ισχύουν.
Το πρώτον, ότι έγινε σιωπηρή κάθαρση (διότι δημόσια ούτε έγινε, ούτε κατά τα φαινόμενα θα γίνει) και το δεύτερο, ότι ενώ δεν έγινε κάθαρση, οι κλέφτες έπαψαν να την ενοχλούν. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει για την κυρία Παπανδρέου, εκτός απ' αυτόν της εξόδου. Αλλά και αυτό αν πράξει, τίποτα δεν την απαλλάσσει απ' την υποχρέωση να παραδώσει τα στοιχεία που έχει-αν έχει- στον εισαγγελέα...
(Από τα Λόγια στο Χαρτί του Ως3).


Απέναντι στο χρόνο
Διονύσης Τσακνής
Εκδόσεις Ιανός

Πρόκειται για τη μουσική διαδρομή του γνωστού τραγουδοποιού βήμα-βήμα έως σήμερα. Στέκεται στους σημαντικότερους σταθμούς της πορείας του, σχολιάζει, κρίνει, αποκαλύπτει, εκτίθεται. Μιλά σε πρώτο πρόσωπο για πρόσωπα, σχέσεις, συνεργασίες που σημάδεψαν τη διαδρομή του, δοκιμάστηκαν από το χρόνο, άντεξαν. "Παραδίδει", ειδικά γι' αυτήν την έκδοση, "το προσωπικό του ημερολόγιο σε δημόσια θέα!"
Ακόμη το βιβλίο περιλαμβάνει τους στίχους του Διονύση Τσακνή από τον πρώτο του δίσκο "Η μπαλάντα του ταξιδιώτη" (1982) έως τον τελευταίο "Γαλάζιο φόρεμα" που γράφτηκαν για τις ανάγκες αυτής της έκδοσης, καθώς και πλούσιο φωτογραφικό υλικό διακεκριμένων φωτογράφων ενώ στο τέλος του βιβλίου συγκεντρώνονται οι αφίσες του δρόμου καθώς και η εργογραφία του δημιουργού (1982-2006).
Το σημαντικότερο όλων, η έκδοση περιέχει CD με ανέκδοτα θεατρικά τραγούδια, από τις συνεργασίες του Διονύση Τσακνή με σημαντικές προσωπικότητες του ελληνικού θεάτρου και τραγουδιού.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Καρδίτσα. Σπούδασα οικονομικές επιστήμες και μουσική και απ' ό,τι φαίνεται μάλλον με κέρδισε η δεύτερη. Για δύο χρόνια δίδαξα θεωρητικά της μουσικής στο δημοτικό ωδείο της πόλης μου. Έχω εκδώσει 22 δίσκους και 2 CD singles, έγραψα μουσική για πολλές θεατρικές παραστάσεις, τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές ταινίες. Το 1996 έκανα την πρώτη μου απόπειρα στο χώρο του βιβλίου, εκδίδοντας ένα διήγημα με τον τίτλο ΥΠΟ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ και από την ίδια χρονιά συνεργάζομαι ως αρθρογράφος στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία. Έχω αποσπάσει τρία βραβεία για τη μουσική μου (δύο για το θέατρο και ένα για το τραγούδι) και έχω συνεργαστεί με σπουδαίους συναδέλφους μου, συνθέτες και στιχουργούς, αναμένοντας όπως πάντα καινούριες συνεργασίες, ενώ τραγούδια μου, έχουν τραγουδηθεί από άξιους και δημοφιλείς τραγουδιστές, τραγουδίστριες και ηθοποιούς. Ελπίζω η παρέα να μεγαλώσει. Δ.Τ.

 




Αφιέρωμα/ Συνέντευξη Λόγια στο χαρτί Εργογραφία Βιογραφικό Video

Εργογραφία

Δισκογραφία

- 1982 Η Μπαλάντα του Ταξιδιώτη (Ανεξάρτητη παραγωγή)
- 1986 Καλή Ακρόαση (ΜΙΝΟS)
- 1987 Το Τρίτο Μάτι (ΜΙΝΟS)
- 1989 Φταίνε τα Τραγούδια (Ακτή)
- 1990 Φώτα Παρακαλώ (Ακτή)
- 1991 Αλήτης Καιρός (Ακτή)
- 1992 Ο Μπαλαμός (Ακτή)
- 1993 Ή Ταν ή Επί Τας (Ακτή)
- 1994 Το Φάντασμα από το Παρελθόν (Ακτή)
- 1994 Η Νύχτα θα το Πει (live) (ΕΜΙ)
- 1995 Το Τελευταίο Αντίο (Ακτή)
- 1996 Φτιάξε Καρδιά μου το Δικό σου Παραμύθι (Ακτή)
- 1997 The (X) Κλυνν Files Ανάποδα (Ακτή)
- 1997 Business στα Βαλκάνια (Ακτή)
- 1998 Χωρικά Ύδατα (Ακτή)
- 1999 Με την Πλάτη στον Τοίχο (Ακτή)
- 2000 Παίζοντας με Δυο Ορχήστρες
- 2001 Ένας Χειμώνας για Δύο
- 2001 Τα Τραγούδια Μου
- 2002 Αριστοφάνη Αχαρνής
- 2002 Γέφυρες
- 2003 Μια Ζωή Αλλού
- 2004 Χρειάζεται ένα Θαύμα Εδώ
- 2006 Γαλάζιο Φόρεμα
- 2007 Τι Γυρεύεις στον Ύπνο μου, Πατέρα (LEGEND)
- 2009 Οι φίλοι μου είμαι εγώ (LEGEND)

