Oι άνθρωποι που ήθελαν
να αλλάξουν τον κόσμο
Μάνος Χατζιδάκις
Μελίνα Μερκούρη
Μάνος Λοϊζος
Μίκης Θεοδωράκης
Νίκος Καββαδίας
Γιάννης Ρίτσος
Γιώργος Σεφέρης
Ιάκωβος Καμπανέλλης
Τσε Γκεβάρα
Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι
Νίκος Μπελογιάννης
Άγγελος Σικελιανός
Άρης Βελουχιώτης
Πάμπλο Νερούδα
Ανδρέας Εμπειρίκος
Μπέρτολτ Μπρεχτ
Παύλος Σιδηρόπουλος
Χάρολντ Πίντερ

Μανώλης Αναγνωστάκης

Βλαντίμιρ Λένιν
Μαρία Δημητριάδη

Οδυσσέας Ελύτης

Κώστας Βάρναλης
Κάρολος Κουν
Κώστας Καρυωτάκης
Βασίλης Τσιτσάνης
Νίκος Παπάζογλου
Τζον Λένον
Πάτι Σμιθ
Γεώργιος Καραϊσκάκης
Νίκος Καζαντζάκης
Νίκος Ξυλούρης
Μάνος Ξυδούς
Στρατής Τσίρκας
Φερνάντο Πεσσόα
Νικόλας Άσιμος
Τσαρλς Μπουκόφσκι
Κατερίνα Γώγου


Ειδικά αφιερώματα
Λίνα Νικολακοπούλου
Σταμάτης Κραουνάκης
Κική Δημουλά
Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Διονύσης Τσακνής
Νίκος Εγγονόπουλος
Δημήτρης Χορν
Κωνσταντίνος Καβάφης
Θόδωρος Αγγελόπουλος
Θάνος Μικρούτσικος
Αλέξης Μινωτής
Μίμης Πλέσσας
Χάρις Αλεξίου
Δήμητρα Γαλάνη
Θανάσης Βέγγος
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Σταύρος Ξαρχάκος
Νίκος Γκάτσος
Μάρκος Βαμβακάρης
Γιάννης Τσαρούχης
Κατίνα Παξινού
Μιχάλης Καραγάτσης
Διονύσης Σαββόπουλος
Ελένη Καραϊνδρου
Άντριου Λόιντ Γουέμπερ
Πέδρο Αλμοδόβαρ
Άγαμοι Θύται
Σπείρα Σπείρα
Αγκάθα Κρίστι
Σαλβαντόρ Νταλί
Τζον Μάλκοβιτς
Αντζελίνα Τζολί
Νίνο Ρότα

Aφιέρωμα: Μετάδοση
200 θεατρικών παραστάσεων
από το Ελληνικό και Ξένο Δραματολόγιο




 
Αφιερώματα  

Αλέξης Μινωτής

- Φεβρουάριος 2010
(Τελευταία ενημέρωση 12/01/14)

Αφιέρωμα Μετάδοση θεατρικής παράστασης Εργογραφία Βιογραφικό Video

ΑΛΕΞΗΣ ΜΙΝΩΤΗΣ

Επιμέλεια: Νίκος Βιδάλης
Κείμενα: Γιώργος Νικολαϊδης, Ζωή Πολίτη
Φωτογραφίες: Αρχείο Εθνικού Θεάτρου
Ηχητικά ντοκουμέντα: Μετάδοση θεατρικής παράστασης - (Το τέλος του παιχνιδιού του Μπέκετ)



Αλέξης Μινωτής
Από τους κορυφαίους δραματικούς ηθοποιούς και σκηνοθέτες του Ελληνικού θεάτρου.

Ο Αλέξης Μινωτής ολοκλήρωσε τις μαθητικές σπουδές του στα Χανιά. Το 1915 δημοσίευσε ποιήματά του στο περιοδικό του Αντώνη Γιαλούρη Διόνυσος, όπου πρωτοχρησιμοποίησε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Μινωτής. Το 1918, σύμφωνα με την επιθυμία των γονιών του, διορίστηκε ως λογιστής στην Εθνική Τράπεζα, θέση από την οποία παραιτήθηκε έναν χρόνο αργότερα. Το 1922 πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή με τον θίασο Βεάκη - Ιατρίδου - Νέζερ (που βρισκόταν τότε σε περιοδεία στην Κρήτη), αρχικά ως ερασιτέχνης και στη συνέχεια επαγγελματικά. Ακολούθησε συνεργασία του με τον θίασο Μάριου Παλαιολόγου - Χριστίνας Καλογερίκου και το 1924 υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία. Το 1925 προσελήφθη στον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη (η πρώτη του εμφάνιση ήταν στο έργο του Henri Bernstein, Ιουδήθ), όπου παρέμεινε ώς το 1931, συμμετέχοντας στις παραστάσεις του θιάσου στην Αθήνα και σε περιοδείες, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, καθώς και στις παραστάσεις της «Ελευθέρας Σκηνής» των Μαρίκας Κοτοπούλη, Σπύρου Μελά και Μήτσου Μυράτ.
Με την Κατίνα Παξινού γνωρίστηκαν το 1928 στο καμαρίνι της Μαρίκας Κοτοπούλη. «Μου έκανε εντύπωση η έντονη προσωπικότητά της, γι' αυτό επιδίωξα να την ξαναδώ» είχε πει ο Μινωτής για την γνωριμία του με την Παξινού. Και εκείνος που, από τις πρώτες κιόλας συναντήσεις τους, προσπάθησε να την πείσει να εγκαταλείψει την μουσική και να στραφεί στο αρχαίο δράμα. «Τελικά, φαίνεται να επηρεάστηκε απ' όλα αυτά που της έλεγα και αποφάσισε να εγκαταλείψει την Γερμανία και τις μουσικές σπουδές της. Να φανταστείτε -πρόσθετε για να την πειράξει-, ούτε τα πράγματά της δεν πήγε να πάρει! Τα άφησε στο Βερολίνο!».
Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους η Παξινού ξεκίνησε τη συνεργασία της με τον θίασο Κοτοπούλη, στο έργο του Henri Bataille, Η γυμνή γυναίκα. Παρέμεινε στον θίασο μέχρι τον Μάρτιο του 1931. Δύο μήνες αργότερα, προσχώρησαν με τον Μινωτή στον συνεταιρικό θίασο του Αιμίλιου Βεάκη. Ο θίασος διαλύθηκε τον Ιούνιο.
Το 1932 ο Φώτος Πολίτης κάλεσε τους δύο ηθοποιούς στο Εθνικό Θέατρο. Η συνεργασία τους με την κρατική σκηνή ξεκίνησε με την εναρκτήρια παράστασή της, τον Αγαμέμνονα του Αισχύλου, και συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια, με πρωταγωνιστικούς ρόλους σε έργα κυρίως κλασικού ρεπερτορίου και αρχαίου δράματος.
Τον Μάρτιο του 1940 παντρεύτηκαν στην Αθήνα και η Παξινού έφυγε για το Λονδίνο, όπου ξεκίνησε πρόβες για την παράσταση του έργου του Henrik Ibsen, Βρυκόλακες, στο Duchess Theatre, με τον θίασο του Charles Cochran. Ο Μινωτής παρέμεινε στην Αθήνα και συνέχισε τη συνεργασία του με το Εθνικό Θέατρο. Το 1941 συνελήφθη από τους Γερμανούς, οδηγήθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, δραπέτευσε και κατέφυγε στη Χίο, όπου συνελήφθη εκ νέου και φυλακίστηκε. Το 1942 διέφυγε στην Τουρκία και, στη συνέχεια, στο Κάιρο. Εκεί, ο πρόεδρος της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης, Εμμανουήλ Τσουδερός, του εξασφάλισε διπλωματικό διαβατήριο, με το οποίο έφυγε για την Αμερική, όπου τον περίμενε η Παξινού, εγκατεστημένη εκεί, μετά από περιπέτειες επίσης, από τον Μάιο του 1941.

Βασιλεύς Ληρ (1957)


Από τον Μάιο του 1942 ώς το 1950 η Κατίνα Παξινού και ο Αλέξης Μινωτής έζησαν στη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο. Έλαβαν μέρος σε αντιπολεμικές και φιλανθρωπικές εκδηλώσεις και ενέργειες, ενώ παράλληλα ανέπτυξαν θεατρική και κινηματογραφική δραστηριότητα. Το 1943 η Κατίνα Παξινού ερμήνευσε την Πιλάρ στην κινηματογραφική ταινία του Sam Wood, Για ποιον χτυπά η καμπάνα (For whom the bell tolls), ερμηνεία για την οποία τιμήθηκε έναν χρόνο αργότερα με το όσκαρ δεύτερου γυναικείου ρόλου. Το 1949 τιμήθηκε με το βραβείο Κοκτώ για την ερμηνεία της στον ρόλο της Κριστίν Μάνον, στην κινηματογραφική απόδοση του έργου του Eugene O'Neil, Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα (Mourning becomes Electra), σε σκηνοθεσία του Dudley Nichols.
Το 1950, μετά από πρόσκληση του τότε διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, Γιώργου Θεοτοκά, εμφανίστηκαν σε αναβίωση της παράστασης των Βρυκολάκων του Ibsen, στη σκηνοθεσία του Φώτου Πολίτη (1934). Τον επόμενο χρόνο η Παξινού ερμήνευσε τη Μπερνάρντα Άλμπα, σε παράσταση του έργου του Lorca στο A.N.T.A. Playhouse στη Νέα Υόρκη. Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου το Εθνικό Θέατρο παρουσίασε τον Οιδίποδα τύραννο του Σοφοκλή στο αρχαίο θέατρο Δελφών, σε σκηνοθεσία του Αλέξη Μινωτή, με τον Μινωτή στον ρόλο του Οιδίποδα και την Παξινού στον ρόλο της Ιοκάστης. Ακολούθησαν περιοδεία του κρατικού θιάσου στις Η.Π.Α., με τον Οιδίποδα και την Ηλέκτρα του Σοφοκλή, και παράλληλη ανεξάρτητη κινηματογραφική και θεατρική δραστηριότητα των Παξινού και Μινωτή στην Αγγλία και τις Η.Π.Α. Το 1953 το ζευγάρι ήλθε σε ρήξη με τον Γιώργο Θεοτοκά.

Αυτοκράτωρ Μιχαήλ (1979)
Αλέξης Μινωτής, Ελένη Χατζηαργύρη, Κωνσταντίνος Καραμανλής, Νικήτας Τσακίρογλου.



Από το 1955 -οπότε τη διεύθυνση του Εθνικού Θεάτρου ανέλαβε ο Αιμίλιος Χουρμούζιος- ώς το 1968 διατήρησαν μόνιμη συνεργασία με την κρατική σκηνή ως πρωταγωνιστές, ο Αλέξης Μινωτής και ως σκηνοθέτης, σε έργα του παγκόσμιου σύγχρονου και κλασικού ρεπερτορίου και τα καλοκαίρια σε αρχαίες τραγωδίες, στο πλαίσιο των φεστιβάλ Επιδαύρου και Αθηνών. Το 1958 ο Μινωτής σκηνοθέτησε τη Μήδεια του Luigi Cherubini για την Dallas Civic Opera, με τη Μαρία Κάλλας στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η παράσταση σημείωσε μεγάλη επιτυχία και επαναλήφθηκε τα επόμενα χρόνια στο Λονδίνο, το Μιλάνο και στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου (το 1961, σε συνεργασία με την Εθνική Λυρική Σκηνή και το φεστιβάλ, έναν χρόνο μετά την παράσταση της Νόρμα του Bellini, πάλι με τη συνεργασία του Μινωτή και της Κάλλας).
Με την άνοδο της χούντας ο Μινωτής εγκαταλείπει την θέση του διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου για να επιστρέψει ως διευθυντής επτά χρόνια αργότερα τον Οκτώβριο του 1974, θέση την οποία διατήρησε ώς το 1980, οπότε έγινε πρόεδρος Δ.Σ. του θιάσου. Από το 1974 και ώς το τέλος της ζωής του, τον Νοέμβριο του 1990, ο Αλέξης Μινωτής συνέχισε τη θεατρική του σταδιοδρομία από τη σκηνή του Εθνικού. Η τελευταία του ερμηνεία ήταν ο ρόλος του Αβραάμ, στη Θυσία του Αβραάμ.

Ο Αλέξης Μινωτής, η Έλλη Λαμπέτη, ο Ηλίας Λογοθετίδης και ο Δημήτρης Χορν.


Κορυφαίες μορφές του ελληνικού θεάτρου του 20ού αιώνα, η Κατίνα Παξινού και ο Αλέξης Μινωτής κυριάρχησαν στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου για σειρά ετών και σημάδεψαν με την τέχνη τους την υποκριτική και σκηνοθετική του παράδοση. Προσωπικότητες με διεθνή αναγνώριση και ακτινοβολία, τιμήθηκαν πολλές φορές για την καλλιτεχνική προσφορά τους εντός και εκτός των συνόρων της χώρας μας.
Κυριότεροι δημιουργικοί ρόλοι του Αλέξη Μινωτή ήταν στους πρωταγωνιστικούς ρόλους των έργων: «Ιούλιος Καίσαρ» και «Άμλετ» του Σαίξπηρ, «Δον Κάρλος» του Σίλλερ, «Ιβάν ο τρομερός», «Πέερ Γκυντ», «Βρυκόλακες» κ.ά. Στη περίοδο της κατοχής στην Ελλάδα (1941) ο Αλέξης Μινωτής κατέφυγε στις ΗΠΑ. Από εκεί το 1952 προσκλήθηκε από το Εθνικό Θέατρο στην Αθήνα (μαζί με την Κατίνα Παξινού) για έκτακτες εμφανίσεις σε αρχαία δράματα και στους «Βρυκόλακες» του Ίψεν. Το ίδιο έτος μετά τις παραστάσεις στην Ελλάδα συμμετείχε στις παραστάσεις αρχαίων δραμάτων του Εθνικού Θεάτρου στη Νέα Υόρκη. Στις παραστάσεις εκείνες ο «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή ανεβάστηκε με δική του σκηνοθεσία. Επίσης σκηνοθέτησε στη συνέχεια τις τραγωδίες «Εκάβη» και «Μήδεια» του Ευριπίδη στις οποίες και πρωταγωνίστησε η Κατίνα Παξινού καθώς και τις τραγωδίες «Αντιγόνη» και «Οιδίπους επί Κολονώ» που πρωταγωνιστούσε ο ίδιος. Το 1958 ανέβασε στην Αμερική (Dallas Civil Opera) και στο Γκόβεντ Γκάρντεν στο Λονδίνο την όπερα του Τσερουμπίνι «Μήδεια» με πρωταγωνίστρια την Μαρία Κάλλας. Η παράσταση εκείνη κρίθηκε ως βάση υψηλού υποδείγματος σύγχρονης σκηνοθεσίας μελοδράματος (όπερας).

Κληροδότημα Αλέξη Μινωτή Εις Μνήμην Κατίνας Παξινού

Το Κληροδότημα Αλέξη Μινωτή εις μνήμην Κατίνας Παξινού ήταν επιθυμία του Αλέξη Μινωτή και δημιουργήθηκε σύμφωνα με τους όρους που έθεσε ο ίδιος στη διαθήκη του. Το Κληροδότημα είναι κεφάλαιο αυτοτελούς διαχείρισης και υπάγεται στην εποπτεία των Υπουργείων Οικονομικών, Παιδείας και Πολιτισμού.
Το Μορφωτικό Ίδρυμα, ως διαχειριστής του Κληροδοτήματος, προκηρύσσει κατ' έτος υποτροφίες εσωτερικού και εξωτερικού για σπουδαστές από όλους τους τομείς και τις ειδικότητες της θεατρικής τέχνης, καθώς και για τεχνικούς του θεάτρου που επιθυμούν να μετεκπαιδευτούν στο εξωτερικό. Επίσης σύμφωνα με τους όρους του διαθέτη Αλέξη Μινωτή, το ΜΙΕΤ εκδίδει για λογαριασμό του Κληροδοτήματος μελέτες για την ιστορία και τη θεωρία του θεάτρου, καθώς και μεταφράσεις έργων του κλασικού ρεπερτορίου.

Ανάμεσα στις άλλες υποχρεώσεις του Κληροδοτήματος ήταν και η δημιουργία μιας αίθουσας που θα φιλοξενούσε ενθυμήματα από τη ζωή και τη σταδιοδρομία της Κατίνας Παξινού, μαζί με το αρχείο και τα βιβλία της. Το Διοικητικό Συμβούλιο του Μορφωτικού Ιδρύματος αποδέχτηκε με ευγνωμοσύνη τη γενναιόδωρη αυτή προσφορά και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα πραγματοποίησε την επιθυμία του διαθέτη. Μετά το θάνατο του Αλέξη Μινωτή, το αρχείο, τα βιβλία και τα προσωπικά του αντικείμενα περιήλθαν και αυτά στο Μορφωτικό Ίδρυμα. Έτσι η αρχική αίθουσα Παξινού επεκτάθηκε, εμπλουτίστηκε και μετονομάστηκε σε Μουσείο Παξινού-Μινωτή.
Μπαίνοντας στο Μουσείο έχεις την αίσθηση πως μπαίνεις σε χώρο δικό τους. Ζεστό, γεμάτο αναμνήσεις, προσωπικό. Τα έπιπλά τους, το καμαρίνι της Παξινού με τους καθρέφτες, τα πινέλα του μακιγιάζ, κοσμήματα από ρόλους της στο θέατρο... Όλη η προετοιμασία για την παράσταση. Δίπλα κοστούμια από παραστάσεις ιστορικές, από αγαπημένους ρόλους: Οιδίποδας Τύραννος, 'Αμλετ.
Ο χώρος γεμίζει ασφυκτικά από αναμνήσεις. Φωτογραφίες από παραστάσεις σχεδόν μυθικές, πίνακες, το πορτραίτο της Παξινού δια χειρός Τσαρούχη, εμπνευσμένο από τον Ματωμένο Γάμο, αλλά και η βεντάλια που φιλοτέχνησε ο ίδιος καλλιτέχνης για το Σπίτι της Μπερνάρντα 'Αλμπα, προσωπικά τους αντικείμενα. Επίσης κεντήματα που κέντησε η ίδια η Παξινού, μετάλλια και τιμητικά διπλώματα για την καλλιτεχνική προσφορά των δυο πρωταγωνιστών. Φυσικά δεν λείπει από το μουσείο το Όσκαρ της μεγάλης πρωταγωνίστριας για το ρόλο της Πιλάρ στην ταινία Για ποιον χτυπά η καμπάνα.

Το Αρχείο Παξινού-Μινωτή, ανοιχτό στους ερευνητές, περιέχει περισσότερους από 180 φακέλους με αποκόμματα τύπου, φωτογραφίες, αλληλογραφία, κείμενα, θεατρικά έργα, σενάρια και ρόλους της Κατίνας Παξινού και του Αλέξη Μινωτή. Υπάρχουν επίσης θεατρικά προγράμματα και οπτικοακουστικό υλικό.
Το Μουσείο Παξινού-Μινωτή είναι ένας χώρος γεμάτος θέατρο και αναμνήσεις, που ωστόσο παραμένει λειτουργικός. Στις ομαδικές μάλιστα επισκέψεις σχολείων και σπουδαστών γίνεται προβολή διαφανειών από τη θεατρική ζωή των δυο πρωταγωνιστών.
Οι επισκέψεις στο Μουσείο και στο Αρχείο Παξινού - Μινωτή, που στεγάζεται στο Μέγαρο Εϋνάρδου, Αγίου Κωνσταντίνου 20 και Μενάνδρου 52, γίνονται κατόπιν συνεννοήσεως.

