Oι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο
Μάνος Χατζιδάκις
Μελίνα Μερκούρη
Μάνος Λοϊζος
Μίκης Θεοδωράκης
Νίκος Καββαδίας
Γιάννης Ρίτσος
Γιώργος Σεφέρης
Ιάκωβος Καμπανέλλης
Τσε Γκεβάρα
Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι
Νίκος Μπελογιάννης
Άγγελος Σικελιανός
Άρης Βελουχιώτης
Πάμπλο Νερούδα
Ανδρέας Εμπειρίκος
Μπέρτολτ Μπρεχτ
Παύλος Σιδηρόπουλος
Χάρολντ Πίντερ

Μανώλης Αναγνωστάκης

Βλαντίμιρ Λένιν
Μαρία Δημητριάδη

Οδυσσέας Ελύτης

Κώστας Βάρναλης
Κάρολος Κουν
Κώστας Καρυωτάκης
Βασίλης Τσιτσάνης
Νίκος Παπάζογλου
Τζον Λένον
Πάτι Σμιθ
Γεώργιος Καραϊσκάκης
Νίκος Καζαντζάκης
Νίκος Ξυλούρης
Μάνος Ξυδούς
Στρατής Τσίρκας
Φερνάντο Πεσσόα
Νικόλας Άσιμος
Τσαρλς Μπουκόφσκι
Κατερίνα Γώγου


Ειδικά αφιερώματα
Λίνα Νικολακοπούλου
Σταμάτης Κραουνάκης
Κική Δημουλά
Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Διονύσης Τσακνής
Νίκος Εγγονόπουλος
Δημήτρης Χορν
Κωνσταντίνος Καβάφης
Θόδωρος Αγγελόπουλος
Θάνος Μικρούτσικος
Αλέξης Μινωτής
Μίμης Πλέσσας
Χάρις Αλεξίου
Δήμητρα Γαλάνη
Θανάσης Βέγγος
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Σταύρος Ξαρχάκος
Νίκος Γκάτσος
Μάρκος Βαμβακάρης
Γιάννης Τσαρούχης
Κατίνα Παξινού
Μιχάλης Καραγάτσης
Διονύσης Σαββόπουλος
Ελένη Καραϊνδρου
Άντριου Λόιντ Γουέμπερ
Πέδρο Αλμοδόβαρ
Άγαμοι Θύται
Σπείρα Σπείρα
Αγκάθα Κρίστι
Σαλβαντόρ Νταλί
Τζον Μάλκοβιτς
Αντζελίνα Τζολί
Νίνο Ρότα

Aφιέρωμα: Μετάδοση
200 θεατρικών παραστάσεων
από το Ελληνικό και Ξένο Δραματολόγιο




 

 

 

Αφιερώματα  



Δήμητρα Γαλάνη
- Ιανουάριος 2008
(Τελευταία ενημέρωση 12/02/14)

Αφιέρωμα / Συνέντευξη Δισκογραφία Βιογραφικό Video

ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: NATAΣΑ ΞΑΡΧΑΚΟΥ
ΚΕΙΜΕΝΑ: ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΕΤΣΑ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΛΙΛΑ ΣΩΤΗΡΙΟΥ

ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΑΡΗΣ ΔΟΥΚΑΣ



Τραγούδι: Ζω - Δήμητρα Γαλάνη / Marsheaux remix
Ακούστε...
Διάρκεια: 04:02 - (1.408KB)
Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος - Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη



ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ
Με τη δύναμη μιας καταιγίδας...

 «...Όλοι λίγο πολύ κάπου θα 'χουμε πληγωθεί. Όλοι κουβαλάμε ένα μάτσο τραύματα. Όταν μπορείς τα τραύματα σου να τα κάνεις δημιουργία τότε αρχίζεις να τα γιατρεύεις βρίσκοντας έτσι τις απαραίτητες ισορροπίες. Για μένα, ένα από τα στοιχεία που ορίζουν την ευφυία ενός ανθρώπου είναι να καταφέρνει τα τραύματα του να μη τον «καπελώνουν». Ένας δρόμος λοιπόν είναι να τα μεταλλάσσει σε έργο...»

Τραγούδι: Tα χάρτινα - Δήμητρα Γαλάνη / Iμάμ Μπαϊλντί

Ακούστε...

Διάρκεια: 04:18 - (1.009KB)
Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης
Μουσική: Τάκης Σούκας - Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη


Λένε ότι οι άνθρωποι μοιάζουν με τα σπίτια τους. Όσοι διακοσμητές και να περάσουν από πάνω τους, όσα αντικείμενα και να είναι δώρα άλλων, η ατμόσφαιρα, η συνολική αισθητική, είναι υπόθεση προσωπική. Το σπίτι της Δήμητρας Γαλάνη, στο οποίο μας υποδέχτηκε ένα Σάββατο μεσημέρι συνοδευμένη από το χρυσόμαλλο λαμπραντόρ της, ήταν μεγαλόπρεπο με αίσθηση του μέτρου, άριστη αισθητική, χωρίς τίποτα περιττό. Ισορροπημένο και στιβαρό, αλλά ταυτόχρονα ζεστό και οικείο. Όπως η φωνή της. Όπως και η ίδια.

Σαράντα ολόκληρα χρόνια μεσουρανείτε στο μουσικό στερέωμα. Υπάρχει κάποια στιγμή που θεωρείτε εσείς ως την πιο σημαντική της καριέρας σας; Μια στιγμή που να είπατε εδώ θα μπορούσα να σταματήσω;
Αυτό δεν έχει περάσει ποτέ από το μυαλό μου γιατί η μουσική, που ζω και αναπνέω μέσα της, είναι ένας απίστευτος και αστείρευτος θησαυρός. Είναι μια θάλασσα απέραντη, που έχω το προνόμοιο να βουτώ μέσα ολόκληρη, μετά να παίρνω μια μικρή ανάσα και μετά ξανά και ξανά... Αν πραγματικά έχεις αγάπη και ανάγκη τη μουσική δε σταματάς ποτέ και πουθενά. Αυτό σε σχέση με τη τέχνη μου.
Τώρα αυτό που ονομάζετε καριέρα, είναι μια άλλη ιστορία που σαφώς κάποια στιγμή θα έχει ένα τέλος από την ώρα που θα αισθανθώ ότι δεν έχω να κάνω άλλον «διάλογο» με τον κόσμο. Όσο όμως αυτός ο διάλογος συνεχίζεται θα είμαι παρούσα και μάλιστα κάθε φορά ανεβάζοντας τον πήχυ και δοκιμάζοντας πάντα καινούργια πράγματα.
Από την αρχή της πορείας αυτής δεν στεκόμουν ποτέ στα ίδια. Δοκίμαζα τον εαυτό μου, ήμουνα πάντα μέσα, σε σχέση με τις καινούργιες μουσικές τάσεις και τα ρεύματα. Τολμούσα να κάνω αυτό που αγαπάω και που με ενθουσιάζει χωρίς να σκέφτομαι τις όποιες «εμπορικότητες» και τα κυρίαρχα ρεύματα. Ήμουν λοιπόν πάντα σε επαφή με το «καινούργιο» μέσα από το ενστικτό μου και τις εκάστοτε ανάγκες μου έκφρασης. Έτσι, βρισκόμουν πολύ συχνά πιο μπροστά από τα πράγματα γιατί απλά δεν μπορούσα να σταθώ στο ήδη υπάρχον.
Τελική διαπίστωση... Θέλει τόλμη η ζωή. Πρέπει να μπαίνεις με κάποιον «τσαμπουκά» στα πράγματα.

Άρα, για αυτό θα λέγατε ότι είστε περήφανη για την καριέρα σας, γιατί τολμήσατε;
Είμαι περήφανη βασικά για ένα πράγμα. Για αυτή τη ζωντανή σχέση που έχω με τον κόσμο. Είναι μια σχέση βασισμένη στην αλήθεια. Δεν τους έχω πει ψέματα ούτε μια στιγμή, έχω αναγνωρίσει τα λάθη μου, άλλωστε μου τα έχει δείξει ο ίδιος ο κόσμος. Δεν επέτρεψα σε καμία μικρότητα να μπει ανάμεσά μας. Είμαι περήφανη λοιπόν που δεν τους πρόδωσα...

Μιλήσατε προηγουμένως για εμπορικότητα....
Κοίταξε, η εμπορικότητα, δεν είναι κάτι κακό. Έχουμε βάλει ταμπέλες, ότι εμπορικό είναι φτηνιάρικο ή πρόχειρο. Το ζήτημα είναι να πάει το σήμα που εκπέμπει κανείς όσο πιο μακριά γίνεται, αυτό θέλει ένας καλλιτέχνης, δεν θέλει να τραγουδάει για πέντε φίλους. Θα δώσω λοιπόν μουσική τέτοια, που θα σέβεται τη γλώσσα (τον πολιτισμό μου) και την αισθητική του ακροατή. Οι άνθρωποι που με ακούνε είναι σαν και μένα. Δεν κοιτάω να τους παγιδεύσω. Άρα η εμπορικότητα, μέσα από καλά εργαλεία, είναι το ζητούμενο.

Από τα δεκαέξι σας που ξεκινήσατε το τραγούδι, τι έχει αλλάξει σε σας, και σαν άνθρωπο, αλλά και σαν καλλιτέχνη;
Έχω γίνει καλύτερος άνθρωπος μέσα από την τέχνη μου. Κατόρθωσα, ασκώντας την όλα αυτά τα χρόνια, να έχω κάνει βήματα μπροστά και όχι πίσω. Γιατί πολλές φορές όλο αυτό που παίρνουμε από τον κόσμο σαν αναγνώριση είναι τόσο βαρύ και μπορεί να χαντακώσει ανθρώπους, γιατί ξεχνούν την υπόσταση τους, ξεχνούν την ψυχή τους και σταματούν στην όποια εικόνα τους καθρεφτίζει το κοινό...

Οι δικές σας άμυνες απέναντι σε αυτό;
Πρώτον η παιδεία μου, το περιβάλλον που μεγάλωσα. Δεύτερον η τεράστια ανάγκη μου να είμαι μέσα στη μουσική και την ίδια στιγμή η αθωότητά μου σε σχέση με τη μουσική.

