Αρχικήισελίδα

Αφιερώματα

Ταιγεγονότα

Artως Radio

Exodως3

 

 

 

 

 

Αφιερώματα

 

 
Αφιερώματα
Ζapink: Έλληνες Σκιτσογράφοι

ΚΑΡΚ
Σκίτσα από ζυμάρι και μαστίχα...

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: SOLOUP

Τον Κάρκ τον ξέρετε; Εμ, από πού να τον ξέρετε; Μόλις πριν λίγα τεύχη της «Γαλέρας» είδαμε για πρώτη φορά τη δουλειά του. Δουλειά που σου φεύγει το σαγόνι αλλά πιο πολύ, το σαγόνι των... εικονιζόμενων. Σκίτσα προσώπων ζουπιγμένα, φουσκωμένα, τσαλακωμένα, σκίτσα με μουτζούρες, σκίτσα με ένα σωρό στρεβλώσεις και αλλοιώσεις. Παραχαράξεις φρυδιών, υπερβολές ρουθουνιών, κούτελα- τσουρέκια από μαστιχωτό μελάνι. Κι όμως, πρόσωπα άκρως αναγνωρίσιμα με την πρώτη ματιά!



Ο Κάρκ, ο Κώστας Καρασαββίδης δηλαδή, είναι Σαλονικιός από τις Συκιές. Το 1996 τελειώνοντας το λύκειο, σκάρωσε τα πρώτα του σκίτσα για την εικονογράφηση ενός μαθητικού περιοδικού. Το 1998, με αφορμή κάποια ΕΟΚκικά προγράμματα, κατεβαίνει στο πολυτεχνείο στα Χανιά, και παρακολουθεί μια σειρά μαθημάτων «Καλών τεχνών και Σύγχρονης τεχνολογίας». Εκεί, βλέπει για πρώτη φορά δημοσιευμένη τη δουλειά του. Κάποια πολιτικά σκιτσάκια, στα τοπικά φύλλα «Γνώμη» και «Χανιώτικα Νέα». Το 2000, ξεκουβαλάει από την Κρήτη, όχι όμως για τις. Συκιές αλλά για το Leicester της Αγγλίας. Εκεί, συνεχίζει τις σπουδές του στις Καλές Τέχνες, στο De Mont fort University. Επιχειρεί μάλιστα κι ένα μεταπτυχιακό το 2004, το οποίο έμεινε ατελείωτο. Τόσο στην Αγγλία, όσο και στην Ελλάδα, που επιστρέφει οριστικά το 2006, καταπιάνεται για τα προς το ζην, με διάφορες δουλειές, με επικρατέστερη, αυτή του βοηθού μάγειρα!

Για ένα φεγγάρι, μόνο, περνάει από την «Grafo», δουλεύοντας storyboard για κάποια ταινία κινουμένων σχεδίων, που έμεινε τελικά στα χαρτιά. Ουσιαστικά, η πρώτη του δημοσίευση είναι αυτή στη «Γαλέρα», στο τεύχος 25, τον Οκτώβριο του 2007. Και φυσικά, συνεχίζει να δίνει τη δουλειά του, ξεδιπλώνοντας ακόμα πιο πολύ το ταλέντο του. Παράλληλα, έχει αρχίζει να ασχολείται με την εικονογράφηση παιδικών βιβλίων, με το πρώτο του να είναι ήδη στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Τίτλος του «Τα μουσκεμένα Χριστούγεννα» σε κείμενα της Βάσως Σκόπα. Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Κέδρος», λίγο πριν τα Χριστούγεννα.



