Αρχικήισελίδα

Αφιερώματα

Ταιγεγονότα

Artως Radio

Exodως3

 

 

 

 

 

Αφιερώματα

 

 
Αφιερώματα
Ζapink: Έλληνες Σκιτσογράφοι

ΗΛΙΑΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ
Από τον Ηλία στον Βίκτωρα...

ΚΕΙΜΕΝO/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: SOLOUP

Ο Ηλίας Κυριαζής ήρθε κι έδεσε, που λέμε, στα κόμικς. Ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους της νεώτερης γενιάς σχεδιαστών, εμφανίστηκε μέσα από τις σελίδες του «9» της Ελευθεροτυπίας, σημάδι και απόδειξη της αναζωογόνησης που έφερε το συγκεκριμένο περιοδικό στα Ελληνικά κόμικς. Έχοντας σταθερή, σχεδόν προνομιακή παρουσία στο «9», κέρδισε πολύ σύντομα αρκετούς φανατικούς αναγνώστες και θαυμαστές. Καθόλου τυχαία, αν σκεφτούμε ότι με το «Manifesto» του, κατάφερε να σκιαγραφήσει αρκετά ζωντανά τις αναζητήσεις, τις ανασφάλειες αλλά και τα «πειράγματα» μιας ολόκληρης γενιάς 25αριδων ( σάμθινγκ λιγότερο ή σάμθινγκ περισσότερο).
Ο Ηλίας, μεγάλωσε σ ένα σπίτι όπου τα κόμικς δεν ήταν άγνωστη λέξη. Ούτε φάντασμα και συνειρμός παιδαγωγικών καταστροφών. Ας είναι καλά ο... μπαμπάς και τα τευχάκια που έφερνε στο σπίτι. Από το Δημοτικό ακόμα, αρχίζει να σκαρφίζεται σκιτσάκια και ιστοριούλες. Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, παντού τον συνοδεύουν σκαριφήματα, που με τον καιρό, αλλάζουν, ωριμάζουν κι ετοιμάζονται να εξελιχθούν στη γραμμή που γνωρίζουμε σήμερα. Το 1996 ο Ηλίας περνάει στο ΤΕΙ διακοσμητικής με το μυαλό του πάντα να τριγυρίζει στα σκίτσα. Στα τελευταία χρόνια της σχολής, βρίσκει την πρώτη του σχετική δουλειά. Βοηθός δίπλα σε έναν freelancer, φτιάχνει storyboards αλλά και κινουμενάκια για τη διαφήμιση. Η χρονιά ορόσημο βέβαια, είναι το 2001. Το περιοδικό «9» διοργανώνει τον πρώτο του διαγωνισμό σε συνεργασία με την ΑΚΤΟ. Ο Ηλίας παίρνει μέρος και βγαίνει πρώτος στην κατηγορία «Νέοι καλλιτέχνες». Το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς, αρχίζει να σχεδιάζει την πρώτη του σειρά σε κείμενα του Λέανδρου. Το «Σε βλέπω», ήταν μια «ιντεράκτιβ» (όπως διαφημίστηκε) κόμικ απόπειρα παιχνιδιού και σαρκασμού του «Big Brother»( του πρώτου εν Ελλάδι, φρούτου των ριάλιτι). Η σειρά έφτασε τα 16 επεισόδια.( #71- 85 ,Φεβρ 2002). Κατά την γνώμη μου, το «Σε βλέπω» ήταν η πιο αδύναμη στιγμή στη δουλειά του Λέανδρου. Έδωσε όμως την ευκαιρία στον Κυριαζή να δείξει το ύφος και την σχεδιαστική του ικανότητα. Και στη συνέχεια, παίρνοντας έμμεσα τη ...σκυτάλη, κατάφερε να παίξει επάξια, έναν πρωταγωνιστικό ρόλο «αντ αυτού», στις σελίδες του «9». Σύμφωνα, φαντάζομαι, με τους σχεδιασμούς και τις αντιλήψεις του υπεύθυνου έκδοσης του περιοδικού, για την ανάγκη ενός «πρώτου» ονόματος. Στη συνέχεια δίνει κάποιες αυτοτελείς ιστορίες ("Alter ego", "Snob"κλπ) σε δικά του, πλέον, σενάρια ενώ παράλληλα, φιλοτεχνεί κάποια εξώφυλλα . Το φόρτε του όμως αρχίζει μετά το τεύχος 134. Τεύχος που εμφανίζονται ταυτόχρονα το "Blood Opera" και το πρώτο επεισόδιο του "Manifesto". Το "Blood Opera" ήταν η πρώτη Ελληνική σειρά- άλμπουμ στο «9» και ολοκληρώθηκε σε τρία συνεχόμενα τεύχη (# 134- 136). Η έκδοση όλης της ιστορίας σε βιβλίο μαζί με κάποια προσχέδια, έγινε αργότερα το2004, από την «Συλλογή Εννέα» της «Ελευθεροτυπίας». Το "Manifesto" απ την άλλη, εξελίχθηκε σε μια πολύ πετυχημένη σειρά 4σέλιδων αυτοτελών ιστοριών. Ο πρώτος κύκλος του ολοκληρώθηκε με ιδιαίτερα θετικά σχόλια και οι 24 ιστορίες του κυκλοφόρησαν σε ένα πολύ όμορφο άλμπουμ το 2005, επίσης από την «Συλλογή Εννέα». Η σειρά έχοντας ανοίξει έναν δεύτερο κύκλο, συνεχίζει να δημοσιεύεται παράλληλα με το «Ένα τσιγάρο δρόμος», μονοσέλιδα που ο Ηλίας σχεδιάζει εναλλάξ με τον Τάσο Παπαιωάννου. Στο ενδιάμεσο των δύο κύκλων, ο Κυριαζής άρχισε και μια άλλη σειρά. Το "Blockbuster", με ήρωες και περιπέτειες που παραπέμπουν σε έναν φανταστικό, αλλά και καθόλου φιλόξενο, μελλοντικό κόσμο.
.