Στο καινούριο σας άλμπουμ βλέπουμε παλιά κομμάτια «πειραγμένα». Ομάδα που κερδίζει δεν την αλλάζεις, λένε...
Το ρεμέικ έχει κάποιο λόγο -για να προσθέσεις ή για να υπογραμμίσεις κάτι. Το έργο επίσης, όταν είναι άξιο, έχει ανάγκη από αυτή τη «νέα ανάγνωση». Ο καλλιτέχνης που αντέχει μέσα στα χρόνια είναι ακριβώς αυτό- ότι αισθάνεται τη «γλώσσα» που πρέπει να μιλήσει. Ο κόσμος στην Ελλάδα, όταν έχει αγαπήσει κάτι, θέλει να του ξαναδώσεις αν είναι δυνατόν... το ίδιο. Εγώ πήγαινα πάντα κόντρα σ' αυτό. Πολύ φιλικά και όχι επιθετικά έλεγα ...«για δες κι αυτό ή για δες το και έτσι». Θεωρώ εξαιρετικά πληκτικό να ακούω τον εαυτό μου πάλι και πάλι στα ίδια και στα ίδια, με τον ίδιο τρόπο για τους ευνόητους λόγους της επιτυχίας δια της επανάληψης. Άλλωστε με ενδιαφέρει (και αυτό είναι γνωστό πλέον σε όλους) να είμαι πάντα σε ένα διάλογο με τους νέους ανθρώπους...

Μιλούσα πρόσφατα με κάποιους μουσικούς οι οποίοι υποστήριζαν ότι ο καλλιτέχνης εξυπηρετεί κυρίως την ανάγκη προσωπικής έκφρασης και η επικοινωνία με το κοινό είναι κάτι δευτερεύον. Ποια είναι η δική σας άποψη;
Αυτή είναι νομίζω μια μεγάλη παγίδα. Οι καλλιτέχνες είμαστε άνθρωποι με εμμονές που γυρίζουμε γύρω γύρω από αυτές λίγο ...αυτιστικά θα έλεγα. Έχουμε ανάγκη λοιπόν να «εκτεθούμε» για να λυτρωθούμε. Η έκθεση σε οδηγεί και στο επόμενο βήμα. Αυτά τα περί «παίζουμε μόνο για πάρτη μας» κλπ. με κάνουν λίγο καχύποπτη... Γενικότερα είμαι υπέρ της διάδρασης.

Αυτή η διαλεκτική με το κοινό δεν είναι ίσως και η πιο σημαντική μορφή πολιτικής τέχνης;
Για μένα όλα είναι πολιτική. Άρα ένας βασικός ρόλος του καλλιτέχνη είναι να ανεβάσει και να προχωρήσει τα πράγματα, διότι αυτός μπορεί και βλέπει λίγο πιο μπροστά. Ένας δέκτης στην ουσία είναι, που αισθάνεται τα πράγματα πριν συμβούν, τους δίνει εικόνα, τα σχηματίζει... Είναι φορέας παιδείας ο καλλιτέχνης. Τι πιο πολιτικό από αυτό...

Σας έχει προσεγγίσει ποτέ κάποιο κόμμα;
Στο παρελθόν ναι. Αρνήθηκα και τελείωσε. Κάθε μου κίνηση και πράξη έχει μέσα πολιτική θέση οπότε δεν χρειάζεται να τοποθετηθώ μέσα από κομματικούς μηχανισμους... Σαν δημόσιο πρόσωπο θεωρώ ότι ο λόγος μου είναι πιο αξιόπιστος από τον λόγο μιας κομματικής ντιρεκτίβας. Η σχέση μου με τον κόσμο είναι μια ανοικτή και διάφανη υπόθεση και αυτό δεν το ανταλάσσω με τίποτα. Άσε που η γενιά μου (γενιά της εξουσίας τώρα) είναι απογοητευτική, σχεδόν εγκληματική σε σχέση με αυτό που αφήνει για μέλλον... Τι ντροπή που αισθάνομαι...! Και να φανταστείς ότι είναι η γενιά του Γούντστοκ και του Μάη του 68... Που πήγε όλο αυτό Θεέ μου; ...Μας τσακίσανε τα φράγκα... Αυτό έγινε.

Έχετε τραγουδήσει το «σ' όποιον αρέσουμε για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε». Είναι και στάση ζωής αυτό για σας;
Αν προσέξεις τι λέει ο στίχος της Λίνας από την αρχή του τραγουδιού, ναι, είναι στάση ζωής. Λέει:
«ό,τι μπορώ
για σένα κάνω αυτόν τον καιρό
και παριστάνω με λάθη σωρό,
κάτι γερό, να κρατηθείς.
Ό,τι μπορείς
για μένα κάνε και εσύ να χαρείς,
τα χρόνια πάνε κι ας μείνουμε εμείς
λόγω καρδιάς, λόγω τιμής...»

Απλά μένουμε πάντα στο ρεφραίν που είναι πραγματικά πολύ έντονο. Το τραγούδι μιλάει για τη ανάγκη του να είμαστε μαζί στα δύσκολα και να μη μας τρομάζουν οι διαφορές μας με αυτούς που δεν τις αντιλαμβάνονται. Δεν είναι καθόλου εγωκεντρικό -όπως πολλοί το αντιλαμβάνονται- αυτό το τραγούδι.

Δε δείχνει κάτι αυτό για την κοινωνία μας, το ότι όλοι στεκόμαστε στο «σ» όποιον αρέσουμε»;
Αυτή είναι μια μεγάλη συζήτηση, θα πάρει ώρα, θέλεις να την ανοίξουμε; (γέλια).