Συμμετοχές

- 1991 Μαθήματα Πατριδογνωσίας (Lyra)
- 1993 Κάτω απ' την Ακρόπολη (RCA)
- 1997 Τίποτα δεν Χαρίζεται (Fontana)
- 1997 Το Ξενοδοχείο (Mercury)
- 1997 Ψάξε στ' Όνειρο μας (ΜΙΝΟS)
- 2001 Δούρειος Ίππος
- 2000 Η συναυλία (live) (ΕΜΙ)
- 2000 Apurimac, Χωρίς σύνορα
- 2000 Vengo (Original Soundtrack)(Warner Brothers Records)
- 2002 Μάνος Λοΐζος-20 χρόνια μετά...
- 2003 Της Πόλης Ξωτικό (ΕΜΙ)
- 2003 Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Εσείς, οι φίλοι μου κι εγώ (ΕΜΙ)
- 2003 Απόστολος Μπουλασίκης, Της πόλης ξωτικό
- 2004 Yasmin Levy: La Juderia - Naci en Alamo (Dionysis Tsaknis/Gritos de Guerra)
- 2005 Δες τι λαμπρό φεγγάρι (Eros Music)
- 2005 Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Αλκυονίδες Μέρες
- 2006 Φίλιππος Πλιάτσικας, Ταξιδεύοντας με Άλλο Ήχο
- 2006 Γιάννης Χαρούλης, Χειμωνανθός
- 2006 Γιάννης Κούτρας, Χωρίς Βαλίτσα και παλτό (ΕΜΙ)


 




Αφιέρωμα/ Συνέντευξη Λόγια στο χαρτί Εργογραφία Βιογραφικό Video

Bιογραφικό

Διονύσης Τσακνής

Γεννήθηκε στην Καρδίτσα στις 12 Οκτωβρίου του 1954, όπου και μεγάλωσε. Πήγε στην Αθήνα όπου σπούδασε οικονομικές επιστήμες και μουσική. Κατόπιν, για δύο χρόνια βρέθηκε και πάλι στην Καρδίτσα όπου δίδασκε θεωρητικά της μουσικής στο δημοτικό ωδείο της πόλης. Η πρώτη δουλειά που κυκλοφόρησε ήταν το 1982 με τίτλο «H Mπαλάντα Του Ταξιδιώτη». Το 1984 κέρδισε το Α' βραβείο θεατρικής μουσικής στο Διαγωνισμό Θεάτρου Ιθάκης και το Β' βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης. Το επόμενο έτος κυκλοφόρησε τον δεύτερο δίσκο του μαζί με τη Σοφία Βόσσου με τίτλο Καλή Ακρόαση. Στη συνέχεια ακολούθησαν οι δίσκοι Τρίτο Μάτι το 1987, Φταίνε Τα Τραγούδια το 1989 και Φώτα Παρακαλώ το 1990.
Συνολικά έχει εκδώσει 22 δίσκους και 2 CD single, έγραψε μουσική για πολλές θεατρικές παραστάσεις, τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές ταινίες. Το 1996 έκανε την πρώτη του απόπειρα στο χώρο του βιβλίου, εκδίδοντας ένα διήγημα με τίτλο Υπό προθεσμία. Επίσης, από εκείνη τη χρονιά συνεργάζεται ως αρθρογράφος στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.
Ο Διονύσης Τσακνής έχει κερδίσει τρία βραβεία για τη μουσική του -δύο για το θέατρο και ένα για το τραγούδι-, ενώ έχει να επιδείξει πλήθος συνεργασιών με σημαντικούς συνθέτες και στιχουργούς. Ξεχωριστής σημασίας είναι η δωδεκάχρονη συνεργασία του με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Συνεργάστηκε επίσης με τον Γιώργο Νταλάρα, τη Δήμητρα Γαλάνη, την Ελένη Τσαλιγοπούλου, τον Λάκη Λαζόπουλο, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Πάνο Κατσιμίχα, τον Ορφέα Περίδη, Σωκράτη Μάλαμα και άλλους. Συνεργάστηκε, επίσης, με τον Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος το 2000 του ανέθεσε την μελοποίηση εκ νέου του έργο του «Ο ήλιος και ο χρόνος»...




 

 


Αφιέρωμα/ Συνέντευξη Λόγια στο χαρτί Εργογραφία Βιογραφικό Video

Video


Διονύσης Τσακνής - Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι


Διονύσης Τσακνής - Θάνος Μικρούτσικος - Νοέμβρης '90


Διονύσης Τσακνής - Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον


Διονύσης Τσακνής - Την πόρτα ανοίγω το βράδυ


 

 



 








Αρχικήiσελίδα

 
Αrtως Radio
  Το Ως3 παρουσιάζει:

Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα