iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑρχείο

iRadio Αrtως

iExodως3

 

 

 

 

 

 

 

 
Λόγια στο χαρτί

Η αριστερά του πριν και του τώρα...
Του Διονύση Τσακνή

Η διαφορά έγκειται, πως τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται ως δεδομένο και αμετακίνητο...

Ε, λοιπόν πόσο ειλικρινείς είμαστε και πόσο τάχα να κοστίζει η αλήθεια! Μερικές χιλιάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες ψήφων, είναι αρκετοί για να δώσουν ικανοποίηση στα επιτελεία της Αριστεράς, ή μήπως θα χρειαζόταν και το χειροκρότημα των αντιπάλων.
«Μια ζωή παλεύουμε για να γίνουμε αρεστοί στα μάτια όσων δεν συμπαθούμε» είχε πει κάποτε ο Τσαρούχης και είχε τελικά δίκιο. Και τώρα, αφού οι έπαινοι και το χειροκρότημα κόπασαν, δίνοντας τη θέση τους στην αμφισβήτηση, την καχυποψία, ή στην καλύτερη των περιπτώσεων στον σκεπτικισμό ήρθε η ώρα να μιλήσουμε όπως μάς ταιριάζει.
Η Αριστερά, δεν πρέπει να έχει άλλο λόγο, εκτός απ' τον καθαρό, τον ευθύ και κυρίως τον ειλικρινή. Και αν φοβάται μήπως με το λόγο της αυτό, φοβίσει τον κόσμο, τότε ούτε Αριστερά είναι, ούτε μας χρειάζεται. Ας αρχίσουμε απ' το ΣΥΡΙΖΑ, μια και το μεγαλύτερο ποσοστό κατέγραψε και πρόταση κατέθεσε για μια αριστερή διακυβέρνηση, με ή άνευ εισαγωγικών.
Ας υποθέσουμε πως όλοι στηρίζουμε τις βασικές κατευθύνσεις της πρότασής του, θα μας απαντήσει χωρίς μισόλογα, τι θα γίνει σε μια περίπτωση αποπομπής μας απ' την ΕΕ και το ευρώ; Έχει το θάρρος να πει πως ΝΑΙ, σε μια τέτοια περίπτωση, ΜΠΟΡΟΥΜΕ και χωρίς αυτά τα δεκανίκια;
Έχει το θάρρος να δηλώσει πως ΣΙΓΟΥΡΑ θα υπάρξει πρόβλημα στα ταμεία του κράτους μέχρι να ισορροπήσει το σύστημα με το όποιο νέο νόμισμα; Έχει τα κότσια να καλέσει το λαό σε μια ΠΕΡΗΦΑΝΗ φτώχεια για κάποιο διάστημα μέχρι, τα διεθνή μας ερείσματα (τα όποια τέλος πάντων υπάρχουν ή θα προκύψουν στην πορεία ) συμβάλλουν κι αυτά, (παράλληλα με τις δικές μας προσπάθειες και ριζικές αλλαγές) στην αποκατάσταση της ντόπιας αγοράς και των διεθνών εμπορικών μας σχέσεων (επάρκεια αγαθών , ενέργεια κλπ).
Τολμάει να πει ότι ΔΕΝ φοβάται να χαρακτηριστεί ως το κόμμα της δραχμής, αν τελικά αυτή θα είναι η κατάληξη; Καταλαβαίνει ο καθένας, πως οι απαντήσεις των στελεχών τους πως τίποτα τέτοιο δεν θα συμβεί διότι απλούστατα η ΕΕ θα φοβηθεί τους ενδεχόμενους τριγμούς από μια πιθανή αποπομπή της Ελλάδας, δεν είναι παρά, παλιομοδίτικοι και παλαιοκομματικοί βερμπαλισμοί ή ευσεβείς πόθοι.
Πρέπει να απαντήσουν στην υποθετική, στην... ακραία έστω, (κατά τη γνώμη τους) περίπτωση μιας πιθανής πτώχευσης, που θα έρθει ως αποτέλεσμα της σθεναρής τους τάχα στάσης απέναντι στους Ευρωπαίους.
