Λόγια στο χαρτί

ΣΚΑΝΤΖΑ ΒΑΡΔΙΑ

OI ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΣΑΛΤΑΡΟΥΝΕ...

ΚΕΙΜΕΝΟ: MΠΑΜΠΗΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ

Ως χώρα έχουμε λύσει το πρόβλημα των ναρκωτικών. Με την ευθανασία! Πώς αλλιώς να εξηγήσεις την παντελώς αναλγησία του κράτους όταν κόβει τις επιχορηγήσεις στους συλλόγους απεξάρτησης, όταν όχι μόνο δεν προσλαμβάνει νέο προσωπικό στα κέντρα πρόληψης, δεν ανανεώνει και τις συμβάσεις στο ανεπαρκές και προβληματικό(!) υπάρχον, αφού πολλοί "υπάλληλοι" πασάρουνε στη ζούλα τη μεθαδόνη, βγάζοντας το κάτι τις τους(!!). Όταν στα τριτοκοσμικά μας ψυχιατρεία αναλογεί ένας νοσηλευτής για σαράντα ασθενείς. Όταν όλοι πουλάνε και όλοι αγοράζουν γύρω μας. Όταν όλοι εμείς έχουμε σηκώσει παραβάν και δεν τους βλέπουμε, δεν τους ακούμε. Δεν υπάρχουν. Μόνο όταν πέφτει στη πιάτσα η σκάρτη σκόνη και θερίζει τις ψυχές κατά δεκάδες, τότε αναρωτιόμαστε τι έγιναν οι φίλοι μας κι έχουμε μέρες να τους δούμε.
Η ηρωίνη είναι για τη ψυχή μια δεξαμενή στέρησης των αισθήσεων. Επιπλέοντας στη Νεκρή Θάλασσα της μαστούρας, δεν νιώθεις πόνο, τύψεις, ντροπή, λύπη, κατάθλιψη, επιθυμίες. Οι σκέψεις παρασύρονται σαν τα φύκια του ωκεανού και χάνονται σε μια μακρινή, γκρίζα υπνηλία, αδιόρατες, απροσδιόριστες. Το σώμα υποτάσσεται σε έναν κρυογονικό βαθύ ύπνο. Η άτονη καρδιά χτυπάει αδύναμα και η αργή αναπνοή σιγά σιγά καταλήγει σε περιστασιακά φυσήματα. Βαριά παραλυτική νιρβάνα μουδιάζει τα άκρα, και πιο μέσα, πιο βαθιά, γλιστράς προς την αναισθησία, προς την τέλεια και παντοτινή μαστούρα.
Αυτή η χημική άφεση αμαρτιών, πληρώνεται, όπως κι όλα τα άλλα στον κόσμο, με φως. Το πρώτο πράγμα που χάνουν οι ηρωινομανείς είναι το φως στα μάτια τους. Τα μάτια τους είναι χωρίς φως, όπως τα μάτια στα αρχαία αγάλματα. Μετά χάνουν το φως της επιθυμίας. Αργά ή γρήγορα στο τελευταίο στάδιο της ευχαρίστησης από το ναρκωτικό ο ηρωινομανής θα προτιμήσει να απαρνηθεί τη γυναίκα που αγαπάει, παρά να τη βγάλει χωρίς τη δόση. Αργά ή γρήγορα, κάθε χρήστης σκληρών ναρκωτικών γίνεται ένας διάβολος σε εξορία.
Για να μπει κάποιος σε πρόγραμμα απεξάρτησης (μεθαδόνη) πρέπει να περιμένει 5 με 6 χρόνια. Με αποτέλεσμα οκτώ στους δέκα να πεθαίνουν ή να τρελαίνονται.
Και πως είναι η αποτοξίνωση από την ηρωίνη; Θα σου πω. «Σκέψου κάποια στιγμή στη ζωή σου που φοβήθηκες στ' αλήθεια. Κάποιος έρχεται κρυφά από πίσω σου όταν πιστεύεις ότι είσαι μόνος, και φωνάζει δυνατά για να σε τρομάξει. Μια συμμορία σε περικυκλώνει. Πέφτεις από μεγάλο ύψος σε κάποιο όνειρο, ή στέκεσαι στην άκρη ενός γκρεμού. Κάποιος σου κρατάει το κεφάλι κάτω από το νερό και νιώθεις να σου φεύγει η ανάσα και παλεύεις, αγωνίζεσαι με νύχια και με δόντια να βγεις στην επιφάνεια. Χάνεις τον έλεγχο του αυτοκινήτου και βλέπεις έναν τοίχο να έρχεται καταπάνω σου ενώ ουρλιάζεις χωρίς ήχο. Μετά, πρόσθεσέ τα όλα μαζί, όλους αυτούς τους τρομερούς φόβους που σφίγγουν το στήθος, και νιώσε τους όλους μαζί ταυτόχρονα, όλους την ίδια στιγμή, κάθε ώρα, κάθε μέρα. Και σκέψου κάθε πόνο που ένιωσες -το κάψιμο από το καυτό λάδι, το κοφτερό κομμάτι τζαμιού, ένα κόκαλο που σπάει, τα χαλίκια που σε έκοψαν όταν γλίστρησες κι έπεσες πάνω στο δρόμο το χειμώνα, τον πονοκέφαλο, τον πόνο στα αυτιά και τον πονόδοντο. Μετά πρόσθεσέ τα όλα, κάθε ώρα, κάθε μέρα. Μετά σκέψου κάθε αγωνία που έχεις νιώσει. Θυμήσου το θάνατο κάποιου αγαπημένου προσώπου. Θυμήσου την απόρριψη κάποιου ανθρώπου που αγαπάς. Θυμήσου τα συναισθήματα της αποτυχίας και της ντροπής και των απερίγραπτα φοβερών ενοχών. Και πρόσθεσέ τα όλα, όλες τις θλίψεις και όλες τις δυστυχίες που σε μαχαιρώνουν κατάκαρδα, και νιώσε τις όλες ταυτόχρονα, κάθε ώρα και κάθε μέρα. Αυτή είναι η αποτοξίνωση από την ηρωίνη. Είναι σαν να σε γδέρνουν ζωντανό. Η επίθεση της αγωνίας στον απροστάτευτο νου, στο μυαλό, χωρίς τις φυσικές ενδορφίνες, κάνει τους ανθρώπους να παραφρονούν. Κάθε ναρκομανής που κάνει αποτοξίνωση είναι τρελός. Η τρέλα είναι τόσο άγρια και απάνθρωπη που μερικοί δεν καταφέρνουν να βγουν ζωντανοί. Και όσοι τελικά τα καταφέρουν, τους σκοτώνουμε μετά με τα ίδια μας τα χέρια».
Κάθε μέρα που περνάω από τη πλατεία, μετράω τις απουσίες. Κάθε βράδυ στον ύπνο μου μετράω τα τρυπήματα στη καρδιά μου. Έχω θυμώσει και φωνάζω: Κουφάλες σταματήστε να σκοτώνετε τα παιδιά μας.