Ταυτόχρονα με το «9», ο Ηλίας μαζί με άλλους νέους δημιουργούς, έστησαν μια πολύ ωραία ιστορία. Το "Subart comics",αρχικά ως φανζίν (2002) και μετά το τέταρτο τεύχος ως περιοδικό (Δεκέμβριος 04), κατάφερε να δώσει κεφάτες ιστορίες αλλά και ένα δυνατό παράδειγμα δημιουργικής φιλίας και συνεργασίας. Εκτός από τον Ηλία, πρωτεργάτης ήταν και είναι ο Τάσος Παπαιωάννου, ο οποίος δηλώνεται τόσο ως ο «εκδότης» του περιοδικού, όσο και των εκδόσεων "Giganto". Στην παρέα επίσης ήταν ο Κων , ο Ανδρέας Παναγιωτόπουλος, ο Βασίλης Μπίμπας και αργότερα προστέθηκε και ο Βασίλης Λώλος. Ως ομάδα, το 2004, ανέλαβαν την επιμέλεια της παράστασης «φανζίν» των Δεληβοριά- Στεφάνου. Στη συνέχεια, Βασίλης και Ηλίας, κυκλοφόρησαν το φθινόπωρο του 2005, το τεύχος "Gin 747" με κόμικς στην αγγλική γλώσσα, ενώ Ηλίας και Τάσος, την άνοιξη του 2006 έστησαν το τευχάκι «Τούρτα». Κάτι που επίσης δεν πρέπει να παραλείψουμε, είναι ότι το 2003 κέρδισε το πρώτο βραβείο σεναρίου σε διαγωνισμό κόμικς στο Βελιγράδι. Σίγουρα μια ευπρόσδεκτη όσο και τονωτική επιβράβευση, που προήλθε μάλιστα από κρίσεις και συγκρίσεις εκτός συνόρων.
Για την "Blood Opera" είχαν γραφτεί και συζητηθεί αρκετά. Πολλά υπέρ και πολλά κατά. Το θέμα μάλιστα πήρε υπερβολικές διαστάσεις, με τη βοήθεια της στήλης αλληλογραφίας του περιοδικού. Ήμουν από αυτούς που δεν εκφράστηκαν καθόλου κολακευτικά για το άλμπουμ. Τότε, το είχα κρίνει αρκετά αυστηρά, δικαιολογημένα σ ένα βαθμό ως αντίβαρο, σε κάτι προβαλλόταν έντονα ως κάτι ιδιαίτερα «εξαιρετικό». Βλέποντάς το τώρα από μια απόσταση χρόνου, το βιβλίο ήταν η πρώτη ολοκληρωμένη εξοικείωση του Κυριαζή, με τα «όπλα» και τις «δυνατότητες» των κόμικς. Ένας κατ εξοχήν πειραματισμός που, αντιμετωπίζοντας τον ως τέτοιον σε έναν νέο δημιουργό, μπορείς να προσπεράσεις πολλά. Και ασυνέπειες και σεναριακά κενά (τις είχα ονομάσει «πατατιές») και ψυχολογικά ή άλλα δάνεια (Romero, ζόμπι κλπ) ριγμένα άστοχα και με υπερβολή. Σήμερα μάλλον θα έλεγα ότι είναι μια αξιοπρεπής δουλειά με πολλούς «πειραματισμούς» στο ξεκίνημα ενός νέου δημιουργού και τίποτα παραπέρα. Ούτε προς τα πάνω αλλά και ούτε προς τα κάτω.
Το "Manifesto" όμως, είναι πράγματι μια εξαιρετική δουλειά. Με ολοζώντανους, όμορφα ψυχολογημένους χαρακτήρες και αρκετή δόση αυτοσαρκασμού, (τόσο των ηρώων όσο και του σκιτσογράφου) κατάφερε να πιάσει ένα αληθινό κομμάτι της ζωής. Κάτι σαν «εποποιία της καθημερινότητας» για να δανειστώ την έκφραση από κάποιο ποίημα, καταφέρνει να καθρεφτίσει υπαρκτές σχέσεις σύγχρονων ανθρώπων, με όλες τις καλές ή κακές προβολές ενός τέτοιου αντικατοπτρισμού. Ανησυχίες, ερωτικές μελαγχολίες και ανασφάλειες, όμορφα πλεγμένες με πλάκες, γκάφες αλλά και...κατορθώματα μεταξύ φίλων , στα εφήμερα, αυτοτελή επεισόδια της ζωής μιας παρέας.
Το «Μανιφέστο» θεωρώ ότι είναι κορυφαία δουλειά του Κυριαζή, γιατί καταφέρνει αυτό ακριβώς. Το να εμψυχώνει τους ήρωές του με υλικό από προσωπικά βιώματα. Με την κατάλληλη ειλικρίνεια , μπόλικο αυτοσαρκασμό αλλά και τις αναγκαίες φανταστικές διαθλάσεις. Στοιχείο που βλέπω ότι απουσιάζει από άλλες δουλειές του όπως την "Blood Opera" ή το "Blockbuster". Ιστορίες, που όπως λέει και ο Ηλίας, είναι αδύνατον να τις πάρεις στα σοβαρά και να μπεις στο ρυθμό τους, άμα δεν έχεις μεγαλώσει με τέτοια αναγνώσματα και αναφορές. Πολύ πιθανό. Εγώ πάντως, κι ας ανήκω σ αυτήν την κατηγορία, ψηφίζω δαγκωτό "Manifesto".