Θα μου πείτε, με τόση λίγη δουλειά πίσω του, εσύ κάθεσαι και του φτιάχνεις αφιέρωμα; Καμιά διαπλοκή και καμιά «κουμπαριά». Τον ΚΑΡΚ δεν τον έχω δει ούτε ζωγραφιστό, είδα όμως τις ζωγραφιές του. Κι αυτές οι «ζωγραφιές» με έβαλαν σε σκέψεις.
Πριν ενάμιση χρόνο περίπου, στο αφιέρωμα που είχε γίνει για την καλή συνάδελφο και εξαιρετική δημιουργό Έφη Ξένου, (ΩΣ3 #58 αλλά και στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.os3.gr) είχα αναφέρει κάποιες από αυτές, για τα σκίτσα -προσωπογραφίες. Σκέψεις, όχι για το «σωστό» και το «λάθος» ...τρόπο μιας προσωπογραφίας, μιας και δεν μπορούμε να μιλάμε για κάτι τέτοιο, όταν έχουμε να κάνουμε με ένα θέμα αισθητικών επιλογών και προτιμήσεων. Άλλωστε, πώς θα μπορούσες να πεις το παραμικρό για την άρτια, καλαίσθητη και καταξιωμένη δουλειά σκιτσογράφων όμως αυτή του δάσκαλου Ορνεράκη, ή της Έφης, του Κουτσαντά (ονόματα στα οποία είχα αναφερθεί) και τόσων άλλων που ακολουθούν μια πιο ρεαλιστική φόρμα. Πρόσωπα που αγγίζουν τη ζωγραφική, σε σώματα καρτουνίστικα, που παίρνουν συνήθως και το βάρους του σχολιασμού για τον εικονιζόμενο. Ένα «ρεαλισμό», στον οποίο κι εγώ κατέφυγα πολλές φορές, για τις ανάγκες των εντύπων που δουλεύω. Όμως, αυτό που «ζήλευα» πάντα στις προσωπογραφίες, ήταν η μουτζούρα, το «τσαλάκωμα», το τράβηγμα απ' τα ...αφτιά των εικονιζόμενων, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Αυτό το «αλληθώρισμα» στις προσωπογραφίες του Γιάννη Καλαϊτζή.

Η δύναμη, του να μπορείς να «σχολιάσεις» το βίο και την δημόσια συμπεριφορά του εικονιζόμενου, μέσα από το ίδιο το βλέμμα και τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Είχα κατευθύνει κάπως αυτές τις προτιμήσεις μου σ' εκείνο το κείμενο, δείχνοντας προς τη δουλειά του Vlandimir Radibratovic. Ως συνέχεια, μέσα από την «Γαλέρα» πάλι, θα μπορούσα πλέον να προσθέσω και τις απολαυστικές δουλειές του Πέτρου Ζερβού και του Κώστα Κυριακάκη. Όμως, η δουλειά του ΚΑΡΚ ήταν αυτό ακριβώς που είχα στο μυαλό μου. Ένα σκίτσο άγριο, γκροτέσκο αλλά ταυτόχρονα άκρως περιγραφικό και καθόλου φλύαρο. Και είναι μόνο η αρχή γι αυτόν τον εξαιρετικό σχεδιαστή. Φαντάζεστε για παράδειγμα τον ΚΑΡΚ μετά από χρόνια δουλειάς σε έντυπα και το «ψήσιμο» του καθημερινού σκίτσου, τι θησαυρούς θα μπορούσε να βγάλει; Ακούγομαι ίσως υπερβολικός και σίγουρα είμαι ενθουσιασμένος. Αλλά με την προοπτική που δείχνει αυτή η δουλειά, (υγείαν να έχουμε και λιγάκι να κουνήσει και η Αθηνά το χεράκι της), ο Κώστας μπορεί να φέρει σύντομα έναν άλλο αέρα , μιαν άλλη αισθητική, στα χάρτινα προσωπάκια των εφημερίδων μας. Φαντάζομαι ότι είναι θέμα χρόνου ν' αναγνωριστεί το ταλέντο και η δύναμη του σχεδίου του, από τους κατάλληλους εφημεριδανθρώπους. Αλλά μέχρι τότες, ακούστε διαβάζοντας δυο λογάκια, από έναν... βοηθό μάγειρα...