Τι θλίψη η αποφυγή απαντήσεων σε τόσο κομβικής σημασίας ζητήματα! Οι εκλογές πλησιάζουν και οι απαντήσεις, μάς είναι απαραίτητες. Πολύ φοβάμαι πως δεν θα τις λάβουμε ποτέ. Ή μήπως είναι ειλικρινής η ΔΗΜΑΡ του κυρίου Κουβέλη; Μέχρι σήμερα το πρωί η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πίστευε ότι θα συναινούσε σε μια κυβέρνηση «εθνικής» ενότητας.
Το γεγονός πως εν τέλει αρνήθηκε, σημαίνει άραγε, ότι θα πράξει το ίδιο σε μια αντίστοιχη συνθήκη σε πολύ λίγο διάστημα; Και ακόμα, πως δεν θα επικαλεστεί το συμφέρον τάχα του τόπου, υποκύπτοντας στις ορέξεις των ευρωπαϊστών συνομιλητών της; Μπορεί να απαντήσει μέχρι πού μπορεί να φτάσει υποχωρώντας διαρκώς, προκειμένου να υπερασπιστεί το ευρώ και την ευρωπαϊκή προοπτική που προτάσσει; Και αν ο δρόμος δείξει (που το δείχνει ήδη) πως η Ευρωπαϊκή αυτή προοπτική σημαίνει περισσότερα δεινά και φτώχεια, θα επιμείνει σ' αυτή;
Είμαι έτοιμος να αναθεωρήσω την άποψή μου πως πρόκειται για έναν μεταμφιεσμένο σοσιαλδημοκράτη ή διαφορετικά για ένα ΠΑΣΟΚ με πολιτική περιβολή, αν ακολουθήσει άλλον δρόμο. Και το ΚΚΕ; Είναι αρκετή η δικαίωσή του για τις εκτιμήσεις του γύρω απ' το ρόλο της ΕΕ και του διεθνούς κεφαλαίου; Είναι αρκετή η συνέπειά του; Συνέπεια σε τι όμως; Συνέπεια στην απομόνωση και στην αποφυγή εμπλοκής, την ώρα που διαμορφώνονται οι συνθήκες προκειμένου να προωθηθούν οι στρατηγικοί του στόχοι;
Είναι επιστημονική ( ο Μαρξισμός είναι επιστήμη) η άρνησή του για συνεργασία με τις δυνάμεις των πραγματικά αριστερών συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που έχουν κοινούς στόχους; Μπορεί να πει γιατί δεν συμμετέχει σ' ένα διάλογο έστω, με τις υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις πέρα απ' την αστήρικτη άποψη ότι κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε απογοήτευση στους εργαζόμενους; Μια τολμηρή θέση του Β. Ι. Λένιν θυμίζω: «Θα συνεργαζόμουν και με το διάβολο αν χρειαζόταν», αλλά και μια ρήση του Ν. Ζαχαριάδη: «Άλλο συνεργασία και άλλο ενότητα.» Για συνεργασίες μιλάμε λοιπόν, όχι για κομματικούς γάμους.
Η γνώμη του ΚΚΕ είναι πάντα χρήσιμη, γιατί οι αναλύσεις του γύρω απ' την πολιτική και οικονομική κατάσταση, δεν στερούνται σοβαρότητας. Ας συμμετείχε λοιπόν σ' ένα διάλογο πιέζοντας ολοένα και πιο αριστερά τις δυνάμεις που ταλαντεύονται και αν στην πορεία διαπίστωνε (πράγμα σφόδρα πιθανό) ότι η διολίσθηση βρίσκεται προ των πυλών, ας αποχωρούσε, ξεσκεπάζοντας το ρόλο των υποκριτών, έχοντας όμως αποκομίσει την εμπειρία της συνεργασίας και έχοντας ωφεληθεί απ' την ώσμωσή του και με άλλα στρώματα εργαζομένων.
Κυριακή κοντή γιορτή. Όλοι θα θερίσουν απ' την μέχρι τώρα πολιτική τους. Ανάλογα με τη στάση τους. Η διαφορά έγκειται, πως τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται ως δεδομένο και αμετακίνητο...