Συζήτηση με τον Ηλία Κυριαζή

Αγαπητέ Ηλία, γεννήθηκες σ ένα σπίτι όπου τα κόμικς δεν ήταν άγνωστο είδος ή είδος υπό διωγμό. Πότε λοιπόν θυμάσαι να πρωτο-σκάρωσες το πρώτο σου comics;
Ηλικία δε θυμάμαι αλλά πρέπει να ήταν στις πρώτες τάξεις του δημοτικού... Το έχω ακόμα... "οι Απίθανοι εναντίον του Νόστεκ του λασπάνθρωπου!"... σουπερηρωικό έπος!

Ποια είναι τα αναγνώσματα και οι σχεδιαστές που πιστεύεις ότι σε έχουν επηρεάσει;
Η λίστα είναι ατελείωτη αλλά περιλαμβάνει κυρίως εκπροσώπους της αμερικάνικης σκηνής, από όλο το φάσμα αυτής, από Kirby μέχρι Clowes... Υπάρχουν και κάποια στοιχεία από manga αλλά αυτά είναι πιο καλά κρυμμένα. Με τα ευρωπαϊκά κόμικς δεν τα πάω το ίδιο καλά... βγήκαμε κάποιες φορές αλλά δεν υπήρχε χημεία και το σεξ ήταν κι αυτό απογοητευτικό οπότε το διαλύσαμε, αλλά είπαμε να μείνουμε φίλοι....