Αγαπητέ Κώστα, τι είναι αυτό που σε κεντρίζει, που προσέχεις περισσότερο όταν σχεδιάζεις ένα δημόσιο πρόσωπο;
Οτιδήποτε θα κάνει αυτό που σχεδιάζω να φανεί τρισδιάστατο, «αληθινό». Θα πιαστώ, ας πούμε, από ένα έντονο κοκαλάκι της μύτης, κι από 'κει θα συνθέσω το υπόλοιπο πρόσωπο, παίζοντας με τις γραμμές του, τις ρυτίδες, τις καμπύλες των φρυδιών, τις πτυχές του δέρματος στο προγούλι. Πέρα απ' τα ποικίλα ανατομικά στολίσματα, σε κάποιους ανθρώπους ένα και μόνο στοιχείο, μια μικρή λεπτομέρεια μπορεί να γίνει η εσάνς μιας καρικατούρας. Να αποτελέσει χαρακτηρολογική πληροφορία για το πρόσωπο. Ένα φωτάκι, για παράδειγμα, στο μάτι του Βενιζέλου θα το κάνει να γυαλίσει, υποδηλώνοντας κάποιον πεινασμένο ή επικίνδυνο. Ή η -πάντα ορατή- άκρη της γλώσσας του Αλογοσκούφη, που δείχνει τον ιδιαίτερο τρόπο ομιλίας του.

Το στιλ σου στις προσωπογραφίες, σε αντίθεση με την κυρίαρχη τάση στην Ελλάδα, επεμβαίνει περισσότερο στην παραμόρφωση των προσώπων. Σε επηρέασαν σε αυτό καθόλου, οι σπουδές σου στην Βρετανία;
Άμεσα, όχι. Βέβαια δε σπούδασα σε μία από τις σχολές εικονογράφησης-Illustration, που ίσως θα ταίριαζε περισσότερο σ' αυτό που κάνω τώρα, αλλά σε σχολή Καλών Τεχνών (ξέρετε, λίγη πρωτοπορία, λίγη τρέλα, πολύ επιτήδευση), και στην καλύτερη περίπτωση οι καθηγητές φιλοδωρούσαν τα έργα μου με ένα καλοσυνάτο C-. Η εικαστική παράδοση της χώρας, οι τάσεις που προωθούσε η σχολή, τα έργα των άλλων σπουδαστών που έβλεπα τριγύρω, δεν ήταν αυτά που επηρέασαν την προτίμησή μου για το γελοιογραφικό και το γκροτέσκο. Απλά, η καλή υποδομή και η πλούσια βιβλιοθήκη, με βοήθησαν να εμπλουτίσω αυτό το στιλ, κυρίως σε θέματα τεχνικής.

Από ποιους σχεδιαστές πιστεύεις ότι έχεις επηρεαστεί, στην Ελλάδα ή στο Εξωτερικό;
Πέρα απ' αυτούς που με 'καναν να ασχοληθώ με το σκίτσο από μικρή ηλικία (κομίστες όπως ο Uderzo και ο Morris, εικονογράφοι παραμυθιών, Έλληνες γελοιογράφοι), είναι και αυτοί των οποίων το έργο έχει επηρεάσει (ξεκάθαρα και μερικές φορές σε βαθμό αντιγραφής) το στιλ, την αισθητική και την τεχνοτροπία μου. Η λίστα των ονομάτων ξεκινά από τους S.Bisley, B.Froud, M.McMahon ( με τα τρομερά σχέδια του Slaine ),S.Kruger, Mullatier, και φτάνει μέχρι τους Rembrandt, Rubens, Klimt, Natkin.