Πέντε λεπτάκια...
Ωραία, τότε θα σου πω ότι δεν θα ψηφίζαμε, αν δεν ήταν έτσι τα πράγματα, Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ...

Έχουμε άλλα τέσσερα λεπτά για να μας το αναλύσετε αυτό.
Αυτό που σου είπα είναι ενδεικτικό, αλλά και απόλυτα φοβικό, γιατί στην ουσία, από ανασφάλεια δεν θέλουμε το καινούριο. «Μη μου τους κύκλους τάραττε». Μόνο ότι βολεύει. Ο κόσμος δεν θέλει να δει την αλήθεια. Γιατί η αλήθεια πολλές φορές πονάει. Μας ξεβολεύει. Έχει μεταθέσει λοιπόν το πρόβλημα στα δύο μεγάλα κόμματα για να έχει να λέει ότι για όλα ευθύνονται αυτά, έχει φτιάξει μια πελατιακή σχέση με αυτά και μ' αυτό τον τρόπο έχουμε την ψευδαίσθηση ότι έχουμε κράτος και πορευόμαστε. Αυτοί, άλλο που δε θέλουν βέβαια να μπαινοβγαίνουν στην εξουσία εναλασσόμενοι με ότι ολέθριο σημαίνει αυτό. Και όλα αυτά γιατί σαν λαός δεν θέλουμε να αντικρύσουμε την αλήθεια και γινόμαστε ολοένα και πιο εσωστρεφείς. Και η αλήθεια είναι ότι καταρρέουμε δυστυχώς από όλες τις απόψεις. Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω τι είδους τραύμα είναι αυτό που κουβαλάμε.Τι πληγή είναι αυτή...

Είναι και στην μουσική συντηρητική η ελληνική κοινωνία;
Φανατικά και θανατικά (γέλια).

Έχετε αναγκαστεί πολλές φορές να κάνετε συμβιβασμούς για αυτό το λόγο;
Πολύ λίγους. Και περισσότερο τους έκανα για να δοκιμάσω κάτι σε στιγμές δικής μου σύγχυσης.

Στο σάιτ σας συναντούμε τα «αγαπημένα της Δήμητρας». Μιλήστε μας λίγο για τις μουσικές σας επιρροές.
Στο παλιό σάιτ ήμουν η σούπερ Δήμητρα. Και είχα και το «Δ» το αναρχικό (γέλια). Ακούω τα πάντα. Είμαι ανοιχτή σε όλα τα είδη και τις τάσεις. Όλα αυτά που βλέπετε γύρω είναι μουσική (σ.σ. Δείχνει μια απέραστη σειρά από ράφια) αποθηκεύονται σε σκληρούς δίσκους και έχω κάτι σαν 3 terra μουσική.

Όλοι έχουμε κάποια εικόνα αρνητική, με την οποία αναμετριόμαστε ως αυτό που δεν θέλουμε να είμαστε. Η δική σας;
Αυτό που ήθελα να γίνω έχω γίνει και μη σου φανεί αλαζονικό. Έχω την ευτυχία, -όχι την τύχη γιατί δούλεψα σκληρά γι αυτό- να έχω αγγίξει αυτό που ονειρευόμουν, στα πρώτα μου βηματα, να γίνω σαν προσωπικότητα.

Τι θεωρείτε αλαζονικό στη μουσική;
Το κακό στη χώρα μας είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που αγαπιούνται από τον κόσμο, θεωρούν ότι ο κόσμος ξεκινάει από αυτούς και καταλήγει σε αυτούς. Είναι δυστυχώς η φύση της δουλειάς μας που προξενεί αυτή την «αναπηρία». Έτσι πολλές φορές «ανταγωνίζονται» το ίδιο το έργο και αυτό δημιουργεί μια λάθος αντίληψη για το ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος τους.
Το ζητούμενο δεν είναι να ξεπεραστεί με τη φωνή αυτό που έχει γραφτεί. Το ζητούμενό είναι να ερμηνευτεί όσο γίνεται καλύτερα. Αυτό άλλωστε ξεχωρίζει τον ερμηνευτή από έναν απλό τραγουδιστή. Ένας τραγουδιστής, που κατά τα άλλα μπορεί να έχει εξαίρετη φωνή, έχει τη τάση να τα φέρνει όλα στα μέτρα του. Δεν μπορείς να διακρίνεις το χρώμα ή το νόημα, γιατί το «μπουκώνει» η φωνή του. Ο ερμηνευτής όμως, κάνει μια άλλη δουλειά. Στο τραγούδι ο ιδανικός μουσικός καλείται να βρει τη μουσική που έχει ο λόγος.

Γιατί μας αρέσει η μουσική και δεν μας αρέσει π.χ, αυτό. (χτύπημα χεριού στο τραπέζι).
Μας αρέσει και αυτό γιατί και αυτό ακόμα είναι μουσική. Ο κάθε ήχος που υπάρχει στο περιβάλλον μας, μεταφράζεται σε μουσική. Για αυτό και η μουσική έχει τέτοιο αντίκτυπο σαν τέχνη. Δονεί το σώμα σου και την ψυχή σου. Η μουσική συγκεντρώνει και αναπαράγει τους ήχους του περιβάλλοντος, ακόμα και τον ήχο από την κοιλιά της μάνας σου. Το κουβαλάς σαν μνήμη αυτό. Δεν ξέρω αν υπάρχει πιο πανανθρώπινο πράγμα από αυτό.