 




Αφιέρωμα Μετάδοση θεατρικής παράστασης Εργογραφία Βιογραφικό Video

Μετάδοση θεατρικής παράστασης

Ηχητικό Ντοκουμέντο
Θεατρική παράσταση:
Το τέλος του παιχνιδιού του Σάμουελ Μπέκετ
Ακούστε... Τοiτέλοςιτουιπαιχνιδιού
Διάρκεια: 1:08:35

Το τέλος του παιχνιδιού
Του Σάμουελ Μπέκετ

Fin de partie (1957)
Samuel Beckett

Από τα σημαντικότερα έργα του Μπέκετ με τον Αλέξη Μινωτή σε μια σπάνια ηχογράφιση του 1977

Σκηνοθεσία: Αλέξης Μινωτής
Μετάφραση: Κώστας Σκαλιόρας
Σκηνογραφία: Γιώργος Πάτσας
Ενδυματολόγος: Γιώργος Πάτσας
Χορογράφος: Μαρία Μ. Χορς
Μουσική επιμέλεια: Ολυμπία Κυριακάκη-Λουκίσσα
Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Μεσσάλας

Tεχνική επιμέλεια: Τέλης Γράψας

Διανομή:
Αλέξης Μινωτής: Χαμ
Νικήτας Τσακίρογλου: Κλοβ
Ιάκωβος Ψαρράς: Ναγκ
Μαργαρίτα Λαμπρινού: Νελ
Eθνικό Θέατρο 1977

«Kλαίει, άρα ζει». Για τον Σάμιουελ Μπέκετ, η φράση του αυτή από το «Τέλος του παιχνιδιού» θα μπορούσε να μεταφρασθεί στο «υποφέρει, άρα ζει»... Κάπως έτσι είναι και όλοι οι ήρωες του ιρλανδού νομπελίστα συγγραφέα: Ζουν και υποφέρουν. Υποφέρουν και ζουν. Aπό το 1952 που ανέβηκε για πρώτη φορά έργο του στο Παρίσι, το κλασικό πλέον «Περιμένοντας τον Γκοντό», οι πρωταγωνιστές του είναι όντα ιδιαίτερα, προβληματικά. Ο Χαμ είναι ένας ηλικιωμένος τυφλός και ανάπηρος άνθρωπος, που καθορίζει τη διαμονή και τη διατροφή των υπολοίπων. Θα μπορούσε να είναι ο αφέντης ή και ο πατέρας του Κλοβ. Γονείς του είναι ο Ναγκ και η Νελ. Εχει μια σειρά από συνήθειες, τις οποίες του ικανοποιεί ο Κλοβ, όπως το να του περιγράφει τη θέα έξω από το παράθυρο. Λειτουργούν σαν ζευγάρι, με την έννοια της εξάρτησης. Αν ο ένας λείψει, ο άλλος θα πεθάνει. Ο Κλοβ, αντιθέτως, είναι νέος. Και βλέπει και περπατά. Διαρκώς απειλεί τον Χαμ ότι θα φύγει, αλλά δεν το κάνει. Ο Ναγκ και η Νελ ζουν μέσα σε σκουπιδοτενεκέδες.

H Νελ πεθαίνει κατά τη διάρκεια του έργου. Κεκλεισμένοι σε έναν απροσδιόριστο χώρο, εγκλωβισμένοι στον εαυτό τους και πλήρως εξαρτημένοι, οι τέσσερις ήρωες ανταλλάσσουν κουβέντες, στήνουν διαλόγους, εκφράζουν την απελπισία τους, τη μόνιμη - απραγματοποίητη - ελπίδα τους. Με σαρκασμό και αυτοσαρκασμό, με (μαύρο) χιούμορ, προκαλούν γέλιο και θλίψη, θύτες και θύματα ενός φαύλου κύκλου.

Στην Ελλάδα, το «Τέλος του παιχνιδιού» («Fin de Partie» ή «Endgame») παίζεται εδώ και 50 χρόνια. Ήταν το 1960, όταν ανέβηκε για πρώτη φορά, στο θέατρο «Τσέπης» από τον Δημήτρη Κολλάτο και τη Μαριέττα Ριάλδη. Ακολούθησε η παράσταση του Ελεύθερου Θεάτρου Θεσσαλονίκης του Κυριαζή Χαρατσάρη, με τον Σωτήρη Τζεβελέκο. Το 1967 το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσίασε το έργο σε μετάφραση και σκηνοθεσία της Χριστίνας Τσίγκου, με τους Αλέκο Πέτσο, Νικήτα Τσακίρολγου, Θάνο Τζενεράλη, Αλίκη Ζωγράφου. H Τσίγκου ήταν από τις λιγοστές φίλες του Μπέκετ. Γνωρίστηκαν στο Παρίσι όπου ζούσαν και οι δύο και ανέπτυξαν σταθερή συνεργασία. Όταν ο ιρλανδός συγγραφέας τιμήθηκε με το Νομπέλ και έσπευσε να μοιράσει τα χρήματα του επάθλου με τους δικούς του, δεν ξέχασε την ελληνίδα φίλη του. Άλλωστε την είχε επιλέξει ο ίδιος να ερμηνεύσει τον ρόλο της Νελ στο πρώτο ανέβασμα του «Τέλους του Παιχνιδιού» (στα γαλλικά) το 1957 στο Royal Court Theatre του Λονδίνου σε σκηνοθεσία Ροζέ Μπλεν. Όταν η παράσταση μεταφέρθηκε στο Παρίσι, στο Studio des Champs Elysees, η Τσίγκου αντικαταστάθηκε από τη Ζερμέν ντε Φρανς.
Το 1970 ήταν η σειρά του Θεάτρου Τέχνης: Ο Κάρολος Κουν σκηνοθέτησε το «Τέλος του παιχνιδιού» σε μετάφραση Κωστή Σκαλιώρα, σκηνικά Σάββα Χαρατσίδη, με τους Δημήτρη Χατζημάρκο, Ηλία Λογοθέτη, Δημήτρη Αστεριάδη, Εύα Κοταμανίδου.
Από το 1977 ως το 1987 ο Αλέξης Μινωτής ανέβασε στο Εθνικό (σε μετάφραση K. Σκαλιώρα) τρεις φορές το έργο αυτό του Μπέκετ, με τον ίδιο να ερμηνεύει τον ρόλο του Χαμ και τον Νικήτα Τσακίρογλου εκείνον του Κλοβ. Ο Ιάκωβος Ψαρράς και η Μαργαρίτα Λαμπρινού συμπλήρωναν τη διανομή. Τα σκηνικά ήταν του Γιάννη Τσαρούχη.
Το 1995 στο θέατρο Πολιτεία ο Σωτήρης Χατζάκης σκηνοθέτησε τους Νίκο Περέλη, Ανδριανή Τουντοπούλου, Προκόπη Γιαννιό και Βιβή Κόκκα, ενώ τον Φεβρουάριο του 2001 στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος το παρουσίασε με τους Χρήστο Στέργιογλου και Μανώλη Μαυροματάκη. Ακολούθησε η παράσταση στα Χανιά (2003) από την εταιρεία θεάτρου «Μνήμη» του Μιχάλη Βιρβιδάκη. Τελευταίο ανέβασμα ήταν αυτό του Αμφι-Θεάτρου: H Λήδα Τασοπούλου υπέγραψε τη σκηνοθεσία της παράστασης, με τον Γιώργο Κροντήρη και τον Γιώργο Μπούγο.
Από την προσεχή Κυριακή (27/2) στη B' Σκηνή της Οδού Κεφαλληνίας, η Μάγια Λυμπεροπούλου και ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος θα καταθέσουν τη δική τους εκδοχή στο «Τέλος του παιχνιδιού».