Οι φίλοι μου
(Λίνα Νικολακοπούλου)

Οι φίλοι μου σαλτάρουνε
στα όρθια σουτάρουνε
και ψάχνουνε για τέρμα

Σε κάτι αποδυτήρια
χτυπάνε δηλητήρια
και κάτω απ' την επήρεια
τρυπάνε σκέτο δέρμα

Οι φίλοι μου μ' αφήνουνε
μονάχοι τους θα γίνουνε
με τη γραμμή στο τζάμι

Σηκώσαν τα μανίκια τους
σκοτώσανε δυο νοίκια τους
γυμνοί στα δεκανίκια τους
για μια χαρά χαράμι

Τη βρήκες; Την ακούς;
Σε ποια ζωή σε πιάνω;
Mε ποιούς κανονικούς;
Να πάω να στην κάνω...

GAME OVER - ΚΑΛΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΥΝΤΡΟΦΕ...

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΜΠΑΜΠΗΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ 

Πώς θα μπορούσαμε να φανταστούμε (ή να προετοιμάσουμε) ένα μετα-εθνικιστικό μέλλον της πατρίδας μας;
Το Μακεδονικό, ήρθε να μας θυμίσει πως όχι μόνο δε συνορεύουμε με τον Ατλαντικό, αλλά πως η εθνική ταυτότητα, η χωροταξική αναφορά, αποτελεί θεμελιώδες συστατικό της ανθρώπινης κοινωνικότητας. Επί πλέον, ξανάφερε, έστω και μέσω της αρνητικής οδού, την Ελλάδα, σε επαφή με τα Βαλκάνια. Μέσω του Μακεδονικού, γίναμε και πάλι Βαλκάνιοι. Καταλάβαμε πως οι γεωπολιτικές πραγματικότητες είναι εδώ και συχνά μπορούν να ανατρέψουν πολιτιστικές ταυτότητες και εξαρτήσεις. Μια Ελλάδα εκδυτικισμένη σε μεγάλο βαθμό, ξαναβρέθηκε στο έδαφός της, άρχισε να ασχολείται και πάλι με την ιστορία της. Μετά τη Ζαχοπουλειάδα, ήρθε το Μακεδονικό για να μας επαναφέρει στην πραγματικότητα. Από τη μια να κατανοούμε την οργή και την καταδίκη ενάντια στο φάντασμα του σλαβομακεδόνικου σωβινισμού που επανεμφανίζεται, από την άλλη, θλιβόμαστε, γιατί με όσα βλέπουμε και ακούμε και, κυρίως, από όσα ζούμε στο πετσί μας, βεβαιωνόμαστε ότι δεν έχουμε να ελπίσουμε σε τίποτε και σε κανέναν. Η Ελλάδα, η «συντεταγμένη πολιτεία», παράγει σήμερα μόνο απελπισία. Δεν έχει ο λαός πολιτικούς μπροστάρηδες, έχει μόνο στυγνούς επαγγελματίες της εξουσίας. Όλους κωμικοτραγικά ίδιους, όσο και αν πασχίζουν και χτυπιούνται ρητορεύοντας, να εφεύρουν μεταξύ τους διαφορές. Όλοι, δουλεύουν για πάρτη τους, είτε «διαπλεκόμενοι» είτε απολαμβάνοντας την ηδονή και τα προνόμια του συστήματος εξουσίας που δήθεν το αντιμάχονται με παλαιοημερολογίτικες ιδεολογίες ξοφλημένες. Και ο γενιτσαρισμός, είναι πλέον εθελοντικός. Ετερώνυμοι και ετερόφωτοι «συγγραφείς», ξαναγράφουν την ελληνική ιστορία. Αλλά η κοινωνία, έχει καταπιεί το τηλεκοντρόλ και σκιάζεται, να μην κακοκαρδίσει το εκσυγχρονιστικό ιερατείο, που, κατά το δοκούν, διανέμει πιστοποιητικά προοδευτισμού.
Προκλητικό δείγμα (μετά το αποτυχημένο πείραμα του συστήματος, βλ. Γιωργάκης) ο νεαρός ηγέτης της «ανανεωτικής» Αριστεράς: Τριανταπεντάρης και μιλάει σαν εβδομηντάρης, μπλοκαρισμένος στα ίδια στερεότυπα της εξωπραγματικής αριστερίστικης θολούρας, γερασμένες ρητορικές φιοριτούρες, σαν υπερήλικας αυτοματισμένος στο μπλα-μπλα του «προοδευτικού» καριερίστα. Και στο βάθος της πολιτικής ουσίας, τίποτα. Ποια η πειστικότερη επαλήθευση της λαϊκής βεβαιότητας πως «όλοι ίδιοι είναι»;
Οι δικοί μας, οι παππούδες, δε «συνωστίστηκαν» στη Σμύρνη, ούτε «απώθησαν» τον εισβολέα. Της κ. Ρεπούση μπορεί, αλλά εμείς είμαστε από άλλο σόι: Μακεδονικό! Και δε μπορούμε να χαρίσουμε τη Μακεδονία αποκλειστικά στους Σλαβομακεδόνες. Σήμερα, δυστυχώς, με την αλλοπρόσαλλη πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων, έχουν παγιωθεί πολλά αρνητικά χαρακτηριστικά. Γι' αυτό και προσπαθούμε να τηρήσουμε μια δύσκολη στάση: Nα συμφωνούμε με τις κινητοποιήσεις ενάντια στην σοβινιστική υφαρπαγή του ονόματος και της ιστορίας της Μακεδονίας και ταυτόχρονα, να επιθυμούμε το ταχύτερο δυνατό, ένα συμβιβασμό -του τύπου Σλαβομακεδονία ή Βόρεια Μακεδονία- που θα επέτρεπε στην Ελλάδα, να διατηρήσει την αξιοπρέπειά της ως χώρα.
Αλλιώς, υποψιάζομαι ότι σε λίγα χρόνια, οι Σκοπιανοί θα βάλουν το δικό τους βέτο, ώστε η Ελλάδα να μην χρησιμοποιεί τον όρο Μακεδονία. Με το οδυνηρό επακόλουθο, εμείς οι πρόσφυγες που ζούμε στην Αθήνα, όταν περνάμε τα Τέμπη, να μας ζητάνε ...διαβατήριο.