Τι είναι για σας η ελευθερία;
Το να μπορείς να δεις την αλήθεια. Γιατί για να δεις την αλήθεια, αυτομάτως είσαι και ισχυρός να την αντιμετωπίσεις. Είσαι γερός, είσαι έτοιμος. Άρα, πιό ευτυχής.

Οι περίοδοι παύσης μεταξύ των δημιουργικών κομματιών της ζωής σας τι περιλαμβάνουν;
Η παύση, γενικά στην τέχνη, αλλά και στη ζωή, είναι η μεγαλύτερη τέχνη. Μπαίνεις σε μία στατική κατάσταση και αντιλαμβάνεσαι. Οι παύσεις είναι εξαιρετικά χρήσιμες και πρέπει να τις επιδιώκουμε. Δίνουμε τότε το δικαίωμα στον εγκέφαλο μας να λειτουργήσει. Θα σου δώσω ένα παράδειγμα. Ο εγκέφαλος ξέρει πολύ καλύτερα από εμάς το σώμα μας. Το σώμα μας πολλές φορές μας «κοροϊδεύει» και έτσι όταν μπαίνεις στα 30 συμπεριφέρεσαι με τη φόρα των 20, στα 40 με τη φόρα των 30 και ούτω καθεξής. Ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι χάνεις την επαφή με το ίδιο σου το σώμα. Πρέπει κάπου εκεί να κάνεις μια παύση για να μπορέσεις να δεις, να αισθανθείς τη καινούρια συνθήκη.
Η μεγαλύτερη παύση στη ζωή μου ήταν αναγκαστική παύση. Είχα ένα ατύχημα, το 1990. Εκεί, τα είδα όλα. «Επέτρεψα» στον εαυτό μου να έχει χρόνο. Έκανα ένα απίστευτο «ριγουάιντ» του τι είχα κάνει μέχρι εκείνη τη στιγμή, και είδα τι δεν έχω κάνει και τι είχα ανάγκη να κάνω. Μετά από εκεί, έγινε το «Χάραμα» και η πορεία αυτή που βλέπεις μέχρι σήμερα. Η ζωή μου είναι δύο περίοδοι. Μπορείς να το δεις και μέσα στη μουσική, ακόμα και ο τρόπος που τραγουδάω άλλαξε. Ήταν εξαιρετικά σημαντικό αυτό.

Μιλήστε μας λίγο για την συνεργασία σας με την Ελένη Τσαλιγοπούλου στο ΒΟΞ.
Με την Ελένη συνεργαστήκαμε για πρώτη φορά στο «Χάραμα» το '93 και μαζί κάναμε το μικρό «θάυμα» εκείνης της περιόδου. Έχω μεγάλη χαρά που ξαναβρισκόμαστε τώρα. Καταρχήν θέλω να σου πω την άποψή μου για την Ελένη Τσαλιγοπούλου, την οποία θεωρώ πάρα πολύ σημαντική τραγουδίστρια. Είναι ερμηνεύτρια με απίστευτες δυνατότητες, με πολύ σημαντική παιδεία, είναι εξαιρετικά ανήσυχη, για αυτό κι έχει αγγίξει όλα τα είδη με μεγάλη τέχνη. Έχω απέναντί μου έναν πραγματικό καλλιτέχνη.
Άλλο μεγάλο ατού για τη συνεργασία μας είναι η ομάδα των μουσικών που συνεργαζόμαστε οι οποίοι είναι νεότατοι και εξαιρετικοί. Μαζί μας οι «ΙΜΑΜ ΜΠΑΪΛΝΤΙ» αυτό το υπέροχο νεανικό έθνικ γκρουπ και ο Μανώλης Καραντίνης. Όλα αυτά θα συμβούν σε ένα χώρο που θα σας εντυπωσιάσει αφάνταστα. Το ΒΟΞ μετατράπηκε από τον Γιώργο Γαβαλά και τον Γιάννη Μουρίκη σε έναν εξαιρετικα λειτουργικό χώρο, ιδανικό για καλλιτέχνες και κοινό. Είναι η πρώτη φορά που δημιουργείται ένας κυκλικός - κυλινδρικός χώρος με τη σκηνή σχεδόν στη μέση. Έχουμε μπει στις πρόβες με μια απίστευτη λαχτάρα να κάνουμε μουσική και να διασκεδάσουμε με τον κόσμο για τον κόσμο.

Στο κλείσιμο της συνέντευξης, η Σούσι είχε αποτελειώσει το κόκαλό της που δημιουργούσε παράσιτα στο κασετοφωνάκι και καθόταν ήσυχη πια. Ίσως το έκανε επίτηδες, για να μας εκδικηθεί που αποσπούσαμε την αφεντικίνα της. «Χρησιμοποιείτε συχνά την έννοια της θάλασσας για να περιγράψετε τη μουσική», παρατήρησε η Νατάσα (Ξαρχάκου). «Δεν το είχα σκεφτεί, έχεις δίκιο», απάντησε η Δήμητρα Γαλάνη. «Ξέρεις, στο σπίτι στο Σούνιο τον πρώτο χρόνο δεν άκουγα καθόλου μουσική, ενώ είμαι ένας άνθρωπος που ζει μέσα στη μουσική, μέρα νύχτα. Άκουγα τη θάλασσα. Πότε θύμωνε, πότε κάλμαρε, άλλαζε συνεχώς. Δεν υπήρχε ωραιότερη μουσική». Χμ...σκέφτηκα. Ίσως αν πρόσθετε κανείς στο φόντο ένα τραγούδι της Δήμητρας Γαλάνη. Αλλά ας αφήσουμε τους μουσικούς πειραματισμούς για αυτούς που ξέρουν...