Σάμιουελ Μπέκετ

Γεννημένος στην Ιρλανδία το 1906, ο Σάμιουελ Μπέκετ εγκατέλειψε την πατρίδα του για να εγκατασταθεί στη Γαλλία, στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Επέλεξε τη γαλλική γλώσσα για τα έργα του, αλλά ήταν ο ίδιος που τα μετέφραζε (ή τα ξαναέγραφε) στη μητρική του, την αγγλική. Το μυθιστόρημα κέρδισε πρώτα το ενδιαφέρον του Μπέκετ, ενώ το θέατρο, που μπήκε αργότερα στη ζωή του, ήταν εκείνο που τον καθιέρωσε ως τον πατέρα-ιδρυτή του «Θεάτρου του Παραλόγου», στα μέσα του αιώνα μας. H σκέψη και η γραφή του αντιμετωπίστηκαν, αρχικά, με δυσπιστία ή και καχυποψία. Ο χρόνος όμως ήρθε να επιβεβαιώσει την κλασική διάσταση αυτού του ιδιότυπου δημιουργού. Ως επισφράγισμα της πορείας του, το 1969, τιμήθηκε με το βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας.

 




Αφιέρωμα Μετάδοση θεατρικής παράστασης Εργογραφία Βιογραφικό Video

Εργογραφία

Οιδίπους τύραννος (1953)

Θέατρο

Σκηνοθεσία: 68

Οιδίπους τύραννος (1951)
Οιδίπους τύραννος (1952)
Οιδίπους τύραννος (1955)
Εκάβη (1955)
Οιδίπους τύραννος (1955)
Άμλετ (1955)
Μήδεια (1956)
Αντιγόνη (1956)
Βασιλεύς Ληρ (1957)
Εκάβη (1957)
Μήδεια (1957)
Αντιγόνη (1957)
Το σκοτάδι είναι αρκετά φωτερό (1957)
Βρυκόλακες (1958)
Μήδεια (1958)
Οιδίπους τύραννος (1958)
Οιδίπους επί Κολωνώ (1958)
Μήδεια (1958)
Οιδίπους τύραννος (1958)
Έγκλημα στο νησί των κατσικιών (1959)
Αντιγόνη (1959)
Ριχάρδος ο Γ' (1960)
Βρυκόλακες (1960)
Φοίνισσαι (1960)
Εκάβη (1960)
Ο έμπορος της Βενετιάς (1960)
Η επίσκεψις της γηραιάς κυρίας (1961)
Οιδίπους επί Κολωνώ (1961)
Ο πατέρας (1962)
Βάκχαι (1962)
Ρήγας Βελεστινλής (1962)
Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα (1962)
Οι φυσικοί (1963)
Προμηθεύς δεσμώτης (1963)
Η θυσία του Αβραάμ (1963)
Ο βασιλικός (1964)
Ταξίδι μακριάς ημέρας μέσα στη νύχτα (1965)
Ορέστεια: Αγαμέμνων (1965)
Φοίνισσαι (1965)
Οιδίπους τύραννος (1965)
Εκάβη (1965)
Βρυκόλακες (1965)
Η τρελλή του Σαγιό (1966)
Εκάβη (1966)
Οιδίπους τύραννος (1966)
Οιδίπους επί Κολωνώ (1966)
Αγαμέμνων (1966)
Το ηφαίστειο (1966)
Μάκβεθ (1967)
Φιλοκτήτης (1967)
Ορέστεια: Αγαμέμνων (1967)
Εκάβη (1967)
Ο θάνατος του Δαντών (1974)
Οιδίπους επί Κολωνώ (1975)
Γιάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν (1976)
Το τέλος του παιχνιδιού (1977)
Φιλοκτήτης (1977)
Βασιλιάς Ληρ (1978)
Φοίνισσες (1978)
Αυτοκράτωρ Μιχαήλ (1978)
Προμηθεύς δεσμώτης (1979)
Ευτυχισμένες μέρες - Το τέλος του παιχνιδιού (1980)
Ο καρδινάλιος της Ισπανίας (1981)
Το τέλος του παιχνιδιού - Πράξη χωρίς λόγια (1987)
Ο πατέρας (1988)
Φοίνισσες (1988)
Οιδίπους επί Κολωνώ (1989)
Η θυσία του Αβραάμ (1990)

Η τρελλή του Σαγιό (1966)