Για κάποια πρόσωπα ηρώων σου (ή και των χαρακτήρων τους) έχεις στο μυαλό σου κάποια υπαρκτά πρόσωπα; Για παράδειγμα, ο "Λόγκαν" γιατί μου θυμίζει τόσο πολύ τον φίλο μας ΚΟΝ; Επίσης η ξάδελφη. "Τιτίκα", υπάρχει πράγματι κάποιο πρόσωπο που παίζει αντίστοιχο ρόλο στη ζωή σου ;
Είναι ως εξής... ακόμα και αν βασίσω ένα χαρακτήρα 100% σε ένα πραγματικό πρόσωπο... Τη φάτσα, το όνομα, την προσωπικότητα, τα πάντα...Στην πορεία όμως καθώς θα σχεδιάζω ιστορίες με αυτόν τον ήρωα αυτός θέλοντας και μη αποστασιοποιείται από την "πηγή" του. Από ένα σημείο και μετά δε (μου) θυμίζουν με τίποτα από πού ξεκίνησαν. Η Τιτίκα τώρα ειναι κάπως έτσι... όταν τη δημιούργησα (χρόνια πριν πάω στο 9) ήταν μια μίξη από γυναίκες που υπήρχαν στη ζωή μου. Τώρα πια είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Ο Βίκτορας, οι φίλοι του και ο κόσμος γύρω του, σίγουρα δεν είναι εντελώς μια φανταστική ιστορία. Από την άλλη πάλι δεν είναι καρμπόν και η πραγματική σου ζωή. Πραγματικότητα και φαντασία, πως παντρεύονται μέσα στο Manifesto;
Δεν ξέρω αν σου απαντώ παραπάνω... Θεωρώ ότι κάθε καλό κόμικς (η έργο τέχνης γενικότερα) έχει κάτι από την ζωή του δημιουργού. Απλώς φυσικά σε ένα κόμικ σαν το Manifesto αυτό φαίνεται πιο έντονα από καποιο κομικ φαντασίας ας πούμε. Τώρα ποσοστά πραγματικότητας / μυθοπλασίας φυσικά δεν μπορώ να δώσω... συνήθως πραγματικές ειναι οι πιο παράξενες και ακραίες ιστορίες.. :)

Αλήθεια, το Manifesto πως το επέλεξες ως τίτλο; Τι μπορεί να σημαίνει για εσένα;
Η αλήθεια χάνεται στα βάθη του χρόνου. Όπως είπα πριν Manifesto έκανα για χρόνια πριν το δώσω για δημοσίευση. Αν θυμάμαι καλά ο τίτλος είχε να κάνει όχι τόσο με την πλοκή αλλά με το ότι έβλεπα αυτή τη σειρά ως το "μανιφέστο" μου για το τι κόμικς θα έπρεπε να βγαίνουν στη Ελλάδα... Ή κάπως έτσι, έχουν περάσει χρόνια. Αλλά ακούγεται γαμάτα όμως ε; :) Θυμάμαι πάντως ότι επέμεινα στο να γράφεται στα αγγλικά. Θεωρούσα ότι έτσι αποφορτίζεται λίγο η λέξη πολιτικά.

Τι είναι αυτό που σ ενδιαφέρει περισσότερο να βγάλεις σε μια ιστορία όπως το Manifesto και τι σε κάποιες άλλες ποιο φανταστικές όπως το Blood Opera και το Blockbuster;
Σε όλες τις ιστορίες θέλω να έχω χαρακτήρες με βάθος, που να κερδίζουν τον αναγνώστη, ιστορίες που να τις νιώθεις πραγματικές... όλα αυτά(άσχετα με το αν το καταφέρνω) αποτελούν τη βάση κάθε καλού κόμικ .Απλώς στο Blood Opera ας πούμε ήθελα να προσπαθήσω να βγάλω και αυτη την αίσθηση της στυλιζαρισμένης βίας, το fun μιας ταινίας χόμπι, τη πώρωση ενός καλού action κομικ. Στο Blockbuster απο την άλλη (που σκοπεύω να το συνεχίσω κάποια στιγμή) ήθελα επιπλέον να φτιάξω και ένα ενδιαφέρον φανταστικό και να στύψω το μυαλό μου για όσο περισσότερα παράξενα concepts γινόταν. Συγχρόνως να "περισώσω" στοιχεία που αγαπώ από τα σουπερηρωικά κόμικς και να τα παρουσιάσω απενοχοποιημένα στον πιο "παρθένο" αναγνώστη.

