iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑρχείο

iRadio Αrtως

iExodως3

 

 

 

 

 

 

 

 
Λόγια στο χαρτί

ΜΑ ΤΙ ΩΡΑΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΚΑΛΙΑ
...ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ!


KEIMENO: ΡΕΝΙΑ ΛΟΥΪΖΙΔΟΥ
ΠΙΝΑΚΑΣ: ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΣΚΟΥΛΑΚΗΣ

Λατρεύω τα ταξίδια. Τόσο απλά. Ανήκω στην ονειροπαρμένη εκείνη κατηγορία των ανθρώπων που όταν ζορίζονται λίγο παραπάνω από την καθημερινότητα, το άγχος και την επανάληψη, κλείνουν τα μάτια και φαντάζονται...
Προορισμός, ανθρώπους πολιτισμούς, ορίζοντες.
Ταξίδια. Μικρές προστατευμένες περιπέτειες. Μια βόλτα στη Via Venetto, ανάβαση στο Μάτσου - Πίτσου, νύχτα στο Σηκουάνα, παζάρια στο Καπαλί Τσαρσί, ράφτινγκ στην Ζανζινβάρι, θέατρο στη Νέα Υόρκη, λιακάδα στο Μαυρίκιο.
Λοιπόν η φαντασίωση αυτή του παγκόσμιου περιηγητή τα τελευταία δέκα δεκαπέντε χρόνια, κόντεψε να γίνει κάτι σαν πραγματικότητα. Έτσι νομίζαμε τουλάχιστον.
Ταξίδια; Πολλά.. Εύκολα, γρήγορα, απλά. Χιλιάδες πτήσεις φθηνές. Εκατομμύρια προορισμοί, όλοι πιθανοί. Πακέτα ταξιδιωτικά, οδηγοί, σελίδες στο internet, προτάσεις και ιδέες για όλα τα γούστα. Πολίτες του κόσμου -λέει- πια. Μουσικές που ταξιδεύουν, πολιτισμοί που συναλλάσσονται, γλώσσες που αναμιγνύονται, εικόνες που συντίθενται.
Βρε μπας και η παγκοσμιοποίηση έχει και τα καλά της; Μέχρι και η μόδα μας στόλισε στο ethnic από την κορφή μέχρι τα νύχια. Και η μουσική ethnic να'ναι, κι ό,τι να' ναι.
Μα τι ωραία μεγάλη αγκαλιά είναι αυτός ο πλανήτης! Τα σύνορα ανοίγουν, οι άνθρωποι ανακατεύονται, οι αποστάσεις μικραίνουν.
Μικραίνουν; Ή μήπως όχι; Γιατί ξαφνικά ...τι έγινε αλήθεια ξαφνικά;
Εγώ δεν είμαι που θα ταξίδευα χωρίς διαβατήριο σε όλη την Ευρώπη; Τότε γιατί μου ζητάνε ταυτότητα ακόμα και στην πτήση για Θεσσαλονίκη; Γιατί μου κρατάνε ακόμα και το τσιμπιδάκι για τα φρύδια;
Εγώ δεν είμαι που θα έφτανα μέχρι τα βάθη της ζούγκλας στο Βόρνεο; Τότε γιατί σκέφτομαι αυτόματα το «σαρς» κάθε φορά που λέω τη λέξη Ασία; Γιατί με συλλαμβάνω να ρωτάω πόσο φανατικοί οι μουσουλμάνοι είναι στην Ιορδανία; Γιατί σε κάθε βόμβα που σκάει σε κάθε επίθεση αυτοκτονίας, βάζω ένα νοερό -χ- στη λίστα των προορισμών μου; Γιατί το Μπαλί δεν μου αντιστοιχεί πια στον εξωτικό παράδεισο, αλλά στο μέρος που σκοτώθηκαν εκατόν τόσοι άνθρωποι; Γιατί διαβάζω δείκτες εγκληματικότητας και σκέφτομαι ταυτόχρονα το τρίχρονο παιδί μου; Ξαφνικά γιατί ο κόσμος δεν είναι αρκετός που λέει και ο Τζέιμς Μπόντ; Γιατί...
Γιατί ο κόσμος πάντα τόσος ήτανε και τέτοιος... Μικρός και μεγάλος. Καλός και κακός. Ωραίος και άσχημος. Μόνο που τώρα που παριστάνουμε ότι τον ενώσαμε και ότι ξέρουμε τα πάντα πια ο ένας για τον άλλον, τώρα εμβρόντητοι ανακαλύπτουμε την άβυσσο που μας χωρίζει.
Άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου και το κουτί της Πανδώρας μαζί. Και τώρα απλώς γίνονται όσα ήταν δρομολογημένα να γίνουν. Φανερώνονται όσα ήταν κρυμμένα αλλά και όσα κάναμε πως δεν τα βλέπουμε. Αχ δεν θα το αντέξω απ' όλα αυτά να μείνει μόνο το Ινδικό πασούμι του Κολωνακίου, το καφτάνι και ο μεταμοντέρνος αμανές με το Beat. Νομίζω πως πάλι με πιάσανε κοροΐδο. Ίσως πάλι φταίω κι εγώ, που αντιδρώ πάντα ετεροχρονισμένα. Κι εδώ που τα λέμε κι εγώ ...είμαι στα αλήθεια ανοιχτή; Είμαι τουρίστας ή ταξιδιώτης; Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο πως το έχω ανάγκη το ταξίδι. Όχι για να χαλαρώσω ή να ξεκουραστώ. Το' χω ανάγκη γιατί με βοηθάει να προσδιορίσω ποια είμαι, τι είμαι, τι μ' αρέσει, σε τι πιστεύω με ποιανού το μέρος θα πάω. Ποιος εχθρός μπορεί να γίνει φίλος.
Συνεχίζω να λατρεύω τα ταξίδια. Μόνο που τώρα κάπως τα φοβάμαι κιόλας. Καλά μαθημένα τα βουνά στα χιόνια. Μάλλον μόλις απέκτησα ακόμη ένα φόβο που θα πρέπει στο μέλλον να νικήσω...


ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΜΑΘΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΠΥΡΚΑΓΙΑ

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΡΕΝΙΑ ΛΟΥΙΖΙΔΟΥ
ΠΙΝΑΚΑΣ: ΤΑΣΟΣ ΜΙΣΟΥΡΑΣ


Έτσι θα μπορούσε να λέγεται το σχόλιο που έχω ετοιμάσει σήμερα για εσάς, εάν είχε τίτλο, και δυστυχώς, είναι αυτό που λέμε κυριολεκτικό. Που θα πει: πριν από δυο εβδομάδες συνέλλεξα και αυτή τη δυσάρεστη εμπειρία, έτσι για να 'χει ποικιλία το βιβλίο των αναμνήσεων της ζωής μου.
Πριν από δυο εβδομάδες λοιπόν, επιστρέφοντας οικογενειακώς από μια συνηθισμένη εξόρμηση στο σουπερμάρκετ, στρίβοντας στη γωνία του σπιτιού μου, είδα τον επάνω όροφο τυλιγμένο σε μαύρους καπνούς και φλόγες και σύσσωμη τη γειτονιά μου σε αλλόφρονα κατάσταση. Να 'ναι καλά οι άνθρωποι, είχαν ήδη καλέσει την πυροσβεστική που έφτασε σχεδόν ταυτόχρονα με μας. Nα ΄ναι καλά κι οι πυροσβέστες, είναι ασύλληπτη η δουλειά που κάνουνε. Μέσα σε μισή ώρα τακτοποίησαν το θέμα. Δεν κινδύνευσε κανείς, διέσωσαν το υπόλοιπο σπίτι από κάτω και περιόρισαν, κατά το δυνατό, το όλο πράγμα σε υλικές ζημιές στον επάνω όροφο. Εντάξει, δεν είναι τόσο ελαφρό το ζήτημα όσο, ενδεχομένως, προσπαθώ να το περιγράψω οι ζημιές είναι μεγάλες, αλλά σίγουρα θα μπορούσαν να είναι και μεγαλύτερες. Το σοκ επίσης είναι πολύ μεγάλο, πόσο μάλλον αν σκεφτείς ότι το θέαμα παρακολούθησε δυστυχώς και το τρίχρονο παιδί μου... Αλλά, ακόμα κι αυτό θα μπορούσε να είναι πολύ χειρότερο, αν, φέρει ειπείν, ήμαστε μέσα. Πολύ μεγαλύτερος δε, είναι ο μπελάς που ακολουθεί για την αποκατάσταση των ζημιών. Αλλά, σ΄ αυτές τις περιπτώσεις λες δόξα τω θεώ και θυμάσαι ό,τι παροιμίες ξέρεις και δεν ξέρεις του τύπου «δουλειά που τελειώνει με λεφτά, μη τη φοβάσαι», «ό,τι δε σε σκοτώνει, σε δυναμώνει» και ου το καθεξής... Πέρα όμως από τις αναμενόμενες αυτές αντιδράσεις, εμένα, εξαιτίας αυτής της πυρκαγιάς, μου μείνανε μέσα μου και τρεις πολύτιμες διαπιστώσεις, γενικού, ας πω, ενδιαφέροντος.
Η πρώτη διαπίστωσή μου έχει να κάνει με το πόσο παράξενα όντα είμαστε οι άνθρωποι. Ζω και κινούμαι σ΄ αυτή τη γειτονιά δυόμισι χρόνια, κι όμως μόνο έξω από το φλεγόμενο σπίτι μου γνώρισα επιτέλους τα πρόσωπα που την απαρτίζουν. Με κέρασαν καφέ, μου φέρανε νερό, φαγητό, προσκάλεσαν εμένα και τους δικούς μου στα σπίτια τους για να ξεκουραστούμε, προσφέρθηκαν να φιλοξενήσουν το παιδί μου. Ακόμα και ο τεράστιος πανικός τους λειτούργησε ευεργετικά επάνω μου, γιατί ένιωθα ότι έχω συμπαράσταση και κάλυψη, και άρα, εγώ, μπόρεσα να αντιδράσω πιο ψύχραιμα και συγκρατημένα. Πού είναι αυτοί οι άνθρωποι κάθε μουρτζούφλα αλλά ειρηνική μέρα που μπαινοβγαίνουμε στα σπίτια μας και πάμε στις δουλειές μας; Πώς και δεν ξέρω ούτε τις φάτσες τους; Άραγε, εκείνοι την ξέρουν τη δική μου; Πόσο ανάπηροι είμαστε πια συναισθηματικά, αφού χρειαζόμαστε μια καταστροφή για να κάνουμε τα ανθρωπίνως αυτονόητα; Ελπίζω να μην χρειαστεί ένας σεισμός για να τους γνωρίσω καλύτερα...