Ηθοποιός: 99
Αγαμέμνων - Θείος Όνειρος (1932) | Κήρυξ Ιούλιος Καίσαρ (1932) | Μάρκος Αντώνιος Ενώ το πλοίο ταξιδεύει (1932) | Άνθρωπος με το γραμμόφωνο Το τραγούδι της κούνιας - Ο άνθρωπος του πεπρωμένου (1932) | Ναπολέων Άννα Κρίστι (1932) | Ματ Μπούρκε Ο θάνατος του Δαντόν (1933) | Σαιν-Ζυστ Ο προσηλυτισμός του καπετάν Μπράσμπαουντ (1933) | Καπετάν Μπρασμπάουντ Οθέλλος (1933) | Κάσσιος Οιδίπους τύραννος (1933) | Εξάγγελος Καθήκον (1933) | Φέρντυ ντε Λεβίς Το φιντανάκι (1933) | Γιάγκος Βρυκόλακες (1934) | Όσβαλντ Ο άνθρωπος του διαβόλου (1934) | Ρίτσαρντ Ντάτζον, γυος της Πέρσαι - Κύκλωψ (1934) | Αγγελιαφόρος Ιούδας (1934) | Ιούδας Του φτωχού τ' αρνί (1934) | Βοναπάρτης Βρυκόλακες (1934) | Όσβαλτ Δον Κάρλος, Ινφάντης της Ισπανίας (1934) | Μαρκήσιος Πόζας Φοιτηταί (1934) | Θάνος Πετρόπουλος Ιβάν ο τρομερός (1935) | Βόρις Γκοντουνόβ Ο βασιλικός (1935) | Δραγανίγος, αρχοντόπουλό του Να ντύσουμε τους γυμνούς (1935) | Φράγκο Λασπίγκα Πέερ Γκυντ (1935) | Πέερ Γκυντ Τρισεύγενη (1935) | Πάνος Τράτας, μάστορας καραβιών Ο άνθρωπος του διαβόλου (1935) | Ρίτσαρντ Ντάτζον, γιος της Αρραβωνιάσματα (1936) | Δημητρός Αυτοκράτωρ Μιχαήλ (1936) | Αυτοκράτωρ Μιχαήλ Ιππόλυτος (1937) | Ιππόλυτος Άμλετ (1937) | Άμλετ Η βεντάλια της λαίδης Γουίντερμηρ (1937) | Λόρδος Γουίντερμηρ Ο πρίγκηπας του Χόμπουργκ (1938) | Πρίγκηπας του Χόμπουργκ Βασιλεύς Ληρ (1938) | Έγδαρ, γιος του Γλόστερ Ο ιδανικός σύζυγος (1938) | Λόρδος Ρόμπερτ Τσίλτερν Ο σταυρός και το σπαθί (1939) | Κωνσταντίνος ο Στ΄, γιος της Πέρσαι (1939) | Αγγελιοφόρος Ριχάρδος ο Γ' (1939) | Ριχάρδος, Δούκας του Γκλόστερ Πέρα απ' τον ορίζοντα (1939) | Ρόμπερτ Μάγιο, παιδί τους Άμλετ (1940) | Άμλετ Παπαφλέσσας (1940) | Παπαφλέσσας Άμλετ (1940) | Άμλετ Ο έμπορος της Βενετιάς (1940) | Σάυλωκ Ερρίκος Ε΄ (1941) | Ερρίκος ο Ε΄ Βρυκόλακες (1950) | Όσβαλντ Οιδίπους τύραννος (1951) | Οιδίπους Οιδίπους τύραννος (1952) | Οιδίπους Οιδίπους τύραννος (1955) | Οιδίπους Εκάβη (1955) | Ταλθύβιος Οιδίπους τύραννος (1955) | Οιδίπους Άμλετ (1955) | Άμλετ Μήδεια (1956) | Άγγελος Βασιλεύς Ληρ (1957) | Ληρ Εκάβη (1957) | Ταλθύβιος Μήδεια (1957) | Άγγελος Το σκοτάδι είναι αρκετά φωτερό (1957) | Ρίχαρντ Γκέτνερ, Αυστριακός, αξιωματικός του επαναστατικού Ουγγρικού Στρατού Βρυκόλακες (1958) | Όσβαλντ Οιδίπους τύραννος (1958) | Οιδίπους Οιδίπους επί Κολωνώ (1958) | Οιδίπους Οιδίπους τύραννος (1958) | Οιδίπους Έγκλημα στο νησί των κατσικιών (1959) | Άγγελος Ριχάρδος ο Γ' (1960) | Ριχάρδος, δούκας του Γκλόστερ Βρυκόλακες (1960) | Όσβαλντ Φοίνισσαι (1960) | Οιδίπους Εκάβη (1960) | Ταλθύβιος Ο έμπορος της Βενετιάς (1960) | Σάυλωκ Η επίσκεψις της γηραιάς κυρίας (1961) | Ιλ (Κάτοικος του Γκυλέν) Οιδίπους επί Κολωνώ (1961) | Οιδίπους Ο πατέρας (1962) | Ίλαρχος Βάκχαι (1962) | Κάδμος Ρήγας Βελεστινλής (1962) | Ρήγας Οι φυσικοί (1963) | Γιόχαν Βίλχελμ Μέμπιους Προμηθεύς δεσμώτης (1963) | Προμηθεύς Ταξίδι μακριάς ημέρας μέσα στη νύχτα (1965) | Τζέημς Ταϊρόν Φοίνισσαι (1965) | Οιδίπους Οιδίπους τύραννος (1965) | Οιδίπους Εκάβη (1965) | Ταλθύβιος Βρυκόλακες (1965) | Όσβαλντ Η τρελλή του Σαγιό (1966) | Παληατζής Εκάβη (1966) Οιδίπους τύραννος (1966) | Οιδίπους Οιδίπους επί Κολωνώ (1966) | Οιδίπους Το ηφαίστειο (1966) | Κωνσταντής Γιαμπουδάκης Μάκβεθ (1967) | Μάκβεθ Φιλοκτήτης (1967) | Φιλοκτήτης Εκάβη (1967) | Ταλθύβιος Οιδίπους επί Κολωνώ (1975) | Οιδίπους Γιάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν (1976) | Γιάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν Πράξη χωρίς λόγια-Το τέλος του παιχνιδιού (1977) | Χαμ Φιλοκτήτης (1977) | Φιλοκτήτης Βασιλιάς Ληρ (1978) | Βασιλιάς Ληρ Βούδας (1978) | Η φωνή του Ποιητή Φοίνισσες (1978) | Οιδίπους Προμηθεύς δεσμώτης (1979) | Προμηθέας Ευτυχισμένες μέρες - Το τέλος του παιχνιδιού (1980) | Χαμ Ο καρδινάλιος της Ισπανίας (1981) | Ο Καρδινάλιος της Ισπανίας Το τέλος του παιχνιδιού - Πράξη χωρίς λόγια (1987) | Χαμ Ο πατέρας (1988) | Ίλαρχος Φοίνισσες (1988) | Οιδίπους Οιδίπους επί Κολωνώ (1989) | Οιδίπους Η θυσία του Αβραάμ (1990) | Αβραάμ

Μάκβεθ (1967)

Συντάκτης Δημοσιεύματος: 8
Οιδίπους τύραννος (1955)
Η δευτέρα παράστασις του φεστιβάλ. Ο "Οιδίπους Τύραννος" εις το θέατρον της Επιδαύρου. Ο σκηνοθέτης της τραγωδίας κ. 'Αλεξ. Μινωτής ομιλεί δια τας γενικάς αρχάς που ακολουθεί εις την ερμηνείαν της
Η Καθημερινή, 23/05/1955 Έγκλημα στο νησί των κατσικιών (1959)
Ο Αλέξης Μινωτής απαντά στις επικρίσεις του κ. Παπανούτσου και της "Εστίας"
Έθνος, 13/01/1959 Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα (1962)
Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα (και "Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα"). Επ' ευκαιρία της αυριανής πρώτης
Ελευθερία, 13/12/1962 Οι φυσικοί (1963)
Ο Ντύρρενματτ και το παράδοξον. "Οι φυσικοί"
Ελευθερία, 17/03/1963 Ορέστεια: Αγαμέμνων (1965)
Η σιωπή, ουσιαστική δραματική ενέργεια. Μια επιστολή του Αλέξη Μινωτή
Τα Νέα, 16/07/1965 Πράξη χωρίς λόγια-Το τέλος του παιχνιδιού (1977)
Τα έργα του Μπέκετ. Η ανάποδη όψη του τραγικού. Σημείωμα του Αλέξη Μινωτή για το "Τέλος του παιγνιδιού"
Ελληνικός Βορράς, 13/04/1977 Βασιλιάς Ληρ (1978)
Οιδίποδας και Ληρ, ανάλυση από τον Αλέξη Μινωτή, πρωταγωνιστή και σκηνοθέτη του έργου. Με την ευκαιρία της προχθεσινής πρώτης του "Βασιλιά Ληρ" στο Εθνικό
Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 02/04/1978 Ο πρόγονος (1989)
Μνήμη Άγγελου Τερζάκη. Η προσφορά του και το πάλαι ποτέ ένδοξο δραματολόγιο του Εθνικού Θεάτρου
Η Καθημερινή, 05/11/1989

Άμλετ (1956)

