iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑρχείο

iRadio Αrtως

iExodως3

 

 

 

 

 

 

 

 
Λόγια στο χαρτί

ΣΤΑΡΟΒΙΔΕΣ!
Του Δημήτρη Σταρόβα

Τζαζ με θαλασσινά...

Πριν από μερικές ημέρες έλαβα μια πρόσκληση για μια συναυλία σε ένα τζαζ κλαμπ της Αθήνας. Ήταν για τη συναυλία εξαίρετου καινοτόμου μουσικού Steve Turre.  Ο Turre παίζει άριστα τρομπόνι και είναι γνωστός από τις συνεργασίες του με τα μεγαθήρια Dizzie Gillespie, Pasquito D' Rivera, Arturo Sandoval και βάλε. Κυρίως όμως το μουσικόφιλο κοινό τον γνωρίζει από τα κοχύλια που χρησιμοποιεί σαν πνευστά όργανα!
Τζαζ με θαλασσινά ένα πράγμα. Πως λέμε. σπαγγέτι με θαλασσινά!
Το αποτέλεσμα, βέβαια, είναι εκπληκτικό. Πολύ καλή μουσική και μουσικοί, άψογα παιξίματα και γενικότερα μια ατμόσφαιρα μαγική, με τους ήχους να κυκλοφορούν στον χώρο και να σε ταξιδεύουν, με έναν τρόπο που μόνο η μουσική ξέρει και μπορεί.
Παρακολουθώντας τον κύριο Steve Turre να παίζει με τα κοχύλια του, άρχισαν να τριγυρίζουν στο μυαλό μου διάφορες σκέψεις.
Εδώ και αρκετό καιρό ασχολούμαι με τη τεχνολογία. Έχω, φυσικά, ηλεκτρονικό υπολογιστή, τον οποίο χρησιμοποιώ και για ψυχαγωγικούς αλλά και επαγγελματικούς σκοπούς-σχετικούς με τη μουσική-, όπως οι περισσότεροι συνάδελφοι που γνωρίζω.
Η αλήθεια είναι ότι οι δυνατότητες που σου παρέχει ένα pc είναι σχεδόν απεριόριστες. Είναι αλήθεια, επίσης, ότι με ένα καλό πακέτο προγραμμάτων και παιχνιδιών ενδέχεται να κλειστείς σε ένα δωμάτιο και να περάσει μία βδομάδα χωρίς να το καταλάβεις.
Ποιος; Εσύ; Που όργωνες τις αλάνες πιτσιρικάς με μια φέτα ψωμί με λάδι και ρίγανη. Εσύ, που, μια μέρα αν δεν βρισκόσουν με τα φιλαράκια σου, θα πάθαινες κατάθλιψη. Εσύ, που άκουγες τις προάλλες τον φίλο σου τον Νίκο να σου παραπονιέται για τον γιο του, που το περασμένο καλοκαίρι, αν και κάνανε δυο μήνες διακοπές στη Χαλκιδική, μπήκε τρεις φορές στη Θάλασσα, επειδή ήταν 'απασχολημένος' με τον υπολογιστή του.
Μια στιγμή όμως. Εσύ δεν είσαι που πατάς μερικά κουμπάκια και γίνονται πράξη τα περισσότερα από αυτά που έχεις να κάνεις; Που διάβαζες προχθές πως σε μερικά χρόνια θα υπάρχει η δυνατότητα να αλλάζεις αρκετά από τα ζωτικά σου όργανα με μια 'επεμβασούλα' και να γίνεσαι καινούργιος, με προδιαγραφές να ζεις εκατόν πενήντα χρόνια; (Εγωιστικό ε;) Ή μήπως δεν είσαι εσύ που καρπώνεσαι όλα τα καλούδια που η τεχνολογία σου προσφέρει;
Ναι, δεν λέω, αλλά όμως. Άστο μεγάλε, κάηκες.
Τελικά, σε μερικά πράγματα πρέπει να είναι κανείς απόλυτος, αλλιώς τον τρώει το γνωστό σαράκι που χτυπάει όλους αυτούς που έχουν δύο ή πολλές φορές περισσότερες απόψεις για καθετί και δικαιολογούνται λέγοντας, στον εαυτό τους κυρίως, ότι είναι άτομα με 'εσωτερικές ανησυχίες'.
Και τέτοιες στιγμές θυμάμαι τη γιαγιά μου τη συγχωρεμένη που μου  ΄λεγε:
'Δημητράκη, πουλάκι μου, να προσέχεις γιατί ο Τούρκος λέει:
Μπισκινί οτούρ γκελένεν γκίνι ορσούν αμά.
Τι θα πει αυτό γιαγιά;
Αυτό που σου λέω!'...
 


Ο ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΟΣ ΧΤΥΠΑΕΙ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ!

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΑΡΟΒΑΣ

Ο 44χρονος άντρας με τα γκρίζα κοντά μαλλιά μπήκε γρήγορα -γρήγορα στο σούπερ μάρκετ. Πλησίασε το ράφι με τα καλλυντικά. Άρχισε να ψάχνει τις βαφές μαλλιών. Έπρεπε να μεταμφιεστεί. Έδειχνε απορροφημένος. Ξαφνικά μία παιδική σιωπή σπάει την νωχελική διάθεση των ανθρώπων που ψώνιζαν.
- Μαμά ο κουφοντίνας φώναξε δυνατά ο μικρός...
- Σκάσε του λέει η ευτραφής και αγρίως μακιγιαρισμένη μητέρα του...
- Μα σου λέω είναι ο κουφοντίνας. Κουφοντίνας, κου-φο-ντί-νας, συνέχισε να ωρύεται και μάλιστα εν χορώ ο μπόμπιρας...
- Θα με κάνεις ρεζίλη στον κόσμο διάολε, είπε πιο νευρικά η κυρία και αφήνοντας το αππορυπαντικό, πιάνει με νεύρα τον γιό της από τον λαιμό...
Όλη αυτή την ώρα, ο γκριζομάλλης άντρας κοιτούσε αμίλητος και σαστισμένος. Άφησε στο ράφι την βαφή μαλλιών και με γρήγορα βήματα, παιρνόντας ανάμεσα από τα αδιάκριτα βλέμματα των πελατών, βγήκε νευριασμένος.
- «Το κωλόπαιδο, παραλίγο να μου κάνει ζημιά», σκέφτηκε και χάθηκε στα στενά δίπλα από το γήπεδο της ριζούπολης, φορώντας την τραγιάσκα και τα μαύρα γυαλιά του...
Οι μέρες και οι νύχτες δεν περνούσαν για κείνον. Οι ώρες ατελείωτες. Βλέποντας κόσμο να μπαίνει στο ανακαινισμένο γήπεδο του Απόλλωνα αποφάσισε να τούς ακολουθήσει. Ποτέ δεν του άρεσε το ποδόσφαιρο, το θεωρούσε άλλωστε το όπιο του λαού. Ήταν όμως μια καλή ευκαιρία να χαθεί εκείνος και οι σκέψεις του μέσα στο πλήθος.
Έκοψε εισιτήριο και πέρασε στην θύρα πέντε. Μπαίνοντας από το διάδρομο του κάτω διαζώματος, προχώρησε προς τον αγωνιστικό χώρο. Οι ιαχές των φιλάθλων και τα συνθήματα έδιναν και έπαιρναν. Έφτασε μπροστά στα κάγκελα και γύρισε να κοιτάξει το κατάμεστο πίσω του γήπεδο. Πάγωσε...
«ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ ΕΜΦΑΝΙΣΟΥ, ΒΑΛΕ ΒΟΜΒΑ ΣΤΗΝ ΕΦΤΑ ΚΑΙ ΕΞΑΦΑΝΙΣΟΥ...»
Αντικρίζοντας τους χιλιάδες οπαδούς και ακούγοντας τους να φωνάζουν αυτό το σύνθημα ένα δάκρυ κύλησε στα μάτια του... Εκείνη την στιγμή ένοιωσε όπως τα μιάσματα του καπιταλισμού. Όπως οι λακέδες του ιμπεριαλισμού - με τα ακριβοπληρωμένα από τα λεφτά του κοσμάκη συμβόλαια - που μεσούσης της χούντας έβαζαν γκολ στο Γουέμπλει και έριχναν στάχτη στα μάτια του λαού... Δεν το περίμενε ποτέ ότι ο αγώνας του για ένα σοσιαλιστικό μετασχηματισμό θα γινόταν σύνθημα στα στόματα χιλιάδων ανεγκέφαλων και τσαμουκαλεμένων οπαδών... «Τους πούστηδες, σκέφτηκε και έσπρωξε το 38αρι πιο βαθειά, μέσα στο μπλού τζήν του...» Αλλά δεν φταίνε αυτοί. Το μυαλό του πήγε αμέσως στον «πρόεδρο» της ομάδας... Τα χέρια του όμως ήταν δεμένα και οι φίλοι του πρώην και νυν ανήμποροι να τον βοηθήσουν.
Η σκέψη του αυτή τον έκανε να νοιώσει αφόρητη μοναξιά. Είχε διαβάσει για αυτή την μοναξιά, για αυτό το ρίσκο από τον σύντροφο Μαριγκέλα...
Άρχισε να τρέχει προς την έξοδο του γηπέδου..
Σταμάτησε το πρώτο ταξί που βρήκε μπροστά του...
- Πού πάει ο κύριος; ρώτησε ο ηλικιωμένος οδηγός...
- Θέλω να κάνεις μια μεγάλη βόλτα.. Πάμε πρώτα από Πατήσια... Πέρνα από την οδό Πάτμου και μετά προς Παγκράτι...
- Κι άλλος τρομοκράτης... είπε γελώντας δυνατά ο ταξιτζής και ξέσπασε σε γέλια... Την ίδια στιγμή δυνάμωσε το ραδιόφωνο...
«Συνεχίζονται οι έρευνες για τον εντοπισμό του Δημήτρη Κουφοντίνα. Η αντιτρομοκρατική έχει συστήσει ειδικό σώμα από 400 άντρες, εκπαιδευμένους και πάνοπλους. Ο 44χρονος που συστηνόταν ως μελισσοκόμος και καθηγητής μαθηματικών θεωρείται ιδιαίτερα επικίνδυνος, οπλοφορεί ενώ σύμφωνα με πληροφορίες του σταθμού μας έχει πάρει μαζί του 15 εκατομμύρια από την γιάφκα της οδού δαμάρεως...»
- Μας έχουν ζαλίσει τα αρχίδια ...συγνώμη κιόλας κύριος, είπε ο ταξιτζής και χαμήλωσε το ραδιόφωνο..17 Νοέμβρη και 17 Νοέμβρη και κουφοντίνας και ξηρός. Καλά κάνανε και πυροβολούσανε. Γυρνά κοιτά τον γκριζομάλλη επιβάτη του στα μάτια και θυμωμένος συνεχίζει...
- «Με ρώτησαν ποτέ τα μουνόπανα αν έχω να πληρώσω το νοίκι; Αν μπορώ να βάλω πετρέλαιο στο ταξί; Η γυναίκα μου φίλε μου απολύθηκε μετά από 17 χρόνια δουλειάς στον μαλάκα που τον έκανε άνθρωπο... Ο γιος μου; Έφτυσα αίμα να τον σπουδάσω και τώρα δουλεύει σε καφετέρια... Πας στην λαϊκή και θες 10 χιλιάρικα για να πάρεις πρασοσέλινο. Άσε ρε με τους μαλάκες. Πνίγεται ο κόσμος στο ποτάμι από μια βροχούλα και το μόνο που χουν να πουν οι πολιτικοί, είναι να μην βρέξει. Υποφέρονται ρε φίλε ;»
- Δεν απάντησε, του ζήτησε να κάνει μια στάση στην οδό Νοταρά πίσω από το πολυτεχνείο..
- «Περίμενε πέντε λεπτά είπε στον ταξιτζή...» Χώθηκε σε ένα διαμέρισμα. Κατέβηκε μετά από λίγο με μια μεγάλη σακούλα. Πάμε στην αλεξάνδρας, στο μέγαρο της αστυνομίας. Σ' όλη την διαδρομή ήταν αμίλητοι. Βυθισμένοι στις σκέψεις τους...
- Φτάσαμε... 22 ευρώ αδερφέ μου...
Ο γκριζομάλλης επιβάτης ανοίγει την πόρτα. Κατεβαίνει. Κοντοστέκεται. Πλησιάζει προς το παράθυρο του οδηγού...
- «Το αξίωμα του αμεταβίβαστου των εξουσιών φίλε μου»,λέει στον ταξιτζή, του δίνει 100 ευρώ και προχωρά προς την είσοδο του αστυνομικού μεγάρου. Έχει αρχίσει να βρέχει δυνατά...
- Γεια σου λέει με ψύχραιμη και σταθερή φωνή στον φρουρό. Είμαι ο Δημήτρης Κουφοντίνας.
- Κι εγώ είμαι ο Σάββας Ξηρός. Άσε με αδερφέ μου και σχολάω σε λίγο, απαντά ο αστυνομικός...
- Την ίδια ώρα ο ταξιτζής ανακαλύπτει την μεγάλη σακκούλα που έχει αφήσει ο γκριζομάλλης στο πίσω κάθισμα.
- Τον μαλάκα... την μια ξεχνά τα ρέστα και την άλλη την τσάντα... Την ανοίγει από περιέργεια...
- Του κόβεται η ανάσα.. Πατά το φρένο τόσο δυνατά σαν να θέλει να το σπάσει... Κοιτάζει γύρω δεν τον βλέπει κανείς.
Μέσα στην σακκούλα ένα 38αρη όπλο. Μια παλιά γραφομηχανή και ένα βιβλίο. Το κοινωνικό συμβόλαιο του Ζαν Ζακ Ρουσώ. Τα σκέπασε όπως όπως, τα χωσε στο πορτ μπαγκάζ , πάτησε γκάζι και έσκασε ένα χαμόγελο...

Υ.Γ1. ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΤΗΛΕΦΩΝΗΣΑΝ ΣΤΟ 170 ΚΑΙ ΣΤΟ 1964
Υ.Γ2. ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΕΠΙΣΗΣ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΑΝ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ ΤΟΝ ΠΕΡΙΒΟΗΤΟ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥ ΜΟΝΙΜΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΩΝ ΤΗΛΕΠΑΡΑΘΥΡΩΝ. ΔΕΝ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΧΟΛΥΓΟΥΝΤ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΜΠΟΛΙΓΟΥΝΤ!


ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΛΕΙ NASA...

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΑΡΟΒΑΣ


Στα μαθητικά μου χρόνια, γύρω στα τέλη της δεκαετίας του '70, κάναμε με τα φιλαράκια μου συχνές αναφορές στο 2000. Θυμάμαι πολύ έντονα ότι μας προκαλούσε δέος κάθε συζήτηση σχετική με τη χρονιά που θα έφερνε την αλλαγή αιώνα, τότε που θα γινόμασταν 38 χρόνων!
Περιττό, βέβαια, να πω πως, όταν είσαι 18 χρόνων, το τριακοστό όγδοο έτος της ηλικίας φαντάζει να είναι... έτη φωτός μακριά.
Πολλές φορές δε, ειδικά εκείνα τα αξέχαστα καλοκαιρινά βραδάκια της ανέμελης εφηβείας που δεν έχεις ακόμη ιδέα για το τι εστί βιοπορισμός, δημόσιες υπηρεσίες, προβλήματα υγείας κλπ..., έτσι και αναφερόταν κανείς σε τίποτε Νοστράδαμους, Δευτέρα Παρουσία και τα σχετικά, η βραδιά έπαιρνε διαστάσεις θρίλερ...!
Αυτό που κυριαρχούσε ως αίσθηση σε όλους μας τότε ήταν πως το 2000 έμοιαζε τόσο απόμακρο και η χρονική απόσταση που μας χώριζε από αυτό μας έκανε να πιστεύουμε ότι δεν θα ερχόταν ποτέ!
Τελικά, όπως φαίνεται, κανείς δεν μπορεί να σταματήσει τον χρόνο, και έτσι το 2000 όχι μόνον ήρθε, αλλά πέρασε κιόλας μαζί με τα 38, τα οποία πέρασαν και αυτά ανεπιστρεπτί...
Ραγδαία εξέλιξη και απίστευτες αλλαγές ειδικά σε θέματα τεχνολογίας -βλέπε Ιnternet, DNA και ένα σωρό άλλα- που πριν από μερικά χρόνια είχαν θέση μόνον σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Λέτε όπου να 'ναι να πεταγόμαστε για Σαββατοκύριακο στο φεγγαράκι; Θα δείξει... Πάντως οικοπεδάκια έχουν αρχίσει ήδη να πωλούνται!
Δεν ξέρω αν είναι καλά όλα αυτά, πάντως αν μη τι άλλο είναι εντυπωσιακά. Βέβαια, δεν θα αναλύσουμε εδώ την τεχνολογική εξέλιξη, την οποία ούτως ή άλλως δεν μπορούμε να αποφύγουμε. Είναι πολύ σοβαρό θέμα και δεν ξέρω αν έχουμε τις γνώσεις και τη δυνατότητα να το αναλύσουμε.
Αυτό που σίγουρα μπορούμε να κάνουμε, είναι να αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν να συνδυάζονται όλα τα παραπάνω με αυτά που ζούμε καθημερινά.
Εμένα προσωπικά μου προκαλεί οργή και θλίψη να ακούω για κλώνους, για κώδικες DNA, για αποστολές στον Άρη, και την επόμενη στιγμή να μου λένε πως κάποιος συνάνθρωπός μου πέθανε, διότι δεν επαρκούσε το προσωπικό ή τα κρεβάτια ενός νοσοκομείου.
Δεν είναι δυνατόν να έχει κάποιος σοβαρό πρόβλημα υγείας που χρειάζεται επείγουσα αντιμετώπιση και να του κλείνουν ραντεβού για εξετάσεις έπειτα από οκτώ μήνες!
Δεν μπορεί να κυκλοφορούν γάτες, ποντίκια και κατσαρίδες στα νοσοκομεία.
Δεν μπορεί στην Ελλάδα του 2002 να ταξιδεύω με την ψυχή στο στόμα, σε αυτή την καρμανιόλα που ονομάζουν οδικό δίκτυο, και αν επιστρέψω να ακούω στις «ειδήσεις» ότι μας άφησαν χρόνους καμιά τριανταριά και να το δεχόμαστε λες και είναι κάτι πολύ φυσικό.
Και δεν είναι μόνο θέματα υγείας. Ζούμε σε μια χώρα που επικρατεί γενικώς ένα ψιλομπάχαλο, με την αναξιοκρατία να κυριαρχεί, με φανερή την έλλειψη παιδείας, με τους νόμους να έχουν διακοσμητικό ρόλο και έναν σωρό άλλα μικρότερα ή μεγαλύτερα προβλήματα καθημερινότητας που σου κάνουν τα νεύρα και τις αντοχές σμπαράλια.
Και να σας πω και κάτι; Όλα αυτά δεν πάνε με τη διαστημική τεχνολογία. Δεν ταιριάζουν, πώς να το κάνουμε! ΄H μήπως κάνω λάθος;
Κάτσε να πάρω τη NASA να ρωτήσω...
- Ναι... NASA εκεί; Από Ελλάδα σάς παίρνω... με ακούει κανείς;

...
- Μούγκα...!


ΜΠΑΛΑ ΜΠΑΛΑ ΜΠΑΛΑ
(ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ... ΤORA TORA TORA)

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΑΡΟΒΑΣ

Πώς και πώς το περιμέναμε το Mουντιάλ, γιατί, όπως είναι γνωστό, ο άνδρας που δεν παίζει τάβλι και δεν βλέπει μπάλα είναι ψιλοαδελφή...
Ευκαιρία λοιπόν να δείξουμε τι άντρακλες είμαστε! Να μαζευτούμε με τα φιλαράκια, να βρίσουμε το σύμπαν και γενικότερα να εκτονωθούμε.
Η μεγάλη στιγμή, λοιπόν, έφτασε! Το Παγκόσμιο Κύπελλο άρχισε!
Και να οι μπίρες, να οι πίτσες, να οι διαφωνίες, να τα βρισίδια τα σωστά...
να και η δικιά σου από δίπλα...
- Δημήτρη... ποιος είναι αυτός;
- Ο Μπατιστούτα...
-Aχ τι κούκλος! Πάγωσε την εικόνα...
Φύγε ρε κορίτσι μου να δούμε λίγη μπάλα... ρε μανία με τον Μπατιστούτα...!
Και αυτοί οι κερατάδες τι διάολο έχουν πάθει με την εμφάνισή τους; Μας έχουν πρήξει με τα περίεργα κουρέματα και με τις αποχρώσεις κάθε είδους στα κεφάλια τους! Λες γι' αυτό να μην μπορούν να σκοράρουν; Εμ βέβαια, τα παίζει η μπάλα από τη λαδομπογιά και πάει στον Θεό! Πάντως έχει και την πλάκα του το πράγμα.
Είδαμε κατάξανθους Ιάπωνες και Σενεγαλέζους, νέγρους Σουηδούς και Πολωνούς, και φιλάθλους-κομπάρσους Ασιάτες, ντυμένους στα χρώματα κάθε χώρας που συμμετείχε να πανηγυρίζουν με πάθος! Να δεις που η παγκοσμιοποίηση τελικά ισχύει! Τέλος πάντων, στο θέμα μας...
Με την Αργεντινή, λοιπόν, ξεμπερδέψαμε, τη στείλαμε. Τώρα μας έμεινε η Ιταλία, η οποία έχει αρκετά τεκνά στη σύνθεσή της και μας χαλάει την ησυχία. Διότι βλέπει η γυναίκα σου τον γυμνασμένο παίδαρο, που έχει και το μαλλάκι του το τρελό, εντυπωσιάζεται και μετά εσύ της φαίνεσαι στην καλύτερη περίπτωση Καραγκούνης! Κατάλαβες φίλε μου; Άντε τώρα εσύ να τρέχεις στα γυμναστήρια στα 40 σου, μπας και αποκτήσεις κοιλιακούς. Δεν γίνονται αυτά. Αυτά τα κάνεις από μικρός. Εμείς δεν είμαστε του αθλητισμού. Εμάς μας κέρδισε η τέχνη!
- Σιγά μεγάλε... θα σκίσεις κανένα καλσόν!
Τώρα πέρα από την πλάκα, ένα από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι οι εκπλήξεις. Είδατε με τι ευκολία αποκλείστηκαν τα φαβορί;
Πρώτη η Γαλλία, μετά η Αργεντινή και ένας Θεός ξέρει τι θα δούμε ακόμη.
Και όσο σκέφτομαι πόσα εκατομμύρια έχουν χαθεί στα στοιχήματα... Έχει γούστο να είναι όλα προσχεδιασμένα!
- Σιγά μεγάλε... η φαντασία σου οργιάζει!
Έχουν να πέσουν κεφάλια προπονητών και παραγόντων μετά τις αποτυχίες των «ισχυρών». Θα τους φάει η μαρμάγκα!
Φαντάζεστε με την ίδια ευκολία που παραιτούνται ή απολύονται οι προπονητές, να παραιτούνταν ή να απολύονταν και οι πολιτικοί μετά από κανά δυο αποτυχημένες ενέργειες;
- Σσσσς... σιγά ρε μεγάλε, θα σε ακούσει κανένας!
- Μα ποια είναι αυτή η φωνή τέλος πάντων; Τρίτη φορά μού τη λέει σήμερα...!


ΤΑ ΠΑΡΑΘΑΛΑΣΣΙΑ

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΑΡΟΒΑΣ

Μια φορά και έναν καιρό, οι Χαλκιδικιώτες για να δελεάσουν τους γαμπρούς, έδιναν προίκα στα κορίτσια τους τα καλά οικόπεδα τα ορεινά. Και στα αγόρια έδιναν τα παραθαλάσσια, αυτά που δεν είχαν καμία αξία...!!!
Μια φορά και έναν καιρό, γνώρισα μια γριούλα σε ορεινό χωριό της Κρήτης, η οποία δεν είχε μπει στη θάλασσα ποτέ της και δεν μπορούσε να καταλάβει τι κάνουν όλοι αυτοί κουζουλοί όπως έλεγε που μπαινοβγαίνουν στο νερό, διότι η ίδια, δεν μπορούσε να θεωρήσει το μπάνιο στη θάλασσα αναψυχή...!!!
Μια φορά και έναν καιρό, οι γνώσεις που αποκτούσε ένας περιπλανώμενος μεγαλέμπορος σε όλη του τη ζωή, σαν όγκος πληροφοριών, υπάρχουν σήμερα σε μια μόνο Κυριακάτικη εφημερίδα...!!!
Στην εποχή που ζούμε όλα αυτά ακούγονται αστεία. Και σκεφτείτε ότι δεν μιλάμε για χιλιάδες χρόνια πριν, αλλά για λίγες μόνο δεκαετίες...!!!
Είναι λοιπόν σαφές ότι τα πράγματα άλλαξαν και αλλάζουν συνεχώς και μάλιστα με έναν ρυθμό τόσο ταχύ, που είναι μάλλον δύσκολο να παρακολουθήσει κανείς. Και όταν δεν μπορείς να παρακολουθήσεις δεν μπορείς και να αντιδράσεις...
Λέτε γι' αυτό να μην γίνονται πια επαναστάσεις...;
Πω... πω... αγχώθηκα...!
Και επειδή είμαστε στην καρδιά, που λένε, του καλοκαιριού και η επαφή μου με την θάλασσα υπάρχει μόνο μέσα από την τηλεόραση και τις φωτογραφίες περιοδικών, λέω να κάνω μια προσπάθεια μπας και καταφέρω και βρεθώ σε καμιά παραλία, πράγμα που συνιστώ σε όλους, για να έχω το χρόνο μακριά από δουλειές και υποχρεώσεις να σκεφτώ όλα τα παραπάνω, να γεμίσω τις «μπαταρίες» μου, (τι πρωτότυπο...!!! ) και να επιστρέψω δριμύτερος για να αλλάξω τα πράγματα γιατί δεν πάει άλλο...!!!
-Σιγά μεγάλε... θα σκίσεις κανένα καλσόν...!!!
Εκτός και αν γίνει καμιά στραβή - μέχρι να επιστρέψω - και διορθωθούν τα πράγματα από μόνα τους...!!!
Όπως και νάχει εύχομαι καλό καλοκαίρι... Και μην ξεχνάτε ποτέ...
«Σαν την υγεία...δεν υπάρχει...!!!»

Υ.Γ.
Έτσι και με δείτε σε κανένα δελτίο «ειδήσεων» να με παρουσιάζουν σαν τρομοκράτη... μην τους πιστέψετε... εγώ ανήκω στη μουσική... !


Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΑΡΟΒΑΣ

Τρία είναι τα βασικά μου προβλήματα.
Πρώτον, αν θα πεθάνω «ήσυχος» στα βαθιά γεράματα, έχοντας πραγματοποιήσει έστω τα μισά από όσα σχεδίασα.
Δεύτερον, αν θα πάρει ποτέ ο Ηρακλής το πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο.
Και, τρίτον και σημαντικότερο, ποιος θα είναι ο νικητής του Big Brother!
Τελευταία όμως μού προκάλεσαν και τέταρτο πρόβλημα: Μεγάλος Αδελφός ή Bar;
Εδώ σε θέλω δικέ μου... Και αυτοί οι μπαγάσηδες τα παίζουν την ίδια ώρα!
Αλήθεια, τι... σύμπτωση!
Πάντως, για να είμαι ειλικρινής, μάλλον καταλήγω στον Μεγάλο Αδελφό.
Είναι πιο κοντά μου, δεν ξέρω. Ίσως επειδή είμαι μοναχοπαίδι και πάντα ήθελα ένα αδελφάκι να μου καλύπτει το κενό, ποιος ξέρει. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!
Άσε που καταρρίπτει τα δεδομένα περί επαγγελματικής σταδιοδρομίας.
Αυτά τα παλαιομοδίτικα -γιατρός, δικηγόρος, πανεπιστήμια, σπουδές, μάθε τέχνη, τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις και λοιπά- τα ξεχνάμε. Τέλος!
Τα πράγματα άλλαξαν...
Τώρα ο γονιός δεν χρειάζεται να τρώει τα σωθικά του για το μέλλον του παιδιού του. Το μόνο που έχει να κάνει είναι να βάζει το παιδί να παρακολουθεί υποχρεωτικά Bar ή Big Brother, για να μπαίνει στο νόημα, και μετά να δηλώσει συμμετοχή και στα δύο (κίνηση στρατηγικής που ονομάζεται «ό,τι κάτσει»).
Αποτέλεσμα; Το παιδί αφιερώνει από μία εβδομάδα έως τρεις μήνες το πολύ από τη ζωή του, ανάλογα με το τι ψηφίζει το κοινό -γιατί ο Μεγάλος Αδελφός τον θέλει ενεργό τον πολίτη-, και μετά βγαίνει έτοιμος επαγγελματίας. Μπορεί να διαλέξει να γίνει ηθοποιός, εκφωνητής, φωτομοντέλο ή απλά να παρίσταται σε εγκαίνια νυχτερινών κλαμπ και σε διάφορα events και να εξασφαλίζει τα προς το ζην με την αξία του!
Τελικά, όλα είναι θέμα οπτικής. Αν δηλαδή όλο αυτό το κόλπο με τα νέα «παιχνίδια» το δούμε με μια άλλη ματιά, θα μπορούσαμε με λίγη προσπάθεια και με αρκετή αυθυποβολή να συναγάγουμε το συμπέρασμα ότι επιτελείται κοινωνικό έργο!
Καταπληκτικό! Παραλίγο να το πιστέψω και εγώ ο ίδιος! Μετά από αυτό, μπορώ επιτέλους να λιποθυμήσω...



 

Γιώργος Ανδρέου
Διογένης Δασκάλου
Μπάμπης Ξαρχάκος
Νοέλ Μπάξερ
Σωτήρης Τσιλίκας
Οδυσσέας Ιωάννου
Χρήστος Παπαμιχάλης
Διονύσης Τσακνής
Δημήτρης Σταρόβας
Κώστας Λειβαδάς
Γιώργος Αυγερόπουλος
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Φίλιππος Πλιάτσικας
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Στέλιος Μάινας
Ιεροκλής Μιχαηλίδης
Χρήστος Θηβαίος
Ρένια Λουϊζίδου
Ρίκα Βαγιάννη
Δήμητρα Γαλάνη
Γιώργος Δημητριάδης
Μάνος Ελευθερίου
Μίκης Θεοδωράκης
Σταύρος Κουγιουμτζής
Γιάννης Κούτρας
Αργύρης Μπακιρτζής
Μίλτος Πασχαλίδης
Μάνος Χατζιδάκις
Γεράσιμος Γεννατάς
Σωτήρης Κακίσης
Ρένος Χαραλαμπίδης
Λιζέτα Καλημέρη
Μαρία Χούκλη
Λουδοβίκος των Ανωγείων