Η δεύτερη διαπίστωσή μου έχει να κάνει με τους ανθρώπους τους πιο οικείους, αυτούς που λέμε στενό περιβάλλον. Εξεπλάγην από το πόσο προσωπικά το πήραν οι άνθρωποι γύρω μου. Δέχτηκα τηλεφωνήματα και επισκέψεις για το αν χρειάζομαι τίποτα και κυρίως επί της ουσίας βοήθεια από τόσους πολλούς, που συγκινήθηκα. Τόσοι πολλοί άλλαξαν το πρόγραμμά τους, παράτησαν τα δικά τους, τις δουλειές τους, έτρεξαν, βοήθησαν και τραβάνε ακόμα κουπί μαζί μας σαν να ήταν το δικό τους το σπίτι. Αν κάθε μέρα θυμόμουν να θυμάμαι ότι υπάρχουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι στη ζωή μου, θα αισθανόμουν συνέχεια πολύ τυχερή και ευτυχισμένη.
Και φτάνουμε στην τρίτη και τελευταία διαπίστωση που είναι σκληρή, πολύ σκληρή... Γιατί καλά είναι όλα τα προηγούμενα και βεβαίως ισχύουν, αλλά αν δεν έχεις μια στοιχειώδη οικονομική κάλυψη -να μην μένεις στο δρόμο, πώς το λένε- δεν ξέρω αν μπορείς να έχεις την ψυχραιμία και την πολυτέλεια να τα καταλάβεις. Δεν είμαι καθόλου πλούσια. Και όλα όσα κάηκαν ήταν προϊόντα και κόπου και μόχθου και δουλειάς, αλλά μπορώ να τα αντικαταστήσω, όχι αύριο το πρωί, αλλά μπορώ... Και αυτό την ίδια στιγμή με ανακουφίζει και με τρομάζει.... Γιατί όλα αυτά που από άποψη πιστεύω για το χρήμα, κλονίζονται. Κλονίζονται τη στιγμή που καταλαβαίνω ότι τα λεφτά δε σου δίνουν μόνο τη δυνατότητα να αποκαταστήσεις την υλική έλλειψη, αλλά σου δίνουν τη δυνατότητα να διαχειριστείς τον πόνο, την ατυχία, με μεγαλύτερη αξιοπρέπεια, μεγαλύτερη ψυχραιμία και διαύγεια. Τώρα λοιπόν, δεν τα περιφρονώ πια τα λεφτά, τα υπολογίζω... Όπως υπολογίζεις ένα ζόρικο αντίπαλο που στέκεται απειλητικά απέναντί σου και ξέρεις ότι πρέπει εσύ να τον νικήσεις...
Άντε, το πολύ - πολύ, να τον αφήσεις να έρθετε ισοπαλία...

 



 

Γιώργος Ανδρέου
Διογένης Δασκάλου
Μπάμπης Ξαρχάκος
Νοέλ Μπάξερ
Σωτήρης Τσιλίκας
Οδυσσέας Ιωάννου
Χρήστος Παπαμιχάλης
Διονύσης Τσακνής
Δημήτρης Σταρόβας
Κώστας Λειβαδάς
Γιώργος Αυγερόπουλος
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Φίλιππος Πλιάτσικας
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Στέλιος Μάινας
Ιεροκλής Μιχαηλίδης
Χρήστος Θηβαίος
Ρένια Λουϊζίδου
Ρίκα Βαγιάννη
Δήμητρα Γαλάνη
Γιώργος Δημητριάδης
Μάνος Ελευθερίου
Μίκης Θεοδωράκης
Σταύρος Κουγιουμτζής
Γιάννης Κούτρας
Αργύρης Μπακιρτζής
Μίλτος Πασχαλίδης
Μάνος Χατζιδάκις
Γεράσιμος Γεννατάς
Σωτήρης Κακίσης
Ρένος Χαραλαμπίδης
Λιζέτα Καλημέρη
Μαρία Χούκλη
Λουδοβίκος των Ανωγείων