Συγγραφέας Θεωρητικού Κειμένου Προγράμματος: 59
Οιδίπους επί Κολωνώ (1975) | "Oedipus at Colonus" of Sophocles Μήδεια (1976) | "Oedipus at Colonus" of Sophocles Ηλέκτρα (1978) | "Oedipus at Colonus" of Sophocles Θεσμοφοριάζουσες (1978) | "Oedipus at Colonus" of Sophocles Φοίνισσες (1978) | "Oedipus at Colonus" of Sophocles Οιδίπους επί Κολωνώ (1975) | "Οιδίπους επί Κολωνώ" Ιππής (1976) | "Οιδίπους επί Κολωνώ" Λυσιστράτη (1957) | "Οιδίπους επί Κολωνώ" του Σοφοκλή Οιδίπους επί Κολωνώ (1975) | "Οιδίπους επί Κολωνώ" του Σοφοκλή Τρωάδες (1975) | "Οιδίπους επί Κολωνώ" του Σοφοκλή Βάκχαι (1975) | "Οιδίπους επί Κολωνώ" του Σοφοκλή Μήδεια (1976) | "Οιδίπους επί Κολωνώ" του Σοφοκλή Ιφιγένεια εν Ταύροις (1976) | "Οιδίπους επί Κολωνώ" του Σοφοκλή Ηλέκτρα (1978) | "Οιδίπους επί Κολωνώ" του Σοφοκλή Θεσμοφοριάζουσες (1978) | "Οιδίπους επί Κολωνώ" του Σοφοκλή Φοίνισσες (1978) | "Οιδίπους επί Κολωνώ" του Σοφοκλή Προμηθεύς δεσμώτης (1979) | "Προμηθέας Δεσμώτης". Η "τερατώδης" αισχυλική τραγωδία και το πρόβλημα της σκηνοθεσίας της Θεσμοφοριάζουσες (1978) | "Προμηθέας Δεσμώτης": Η "τερατώδης" αισχυλική τραγωδία και το πρόβλημα της σκηνοθεσίας της Φοίνισσες (1978) | "Προμηθέας Δεσμώτης": Η "τερατώδης" αισχυλική τραγωδία και το πρόβλημα της σκηνοθεσίας της Ίων (1979) | "Προμηθέας Δεσμώτης": Η "τερατώδης" αισχυλική τραγωδία και το πρόβλημα της σκηνοθεσίας της Όρνιθες (1979) | "Προμηθέας Δεσμώτης": Η "τερατώδης" αισχυλική τραγωδία και το πρόβλημα της σκηνοθεσίας της Προμηθεύς δεσμώτης (1979) | "Προμηθέας Δεσμώτης": Η "τερατώδης" αισχυλική τραγωδία και το πρόβλημα της σκηνοθεσίας της Αι εκκλησιάζουσαι (1956) | Interpretation du chour antique Ιφιγένεια η εν Αυλίδι (1957) | Interpretation du chour antique Μήδεια (1958) | Interpretation du chour antique Οιδίπους τύραννος (1958) | Interpretation du chour antique Φοίνισσες (1978) | Για την αναβίωση του αρχαίου ελληνικού δράματος στον τόπο μας και τον καιρό μας: Σκηνική ερμηνεία στο Αρχαίο Δράμα. Ιφιγένεια εν Ταύροις (1981) | Για την αναβίωση του αρχαίου ελληνικού δράματος στον τόπο μας και τον καιρό μας: Σκηνική ερμηνεία στο Αρχαίο Δράμα. Οιδίπους τύραννος (1981) | Για την αναβίωση του αρχαίου ελληνικού δράματος στον τόπο μας και τον καιρό μας: Σκηνική ερμηνεία στο Αρχαίο Δράμα. Επτά επί Θήβας (1981) | Για την αναβίωση του αρχαίου ελληνικού δράματος στον τόπο μας και τον καιρό μας: Σκηνική ερμηνεία στο Αρχαίο Δράμα. Ηλέκτρα (1981) | Για την αναβίωση του αρχαίου ελληνικού δράματος στον τόπο μας και τον καιρό μας: Σκηνική ερμηνεία στο Αρχαίο Δράμα. Εκκλησιάζουσαι (1981) | Για την αναβίωση του αρχαίου ελληνικού δράματος στον τόπο μας και τον καιρό μας: Σκηνική ερμηνεία στο Αρχαίο Δράμα. Βασιλιάς Ληρ (1978) | Για την τραγική ουσία. Ταξίδι μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα (2002) | Η γνωριμία με τον Ευγένιο Ο΄Νηλ Οιδίπους τύραννος (1951) | Η ερμηνεία του έργου (Σημείωμα του σκηνοθέτη) Βασιλιάς Ληρ (1978) | Η μεταφυσική και η κοινωνική πλευρά του "Βασιλιά Ληρ" Βασιλιάς Ληρ (1978) | Η μεταφυσική και η κοινωνική πλευρά του "Βασιλιά Ληρ". Περλιμπλίν και Μπελίσα - Οι φασουλήδες του Κατσιπόρα (1976) | Ο βάρδος της Μεσογείου Ο πρόγονος (1989) | Ο καλλιτέχνης και ο άνθρωπος (απόσπασμα) Η επίσκεψις της γηραιάς κυρίας (1961) | Ο Ντύρρενματτ και το παράδοξον. Σημείωμα του σκηνοθέτη Ιππόλυτος (1989) | Ο τελευταίος "Κολωνός" Θεσμοφοριάζουσες (1989) | Ο τελευταίος "Κολωνός" Οιδίπους επί Κολωνώ (1989) | Ο τελευταίος "Κολωνός" Η τρελλή του Σαγιό (1966) | Σημείωμα του σκηνοθέτη Το ηφαίστειο (1966) | Σημείωμα του σκηνοθέτη Μάκβεθ (1967) | Σημείωμα του σκηνοθέτη Ο θάνατος του Δαντών (1974) | Σημείωμα του σκηνοθέτη Γιάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν (1976) | Σημείωμα του σκηνοθέτη Πράξη χωρίς λόγια-Το τέλος του παιχνιδιού (1977) | Σημείωμα του σκηνοθέτη Ευτυχισμένες μέρες - Το τέλος του παιχνιδιού (1980) | Σημείωμα του σκηνοθέτη Ο καρδινάλιος της Ισπανίας (1981) | Σημείωμα του σκηνοθέτη Το τέλος του παιχνιδιού - Πράξη χωρίς λόγια (1987) | Σημείωμα του σκηνοθέτη Ο πατέρας (1988) | Σημείωμα του σκηνοθέτη Η θυσία του Αβραάμ (1990) | Σημείωμα του σκηνοθέτη Φοίνισσες (1988) | Σημείωμα του σκηνοθέτη για τις "Φοίνισσες" του Ευριπίδη Ταξίδι μακριάς ημέρας μέσα στη νύχτα (1965) | Το τραγικό ταξίδι του Ο' Νηλ: Σημείωμα του σκηνοθέτη Ταξίδι μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα (2002) | Το τραγικό ταξίδι του Ο΄Νηλ Ταξίδι μακριάς ημέρας μέσα στη νύχτα (1965) | Το τραγικό ταξίδι του Ο'Νηλ. Σημείωμα του σκηνοθέτη Βασιλιάς Ληρ (1978) | Υπερβατική πνοή.