Πως βλέπεις τα κόμικς και τους σχεδιαστές στην Ελλάδα σήμερα; Καλύτερα από παλιότερα αλλά όχι καλά. Ωραίες οι εκθέσεις και τα φανζινάκια αλλά αν δε μπορούν να ζούνε οι (λίγοι) καλοί κομίστες από τη δουλειά τους τι να λέμε τώρα... Με τον Τάσο Παπαιωάννου, τον Λώλο, τον Κον και τα άλλα παιδιά του Subart, είχατε κι έχετε μια πολύ καλή φιλική σχέση και συνεργασία. Τι πιστεύεις ότι αποκόμισες (ή αποκομίσατε αν θέλεις) από αυτή τη συνεύρεση;
Αν προσπεράσουμε το γεγονός ότι τα παιδιά είναι φίλοι μου, καθαρά καλλιτεχνικά είναι πολύ ωφέλιμο να συναναστρέφεσαι ανθρώπους με το ίδιο πάθος. Από τις τεχνικές συμβουλές που θα ανταλλάξεις μέχρι το συνεχές μπρίζωμα να κάνεις ο,τι καλύτερο μπορείς μια τέτοια παρέα σε βοηθάει να βελτιώσεις τη δουλειά σου. Αλλά όλα αυτά είναι μηδαμινής σημασίας μπροστά στο ότι οι καλύτεροι μου φίλοι είναι από το subart.

Εσένα τι σ ενδιαφέρει περισσότερο; Τι είναι αυτό στα κόμικς, που θα ήθελες να καταφέρεις με τη δουλειά σου στο μέλλον;

Αν ρωτήσεις, όσοι με ξέρουν θα με πουν φιλόδοξο (και όσοι δε με πάνε θα με πουν φωνάρα). Δε νομίζω να έχουν όρια αυτά που θέλω να κάνω με τα κομικ. Μπορεί κάποια στιγμή να χρειαστεί να συμβιβαστώ με την πραγματικότητα αλλά οκ... μου δίνω κάποια χρόνια ακόμα...


 

 

 

 

 

Σκιτσογράφοι
Αρκάς
Ιορδάνης Ανανιάδης
Τάσος Αναστασίου
Αρχέλαος
Τάσος Αποστολίδης
Αντώνης Βαβαγιάννης
Σπύρος Βερύκιος
Δημήτης Βιτάλης
Θεοδόσης Βρανάς
Σπύρος Δερβενιώτης
Μιχάλης Διαλυνάς
Λάζαρος Ζήκος
Πέτρος Ζερβός
Μαρία Ζογλοπίτου
Χρήστος Ζωϊδης
Γιάννης Ιωάννου
Γιάννης Καλαϊτζής
Καρκ
Μιχάλης Κουντούρης
Νίκος Κούτσης
Γιάννης Κουτσούρης
Κυρ
Ηλίας Κυριαζής
Κων
Βασίλης Λώλος
Ηλίας Μακρής
Μποστ
Παναγιώτης Μαραγκός
Νίκος Μαρουλάκης
Γιώργος Μελισσαρόπουλος
Νίκος Μηλιώρης
Γιάννης Μητσομπόνος
Κώστας Μητρόπουλος
Γιώργος Μπότσος
Αλή Ντίνο 1
Αλή Ντίνο 2
΄Εφη Ξένου
Σπύρος Ορνεράκης
Ζήσης Παπαγεωργίου
Γιώργος Παπαδάκης
Αλέκος Παπαδάτος
Βαγγέλης Παυλίδης
Θανάσης Πέτρου
Ανδρέας Πετρουλάκης
Φώτης Πεχλιβανίδης
Βλαντιμίρ Ραντιμπράτοβιτς
Στάθης
Tasmar
Τέτη Σώτου
Ηλίας Ταμπακέας
Γιώργος Tραγάκης
Γιώργος Τσούκης
Δημήτρης Χαντζόπουλος
Βαγγέλης Χερουβείμ
Βασίλης Χριστοδούλου
Soloup
 
Ειδικά Αφιερώματα

Comicdom 

Δημήτρης Βανέλλης
Παυλίνα Καλλίδου
Koμικοϊστορίες
Γκιουνερί Ιτσογλου
Παραπέντε
Ομάδα "Υ"

Αστεινομία vs Haderer

 
Αrtως Radio
Το ραδιόφωνο του Ως3