ΟΤΑΝ ΣΒΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΩΤΑ...
Του Διονύση Τσακνή

Είναι γνωστή η ιδιομορφία του επαγγέλματός μας. Η τέχνη και γενικά, η δημιουργία είναι συνυφασμένη με δρόμους μοναχικούς. Σπάνια, ένα έργο τέχνης, δεν είναι έργο ενός. Σκέψου έναν πίνακα ζωγραφικής, ένα γλυπτό, ένα ποίημα, ή ένα διήγημα. Δύσκολο, ως αδύνατο να μοιραστεί κάποιος τη σύλληψη της ιδέας και την υλοποίηση της, από κοινού με άλλους.
Όχι πως στο απώτερο ή πρόσφατο παρελθόν δεν είχαμε παραδείγματα περί του αντιθέτου, αλλά σχεδόν κανένα μνημειώδες έργο δεν έχει δύο υπογραφές. Ακόμα και σε αυτές τις σπάνιες περιπτώσεις, (Ικτίνος, Καλλικράτης) οι αρμοδιότητες, ήταν σαφώς μοιρασμένες και προκαθορισμένες εξ' αρχής, πράγμα που όχι μόνον δεν αναιρεί, αλλά ενισχύει θα έλεγα, την αρχική διαπίστωση.
Αυτό, εξηγεί ως ένα βαθμό και την αποκοπή μας από τον στενό περίγυρο του σιναφιού και την επιλογή μοναχικών δρόμων, στην ίδια τη ζωή. Δύσκολα συναντάς φιλίες ανθρώπων που τους συνδέει η ίδια επαγγελματική ιδιότητα. Πολλώ μάλλον στην τέχνη, όπου οι κανόνες του παιχνιδιού, που ειρήσθω εν παρόδω, άλλοι έθεσαν για λογαριασμό των δημιουργών, ορίζουν εξ αρχής τον ανταγωνισμό ως πρωτεύον.
Παγιδευμένοι σ' αυτή τη λογική, δείχνουμε να αδιαφορούμε για το κοινό -καλώς εννοούμενο- επαγγελματικό συμφέρον, για την ανάγκη στοιχειώδους προστασίας του έργου μας, για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας στην υγεία και την ασφάλιση, ενώ παράλληλα, αφήνουμε χώρο και επιτρέπουμε τον πλουτισμό τρίτων σε βάρος μας, τον έλεγχο της συμπεριφοράς ή των κινήσεών μας και το χειρότερο, εμπιστευόμαστε τη διαχείριση του όποιου τάλαντου διαθέτουμε, σε ανθρώπους αμφιβόλου ποιότητας ή προσόντων.
Εποχές δόξας, όλοι γνωρίσαμε ή θα γνωρίσουμε. Εποχές επιτυχιών, το ίδιο. Δεν ξέρω πόσοι από μας είμαστε έτοιμοι για την αφάνεια ή την αποτυχία, αλλά ένα είναι σίγουρο: Θα μας επισκεφτούν κι αυτές όπως οι πρώτες.
Το έργο που θα αφήσουμε (αν επιτρέψει ο χρόνος κάτι τέτοιο) θα κριθεί από άλλους, μεταγενέστερους. Εμείς, καλό είναι να σκεφτούμε το πώς μπορούμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια, (με ό,τι σημαίνει ο όρος) τώρα και στο μέλλον και κάτι τέτοιο, καιρός είναι, να αρχίσουμε επιτέλους να το συζητάμε. Καλοί είναι και οι χρυσοί δίσκοι και τα βραβεία και οι γεμάτες αίθουσες, αλλά καλύτερο από όλα είναι ένα αξιοπρεπές αύριο, όταν τα φώτα θα έχουν σβήσει.
Βλέπεις γνωρίζω (όπως κι εσύ άλλωστε) αρκετούς συναδέλφους, που εκλιπαρούν για μια τιμητική καλλιτεχνική σύνταξη και ζουν(;) μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.


ΔΕ ΜΑΣ ΤΑ ΛΕΤΕ ΚΑΛΑ
...ΚΥΡΙΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
Του Διονύση Τσακνή

Είναι κάποια πράγματα στην πολιτική, που όχι απλά δεν μπορώ, αλλά αρνούμαι να καταλάβω. Φαίνεται πως το αυτονόητο πήγε περίπατο, παίρνοντας μαζί του και τη λογική. Για την ηθική δεν μιλάω, μια και μας άφησε χρόνους, εδώ και πολύ καιρό.
Ειλικρινά, δεν πρόκειται να αναφερθώ στα εσωτερικά προβλήματα που έφερε η ήττα στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πρόβλημα και καθήκον ίσως, των μελών και των φίλων του συγκεκριμένου κόμματος, είναι να αναζητήσουν τα αίτια που είχαν σαν αποτέλεσμα την εκλογική συρρίκνωση.
Και το πρόβλημα επίσης της ηγεσίας, ευχής έργον είναι να το λύσουν, τα ίδια τα μέλη και να μην επιτρέψουν σε άλλους, να είναι ρυθμιστές.
Ό,τι συζητείται-ακόμα και δημόσια- θα μπορούσε να μη με αφορά, πλην όσων αναφέρονται στις κυβερνητικές επιλογές του κόμματος και στον τρόπο που τα στελέχη έδρασαν ή πολιτεύτηκαν κατά τη διάρκεια της θητείας τους.
Εκεί, το ζήτημα, παύει να είναι εσωτερικό. Μας αφορά όλους.
Στην πρόσφατη σύνοδο του Εθνικού Συμβουλίου του Πασόκ, η πρώην υπουργός κυρία Βάσω Παπανδρέου, είπε, πως αρνείται να βρίσκεται στο ίδιο κόμμα με αυτούς που κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής τους θητείας, πλούτισαν.
Και αντί να πέσει η αίθουσα, απ' την απαίτηση όλων να δώσει ονόματα και διευθύνσεις και ακολούθως να τα παραδώσει στον εισαγγελέα, το περιεχόμενο της ομιλίας της, θεωρήθηκε ως μια γενναία τάχα απόπειρα κάθαρσης και ετεροκαθορισμού, απέναντι στην διαφθορά.
Ας δούμε όμως λίγο, πίσω απ' τα λόγια...
Αρνούμαι να είμαι στο ίδιο κόμμα με τους κλέφτες, σημαίνει πριν και πάνω απ' όλα, πως εγώ δεν είμαι κλέφτης ούτε και διεφθαρμένος. Αυτή όμως είναι μια αξιωματική τοποθέτηση, ενώ θα έπρεπε να έχει θέση θεωρήματος που χρήζει αποδείξεως και όπερ έδει δείξαι που λέμε και στα μαθηματικά.
Αλλά και εάν κάτι τέτοιο μπορούσε η κυρία Βουλευτής να το αποδείξει, πως η ίδια, δηλαδή, έγινε για παράδειγμα φτωχότερη το χρονικό διάστημα της πολιτικής της διαδρομής, θα έπρεπε ακολούθως, να ονομάσει ποιους εννοεί, διότι αλλιώς το κάθε πρώην κυβερνητικό στέλεχος του Πασόκ, είναι εν δυνάμει, πρώην κλέφτης.
Εάν όμως και παρ' όλες αυτές τις ηχηρές καταγγελίες, η κυρία Παπανδρέου, παραμείνει στο κόμμα της, τότε δύο πράγματα θα μπορούσαν να ισχύουν.
Το πρώτον, ότι έγινε σιωπηρή κάθαρση (διότι δημόσια ούτε έγινε, ούτε κατά τα φαινόμενα θα γίνει) και το δεύτερο, ότι ενώ δεν έγινε κάθαρση, οι κλέφτες έπαψαν να την ενοχλούν. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει για την κυρία Παπανδρέου, εκτός απ' αυτόν της εξόδου. Αλλά και αυτό αν πράξει, τίποτα δεν την απαλλάσσει απ' την υποχρέωση να παραδώσει τα στοιχεία που έχει-αν έχει- στον εισαγγελέα.


TAKE THE MONEY AND RUN
Του Διονύση Τσακνή

Με αφορμή το σάλο που ξέσπασε αναφορικά με τους χρηματισμούς, τις δωροδοκίες και τα ρέστα, θυμήθηκα ένα παλιό ανέκδοτο με κάποιον κακομοίρη, που όταν έμαθε πως σε κάθε ενήλικα άνδρα αντιστοιχούν τρεις γυναίκες, έψαχνε να βρει ποιος γνωστός του είχε έξι μια και αυτός δεν είχε καμία. Έτσι συμβαίνει και με 'μένα. Δεν ρωτάω ποιος τα παίρνει, γιατί αν ισχύει πως χρηματίζεται ένας στους δύο, τότε αφού εγώ δεν επιδίδομαι στο σπορ της αγοραπω-λησίας, πρέπει να ζητήσω εξηγήσεις τουλάχιστον απ' τη γυναίκα μου.
Τελικώς, πού τα παίρνουν ρε παιδιά; Ποιος τα δίνει και πόσα για να 'χουμε το καλό ερώτημα; Πώς διαμορφώνονται οι ταρίφες, από ποιους και με ποιον τρόπο ολοκληρώνεται η διαδικασία. Είναι εν τέλει τόσο απλό όπως μας το περιέγραψε ο εθνικός μας Μάκης σε κάποιο τηλεοπτικό παράθυρο, ή μήπως υπάρχουν κάποιοι κανόνες, κάποιο τακτ, κάποιο fair play βρε αδερφέ στην όλη υπόθεση; Ή μήπως πάλι, η θέα και μόνον του χρήματος αφοπλίζει τους πάντες, οπότε αντίο κώδικες και καλοί τρόποι; Και απ' την άλλη, για ποιους κώδικες και καλούς τρόπους μιλάμε, όταν εξ' ορισμού ο χρηματισμός, εμπεριέχει τον εξευτελισμό αμφοτέρων των μερών.
Και τονίζω αυτό το τελευταίο, διότι ως γνωστόν η λέξη δωροδοκία δεν πάει ποτέ μόνη της. Απαιτεί και την αντίστοιχή της την δωροληψία, αν με εννοείς φίλε αναγνώστη. Και ενώ η δικαστική εξουσία τηρώντας το νόμο, τιμωρεί αμφότερους τους εμπλεκόμενους, στη συνείδηση του κόσμου, μόνον ο χρηματιζόμενος στιγματίζεται, ενώ ο άλλος που χρηματίζει, συμμετέχοντας στον εκμαυλισμό συνειδήσεων, θεωρείται ξύπνιος, καπάτσος και προπάντων άνθρωπος που λύνει απλά και πρακτικά όλες τις εκκρεμείς του υποθέσεις, αποφεύγοντας ταλαιπωρίες, χρονοτριβή και μπελάδες. Ένα φακελάκι, μια επιταγή, ένα "δωράκι" στη γλώσσα της πιάτσας και ξεμπέρδεψε.
Σ' αυτές τις περιπτώσεις, συνήθως δεν υπάρχουν ούτε αποδείξεις ούτε μάρτυρες. Και αν μετά από κάποιο διάστημα, κάτι αποκαλυφθεί, οι πάντες διαρρη-γνύουν τα ιμάτιά τους πως ουδεμία σχέση έχουν με το αντικείμενο. Αν υπάρ-χουν κάποιες ενδείξεις, αξιολογούνται από τα δικαστήρια, αν φυσικά η υπόθεση πάρει την δικαστική οδό και δεν μπει οριστικά στο αρχείο.
Γι' αυτό σου λεω. Ψάξε δίπλα σου, γιατί αν εσύ δεν τα παίρνεις, ή δωροδοκείται ο διπλανός σου ή συμμετέχεις κι' εσύ, με την ιδιότητα του "χορηγού", στο σύγχρονο εθνικό μας σπορ.


ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΙΚΡΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ
Του Διονύση Τσακνή