Ο έμπορος της Βενετιάς (1960)

Επιμέλεια σκηνοθεσίας: 1
Βρυκόλακες (1950)

Χορογραφική σύνθεση: 3
Οιδίπους επί Κολωνώ (1961)
Βάκχαι (1962)
Προμηθεύς δεσμώτης (1963)

Χορογράφος: 5
Μήδεια (1956)
Αντιγόνη (1956)
Μήδεια (1958)
Οιδίπους τύραννος (1958)
Φοίνισσαι (1960)

Ριχάρδος ο Γ' (1960)

 




Αφιέρωμα Μετάδοση θεατρικής παράστασης Εργογραφία Βιογραφικό Video

Bιογραφικό

Αλέξης Μινωτής
1900 - 1990

Ο Αλέξης Μινωτής ήταν ένας από τους κορυφαίους δραματικούς ηθοποιούς και σκηνοθέτες του Ελληνικού θεάτρου. Γεννήθηκε στα Χανιά στις 8 Αυγούστου 1898. Το πραγματικό του όνομα ήταν Αλέξης Μινωτάκης. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στο γυμνάσιο διορίστηκε υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα Χανίων. Το 1921 ήλθε στην Αθήνα και άρχισε ως ερασιτέχνης ηθοποιός να εμφανίζεται «επί σκηνής» με διάφορα θεατρικά συγκροτήματα - θιάσους. Αργότερα όμως επιδόθηκε ως επαγγελματίας ηθοποιός λαμβάνοντας μέρος και σε επαρχιακές θεατρικές περιοδείες με τους θιάσους Βεάκη και Νέζερ παρουσιάζοντας τον «Οιδίποδα τύραννο». Προκειμένου εν τω μεταξύ ν΄ αντιμετωπίσει τις οικογενειακές αντιρρήσεις για το επάγγελμα που είχε διαλέξει αναγκάσθηκε να κόψει (περιορίσει) το επίθετό του, αν και αυτό δεν μείωσε τη ρήξη που είχε με τον πατέρα του για πολλά χρόνια.
Βραδύτερα προσλήφθηκε από τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη με το θίασο της οποίας και σημείωσε το 1925 τη πρώτη του μεγάλη επιτυχία στο έργο του Αρτζιμπάσεφ «Πόλεμος» που υποδυόταν το ρόλο του βιολιστή, έτσι δεν άργησε αν και αυτοδίδακτος ν΄ αναγνωρισθεί η εξέχουσα καλλιτεχνική μορφή του μεταξύ των Ελλήνων πρωταγωνιστών της δραματικής σκηνής. Ιστορικής επιτυχίας θεωρήθηκαν οι παραστάσεις του στο πρωτοποριακό τότε συγκρότημα της «Ελεύθερης Σκηνής» το 1930. Στη συνέχεια αναγνωρίσθηκε από τους καλύτερους πρωταγωνιστές του Εθνικού Θεάτρου, στις παραστάσεις του οποίου στην Αγγλία (1939) με τον «Άμλετ» του Σαίξπηρ κρίθηκε από τους Άγγλους κριτικούς ως Παγκόσμιος καλύτερος Άμλετ των τελευταίων 50 ετών.
Ο Αλέξης Μινωτής υποδύθηκε σχεδόν όλους τους ρόλους σε όλα τα θεατρικά είδη, από φάρσες μέχρι μελοδράματα (όπερες) και από κωμωδία μέχρι τραγωδία, δημιουργώντας μια καριέρα διεθνούς ακτινοβολίας. Κυριότεροι δημιουργικοί ρόλοι του Αλέξη Μινωτή ήταν στους πρωταγωνιστικούς ρόλους των έργων: «Ιούλιος Καίσαρ» και «Άμλετ» του Σαίξπηρ, «Δον Κάρλος» του Σίλλερ, «Το τέλος του παιχνιδιού» του Σάμουελ Μπέκετ, «Ιβάν ο τρομερός», «Πέερ Γκυντ», «Μάκβεθ», «Βασιλιάς Ληρ», «Βρυκόλακες», κ.ά.
Το 1940 παντρεύτηκε την Κατίνα Παξινού και μαζί εμφανίζονταν στο Βασιλικό Θέατρο που δημιούργησαν. Στη περίοδο όμως της κατοχής στην Ελλάδα (1941) ο Αλέξης Μινωτής κατέφυγε στις ΗΠΑ. Το 1946 ο Μινωτής εισήλθε στο Χόλυγουντ και έλαβε μέρος στη κινηματογραφική ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ «Notorious» μαζί με τον Κάρυ Γκραντ και την Ίνγκριντ Μπέργκμαν. Την ίδια χρονιά συμμετείχε ακόμη στη ταινία «Chase» μαζί με την Μισέλ Μοργκάν. Από εκεί το 1952 προσκλήθηκε από το Εθνικό Θέατρο στην Αθήνα (μαζί με την Κατίνα Παξινού) για έκτακτες εμφανίσεις σε αρχαία δράματα και στους «Βρυκόλακες» του Ίψεν. Τότε ανταποκρινόμενος στο αίτημα της Βασίλισσας Φρειδερίκης για γύρισμα χολιγουντιανής ταινίας στην Ελλάδα συμμετείχε στο «Παιδί και το Δελφίνι» με την Σοφία Λόρεν που γυρίστηκε στην Ύδρα. Το ίδιο έτος μετά τις παραστάσεις στην Ελλάδα συμμετείχε στις παραστάσεις αρχαίων δραμάτων του Εθνικού Θεάτρου στη Νέα Υόρκη. Στις παραστάσεις εκείνες ο «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή ανεβάστηκε με δική του σκηνοθεσία. Επίσης σκηνοθέτησε στη συνέχεια τις τραγωδίες «Εκάβη» και «Μήδεια» του Ευριπίδη στις οποίες και πρωταγωνίστησε η Κατίνα Παξινού καθώς και τις τραγωδίες «Αντιγόνη» και «Οιδίπους επί Κολονώ» που πρωταγωνιστούσε ο ίδιος.
Το 1958 ανέβασε στην Αμερική (Dallas Civil Opera) και στο Κόβεντ Γκάρντεν στο Λονδίνο την όπερα του Κερουμπίνι «Μήδεια» με πρωταγωνίστρια την Μαρία Κάλλας. Η παράσταση εκείνη κρίθηκε ως βάση υψηλού υποδείγματος σύγχρονης σκηνοθεσίας μελλοδράματος (όπερας). Επίσης εμφανίσθηκε και στο Μπροντγουέι στην «Ηλέκτρα» με την Μαρίκα Κοτοπούλη.
Ο Αλέξης Μινωτής είχε επίσης λάβει μέρος και στη ξένη κινηματογραφική επιτυχία «Γη των Φαραώ» με την Τζόαν Κόλινς.
Πέθανε στην Αθήνα στις 11 Νοεμβρίου 1990 μένοντας πιστός στη μνήμη της συζύγου του Κατίνας Παξινού μέχρι τον θάνατό του.
Πηγή: Βικιπαίδεια

 




Αφιέρωμα Μετάδοση θεατρικής παράστασης Εργογραφία Βιογραφικό Video

Video


Κατίνα Παξινού - Εκάβη του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή



Κατίνα Παξινού - "Μήδεια" του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή


Κατίνα Παξινού - "Η Ηρα και το παγώνι" σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή


 





 

 



Αρχικήiσελίδα

 




 
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα
Αφιερώματα