iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑρχείο

iRadio Αrtως

iExodως3

 

 

 

 

 

 

 

 
Λόγια στο χαρτί

ΤΑ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΑ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ ΣΚ...ΟΥΠΙΔΙΑ

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΣ
ΠΙΝΑΚΑΣ: G. BALLA, Δυναμισμός ενός σκύλου που τον κρατούν με αλυσίδα, 1912



Γεια σας και χαρά σας αγαπητοί μου φίλοι!
Τι έγινε λοιπόν; Πώς τα πάμε αγαπητή μου πλειοψηφία, αγαπημένοι μου μέσοι όροι; Καλά;
Ευτυχώς το καλοκαιράκι είναι εδώ για να μας πάρει στη ζεστή αγκαλιά του και να μας παρηγορήσει για τις χειμωνιάτικες κακουχίες!
Ως έθνος τηλεριάλιτυ που έχουμε καταντήσει, μια και το 60% του πληθυσμού βλέπει αυτές τις ξεφτίλες, θα πάμε να κάνουμε τα μπανάκια μας, ήσυχοι και ωραίοι, άντε να δούμε και κανένα αγωνισματάκι στην TV από κάτι αγώνες που γίνονται φέτος εδώ..., ολυμπιακούς τους λένε...κάπως έτσι..., και θα περιμένουμε με αγωνία τα καινούργια κοτόπουλα του χειμώνα!
Ας φέρουμε, φίλοι μου, την εικόνα στο μυαλό μας...
Όμορφα τακτοποιημένα κλουβιά στη σειρά και μέσα τα κοτοπουλάκια με μια λάμπα αναμμένη διαρκώς πάνω από τα κεφαλάκια τους, τα ταΐζουν όλη μέρα για να μεγαλώσουν, να παχύνουν και τελικά να φαγωθούν!
Ο ωραίος τους λαιμός θα κοπεί, ένα άλλο μηχάνημα θα τους κόψει τα πόδια, ένα άλλο θα τα ξεπουπουλιάσει, ένα άλλο θα τα καψαλίσει, ένα τελευταίο θα τα ξεπλύνει ωραία και καλά και μια ωραία διαφημιστική θα μας τα πασάρει ως αγνά, παραδοσιακά κοτόπουλα, μεγαλωμένα με φροντίδα και αγάπη!
Καλά, οι μπαμπάδες και οι μαμάδες όλων αυτών των παιδιών δεν βλέπουν ότι έτσι ακριβώς τα μεταχειρίζονται τα παιδιά στα κωλοριάλιτυ που πηγαίνουν...σαν κοτόπουλα προς σφαγή! Τα φέρνουν, τα μπουντρουμιάζουν μέσα σ΄ ένα καλογυαλισμένο κλουβάκι, τους βάζουν τη λάμπα - βλέπε κάμερα - πάνω από τα κεφάλια τους, όλη μέρα, και εκείνα, ως ράθυμα ζωντανά, περιφέρονται ασκόπως, ξύνουν τα φρύδια τους, όπως και άλλα σημεία του σώματός τους, άντε λένε και κανένα τραγουδάκι για να περάσει η ώρα, κι όλα αυτά για να τους κόψουν τον ωραίο τους λαιμό, να τα ξεπουπουλιάσουν και να τα πετάξουν στο καλάθι των αχρήστων, έχοντας ήδη ετοιμάσει την επόμενη, καινούργια φουρνιά.
Αχ Μάρω, Μάρω, μια φορά είναι τα νιάτα! Φαντάσου Μάρω μου όταν θα φτάσεις εβδομήντα χρονών γιαγιάκα, να ανακαλύψεις ότι το πιο σημαντικό πράγμα που έκανες στη ζωή σου ήταν ότι πήγες σ΄ ένα κωλοριάλιτυ!
Συγνώμη φίλοι μου, ως μέσος όρος ρωτάω, σας αρέσουν όλα αυτά να τα βλέπετε πραγματικά;
Ο μέσος όρος αγαπητοί μου φίλοι είναι μια πολύ χρήσιμη συνθήκη στα μαθηματικά για να μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε την κινητικότητα ή τη συμπεριφορά κάποιων ομάδων αριθμών! Θα μπορούσε κανείς ενδεχομένως να κάνει τη σκέψη ε! δε βαριέσαι! Αριθμοί είναι, δεν είναι ψυχές! Δεν έχουν προσωπικότητα! Σκέψη όμως ιδιαίτερα παρακινδυνευμένη, αν αναλογιστούμε πόσο διαφέρει - ως προσωπικότητα, έτσι...!- ο αριθμός 7 από τον αριθμό 32, φερ΄ ειπείν! Ας φανταστούμε τώρα το μέσο όρο, τη συνθήκη δηλαδή αυτή, να αφορά ψυχές, προσωπικότητες και όχι σκέτους αριθμούς.
Τι δηλαδή πρέπει να συμβαίνει για να ΄ναι μια ψυχή στο μέσο όρο; Γιατί η ψυχή , από μόνη της, να πετάξει θέλει, είναι ανέμελη, ευαίσθητη, συναρπαστική, υπεύθυνη όταν πρέπει.
Έτσι, τι διαλέγετε αγαπημένοι μου φίλοι; Να είστε μέσα στις 800.000 που είδαν «Fame Story», στις 600.000 που είδαν «Φάρμα», στις 700.000 που ακούνε «μωρό μου sory», στα 2.000.000 που ακούνε σαχλαμάρες euro-vision, στις 900.000 που βλέπουν τα σκουπίδια της Τατιάνας, στις 600.000 που βλέπουν «Τροία», στις τόσες χιλιάδες που συμμετέχουν στις δημοσκοπήσεις....αυτό προτιμάτε; ή ...να πάρετε το φίλο σας ή τη φίλη σας, το αγόρι σας ή το κορίτσι σας, τον άντρα σας ή τη γυναίκα σας, το γιο σας ή την κόρη σας και να δραπετεύσετε σε μια σκοτεινή αίθουσα κινηματογράφου για να δείτε π.χ. το «άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας και ...άνοιξη» και ν' αγαλλιάσει η ψυχή σας;
Εγώ αυτά διαλέγω! Όλα τ' άλλα τα μεταλλαγμένα σκατά που μας ταΐζουν οι Αμερικάνοι δεν μ' αρέσουν!


ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΛΕΠΤΗ ΓΡΑΜΜΗ...
ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΙΣΟΣ


ΚΕΙΜΕΝΟ: ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: SINJE DILLENKOFER



Φίλοι μου αγαπημένοι, γειά σας...
Φίλοι μου αγαπημένοι...
Έτσι ξεκινούσε τα προγράμματά του, τις παρουσιάσεις του ένας πολύ γνωστός και αγαπημένος στο πλατύ κοινό παρουσιαστής πριν από σαράντα χρόνια ίσως! Τότε, σε μια άλλη εποχή, μ' έναν άλλο αέρα , μ' άλλο χρώμα και μ' άλλο άρωμα βέβαια, με τα ίδια προβλήματα όμως και τους ίδιους φόβους.
Φίλοι μου αγαπημένοι λοιπόν: ο ποιητής λέει : «Αν είναι να μιλήσει κάποιος, ας πει για την αγάπη!» κι η παροιμία λέει: «Αγαπώ θα ειπεί αγαπάω». Είδατε ένα τόσο δα γραμματάκι παραπάνω ...και τι μπορεί να κάνει...
Αγαπώ θα ειπεί αγαπάω, ακούτε; Σαν να μην υπάρχει καμιά διαφορά κι όμως αυτό το παραπάνω γραμματάκι, αυτό το μικρό άλφα πόσο πιο πλούσια, πιο λαμπερή, πιο γεμάτη κάνει την ασυναίρετη λέξη.
Αγαπάω σε μια εποχή συντομεύσεων, σε μια εποχή γρηγοράδας, σε μια εποχή που οι υπολογιστές τρέχουν με GHZ, τα αυτοκίνητα τρέχουν με τόσους HP στα τόσα κυβικά, οι αθλητές τρέχουν με αναβολικά και από Δήμητρα γίνονται Μήτσος, ένας κύριος τρέχει με ξεχασμένο ανοιχτό το φερμουάρ του παντελονιού του ...μπααα, μην πάει το μυαλό σας αλλού...τρέχει για να προλάβει το λεωφορείο, το οποίο λεωφορείο τρέχει για να προλάβει το φανάρι, το οποίο φανάρι τρέχει για να προλάβει ν' αλλάξει χρώμα για να προλάβει να περάσει το αντιθέτως διερχόμενο ταξί στο οποίο επιβαίνει ένας άλλος κύριος, ίσως και φίλος ή γνωστός του προηγούμενου που τρέχει για να προλάβει να επιβιβαστεί εγκαίρως στο μετρό το οποίο θα τρέξει υπογείως, θα διασχίσει αφανώς, υπογείως την πόλη η οποία υπεργείως θα συνεχίσει να τρέχει, θα την διασχίσει και θ' αναδυθεί για να προλάβει να βρεθεί ο τελευταίος φίλος στο σταθμό του τρένου. Κι έτσι φτάσαμε στη λέξη που θέλαμε, τρένο. Σ' ένα τέτοιο σταθμό, σ' ένα τέτοιο τρένο χτύπησε και πάλι η καρδιά του μίσους.