Προσπαθώ τούτες τις γιορτινές μέρες να σκεφτώ τον εαυτό μου μικρό. Να θυμηθώ στιγμές της αθωότητας, να φέρω στη μνήμη πρόσωπα αγαπημένα, αδιάφορα, ακόμα και μισητά (γιατί όχι), να αναπολήσω όμορφες αλλά και άχαρες πλευρές ενός γιορτασμού, άλλοτε καλοδεχούμενου και αναμενόμενου και άλλοτε καταναγκαστικού.
Προσπαθώ -ξέροντας ότι κάτι τέτοιο είναι περίπου αδύνατο- να δω με τα μάτια των παιδικών μου χρόνων το παρελθόν, σαν να μην πέρασε ούτε ένας μήνας από 'κείνη την εποχή και να αρθρώσω απορίες βάζοντάς τες στο στόμα των παιδιών μου. Και μετά, άντε να βρω και απαντήσεις πειστικές, όχι για κείνα πλέον, αλλά κυρίως για μένα τον ίδιο.
Προσπαθώ, επίσης, να οδηγήσω τη σκέψη σε πιο απλά πράγματα και να θυμηθώ τι περίμενα, τι ρωτούσα, τι με ευχαριστούσε ή τι με βάραινε, πότε οι γιορτές επιδρούσαν ευεργετικά πάνω μου και πότε όχι, αλλά τέτοιες απαντήσεις, θαρρώ, πως μόνο σ' έναν ψυχίατρο θα ήταν ίσως χρήσιμες.
Απ' την άλλη πάλι, σκέφτομαι πως απ' ό,τι συζητούσαμε με τους φίλους στις παρέες ή στη γειτονιά, (και αυτό το θυμάμαι καλά), λίγο πολύ τα ίδια περίπου μας απασχολούσαν. Ιδιαίτερα εμάς τα παιδιά της επαρχίας, γιατί όσο και να θέλουνε κάποιοι να ισχυριστούν το αντίθετο, ήμασταν διαφορετικά -σχεδόν σε όλα- από τους πρωτευουσιάνους. Σήμερα, η "ευεργετική" επίδραση του Play station, της Μπάρμπι, και των Πόκεμον, (μέσω τηλεόρασης φυσικά) μειώνουν -έως και εξαφανίζουν- τις διαφορές ανάμεσα στα παιδιά της Αθήνας και της επαρχίας.
Και τα έθιμα ακόμα, ως πράξεις επαναλαμβανόμενες που έχουν βιωματικό χαρακτήρα, μετατρέπονται σε οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό που πράγματι είναι ή πρέπει να είναι. Ο δε τρόπος προβολής τους απ' τα Μέσα, στοχεύει κατευθείαν στο να πάρουν χαρακτήρα μόδας.
Έτσι, όσο ακραίο και αν φαίνεται, στις μέρες μας το όλο κλίμα των γιορτών εξοστρακίζει τις απορίες ή στην καλύτερη των περιπτώσεων τις περιορίζει στο ελάχιστο. Όλα είναι αναμενόμενα και δεδομένα.
Κι εκείνο που μας θυμίζει ότι το φέτος είναι διαφορετικό από πέρσι, δεν είναι τίποτε άλλο από τις διαφημίσεις παιδικών παιχνιδιών. Τα Χριστούγεννα του 2001, για παράδειγμα, είναι συνυφασμένα με την τηλεοπτική αθλιότητα των καιρών μας.  Ό,τι έχει να κάνει, δηλαδή, με την προσομοίωση του "Μεγάλου αδελφού" και τη μόδα τάχα της πληροφορικής.
Με δυο λόγια, όπως θα 'λεγε και κάποιος φίλος μου απ' τη Σαλονίκη WWW.skoupidia.com



 

Γιώργος Ανδρέου
Διογένης Δασκάλου
Μπάμπης Ξαρχάκος
Νοέλ Μπάξερ
Σωτήρης Τσιλίκας
Οδυσσέας Ιωάννου
Χρήστος Παπαμιχάλης
Διονύσης Τσακνής
Δημήτρης Σταρόβας
Κώστας Λειβαδάς
Γιώργος Αυγερόπουλος
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Φίλιππος Πλιάτσικας
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Στέλιος Μάινας
Ιεροκλής Μιχαηλίδης
Χρήστος Θηβαίος
Ρένια Λουϊζίδου
Ρίκα Βαγιάννη
Δήμητρα Γαλάνη
Γιώργος Δημητριάδης
Μάνος Ελευθερίου
Μίκης Θεοδωράκης
Σταύρος Κουγιουμτζής
Γιάννης Κούτρας
Αργύρης Μπακιρτζής
Μίλτος Πασχαλίδης
Μάνος Χατζιδάκις
Γεράσιμος Γεννατάς
Σωτήρης Κακίσης
Ρένος Χαραλαμπίδης
Λιζέτα Καλημέρη
Μαρία Χούκλη
Λουδοβίκος των Ανωγείων