Τραγούδι: Στερεότυπα - Δήμητρα Γαλάνη

Ακούστε...

Διάρκεια: 05:07 - (1.201KB)
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Χρυσόστομος Μουράτογλου - Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη


 

 





Τραγούδι: Φοβάμαι - Δήμητρα Γαλάνη
Ακούστε...
Διάρκεια: 03:15 - (766KB)
Στίχοι: Λευτέρης Χαψιάδης
Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος - Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη


Αφιέρωμα / Συνέντευξη Δισκογραφία Βιογραφικό Video

Δισκογραφία

- Ένα χαμόγελο (1969)
- Επιστροφή (1970)
- Το ναυτικό μας (1970)
- Η φάτνη (1970)
- Της γης το χρυσάφι (1971)
- Το χέρι του ήλιου (1971)
- Δήμητρα Γαλάνη 1 (1971)
- 4. 5. 3 (1972)
- Η κόκκινη κλωστή (1972)
- Παύλος Μελάς (1972)
- Έχει ο θεός (1973)
- Μέρες αγάπης (1973)
- Δήμητρα Γαλάνη (1973)
- Τα ωραία του Τσιτσάνη (1973)
- Διαδρομή (1973)
- Σταθμός μηδέν (1974)
- Εσύ και εγώ (Ψυχή και σάρκα) (1974)
- Ακολουθία (1974)
- Χρυσός δίσκος (1974)
- Ο κάμπος (1974)
- Τα παιδικά (1974)
- Αποχαιρετισμός (1974)
- Σκοπευτήριο (1975)
- Δροσουλίτες (1975)
- Λεπτομέρειες (1975)
- Αθανασία (1976)
- Η συμφωνία της γιάλτας και της πικρής αγάπης τα τραγούδια (1976)
- Λεύκωμα (1976)
- Μ' αγαπούσες θυμάμαι (1978)
- 14 Χρυσές επιτυχίες Νο 1 (1978)
- 14 Χρυσές επιτυχίες Νο 2 (1978)
- Εικόνες (1979)
- Για μια μέρα ζωής (1980)
- Τα τραγούδια της χθεσινής μέρας (1981)
- Καλά είναι κι έτσι (1981)
- Χαιρετισμοί (1982)
- Αξέχαστες επιτυχίες (1982)
- Ατέλειωτος δρόμος (1983)
- 30 Σπάνιες ερμηνείες 1955 - 1965 Νο 1 (1983)
- Η τιμή της αγάπης (1984)
- Ελλάς MINOS EMI (1984)
- Όλη τη μουσική μες στην αγάπη βάλε (1984)
- Κανονικά (1984)
- Μια βραδιά με ένα τραγούδι (1985)
- Μάνος Λοίζος: Αφιέρωμα (1985)
- Χάνομαι γιατί ρεμβάζω (1985)
- Καλή ακρόαση (1986)
- Παιχνίδι για δυο (1986)
- S/ S IONION 1934 (1986)
- Τραγούδια για τους φίλους μου (1986)
- Στη λεωφόρο της αγάπης (1987)
- Ζήτω το ελληνικό τραγούδι (1987)
- Στο Σείριο υπάρχουνε παιδιά (1988)
- Δικαίωμα (1988)
- Σταύρος Ξαρχάκος: Συναυλία (1988)
- Νυχτερινή κυβέρνηση (1988)
- Εξ επαφής (1988)
- Παλλίροια (1989)
- Η παράσταση αρχίζει (1989)
- Οι μεγαλύτερες επιτυχίες της (1989)
- Ούτε που ρώτησα (1990)
- Για πιάνο και φωνή (1990)
- Όμορφες μέρες (1990)
- Φως (1991)
- Αλήτης καιρός (1991)
- Μύθοι της Ευρώπης (1991)
- Ο μικρός επιτάφιος (1992)
- Το τραγούδι γυμνό (1992)
- Μ' ένα γλυκό αναστεναγμό (1992)
- Το φίλημα του χρόνου (1992)
- Στην αγορά του κόσμου (1993)
- Οι μπαλάντες της Δήμητρας (1993)
- Στο καλντερίμι (1994)
- Ένα γελαστό απόγευμα (1994)
- Που πας καραβάκι με τέτοιο καιρό (1994)
- Η Δήμητρα Γαλάνη στο χάραμα (1994)
- Το κόκκινο φεγγάρι (1994)
- Ανάσα η τέχνη της καρδιάς (1995)
- Η Δήμητρα Γαλάνη στο χάραμα - Μέρος δεύτερο (1996)
- Τα τραγούδια του καραγκιόζη (1996)
- Τα χάρτινα (1997)
- Γυάλινα παλάτια (1998)
- Τραγούδια έγραψα για φίλους (1998)
- Χορός με την σκιά μου (1998)
- Το παλιό μου παλτό (1999)
- Να μείνουν μόνο τα τραγούδια (1999)
- Μπάρκο ψυχής (1999)
- Δήμος Μούτσης: Ηρώδειο (1999)
- Γλυκόξινο κρασί (1999)
- Ημισκούμπρια 2030 (1999)
- Από χώμα και νερό (1999)
- Live at Harama (1999)
- Δημήτρης Υφαντής: Μια ζωή μες στην άλλη (2000)
- 18 - TRIBUTE στον Γιάννη Μαρκόπουλο (2000)
- Του έρωτα το φως (2000)
- Τα μυστικά του κήπου (2001)
- Η συνάντηση (2001)
- Μετά (2001)
- Ζωντανές Ηχογραφήσεις στο Ζυγό, 2001 - 2002
- Εικόνες στο χρόνο (2002)
- Για τον Γρηγόρη (2002)
- Θα το μετανιώσεις (2003)
- Μανώλης Φάμελλος: Μια πολιτεία στο βυθό (2003)
- Σταύρος Ξαρχάκος: Αφιέρωμα στον Νίκο Γκάτσο (2003)
- Επί σκηνής (2004)
- Το σ' αγαπώ μπορεί (2004)
- Στέφανος Κορκολής: Ανεμόπτερο (2004)
- Δύο μέρες μόνο (2005)
-Live στο Vox (2005)
- Δε ξέρω πόσο σ' αγαπώ / Συναυλία αφιέρωμα στη Β. Μοσχολιού (2006)
- Ντάμα κούπα (2007)
- Γιώργος Καραδήμος: Φως και βγαίνω (2007)
- Μatisse (2007)
- Η αγάπη χάνεται στη μνήμη (2008)
- Πίξελ (2009)