ΥΠΟΘΕΣΗ ΖΑΧΟΠΟΥΛΟΥ:
Ο ΜΠΕΝ ΙΖ ΕΛ, Ο  ΣΑΝΤΣΟ ΠΑΝΤΣΑ
ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΑΣΙΝΑ ΑΛΟΓΑ ΤΗΣ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑΣ

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΜΠΑΜΠΗΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ 

Η θέση μας είναι πάγια. Να κλείσει το Υπουργείο Πολιτισμού.  Δεν έχει κανένα λόγω ύπαρξης. Όλα όσα ακούγονται τις τελευταίες μέρες, τα λέγαμε από το 2000. Γράφαμε για τα σκάνδαλα, μιλούσαμε για τη διαπλοκή, δίναμε στοιχεία (5 επερωτήσεις έγιναν στη βουλή από δημοσιεύματά μας), τα είπαμε και διεξοδικά, όταν μας ζητήθηκε -σε προσωπικό επίπεδο- στους αρμόδιους. Δεν έγινε απολύτως τίποτα. Τώρα είναι αργά. Είναι τέτοια  η σήψη, που κανένα φάρμακο δε θα τη θεραπεύσει.

Τα πλοκάμια της μαφίας
Η πορεία του Χ. Ζαχόπουλου στο κενό, οριοθετεί και την τροχιά της σαπίλας στο Υπουργείο Πολιτισμού. Από τη σύστασή του, επί χούντας έως και σήμερα.
Από τον Ασλανίδη έως και το Ζαχόπουλο, το σύστημα της παραεξουσίας που λειτουργούσε προς όφελος μιας ομάδας πολιτικών και κρατικών στελεχών, είχε καταφέρει να απλώσει τα πλοκάμια της σε όλη τη κοινωνία. Τα λεφτά ήταν πολλά.

Ο νονός
Όταν ανέλαβε το υπουργείο ο Ευάγγελος Βενιζέλος, το 1996, συσπείρωσε όλα τα «κομμάτια» του συστήματος, υπό την ηγεσία του (...τα λεφτά ήταν πολλά!). Μιλάμε για την ενοποίηση των Αρχαιολογικών χώρων, για τους αποχαρακτηρισμούς, για τη Θεσσαλονίκη -Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, για την Πολιτιστική Ολυμπιάδα της Αθήνας και, στη κορυφή όλων, τα Ολυμπιακά Έργα, στα οποία ήταν ο ένας και μοναδικός που αποφάσιζε. Ήταν τόση η διαπλοκή, η αδιαφάνεια και η ρεμούλα, που κάποια στιγμή, όταν πέρασε από το ΥΠ.ΠΟ. ο Πάγκαλος, μίλησε για τη «μαύρη τρύπα των 3,5 δις», (άσχετα, αν μετά μουγκάθηκε κατόπιν εντολής του «λογιστή» Σημίτη). Στο ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο όλοι γνώριζαν τι γινόταν, αλλά σχεδόν όλοι, συμμετείχαν στο μεγάλο φαγοπότι. Εξ ου και το αποκαλυπτικό της Βάσως Παπανδρέου στη συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ, απευθυνόμενη στους συντρόφους της: Κάποιοι πλούτισαν τα χρόνια που κυβερνούσαμε. «Κάποιοι»; Όχι μόνο κάποιοι, Βάσω! Πολλοί. Κορυφαία στελέχη, υπουργοί, υφυπουργοί, βουλευτές, περιφερειάρχες, νομάρχες, διοικητές οργανισμών, και συνεπιβάτες στις κρουαζιέρες της διαπλοκής και των λοιπών οικονομικών συμφερόντων.

Η εναλλαγή της αλλαγής
Το 2004, ο Καραμανλής -ο οποίος γνώριζε πολύ καλά τι γινόταν στο υπουργείο της «αμαρτίας»- αποφάσισε λανθασμένα, κατά τη γνώμη μας, να μην προχωρήσει σε διώξεις (για να μην κατηγορηθεί για ρεβανσισμό, όπως έλεγε) και να κρατήσει ανοιχτό το «μαγαζί», τοποθετώντας το «δικό του» άνθρωπο, τον Ζαχόπουλο, για να «σώσει» ότι μπορεί από τον πολιτισμό μας.

Ο Σάντσο Πάντσα
Με το Ζαχόπουλο δεν είχαμε καλές σχέσεις. Διαφωνήσαμε με την  τοποθέτησή του στο ΥΠ.ΠΟ. και ήρθαμε σε ρήξη μαζί του, όταν στην προσπάθειά του να διαχειριστεί το «σύστημα» και να βάλει κάποια τάξη (γι' αυτό τον έβαλε ο Καραμανλής) τελικά το καπέλωσε, ικανοποιώντας τις μικρές φιλοδοξίες που είχε, ανέκαθεν. Πέρα, όμως, από τις μεταξύ μας αντιπαραθέσεις, θα ήταν άδικο να υιοθετήσουμε, όλες αυτές τις ανοησίες (και κακίες) που λέγονται και γράφονται το τελευταίο διάστημα εναντίον του.
Δεν πιστεύουμε πως υπάρχει οικονομικό σκάνδαλο σε βάρος του. Τρία χρόνια ψάχνει το ΠΑΣΟΚ και όσα σκάνδαλα βρίσκει, συνδέονται όλα με το Βενιζέλο και τους κολλητούς του. Όσοι ψάξουν, θα βρουν μικροπράγματα, που αφορούν «εξυπηρετήσεις» σε φίλους και τα οποία τον εμπλέκουν έμμεσα.  Η πολλή εξουσία και η «διαχείριση του πολιτισμού μας», ήταν αυτά που τον έκαναν, να καβαλήσει το καλάμι. Είχαμε γράψει κάποτε, ότι «ισορροπούσε συνεχώς σε ένα τεντωμένο σχοινί πάνω από το βούρκο». Ε, κάποια στιγμή, γλίστρησε και έπεσε στα ...σκατά.

Τα πρόσωπα του έργου
Οι τρεις δικηγόροι, η γραμματέας, το ροζ dvd, και ο εκβιασμός. Αν είχε όλο το σενάριο τελειωμένο στα χέρια του ο Ταραντίνο, θα έφτιαχνε ένα αριστούργημα!
Τόσο ο Ηρακλής Κουτελίδας, που έκανε την απόπειρα αυτοκτονίας, όσο και ο Δημήτρης Μπαλέρμπας, κινούνταν με το ΠΑΣΟΚ, συνεργάζονταν όμως ως δικηγόροι, με το δικηγορικό γραφείο του Κώστα Πλεύρη, που δεν κρύβει τις φιλοφασιστικές του απόψεις και ήταν αρχηγός του κόμματος της «4ης Αυγούστου», που στη συνέχεια συνεργάστηκε με το ΛΑ.Ο.Σ. του Γ. Καρατζαφέρη. Οι δύο δικηγόροι, ήταν γνωστοί της Εύης Τσέκου (ο Κουτελίδας, με τον Κώστα Πλεύρη, ήταν και κουμπάροι της) και εμπλέκονται στην υπόθεση άμεσα.
O τρίτος της παρέας, ο Χρήστος Νικολιτσόπουλος, είναι ο νομικός σύμβουλος της ΓΣΕΕ και ο κολλητός του Χρ. Πολυζωγόπουλου, που συνόδευσε την Εύη Τσέκου στο Mega, όταν πήγε για να δώσει το DVD και τα άλλα στοιχεία κατά του  Ζαχόπουλου.  Στη συνέχεια, -λέγετε- ότι ο Πολυζωγόπουλος δίνει το dvd στον Γιώργο Παπανδρέου! Πολύ πριν φτάσει στου Μαξίμου!!!
(Θυμάστε το ξύλο που έφαγε ο Πολυζωγόπουλος από «αναρχικούς» στα Εξάρχεια; Είχαμε πει, τότε, ότι δεν ήταν από τον αναρχικό χώρο οι κουκουλοφόροι που τον πλάκωσαν, αλλά «ξεκαθάρισμα λογαριασμών της μαφίας». Έτσι, για να θυμόμαστε τι λέμε.)
Η Εύη Τσέκου -η οποία στο παρελθόν ήταν στέλεχος της ΠΑΣΠ- δεν έκρυψε ποτέ τα πολιτικά φρονήματά της καθ' όλη τη διάρκεια της θητεία της στο ΥΠΠΟ! Λέγαμε ότι στο Υπουργείο υπάρχει γιάφκα χουντοπασόκων και νομίζανε όλοι, ότι κάναμε πλάκα. Μιλούσαμε για εκβιασμούς από υπαλλήλους (και είναι πολλοί -όχι μόνο η Τσέκου) και δε μας έπαιρναν στα σοβαρά.
Πληροφορίες που έχουν αρχίσει να κυκλοφορούν, λένε, ότι από την πλευρά του Χρήστου Ζαχόπουλου -η κατάσταση της υγείας του οποίου εξελίσσεται καλά μέχρι τώρα- θα υπάρξει μια «έκπληξη»: Στην κατάθεση που θα δώσει (πότε;), θα συνδέει τον «εκβιασμό», με τα όποια στοιχεία σε βάρος του, με πρόσωπα και καταστάσεις που έχουν σχέση, όχι με τη ΝΔ αλλά με το ΠΑΣΟΚ. Και φυσικά, εκεί θα γίνει το...«έλα να δεις»!

Το φινάλε χωρίς σασπένς
Τώρα τι θα γίνει στη συνέχεια; Τίποτα! Γιατί, αν έρθουν όλα στο φως και συνδεθούν αλυσιδωτά με πρόσωπα και καταστάσεις,  τότε, θα παραλύσει ολόκληρο το πολιτικό μας σύστημα. Γιατί, οι μισοί ήταν στο κόλπο και οι άλλοι μισοί τα γνώριζαν και δεν αντιδρούσαν

ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ...

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΜΠΑΜΠΗΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ

Και ξαφνικά εκεί που καθόμουν στο περβάζι του παραθύρου, έγινε το θαύμα!  Μπροστά στα μάτια μου άλλαξαν όλα μέσα σε μια στιγμή. Τα ξερά δέντρα άνθισαν, οι υπόνομοι ανέδυαν αιθέριες μυρωδιές, ένα ελαφρύ αεράκι φύσηξε γλυκές μουσικές στα αυτιά μου. Κοπελιές ξεχύθηκαν στους δρόμους πετώντας όλα τα ρούχα από πάνω τους.  Χόρευαν και τραγουδούσαν παρασέρνοντας τους ξαφνιασμένους περαστικούς σε ένα ατέλειωτο πανηγύρι χαράς.
Ένα μεγάλο ουράνιο τόξο κάλυψε τον ορίζοντα. Ο ήλιος αγκάλιασε το φεγγάρι σφίγγοντας ανάμεσά τους τα μικρά συννεφάκια από τα οποία  άρχισαν να πέφτουν στη γη χιλιάδες λουλούδια.
Τρέχω στις σκάλες για να προλάβω να γευτώ το αναπάντεχο αυτό δώρο. Δεν τα κατάφερα. Είχε αρχίζει να χαράζει. Βγαίνοντας από το σπίτι μου όλα ήταν αληθινά, μίζερα και θλιβερά.
Αγώνες και αγωνίες, κλέφτες κι αστυνόμοι...
Ρουφιάνοι και πορτοφολάδες, κάμερες και χωροφύλακες...
Τεχνοκάπηλοι και πολιτιστικοκουράδες...  
Πόσο θα 'θελα να κρατούσε περισσότερο το όνειρο που είδα χθες το βράδυ. ΄Εχω κουραστεί απ' τα σπουδαία πράγματα και τα μεγάλα σχέδια, τους σπουδαίους θεσμούς και τη μεγάλη επιτυχία. Μ' ενδιαφέρουν μόνο οι μικρές, αόρατες ανθρώπινες δυνάμεις της αντίστασης που λειτουργούν από άτομο σε άτομο, κινούμενες απαρατήρητες, μέσα από χαραμάδες του κόσμου, σαν πάμπολλα ριζίδια ή σαν σταγόνες νερού, που αν τους δοθεί ο χρόνος θα διαβρώσουν τα σκληρότατα μνημεία της ματαιοδοξίας...

Κάνε μια βόλτα στο μονοπάτι ενός ουράνιου τόξου,
κάνε μια βόλτα στο μονοπάτι ενός τραγουδιού,
κι όλα τριγύρω σου θα ομορφύνουν.
Υπάρχει μια διέξοδος από την κάθε σκοτεινιά κι ομίχλη,
περνά από το μονοπάτι ενός ουράνιου τόξου...  
Τραγούδι των Ναβάχο

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΜΠΑΜΠΗΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ

Μια φορά και έναν καιρό, σε μια μικρή χώρα, στο Μπουρδιστάν, ζούσε ένας φτωχός σαλεπιτζής, ο οποίος κάθε πρωί γυρνούσε στην αγορά και πουλούσε το σαλέπι του.
Αγαπούσε  πολύ την δουλειά του και  όπου και να βρισκότανε μιλούσε μόνο για το σαλέπι. Εκείνη την εποχή στη χώρα υπήρχε ακυβερνησία. Ο μεγάλος βεζίρης είχε πεθάνει και οι Μπουρδιστιανοί δεν είχαν βρει τον αντικαταστάτη του. Τα προβλήματα αυξάνονταν με το καιρό και υπήρχε αναταραχή στο λαό.
Μαζεύτηκαν λοιπόν οι άρχοντες του τόπου, οι μεγαλέμποροι, οι αρχιμάστοροι και οι εφημεριδογράφοι, για να αποφασίσουν ποιόν να βάλουν για νέο τους βεζίρη. Μετά από πολλές διαφωνίες, κάποιος πρότεινε τον σαλεπιτζή. Τον φώναξαν και του το πρότειναν. Αυτός δέχθηκε. Το μόνο που ζήτησε ήταν το σαλέπι να γίνει εθνικό προϊόν και να μπορεί να το πουλάει σε όλη τη χώρα μόνος του. Από την μεριά τους οι άρχοντες ας φροντίσουν  να ξαναχτίσουν την χώρα από την αρχή.
Έτσι και έγινε. Ο σαλεπιτζής-βεζίρης γυρνούσε με τους βοηθούς του όλη τη χώρα και υποχρέωνε τους κατοίκους της να πίνουν κάθε μέρα το σαλέπι που τους έδιναν. Οι άρχοντες εντωμεταξύ άρχισαν να χτίζουν το πρωί και να γκρεμίζουν το βράδυ αδειάζοντας τα ταμεία του θησαυροφυλακίου. Και ενώ ο λαός υπέφερε από την φτώχια και την κακοδιοίκηση, οι άρχοντες  γίνονταν όλο και πιο πλούσιοι. Δεν έβλεπαν και δεν άκουγαν τίποτε. Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν ο πλούτος.
Αφού άδειασαν τα ταμεία και δεν έμεινε ούτε ένα φλουρί, αποφάσισαν να βάλουν νέους φόρους με την δικαιολογία ότι θα διοργανώσουν μεγάλους αγώνες και ότι θα κάνουν το Μπουρδιστάν γνωστό σε όλο τον κόσμο.
Άρχισαν πάλι να χτίζουν το πρωί και να γκρεμίζουν το βράδυ. Και η δυστυχία των Μπουρδιστιανών συνεχιζόταν.
Έλα όμως που ο θεός αγαπάει τον κλέφτη αγαπάει και τον νοικοκύρη!!
Αποφάσισε να επέμβει για να λυτρώσει τους καλούς ανθρώπους και να τιμωρήσει όλους τους κακούς. Και μια μέρα που είχαν μαζευτεί όλοι οι άρχοντες, μαζί με τον βεζίρη και τους βοηθούς του στο παλάτι για να γιορτάσουν τις επιτυχίες τους, άρχισε να τους ρίχνει από τον ουρανό σαλέπι. Σαράντα μέρες και σαράντα νύχτες έβρεχε  πάνω στο παλάτι ζεστό σαλέπι, ώσπου δεν έμεινε τίποτε όρθιο. Να δείτε χαρές και πανηγύρια από τους Μπουρδιστιανούς!!
Χωρίς τους μεγαλέμπορους, τους αρχιμάστορες και τους εφημεριδογράφους, βρήκαν επιτέλους την ευημερία τους. 
Στο Μπουρδιστάν από τότε απαγορεύτηκε η παραγωγή του σαλεπιού και  ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα...  

ΤΑ ΑΟΡΑΤΑ ΠΑΙΔΙΑ...

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΜΠΑΜΠΗΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ

Υπάρχουν δυο κατηγορίες ανθρώπων που ζουν σήμερα στο πλανήτη γη. Εμείς και οι άλλοι.  Μέσα στο μικρόκοσμο που δημιουργήσαμε, στη μιζέρια της καθημερινότητας, στο λαβύρινθο της παγκοσμιοποίησης και στο αποκορύφωμα της ατομικότητας,  οι «εμείς» κάπου έχουμε μείνει στάσιμοι. Ζούμε το σήμερα χωρίς να μας απασχολεί το αύριο.  Το δικό μας αύριο μπορεί να είναι υπαρκτό. Για τους  «άλλους» όμως δεν υπάρχει. Τα τελευταία χρόνια η παγκόσμια κοινότητα αντί να αυξήσει την ανθρωπιά της στους «άλλους», τη συρρικνώνει. Η βοήθεια σε όσους έχουν την ανάγκη  της, είτε μειώνεται, είτε δεν φτάνει ποτέ σε αυτούς και όσο και αν  εξορκίζουμε το κακό όνειρο που ζει σήμερα η ανθρωπότητα, τόσο αυτό θα έρχεται πιο κοντά μας. Και καλά,  εμείς επιλέξαμε τον κόσμο που ζούμε, τα παιδιά όμως; Tα δικά μας παιδιά;
Εκείνα που ζουν στο «σπίτι» μας και που δεν τα συμπεριφερόμαστε σα να είναι παιδιά. Και τα άλλα, στις φτωχότερες χώρες και στις πιο περιθωριοποιημένες κοινότητες, παιδιά που αντιμετωπίζουν διακρίσεις με βάση το φύλο, εθνικότητα, σωματική αναπηρία ή ανήκουν σε κάποια ιθαγενή ομάδα πληθυσμού, παιδιά που έχουν εμπλακεί σε ένοπλες συρράξεις ή έχουν πληγεί από το AIDS, παιδιά που στερούνται επίσημης ταυτότητας, που είναι θύματα διάφορων μορφών κακοποίησης ή εκμετάλλευσης, που εμπλέκονται καθημερινά στις χωρίς κανόνες εξαναγκαστικής εργασίας και δουλείας, σε πορνεία και πορνογραφία, θύματα διακίνησης (trafficking) σε παράνομες δραστηριότητες.
Ως ακραία κατάσταση, τα παιδιά μπορεί να γίνουν αόρατα, στην ουσία να εξαφανιστούν ολοκληρωτικά μέσα στις ίδιες τις οικογένειές τους, τις κοινότητες και τις τοπικές κοινωνίες, αλλά και για τις κυβερνήσεις, τους δωρητές, την κοινωνία των πολιτών, τα μέσα ενημέρωσης, τον ιδιωτικό τομέα, ακόμα και για τα άλλα παιδιά.
Αυτά τα παιδιά, οι αιτίες που τα εξαιρούν και τα κάνουν «αόρατα» και οι δράσεις που πρέπει να αναλάβουν εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για την ευημερία τους για να τα προστατεύσουν και να τα αγκαλιάσουν, είναι δικά μας παιδιά!
Το "ως3" σε συνεργασία με τη Unicef, τους Γιατρούς χωρίς Σύνορα και τους Γιατρούς του Κόσμου συμμετέχει στη καμπάνια ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης (4 αποστολές του περιοδικού σε Ασία και Αφρική το 2006).  Όλοι μας οφείλουμε, όχι μόνον να αναγνωρίσουμε την ευθύνη μας, αλλά να εργασθούμε από κοινού προς όφελος των παιδιών. Για ένα κόσμο ειρήνης, δικαιοσύνης, ανεκτικότητας, ασφάλειας, ελευθερίας, σεβασμού για το περιβάλλον και κοινής ευθύνης, θα πρέπει να εξασφαλιστεί ότι κανένα παιδί δεν θα εξαιρείται ή θα βρίσκεται στην αφάνεια. Τα παιδιά του κόσμου, ιδιαίτερα εκείνα που τόσο συχνά χάνουν τις ευκαιρίες που χρειάζονται για να μεγαλώσουν και να αναπτυχθούν, στηρίζονται σε μας...

ΓΥΡΝΑ ΦΤΕΡΩΤΗ ΤΟΥ ΜΥΛΟΥ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΝΕΡΟ...

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΜΠΑΜΠΗΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ

Σκοτεινά παράθυρα, ανοιχτές πόρτες και υπόγειες διαδρομές. Δημοσιογράφοι, εργολάβοι, εκβιασμοί και αστυνομικές ιστορίες. Και όλοι ψάχνουν. Ο Κώστας Καραμανλής ψάχνει να βρει την κατάλληλη ημερομηνία για την επανασύσταση του κράτους. Ο Γιώργος Παπανδρέου ψάχνει να βρει το παλτό του.
Στο ΚΚΕ ψάχνουν  να βρουν ημερομηνία για την επανάσταση του προλεταριάτου.
Στον Συνασπισμό ο Νίκος Κωνσταντόπουλος ψάχνει να βρει τα γυαλιά του για να κοιτάξει στα μάτια τους συντρόφους του.
Ο Πάνος Σόμπολος ψάχνει να βρει τι στοιχεία έχει ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος και συνδέει τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη με τη δολοφονία του Καποδίστρια.
Ο Βουλγαράκης ψάχνει να βρει χορηγό για το βιβλίο του «Οι ευεργετικές ιδιότητες της κινητής πληροφορίας από την αρχαιότητα έως σήμερα».
Ο Βενιζέλος με τη Ντόρα ψάχνουν στο Λονδίνο να βρουν τον προμηθευτή του δηλητήριου που έφαγε τον Λιτβινένκο.
Ο Πολύδωρας ψάχνει να βρει στα σώματα ασφαλείας τους γνωστούς-άγνωστους που ξεχώρισαν για να τους τιμήσει.
Ο Αβραμόπουλος ψάχνει να βρει τον τρόπο που θα αλλάξει το ΕΣΥ σε ΕΓΩ. Ο Αλογοσκούφης ψάχνει να βρει πόσοι συνταξιούχοι κατάφεραν να ζήσουν τη χρονιά που μας πέρασε, ώστε να λάβει τα κατάλληλα μέτρα.
Η Μαριέττα ψάχνει να βρει τη χαμένη της παιδική αθωότητα διαβάζοντας κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί την «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων».
Κι εμείς ψάχνουμε να βρούμε πώς θα βγάλουμε το χειμώνα...

ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ!

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΜΠΑΜΠΗΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ

Είμαστε θρασείς! Και η θρασύτητά μας ενισχύεται απ' τη πολιτική πραγματικότητα. Και αυτή είναι η πραγματικότητα σήμερα. Τα τηλεοπτικά παράθυρα αποτελούν ένα καθρέπτη του φτωχού εσωτερικού κόσμου του ελληνικού λαού, ο οποίος εξακολουθεί να ζει μ' αυτά τα παραμύθια, παράγει εγκληματίες, παράγει κυκλώματα, παράγει πλήθος κακέκτυπα είδωλα. Και εκμηδενίζει ότι θεωρεί επικίνδυνο για το «σύστημα».
Ένας 'πολίτης' που εκμηδενίζεται η αξιοπρέπειά του, δεν μπορεί να είναι 'θετικός πολίτης' για μια δημοκρατία. Θα έχει δυο συνέπειες η καταρράκωση της αξιοπρέπειάς του. Ή θα γίνει παθητικό στοιχείο «ό,τι θέλει ας γίνει» είτε θα γίνει αναρχικό στοιχείο και θα ρίχνει μολότοφ. Δεν νομίζω ότι το κράτος κινδυνεύει απ' αυτούς τους 200 «γνωστούς - άγνωστους». Το ότι υπάρχει κινητικότητα στη σημερινή νεολαία το θεωρώ ελπιδοφόρο, ανεξάρτητα αν γίνονται κάποιες υπερβολές. Υπάρχει! Και αναζητεί τα πρότυπά της στο παρελθόν, όχι στους ανθρώπους που αλλοιώνουν τις λέξεις, αλλοιώνουν τα νοήματα των λέξεων -και επιμένουν να υπάρχουν, παρ' όλη την κατακραυγή γύρω τους.
Διάβασα πρόσφατα το πολυδιαφημισμένο πρόγραμμα του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης (της παντελώς απούσας από τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας). Δεν πίστευα στα μάτια μου. Ανακάλυψαν εκ νέου τον σοσιαλισμό και προσπαθούν να μας πείσουν ότι το κόμμα τους είναι ο φορέας της αλλαγής (για ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού). Και ποιοί θα υλοποιήσουν το πρόγραμμα αυτό όταν θα γίνουν κυβέρνηση; Ο Λαλιώτης, η Δαμανάκη, ο Βενιζέλος, και ο Παπανδρέου! Ο οποίος μάλιστα, πριν μερικές μέρες κατηγόρησε το κομμουνιστικό κόμμα ότι είναι το δεκανίκι της Δεξιάς! Το θράσος!
Μέχρι τώρα, το να έχουμε απατεώνες, το να έχουμε ψεύτες, το να έχουμε ανθρώπους που λένε μεγάλα λόγια, δεν ήταν προνόμιο της σημερινής κοινωνίας, είχαμε μπόλικους και στο παρελθόν. Αυτό όμως το ανενδοίαστο είδος ανθρώπων, το βλέπουμε για πρώτη φορά! Και αυτό είναι που μ' ανησυχεί. Γιατί όταν η δημοκρατία προσωποποείται από αυτά τα πρόσωπα της εξουσίας αρχίζει να ταυτίζεται με αυτά.τότε, αναμφίβολα, αρχίζω και φοβάμαι...

ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΖ ΤΗΣ ΓΛΥΦΑΔΑΣ...

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΜΠΑΜΠΗΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ

Το δοκίμασα κι αυτό. Έτσι για να μη χάσω την εμπειρία! Μάλιστα, εξοπλίστηκα με κάθε καλή διάθεση, για το καλό της παρέας. Κυριακή πρωί, παίρνουμε κεφάτοι το τραμ για παραλία. «Προσδεθείτε και μη καπνίζετε. Καλώς ήρθατε στο τραμ. Οι διακοπές σας αρχίζουν από αυτήν τη στιγμή. Καπελάκι - τσαντάκι - αναψυκτικό - είσοδος στην πλαζ, όλα με ένα εισιτήριο». Τρεις ώρες μετά το Σύνταγμα και αφού είδαμε όλα τα αξιοθέατα που προσφέρει η διαδρομή μαζί με άλλους πεντακόσιους (τόσοι είχαν καταφέρει να μπουν στο ίδιο τραμ μαζί μας), φτάνουμε Γλυφάδα. Προσπαθώ να διακρίνω την καταπληκτική ακτή που μου είχαν συστήσει. Άδικος κόπος. Είχε ήδη κατακλυστεί από μιλιούνια «τουρίστες» που έσπευσαν νωρίτερα. Συνεχίζοντας να βλέπω τα πράγματα πάντα από τη θετική τους πλευρά, προτείνω στην κομπανία να ψάξουμε κάποιο μέρος της παραλίας, όπου θα μπορέσουμε να απλώσουμε τις πετσέτες μας. Δύσκολη υπόθεση αλλά δε το βάλαμε κάτω. Τελικά, σπρώξε-ψάξε-προχώρα, καταφέρνουμε να εντοπίσουμε μερικούς εγκλωβισμένους συμπατριώτες μας στο κέντρο. Ελάτε-ελάτε, εδώ έχει χώρο «σύντροφοι», φώναζαν από μακριά, καθοδηγώντας μας. Ακολουθούν συγκινητικές στιγμές, όπως συνήθως όταν οι Έλληνες συναντούν ομοεθνείς τους, σε όποιο σημείο του κόσμου και αν βρεθούν.
Εν πάση περιπτώσει, ωραία περάσαμε. Μπάνιο δεν κάναμε. Συνωστισμός γαρ. Αλλά παίξαμε τάβλι, συζητήσαμε για τις μεταγραφές στο ποδόσφαιρο και ακούσαμε στο ραδιόφωνο τα νέα περί ασφαλιστικού και της απεργίας των τραπεζικών σχολιάζοντας -καλοπροαίρετα- τον Αλογοσκούφη για τη στάση του. Ήπιαμε τα καφεδάκια μας και τα νερά μας, πληρώνοντας μόνο (!) σαράντα ευρώ ο καθένας στην καντίνα. Επαινέσαμε (ομόφωνα) με εύφημη μνεία τον Αβραμόπουλο για όσα έχει κάνει ως τώρα στον τουρισμό, αφού έτσι αισθανόμαστε όλοι προνομιούχοι και απολαμβάνουμε τις εκδρομούλες μας στις εγγύς παραλίες. Κάποια στιγμή, όπως όλα τα καλά φτάνουν στο τέλος τους, πέρασε η ώρα. Σηκωθήκαμε να φύγουμε. Το ίδιο αποφάσισαν ουκ ολίγοι λουόμενοι της πλέμπας όπως εμείς και αντάμα πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Τα τραμ δεν μας χώρεσαν και τραβήξαμε με τα πόδια από παραλιακή για Συγγρού. Σαν σε συλλαλητήριο κατά της παγκοσμιοποίησης. Όλα τα έθνη, σύσσωμες οι φυλές μαζί. Μόνο τα συνθήματα έλειπαν.
Γυρνώντας στο σπίτι, σίγουρος ότι όλα τα κομμάτια μου με ακολούθησαν, επιχειρώ ένα μικρό απολογισμό της ημέρας και διαπιστώνω με έκπληξη και δέος ότι ήμουν ικανοποιημένος με όσα πέρασα! Μπορεί να έφταιγε ο καφές που ήπια νηστικός στην καντίνα...

ΟΚΤΩ ΛΕΠΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΤΑΡΑΞΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!!

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΜΠΑΜΠΗΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ

Πόσο πολύ ενδιαφέρονται τα μεγάλα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια (πανελλήνιας εμβέλειας και χωρίς άδεια) για τις τέχνες, το περιβάλλον και τη ποιότητα ζωής; Παρακολουθήσαμε για μια εβδομάδα τα δελτία ειδήσεών τους. Σε 98 ώρες (5.880 λεπτά) το ενδιαφέρον τους κράτησε μόλις 8 λεπτά! Και σε αυτά, τα 8 λεπτά, πληροφορηθήκαμε ότι το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών απέκτησε τη μούσα του -γλυπτό- στη πρόσοψή του! Και τι έλεγαν τα υπόλοιπα 5.772 λεπτά; Άρες-μάρες, για τα σημερινά σκάνδαλα, της χθεσινής κυβέρνησης που θα κυβερνήσει αύριο! Διαφθορά και διαπλοκή για όλους και για όλα. Έτσι τους συμφέρει. Και να τα non papers, να οι καταγγελίες, να οι αποκλειστικότητες. Έξαρση της σπέκουλας και της παραθυρολογίας.
Συμπτωματικά, αυτή την εποχή έχουμε δημοτικές εκλογές για να ψηφίσουμε τους αψήφιστούς τους (για να διαχειριστούν τα χοντρά κοινοτικά πακέτα), ενώ συνεχίζεται η κρίση στην παιδεία. Και εκεί είναι το θέμα. Δεν θέλουνε παιδεία! Οι «πριν» άλλαξαν το νόμο δέκα φορές σε δεκαπέντε χρόνια. «Αυτοί» υπόσχονται να τον αλλάξουν τις μισές φορές σε λιγότερα χρόνια και οι «άλλοι» μας λένε ότι πρέπει πρώτα να αλλάξει ο κόσμος και μετά θα μάθουν τα παιδιά μας γράμματα! Δεν θέλουνε παιδεία, ούτε οι εργατοπατέρες της εκπαίδευσης, ούτε και οι ακαδημαϊκοί καρεκλοκένταυροι. Δεν θέλουνε παιδεία ούτε και τα Μέσα τους.
Παρεπιμπτόντως, κανείς από όλους αυτούς δεν ασχολείται με τη «δική» του παιδεία και με το γεγονός πως ο υπουργός Πολιτισμού, της προηγούμενης κυβέρνησης, έπρεπε να είναι σπίτι του -ή στο Κορυδαλλό (σύμφωνα με αυτά που τον κατηγόρησαν)- ενώ ο τωρινός υπουργός Πολιτισμού για να εγκαινιάσει μια έκθεση ζωγραφικής πρέπει να τον συνοδεύουν πέντε διμοιρίες των «δυνάμεων καταστολής». Είναι σημεία των καιρών ή μήπως πλησιάζει η ώρα για να λυθεί πραγματικά μια και καλή το πρόβλημα με την παιδεία μας;

...Η φυσική ικανότητα και χωρίς την εκπαίδευση, συχνότερα ανεβάζει τον άνθρωπο στη δόξα και την αρετή, από την εκπαίδευση χωρίς φυσική ικανότητα...
Κικέρων

ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΗ ΤΡΙΧΑ ΗΣΟΥΝ ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ!