Το μίσος, συνηρημένο ή ασυναίρετο είναι τι ίδιο μαύρο, το ίδιο απρόσωπο, το ίδιο παράλογο είτε φοράει ένα σταυρουδάκι στο λαιμό του, είτε μερικές χειροβομβίδες στη μέση του. Κι είναι το ίδιο μαύρο και παράλογο απ' την πρώτη εκείνη ημέρα που ένας πίθηκος σήκωσε ένα μεγάλο κόκαλο σα ρόπαλο και το κατέβασε στο κεφάλι ενός άλλου πίθηκου που πριν από λίγο έπαιζαν μαζί. Είναι το ίδιο μαύρο και παράλογο σ' όλη την ιστορία του πολιτισμένου κόσμου μας από τους ισπανούς και τους πορτογάλους που ακόνισαν πολλές λεπίδες μαχαιριών στους λαιμούς μερικών εκατομμυρίων ινδιάνων, στους σταυροφόρους που γέμισαν πολλά άγια δισκοπότηρα με αίμα στην εκδρομή τους στους άγιους τόπους, από την Ιερά Εξέταση που έκανε χιλιάδες φορές το σταυρό της κάθε φορά που διαμέλιζε κάποιον άνθρωπο που απλώς έλεγε ότι η γη είναι στρογγυλή μέχρι τους πολιτισμένους δυο παγκόσμιους πολέμους, μέχρι την υπερπολιτισμένη USA που τα τελευταία εξήντα χρόνια το κυριότερο προϊόν που παράγει και εξάγει σ' όλο τον πλανήτη είναι ο πόλεμος, για να φτάσουμε και στους μουσουλμάνους που δεν ξέρω, τι ακριβώς θέλουν;
Σώνει και καλά να γονατίζουμε τρεις φορές την ημέρα και να χτυπάμε το κεφάλι μας στο πάτωμα ως προσευχή και να μην τρώει κανείς μας χοιρινό;
Γιατί ρε φίλε, εμένα μ' αρέσει το χοιρινό! Το μίσος, συνηρημένο ή ασυναίρετο, είναι πάντα το ίδιο μαύρο και παράλογο.
Η αγάπη, συνηρημένη ή ασυναίρετη, είναι πιο πλούσια και λαμπερή. Υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αγάπη και στο μίσος.
Ας μην την περνοδιαβαίνουμε τόσο εύκολα, ας εμπιστευτούμε γι' αυτό την ευγένεια, την ανθρωπιά, την κατανόηση, την αναζήτηση και τον πολιτισμό.
Είναι τα μόνα μας όπλα απέναντι στη βαρβαρότητα και τη μισαλλοδοξία...



 
Αρχείο
Αφιερώματα
Λόγιαiστοiχαρτί
Έλληνες Σκιτσογράφοι
Έναiταξίδιiστοiχρόνο
Σπύρος Ορνεράκης
Συνεντεύξεις
Aποστολές
Τόποι & προορισμοί
Για συλλέκτες / Εξώφυλλα
Ότανiέρχονταιiοιiφίλοιiμας

Γιώργος Ανδρέου
Διογένης Δασκάλου
Μπάμπης Ξαρχάκος
Νοέλ Μπάξερ
Σωτήρης Τσιλίκας
Οδυσσέας Ιωάννου
Χρήστος Παπαμιχάλης
Διονύσης Τσακνής
Δημήτρης Σταρόβας
Κώστας Λειβαδάς
Γιώργος Αυγερόπουλος
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Φίλιππος Πλιάτσικας
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Στέλιος Μάινας
Ιεροκλής Μιχαηλίδης
Χρήστος Θηβαίος
Ρένια Λουϊζίδου
Ρίκα Βαγιάννη
Δήμητρα Γαλάνη
Γιώργος Δημητριάδης
Μάνος Ελευθερίου
Μίκης Θεοδωράκης
Σταύρος Κουγιουμτζής
Γιάννης Κούτρας
Αργύρης Μπακιρτζής
Μίλτος Πασχαλίδης
Μάνος Χατζιδάκις
Γεράσιμος Γεννατάς
Σωτήρης Κακίσης
Ρένος Χαραλαμπίδης
Λιζέτα Καλημέρη
Μαρία Χούκλη
Λουδοβίκος των Ανωγείων