Πως τα βλέπεις τα πράγματα στο σκίτσο στην Ελλάδα, πρώτα ως αναγνώστης και κατά δεύτερο λόγο, ως νέος σχεδιαστής που προσπαθεί να δημοσιεύσει τη δουλειά του;
Σε έντυπα, εκθέσεις και δικτυακούς τόπους, έχω δει και καλές και αδύναμες δουλειές. Το θέμα είναι, ότι υπάρχει κινητικότητα, και αυτό από μόνο του είναι θετικό. Επίσης, το σκίτσο δεν έχει αναγκαστικά το χρονοβόρο χαρακτήρα ενός μουσικού ντέμο ή τις μνημειακές διαστάσεις ενός λογοτεχνήματος. Είναι κάτι που μπορεί να γίνει τη μια στιγμή, να σκαναριστεί και να το δείς την άλλη. Είναι τρομερά ελκυστικό να επικοινωνείς, να διαφωνείς ή ακόμα και να εκτονώνεσαι μέσω ενός σκίτσου. Το να πληρώνεσαι δε για κάτι τέτοιο, ακούγεται ονειρεμένο. Εγώ, που ουσιαστικά τώρα κάνω τα πρώτα μου επαγγελματικά βήματα, έχω αντιμετωπιστεί με κάθε πιθανό τρόπο και με ευγένεια και με κλειστές πόρτες.

Τι είναι αυτό που θα ήθελες να κάνεις με τα σκίτσα σου στο μέλλον; Ποιοι είναι οι στόχοι σου;
Αν μπορούσα να αποτυπώνω ζωγραφικά τις εικόνες που έχω στο μυαλό μου θα ήμουν τρισευτυχισμένος. Νομίζω πώς αυτό αφορά την προσπάθεια που κάνει κάθε καλλιτέχνης να μάθει το μέσο του, τα υλικά του. Είναι δηλαδή θέμα εξάσκησης και ελπίζω να μη μου πάρει 80 χρόνια μέχρι να τα καταφέρω. Κι έτσι να 'ναι όμως, μάλλον δε θα βγω χαμένος.
Καλή δουλειά και καλή συνέχεια.
Ευχαριστώ πολύ...


 

 

 

 

 

Σκιτσογράφοι
Αρκάς
Ιορδάνης Ανανιάδης
Τάσος Αναστασίου
Αρχέλαος
Τάσος Αποστολίδης
Αντώνης Βαβαγιάννης
Σπύρος Βερύκιος
Δημήτης Βιτάλης
Θεοδόσης Βρανάς
Σπύρος Δερβενιώτης
Μιχάλης Διαλυνάς
Λάζαρος Ζήκος
Πέτρος Ζερβός
Μαρία Ζογλοπίτου
Χρήστος Ζωϊδης
Γιάννης Ιωάννου
Γιάννης Καλαϊτζής
Καρκ
Μιχάλης Κουντούρης
Νίκος Κούτσης
Γιάννης Κουτσούρης
Κυρ
Ηλίας Κυριαζής
Κων
Βασίλης Λώλος
Ηλίας Μακρής
Μποστ
Παναγιώτης Μαραγκός
Νίκος Μαρουλάκης
Γιώργος Μελισσαρόπουλος
Νίκος Μηλιώρης
Γιάννης Μητσομπόνος
Κώστας Μητρόπουλος
Γιώργος Μπότσος
Αλή Ντίνο 1
Αλή Ντίνο 2
΄Εφη Ξένου
Σπύρος Ορνεράκης
Ζήσης Παπαγεωργίου
Γιώργος Παπαδάκης
Αλέκος Παπαδάτος
Βαγγέλης Παυλίδης
Θανάσης Πέτρου
Ανδρέας Πετρουλάκης
Φώτης Πεχλιβανίδης
Βλαντιμίρ Ραντιμπράτοβιτς
Στάθης
Tasmar
Τέτη Σώτου
Ηλίας Ταμπακέας
Γιώργος Tραγάκης
Γιώργος Τσούκης
Δημήτρης Χαντζόπουλος
Βαγγέλης Χερουβείμ
Βασίλης Χριστοδούλου
Soloup
 
Ειδικά Αφιερώματα

Comicdom 

Δημήτρης Βανέλλης
Παυλίνα Καλλίδου
Koμικοϊστορίες
Γκιουνερί Ιτσογλου
Παραπέντε
Ομάδα "Υ"

Αστεινομία vs Haderer

 
Αrtως Radio
Το ραδιόφωνο του Ως3