 



Αφιέρωμα / Συνέντευξη Δισκογραφία Βιογραφικό Video

Bιογραφικό

Δήμητρα Γαλάνη

«Έκφραση, πάθος, συναίσθημα, λυρισμός , ευαισθησία ειλικρίνεια και μοναδική τεχνική στην ερμηνεία της είναι τα βασικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν την Δήμητρα Γαλάνη, η οποία επί 40 ολόκληρα χρόνια διακρίνεται για τη δημιουργική της παρουσία και προσφορά στο τραγούδι, στη μουσική και γενικότερα στον πολιτισμό μας.
Η Δήμητρα Γαλάνη με την ιδιότυπη και αμίμητη φωνή της και τις θαυμάσιες ερμηνείες των χιλίων και πλέον τραγουδιών της, ακτινοβολεί στον χώρο της ελληνικής μουσικής, και από το 1969 μέχρι σήμερα ανοίγει δρόμους στο ελληνικό τραγούδι. Είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα, που στέκεται με αξιοπρέπεια και σοβαρότητα στη μουσική σκηνή της χώρας μας, με τραγούδια που είναι ταυτόχρονα διασκέδαση και μουσική τέχνη. Από τα πρώτα της βήματα έδειξε ότι δεν λειτουργεί απλώς ως τραγουδίστρια, αλλά και ενδιαφέρθηκε για την πραγματική επικοινωνία με το κοινό της.
...Οι εκατοντάδες διαχρονικές  επιτυχίες της προέρχονται από συνεργασίες της με κορυφαίους δημιουργούς (συνθέτες, στιχουργούς, μουσικούς και ερμηνευτές) του ελληνικού τραγουδιού. Εκτός από την ιδιότυπη φωνή της που δίνει μια άλλη αισθητική στην ερμηνεία των τραγουδιών της, η Δήμητρα Γαλάνη διακρίνεται και για τη σκηνική της παρουσία, κάτι δηλαδή που συνδέεται άμεσα με το πάθος της και την ειλικρίνεια της κάθε στιγμή που τραγουδά, είτε βρίσκεται σε στούντιο, είτε σε μουσικές σκηνές , είτε σε συναυλίες και ρεσιτάλ. Αυτή η παρουσία φανερώνει ότι είναι μια αληθινή ερμηνεύτρια. Μια φωνή που βγαίνει από τα βάθη της ψυχής της, με γκάμα μοναδική, με συναισθήματα αλλά και αισθητική.»

Γεννήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 1952 στην Αθήνα και μπήκε στον χώρο του τραγουδιού το 1969, προτού  συμπληρώσει τα 16 της χρόνια.
Λόγω των μουσικών της καταβολών βρίσκεται μέσα στην μουσική από τότε που θυμάται τον εαυτό της. Σε ηλικία 10 ετών ξεκινάει σπουδές κιθάρας και θεωρίας της μουσικής  στο Ελληνικό Ωδείο.
Το έναυσμα όμως για να μπει στον χώρο του τραγουδιού επαγγελματικά  η Δήμητρα Γαλάνη, δίνεται από τον Δήμο Μούτση ο οποίος ακούγοντας την, εντυπωσιάζεται και τη προτείνει στην εταιρεία Columbia  που συνεργάζεται εκείνη την εποχή γράφοντας για τη φωνή της δυο τραγούδια (Βράδιασε και Κάποιο τραίνο) τα οποία και συμπεριλαμβάνονται στον δίσκο του «Ένα Χαμόγελο» που κυκλοφορεί στα τέλη του '68 σε στίχους του Νίκου Γκάτσου.
Ακολουθεί η συνεργασία με τον Σταύρο Ξαρχάκο, τον Γιάννη Σπανό αλλά και η καθοριστική στιγμή στην καριέρα της  όπου ο Μάνος Χατζιδάκις την επιλέγει για να ερμηνεύσει τραγούδια του στις δύο δισκογραφικές του δουλειές «Επιστροφή» και «Της γης το χρυσάφι» σε στίχους του Νίκου Γκάτσου.
Έτσι λοιπόν τη δεκαετία του 70, χρόνο με τον χρόνο, η Δήμητρα Γαλάνη καταξιώνεται, φτιάχνει ένα καθαρά δικό της προφίλ, ηχογραφεί συνεχώς κύκλους τραγουδιών και γίνεται περιζήτητη από τους κορυφαίους δημιουργούς του έντεχνου λαϊκού τραγουδιού: Κηλαηδόνη, Χατζηνάσιο, Χάλαρη, Κόκοτο, Δημητρίου. Στη δεκαετία του 70 γνωρίζεται και συνεργάζεται με τον Βασίλη Τσιτσάνη ο οποίος γράφει τραγούδια για την φωνή της στους δίσκους «Σκοπευτήριο» και «Τα ωραία του Τσιτσάνη»
Τη δεκαετία του 80  συνεργάζεται με τον Μίκη Θεοδωράκη ερμηνεύοντας το έργο του  «Χαιρετισμοί»  και με τον Μάνο Λοϊζο στον δίσκο του «Για μια Μέρα ζωής». Επίσης με την Ελένη Καραϊνδρου, τον Διονύση Σαββόπουλο, τον Σταμάτη Κραουνάκη, τον Στέφανο Κορκολή, τον Χρήστο Νικολόπουλο κ.ά
Σε όλες αυτές τις ηχογραφήσεις συνεργάζεται με μεγάλους στιχουργούς. Με τον Νίκο Γκάτσο κατά κύριο λόγο αλλά και με τους: Λευτέρη Παπαδόπουλο, Γιώργο Κανελόπουλο, Γιάννη Λογοθέτη, Πυθαγόρα, Κώστα Βίρβο, Μάνο Ελευθερίου , Κώστα Τριπολίτη και με την Λίνα Νικολακοπούλου.
Μια ζωή μέσα στη μουσική και στο τραγούδι με μια θητεία δίπλα σε τόσο μεγάλους δασκάλους - δημιουργούς, όπως είναι φυσικό, έβγαλαν και την ίδια στην όχθη των δημιουργών. Έτσι από τη δεκαετία του 90 και μετά η Δήμητρα Γαλάνη γράφει και η ίδια τραγούδια είτε για τη φωνή της, είτε για άλλους τραγουδιστές όπως επίσης και μουσική για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο.
Σε μια διαρκή αναζήτηση για γνώση και για κάθε τι καινούργιο, παρακολουθεί κι ενημερώνεται συνεχώς για τα νέα μουσικά ρεύματα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Αυτό την κάνει να είναι ανοιχτή σε συνεργασίες με νέους δημιουργούς απ' όποια μουσική σκηνή κι αν προέρχονται. Είτε προτείνοντας τους μέσα από παραγωγές που επιμελείται η ίδια (Δ. Τσακνής, Ξέμπαρκοι, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Νίκος Ζούδισρης, Δημήτρης Υφαντής, Ζακ Στεφάνου) είτε τραγουδώντας τραγούδια τους (Μ.Φάμελλος, Κ. Βήτα, Matisse, Κίτρινα Ποδήλατα κ.α).
Συμμετείχε σαν μέλος της κριτικής επιτροπής στο ανανεωμένο Φεστιβάλ ελληνικού τραγουδιού Θεσσαλονίκης το 2005 κι από το 2007 είναι μέλος της προκριματικής επιτροπής του διεθνούς Φεστιβάλ εναλλακτικής μουσικής Soundwave Coca Cola.

«Με υψηλή αίσθηση ευθύνης ασχολήθηκε με τα κοινά με την ενεργή συμμετοχή της στα μεγάλα ανθρωπιστικά κινήματα όπως και στα θέματα της κατοχύρωσης των πνευματικών δικαιωμάτων των ερμηνευτών για τα οποία μέχρι σήμερα αγωνίζεται και προωθεί. Η Δήμητρα Γαλάνη, από τη πρώτη στιγμή που ασχολήθηκε με το τραγούδι μέχρι σήμερα αποτελεί μια ξεχωριστή προσωπικότητα που με συνέπεια υπηρετεί αυτό που την εκφράζει. Το έργο της αποδεικνύει ότι το τραγούδι και η μουσική ήταν γι' αυτήν πρώτα λειτούργημα και μετά βιοπορισμός. Γι' αυτό στη συνείδηση του λαού είναι η φωνή του μουσικού μας πολιτισμού.»
(Αποσπάσματα από το κείμενο του Πάνου Γεραμάνη το 2004).

 



Αφιέρωμα / Συνέντευξη Δισκογραφία Βιογραφικό Video

Video

Δήμητρα Γαλάνη - Δυο μέρες μόνο >


Δήμητρα Γαλάνη - Στερεότυπα


Δήμητρα Γαλάνη - Δεν είσαι εδώ





 

 






 





Αρχικήiσελίδα

 







 

Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα