iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑρχείο

iRadio Αrtως

iExodως3

 

 

 

 

 

 

 

 
Λόγια στο χαρτί

 

Γίνεσαι Τούρκος διάκο μου την πίστη σου ν' αλλάξεις;
του Στέλιου Μάινα

Ε, όχι ρε φίλε δεν γίνομαι Τούρκος πώς θα γίνει! Δεν μ' έπιασε το Εθνικιστικό μου, δεν ξαναθυμήθηκα το 1821 και τις ένδοξες μέρες της Εθνεγέρσεως αλλά φτάνει ρε παιδί μου, μπάστα, στοπ , enough, σε πόσες γλώσσες ακόμα πρέπει να το πούμε για να το καταλάβουν. Και να πω πώς δεν έχουμε κάνει προσπάθειες. Μόνο προσπάθειες κάνουμε. Το τι επιθέσεις φιλίας έχουμε κάνει δεν λέγεται...φωνάξαμε μια, δυο, τρεις, η Τουρκία δικαιωματικά ανήκει στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μην τους διώχνετε για να μην έχετε ακόμα έναν εχθρό κ.λ.π., κ.λ.π.
Ε... δείξτε μας ρε παιδιά, πώς θέλετε να μπείτε στην Ευρώπη!!!
Δηλαδή, για κριτήρια ένταξης μιλάμε, έτσι; Όχι για ανώτερα Μαθηματικά...
Δηλαδή μιλάμε, για Δημοκρατικές Ελευθερίες, για το σεβασμό των δικαιωμάτων του Ανθρώπου, εκείνη τη χάρτα που εμπνεύστηκαν τα Γαλλάκια, το 1789, και λέει σε απλή γλώσσα: Ελευθερία-Ισότης-Αδελφότης... Το έχει εφαρμόσει όλη η Ευρώπη, τόσο δύσκολο είναι;
Είσαι φίλος ...γίνε μέλος!
Και φυσικά αυταπόδεικτο είναι, πώς δεν πουλάμε Ανατολίτικους τσαμπουκάδες εμείς εδώ στην Ευρώπη! Ούτε μιλάμε για Διπλωματία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας... Εντάξει, το ξέρουμε πώς κάποτε φτάσατε μέχρι τη Βιέννη, πώς όλα τα Βαλκάνια ήταν Βιλαέτι σας, ακόμη, αναγνωρίζουμε τα Φαγητά σας στην Κουζίνα μας, τις λέξεις και εκφράσεις σας στη γλώσσα μας, τις συνήθειές μας, που πολλές φορές θυμίζουν και δικές μας, αλλά γείτονες είμαστε, τι μας χωρίζουν, μερικές απλωτές και ένα δυνατό κρόουλ, και είμαστε οι μέν στους δε.
Καταλάβετέ το, είμαστε καταδικασμένοι να συνυπάρχουμε κάτω απ τον ίδιο ουρανό.
Αυτόν τον ουρανό που τον κάνετε τρυπητήρι με τα μαχητικά σας, 40 φορές το 24ωρο, για να μας πείτε σε όλους τους τόνους- έχουμε και εμείς δικαιώματα στη Θάλασσά σας-.
Είμαστε καταδικασμένοι να συνυπάρχουμε και ξέρουμε πώς και ο λαός σας, μας γουστάρει, το είδαμε, το βλέπουμε σε κάθε ευκαιρία, όταν συναντιόμαστε σα μετανάστες, τουρίστες, άνθρωποι, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη. Και η συμπάθεια ρε χαϊβάνια είναι αμοιβαία, γι' αυτό τρέχουμε πρώτοι στους σεισμούς σας, γι' αυτό κάθε φορά κάνουμε πίσω, γι' αυτό εφαρμόζουμε το διάλογο, γι' αυτό λέμε , όχι τώρα, απ το -22-, που θα πάει θα τα βρούμε.
Αλλά μέχρι ένα όριο... Για αμοιβαίες υποχωρήσεις μιλάμε, για κατανόηση και διαλλακτικότητα, για καλή πρόθεση και προσπάθεια, να ξεπεράσουμε τους σκοπέλους των διαφορών μας.
Δεν μιλάμε για ενδοτικότητα και ραγιαδισμό...
Και φυσικά δεν φταις εσύ φίλε μου Μουράτ, που οργώνεις το χωραφάκι σου ακόμα με το άροτρο του παππού σου, εκεί στα βάθη της Ανατολής, ούτε εσύ ρε καλλιτέχνη Ισμαήλ, κρυπτοαριστερέ, που μας τα λες με μισόλογα και νοήματα, μην μας ακούσει καν' αυτί που δεν πρέπει. Και τη φιλοξενία σας και την καλή σας την καρδία την είδαμε, και το παράπονό σας και τον πόνο σας, επίσης, αλλά αυτοί οι τύποι με τα χακί που τους ανήκει η μισή Κρατική Βιομηχανία, αυτοί που μάλλον φοβούνται και ανησυχούν για τις καλές μας σχέσεις, αυτοί που μάλλον χαμένοι θα βγουν από την έντάξη σας, αυτοί είναι, που επιμένουν στο ίδιο τροπάρι τόσα χρόνια και ζεσταίνουν τις μηχανές των μαχητικών τους.
Ε, φτάνει ρε καρντάσια, κανέναν μας δεν συμφέρει...για να κάνουμε διακοπές μαζί.
Εσύ φίλε Ισμαήλ στη Μύκονο που μου λες πώς είναι τ' όνειρό σου να πάς, κι εγώ,. εκεί στην ωραία Πέργαμο που τόσο αγαπάω...


ΥΠΟΜΕΝΩ
...ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΡΗΜΑ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΟ ΓΑΜΟ


ΚΕΙΜΕΝΟ: ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΑΪΝΑΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΜΙΖΑΡΑ


Υπομένω τα νάζια σου την κακομαθημένη σου φύση την αδυναμία σου να επικοινωνείς με τρίτους Υπομένω τα νεύρα, τον μονοχνωτισμό σου, τον απομονωτισμό σου, τα κόμπλεξ σου απέναντι στους άλλους.
Υπομένω τη γκρίνια και τη γρουσουζιά σου, να με ψέλνεις όλο το 24ωρο,
να μου παίρνεις τα σεντόνια και να κρυώνω όλη τη νύχτα. Να πιτσιλίζεις τις σάλτσες στα τραπεζομάντιλα που μόλις έπλυνα, υπομένω την κακιά σου συνήθεια να βγάζεις όλα τα κρυστάλλινα σερβίτσια στο τραπέζι τις καθημερινές και να τα σπας στην αγαρμποσύνη και την απροσεξία σου.
Υπομένω τη φαρμακερή σου γλώσσα και την μανία σου να μην αφήνεις να πέσει ατάκα στο πάτωμα, το λουρί που χεις συνέχεια λυμένο για καβγά, να με στολίζεις με κοσμητικά όλο το 24ωρο.
Υπομένω τη μύτη σου, το ύφος σου, τον τρόμο σου, την κακιά σου συνήθεια να σκορπίζεις παντού τα ρούχα σου, όταν διαλέγεις τι θα φορέσεις, παρόλο που σου πέταξα όλη τη γκαρδαρόμπα στις λάσπες της αυλής, όταν βρήκα στο κρεβάτι μου όλη τη ντουλάπα σου.
Υπομένω την αδράνεια που φτάνει στα όρια της αδιαφορίας όταν πρέπει να πάρουμε γρήγορα αποφάσεις, την απουσία σου απ' το σχολείο και εγώ να ακούω τα σχολιανά μου για τους κακούς βαθμούς της κόρης σου, υπομένω τα χατίρια που της κάνεις και την έχεις κάνει μια τεμπέλα με γουόκμαν.
Yπομένω την περηφάνια σου, υπομένω να μαλώνεις με τις φίλες σου, και γω να κάνω τον μεσολαβητή και να σε δικαιολογώ και να σε προστατεύω.
Υπομένω την μεγάλη ιδέα που έχεις για τον εαυτό σου, που νομίζεις πώς ο ήλιος ανατέλλει και δύει απ τη κοιλιά σου, την ιδέα πώς όλοι ασχολούνται μαζί σου, τη βουλιμία σου όταν καταβροχθίζεις όλο το ψυγείο και δεν βρίσκω να φάω τίποτα άλλο παρά τις κρέμες ομορφιάς σου...
Υπομένω την ασυνέπεια στα ραντεβού σου, περιμένοντας σαν χαζός τα τρία τέταρτα της καθυστέρησής σου...το χαζό σου χτένισμα και το ξανθό ψεύτικο μαλλί σου, ίσα ίσα για να μου τη σπάσεις επειδή σου είπα πώς μου αρέσουν οι μελαχρινές...την αδιαφορία σου να κοιμάσαι μέχρι τις δέκα κι εγώ να είμαι η δούλα σου που θα φτιάξει το πρωινό του αφέντη.
Υπομένω τη μανία σου να γράφεις συνεχώς μηνύματα στο κινητό σου ποιος ξέρει σε ποιόν, το χαζοκόλλημά σου με τα κοριτσάκια, και το λιγούρικο σου βλέμμα κάθε φορά που σταματάμε στο φανάρι, τις ατέλειωτες ώρες σου στο τηλέφωνο, όταν σου λέω περιμένω επαγγελματικό τηλέφωνο και συ με γράφεις, τα ψέματά σου όταν μου λες περιμένω επαγγελματικό τηλέφωνο και ξέρω πώς περιμένεις να σε πάρει η γκόμενα που της τέλειωσε το καρτοκινητό.
Υπομένω το ύφος σου όταν σε ρωτάω αν τάχεις με άλλη και μου λες με αθώο ύφος, γελώντας πονηρά, αγάπη μου τρελάθηκες, τη βλακεία σου όταν κλείνεσαι στο σαλόνι μεσημεριάτικα για να δεις τόλμη και γοητεία...
Υπομένω την απουσία σου μεσοβδόμαδα για συνέδριο στα Γιάννενα που έγινε Παρίσι με τη γραμματέα σου.
Υπομένω το δωμάτιό μου που έγινε salon de beauty, πήχτρα στα μπουκαλάκια, τις κρέμες και τα βαζάκια που κάνουν μια περιουσία...
Υπομένω τα 120 ζευγάρια παπούτσια σου που έχουν εκτοπίσει τα δικά μου, το να ανοίγω τη ντουλάπα και να μην αναγνωρίζω τίποτα, και να ρωτάω αυτό πότε το πήρες και να μου απαντάς...τώρα;;;!!!
Υπομένω τη γυφτιά και τη τσιγκουνιά σου να πάρεις ένα καινούργιο κουστούμι και να κυκλοφορείς με το ίδιο Αρμάνι τα τελευταία 10 χρόνια. Υπομένω την τσιγκουνιά σου να κρύβεις τα λεφτά μην τα βρω και στα πάρω,
Υπομένω... το μαγικό ρήμα για ένα πετυχημένο γάμο...


SORRY MAN, NOTHING PERSONAL, IT'S JUST A JOB

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΣΤΕΛΙΟΣ  ΜΑΪΝΑΣ  
ΠΙΝΑΚΑΣ: ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΣΚΟΥΛΑΚΗΣ  

Έχετε παρατηρήσει το ζυγό, την πλάστιγγα; Αυτό το πράγμα με τις αλυσίδες και τα τάσια που κρατάει η μαντιλοδεμένη δικαιοσύνη και το προτάσσει σα λάβαρο μιας αξίας καθολικής που προφανώς αντιπροσωπεύει την ισορροπία στη φύση, στην κοινωνία, στον ανθρώπινο οργανισμό. παντού. Και ξέρετε, όταν αυτή η ισορροπία ανατραπεί, τότε ακυρώνεται και αυτή που κρατάει την ζυγαριά, η δικαιοσύνη.
Το ότι ανατράπηκε η ισορροπία στον πλανήτη είναι ηλίου φαεινότερο. Το μόνο που παίζεται είναι το πότε: άλλοι, ημερολογιακά, την τοποθετούν στην κατάρρευση του σοσιαλισμού, και άλλοι στην εντεκάτη Σεπτέμβρη. Σημασία έχει πως η ισορροπία έχει ανατραπεί και δεν εξαιρείται ούτε η ίδια η κοινωνία που την προκάλεσε, η αμερικάνικη που από μοντέλο δημοκρατίας, ανοχής και διαλλακτικότητας όπως όφειλε να είναι, μετατράπηκε σε κοινωνία της ψύχωσης, του φόβου, της δυσπιστίας και της επιφυλακτικότητας.
Και το ίδιο μοντέλο, ο ηγέτης τους, προσπαθεί να το φορέσει καπέλο και σε μας- να μας πείσει δηλαδή πως ο πόλεμος είναι μια κοινοτοπία, πως οφείλουμε να μάθουμε να ζούμε μαζί μ 'αυτόν χωρίς να αντιδράμε, σαν να παρακολουθούμε απλώς ένα ακόμα επεισόδιο μιας αμερικάνικης σειράς .
Να συνηθίσουμε δηλαδή στην ιδέα πως από εδώ και εμπρός για ψύλλου πήδημα και δια ασήμαντον αφορμήν θα γινόμαστε όχι απλώς σιωπηλοί μάρτυρες αλλά και χειροκροτητές της απληστίας και του θράσους- γιατί, όπως πολύ σωστά το πρωί είπε, όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας. Γιατί μετά το Ιράκ, τι; Το Ιράν; Η Συρία; Η Βόρειος Κορέα; Ποιός έχει σειρά; Μέχρι πότε; Μέχρι να δεχτεί  η ανθρωπότητα με το καλό ή με τον κνούτο πως σ' αυτόν τον πλανήτη υπάρχει ένα κέντρο, μια σκέψη, μια εξουσία... Μέχρι να καταλάβουμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι πως είμαστε δορυφόροι μιας δύναμης που θα μας επιβληθεί δια της βίας και γι' αυτό προς το παρόν να κάνουμε τουμπεκί, να το βουλώσουμε, να κάνουμε την πάπια και να τους αφήσουμε to do the job όπως εύστοχα αποκαλούν το ξεκλήρισμα ενός λαού... to do the job, έτσι απλά -σε σφάζω, σε εξαερώνω και μετά σου ζητάω και συγνώμη -sorry man,  nothing personal, it's just a job. Και γλώσσα λανθάνουσα. και λοιπά και λοιπά...
Βέβαια, έχουν δίκιο τα φανταράκια στη έρημο- ο πόλεμος είναι η δουλειά. Αφού τα κάνανε σκατά στην οικονομία, αφού οι αγορές τους πατώσανε στον ανταγωνισμό, ποιόν ν' ανταγωνιστούν βέβαια, τους κινέζους; Ε. έχουν και ένα προϊόν χωρίς ανταγωνιστές- τον πόλεμο- αυτόν ξέρουν, αυτόν εμπιστεύονται. Kι όσο για τους άλλους που σαν σκυλάκια ακολουθούν το αφεντικό που θα πετάξει μετά το κυνήγι στο μαντρόσκυλό του ένα κόκαλο από το θήραμα, να ξέρουν ότι είναι κατάπτυστοι, κατάπτυστοι ακόμα και στις χώρες τους. Kαι το μόνο που κατάφεραν είναι να υπονομεύσουν και να δυναμιτίσουν το ίδιο τους το σπίτι, να ρεζιλευτούν στην ίδια τους την οικογένεια, την ευρωπαϊκή...
Κι είμαι σίγουρος πως αν τους ρωτήσετε και αυτούς γιατί, γιατί και 'σεις, γιατί μας διαψεύσατε, την ίδια ατάκα θ' ακούσεις, sorry man, nothing personal, it's just a job...


ΕΥΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΕΝΘΟΣ

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΣΤΕΛΙΟΣ  ΜΑΪΝΑΣ  
ΠΙΝΑΚΑΣ: ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΣΚΟΥΛΑΚΗΣ 
 

Τρόμαξα. Έβλεπα εκείνο το πιτσιρικά με την αλογοουρά και το χάσκυ με τα γαλάζια μάτια που έβγαζε κάθε μέρα, κάθε νύχτα δηλαδή βόλτα στη πλατεία, γειτονάκι, στο ρετιρέ της απέναντι πολυκατοικίας, για σου μικρέ, γεια σου μεγάλε. Ξέρεις όλοι αυτοί οι Ινδιάνικοι χαιρετισμοί της φυλής των νέων που ευτυχώς θυμόμαστε ακόμα τη γλώσσα τους, τον έβλεπα λοιπόν κάθε νύχτα, και τον είχα συνηθίσει.
Εδώ και μια βδομάδα, χάθηκε. Ούτε σκύλος βόλτα, ούτε τίποτα.
Το διαμέρισμα φωτισμένο μέρα νύχτα, ο πιτσιρικάς απών, και οι γονείς, όσο μπορείς να διακρίνεις χωρίς να παρεξηγηθείς για  ματάκιας, εκεί στο σαλόνι, το ένα τσιγάρο πίσω από το άλλο, ο πατέρας πάνω κάτω, φωνές, σαν τσακωμός ένα πράμα, κατήφεια και θλίψη...Και ο πιτσιρικάς με την αλογοουρά: απών.
Έψαχνα για πένθος στην είσοδο της πολυκατοικίας, ( του γονιού το μυαλό πάντα στο κακό πάει, που να πάει στο καλό;).τίποτα.
Ε, αυτό το μυστήριο έπρεπε να λυθεί. Πάνω που ήμουν  αποφασισμένος να χτυπήσω το κουδούνι και να ρωτήσω κι ας με βρίζανε, σηκώθηκαν επιτέλους σήμερα τα πατζούρια. Εκεί στο φωτισμένο δωμάτιο που ήταν γραφείο, ο πιτσιρικάς με την αλογοουρά. διάβαζε.μελετούσε.
Είμαι ηλίθιος. Έπρεπε να το 'χα καταλάβει. Πανελλήνιες βρε ζώο είπα στον εαυτό μου, μου το υπενθύμισε κι ο γιος μου, μικρότερος αυτός, αλλά σε παρόμοια θέση, κι οι τύψεις μου μεγάλωσαν. Και γιατί συνειδητοποίησα πώς γέρασα, και πώς έπαψα  πλέον, όχι να βλέπω για να δω, άλλα για να παρατηρώ.
Και θυμήθηκα κι εγώ πώς έδινα, όχι Πανελλήνιες, αλλά κάποιο ανάλογο βασανιστήριο τότε, λίγο μετά την μεταπολίτευση. εισαγωγικές λεγόντουσαν και θυμήθηκα το φροντιστήριο, την Λόντου  το Μπελεζίνη, το Συντακτικό, το άγνωστο θέμα των Αρχαίων, τον Κικέρωνα και τα Λατινικά, άλλα πιο πολύ θυμήθηκα την αγαπημένη συμμαθήτρια στο φροντιστήριο, τα ούζα τους μεζέδες, τα Σαντέ σκέτα και τα ξενύχτια πάνω από τους τόμους της Ιστορίας,  τους φραπέδες, τις ημερομηνίες, τις κλίσεις των ονομάτων, τα ανώμαλα και τα ομαλά.όλα τα θυμήθηκα. Και διαπιστώνω τώρα  πώς κάθε γενιά έχει το δικό της Γολγοθά. Μόνο που ο δικός μας φαίνεται πώς ήταν απλώς  Πάρνηθα, αλλά των παιδιών μας μου φαντάζει Έβερεστ!
Γιατί πέρα από την πλάκα και την θυμηδία που μου προκαλούν τα γκάλοπ για την παιδεία και το εκπαιδευτικό μας σύστημα. του τύπου 'η νεολαία είναι αμόρφωτη και αδιάφορη, γιατί στην ερώτηση τι ξέρετε για τον Καραϊσκάκη κάποιος απάντησε
Επιχειρηματίας που δώρισε το ομώνυμο γήπεδο του νέου Φαλήρου στο Θρύλο' και στο πότε έγινε η Ελληνική Επανάσταση, 'την 28η Οκτωβρίου 1941'...πέρα λοιπόν από την πλάκα, μ' έπιασε η ίδια μελαγχολία  που διέκρινα έστω κι από το μπαλκόνι μου στο βλέμμα του πιτσιρικά με την αλογοουρά. την μελαγχολία της ματαιότητας του εγχειρήματος. ξέρετε  τα στιχάκια του Σαββόπουλου 'ποιος λοιπόν είμαι 'γώ και που πάω'.
Γιατί όσο και να γιορτάζουμε με τυμπανοκρουσίες την κατάκτηση μιας 6ης εκπαιδευτικής θέσης στην Ευρωπαϊκή κούρσα, όσο κι αν καυχιόμαστε πώς ξεπεράσαμε το χάσμα της  υστέρησης από τον μέσο Ευρωπαίο, πώς επιτέλους γίναμε ανταγωνιστικοί με τα άλλα θηρία της Παιδείας.
Όσο κι αν πανηγυρίζουμε πώς τα φροντιστήρια κλείνουν, υπέρ της ενισχυτικής διδασκαλίας του Δημόσιου σχολείου.
Πώς τα παιδιά μας δεν φεύγουν πια σε Αγγλίες-Γαλλίες-Ιταλίες... Τόσο πιο πολύ διαπιστώνω πώς όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλο τα ίδια μένουν, και τα ιδιαίτερα ποτέ δεν πεθαίνουν και ο ανταγωνισμός, ο ατομισμός, η απαξίωση της συμμετοχής στα κοινά, και ο ψυχαναγκασμός της εισαγωγής σε κάποιο από τα  Ευαγή Ανώτατα ιδρύματά μας μεγαλώνει, ψυχαναγκασμός που θα σου δώσει την φοιτητική ταυτότητα και ένα σκοπό για τα επόμενα 5-6 χρονάκια, για να μην σου πει ο πατέρας σου.όπως εμάς ο δικός μας τότε. 'μεγάλε δεν τα παίρνεις' βουρ στην οικοδομή! Κι ας χρυσώνουνε πάντα το χάπι 'παιδιά το μέλλον σας δεν εξαρτάται από την εισαγωγή σας, σας περιμένει ο κοινωνικός στίβος'.
Πιτσιρικά με την αλογοουρά... φιλάρα μου ...οπαδέ των Pink Floyd και του  'we don't need no education' που τόσο καταλαβαίνω το άγχος και την αγωνία σου να αποδείξεις πώς είσαι κάτι.χαλαρά. κουλαριστά. μεγάλε. την είδες τη φάση το ξέρω. μη διαβάζεις ούτε για το πατέρα σου ούτε για τη μάνα σου, ούτε για τη γκόμενα που είναι σπασικλάκι και θα περάσει και δεν θες να της κουνάς το μαντήλι του αποχαιρετισμού.
Για  το δικό σου γαμώτο διάβαζε. για το προσωπικό σου τσαμπουκά.
Για να μπορείς αύριο να τον γκρεμίσεις τον τοίχο.
Και να μας αποδείξεις πώς δεν θα φτιάξεις εσύ έναν καινούργιο.



 

 

 

 


Γιώργος Ανδρέου
Διογένης Δασκάλου
Μπάμπης Ξαρχάκος
Νοέλ Μπάξερ
Σωτήρης Τσιλίκας
Οδυσσέας Ιωάννου
Χρήστος Παπαμιχάλης
Διονύσης Τσακνής
Δημήτρης Σταρόβας
Κώστας Λειβαδάς
Γιώργος Αυγερόπουλος
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Φίλιππος Πλιάτσικας
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Στέλιος Μάινας
Ιεροκλής Μιχαηλίδης
Χρήστος Θηβαίος
Ρένια Λουϊζίδου
Ρίκα Βαγιάννη
Δήμητρα Γαλάνη
Γιώργος Δημητριάδης
Μάνος Ελευθερίου
Μίκης Θεοδωράκης
Σταύρος Κουγιουμτζής
Γιάννης Κούτρας
Αργύρης Μπακιρτζής
Μίλτος Πασχαλίδης
Μάνος Χατζιδάκις
Γεράσιμος Γεννατάς
Σωτήρης Κακίσης
Ρένος Χαραλαμπίδης
Λιζέτα Καλημέρη
Μαρία Χούκλη
Λουδοβίκος των Ανωγείων