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΜΠΑΜΠΗΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ

Το κουρείο που κουρεύομαι, χρόνια τώρα, είναι συνάμα και χώρος συνεύρεσης παλιών και νέων εφημεριδογράφων. Στο κούρεμα μπορεί να αφαιρείς τις περιττές τρίχες σου, αλλά στο δια ταύτα μαθαίνεις πολλά και ποικίλα  που κυκλοφορούν στη πιάτσα. Από τα ψιλά της επικαιρότητας που μου είχανε διαφύγει, είναι τα παρακάτω:
Έχετε αναρωτηθεί πόσες τρίχες κουβαλάει στο κορμί του ο μέσος  άνθρωπος;  Εκατό πενήντα χιλιάδες έχει ο καθένας μας στο κεφάλι του. Άλλες πενήντα χιλιάδες έχει στο σώμα του. Σύνολο διακόσιες  χιλιάδες. Τώρα αν προσθέσετε αυτές που τρώμε καθημερινά και αυτές που ακούμε ή βλέπουμε, ο αριθμός δεκαπλασιάζεται! Πολλές τρίχες, αμέτρητες!
Από την έρευνα που διενεργήθηκε για λογαριασμό της ΓΣΣΕ και αφορά στα μέτρα της κυβέρνησης, ανάμεσα στα άλλα λέει: ότι το 75% των εργαζομένων διαφωνεί στο να μειωθεί ο μισθός τους. Καλά αυτός ο Πολυζογόπουλος θα μας τρελάνει όλους. Δηλαδή υπάρχει ένα 25% των εργαζομένων που συμφωνεί να μειωθεί ο μισθός τους και μας το κρύβει τόσο καιρό;
Άλλο πάλι και αυτό με το Μέγαρο. Θα κάνει λέει συναυλίες τον Αύγουστο, για τους ντόπιους(!) και για τους τουρίστες(;). Η ιδέα ήταν του πατέρα  πασών των τεχνών Dr Lamprakis και ο υπουργός πασών των τουριστών Dr Tipote, την ασπάστηκε, (εντελώς ανιδιοτελώς!), την επιχορήγησε και μας την παρουσίασε. Νύχτες καλοκαιριού στο Μέγαρο! Και μόνο 20 ευρώ η είσοδος! Η αναβάθμιση του πολιτισμού μας προχωράει. Αργά μεν αλλά σταθερά. Μπορεί να κάνει μερικούς κύκλους, αλλά τελικά θα βρει το στόχο της!
Στη βουλή κατατέθηκε επερώτηση και αφορά τους Έλληνες στρατιώτες που είναι στο Αφγανιστάν. Ζητούν, οι επερωτώντες βουλευτές, από τη κυβέρνηση να τους φέρει πίσω, γιατί διαπίστωσαν (!!!), ότι οι αμερικάνοι τους έχουν αναθέσει να φυλάνε τις φυτείες του οπίου, που είχαν καταστρέψει οι Ταλιμπάν και τις ξανάφτιαξαν οι αμερικάνοι με τους ντόπιους συμμάχους τους. Αλήθεια είμαι περίεργος να δω τι θα γράφει αργότερα το ιστορικό των στρατιωτικών μας που υπηρέτησαν εκεί. «Οπιοφύλακες υπηρετούντες τη μητέρα πατρίδα, εν ανδραγαθία ετιμήθησαν!»
Τι ακούει κανείς στο κουρείο, έτσι έ!

ΜΑΣΚΕΣ ΜΑΓΙΚΕΣ

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΜΠΑΜΠΗΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ

Έλα μαζί μας ταξιδιώτη,
στα χρώματα και στις αισθήσεις να ξαποστάσεις,
πίσω από τη μάσκα κοίτα το βλέμμα, μαγικό, μοναδικό.
Έλα μαζί μας ταξιδιώτη στην πιο μαγευτική αποπλάνηση της ψυχής...

Νωχελικές, αργές κινήσεις, φαντάσματα του παρελθόντος,
αερικά του παρόντος γύρω σου.
Άραγε επινοήματα της φαντασίας;
Φτερά, χρώματα και υφάσματα όλα συνωμοτούν για να σε ζαλίσουν.
Και πόσο πολύ το θέλεις!
Είσαι πλέον μακριά, σε άλλη διάσταση περιφέρεσαι,
αν κοιτάξεις με προσοχή,
θα δεις, παντού μάσκες και μάτια να σε φωνάζουν.
Πήγαινε...

Ποιος χρόνος; Ποια ώρα νομίζεις;
Εδώ ο χρόνος σταματά, παγώνει για χάρη των μασκοφόρων.
Βλέπεις πως χαράζει, μα είναι τα παιχνίδια που σου παίζουν τα μάτια.
Μέσα από πέπλα πια βλέπεις, και είσαι τυχερός.
Σ' αφήνουμε να δεις τη μαγεία.
Κράτα την...

Σαν θα ξυπνήσεις απ' του ονείρου το βυθό, μια αίσθηση θα μείνει.
Πού ταξίδεψες;
Στα βήματα των κρυφών εραστών περπάτησες,
τότε που έκλεβαν φιλιά κάτω από το θολό φεγγάρι.
Και όμως δεν ήταν όνειρο θα πεις.
Φόρεσες μια μάσκα, η αίσθηση είναι τόσο έντονη.
Δεν υπάρχει λογική, δεν υπάρχει χρόνος.
Μόνο Μασκοφόροι στα σοκάκια της μνήμης...

ΠΟΣΟ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ;

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΜΠΑΜΠΗΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις με έχουν μπερδέψει. Ειδικά αυτές που ανακοινώθηκαν από συγκεκριμένα ΜΜΕ (πχ:  Νέα, Βήμα,  Έθνος και  Mega), οι οποίες εμφανίζουν το Πασόκ να προηγείται με 32% έναντι 31,5% της Ν.Δ. Εντάξει, δημοσκοπήσεις είναι, ότι θέλει λέει ο καθένας. Αυτό όμως που δεν μπορώ να καταλάβω αφορά στα νούμερα της δημοτικότητας των δυο αρχηγών. Μειώθηκε (μας λένε) η ψαλίδα. Με 45% ο Καραμανλής, με 35% ο Παπανδρέου. Πώς βγαίνει όμως αυτό το 35%; Όταν από το 32% του Πασόκ, σχεδόν οι μισοί (μας λένε) είναι δυσαρεστημένοι με το πρόεδρό τους; Δηλαδή περίπου το 16%. Έτσι μένει μόνο το 16% από τους Πασόκους οι οποίοι κρίνουν τον Γιωργάκη κατάλληλο για πρωθυπουργό. Για να φτάσουμε όμως στο 35% μας λείπει το 19%. Από πού προέρχεται αυτό; Από τους ψηφοφόρους των άλλων κομμάτων; Πως είναι δυνατόν να θέλουν το κόμμα τους με τον Γιωργάκη πρωθυπουργό; Δεν μπορεί να προέρχεται ούτε από τους αναποφάσιστους, οι οποίοι ενώ δεν γνωρίζουν ποιο κόμμα θα ψηφίσουν, πώς θα επιλέξουν πρωθυπουργό; Είναι σπαζοκεφαλιά.
Ομολογώ ότι αν και υποψιασμένος για τις δημοσκοπήσεις, είχα κάποιες επιφυλάξεις εφ' όσον στη χώρα μας όλα μπορούν να συμβούν. Να ξεχάσουμε δηλαδή τα κακά που μας έκαναν για 20 χρόνια αυτοί, γιατί τα κακά που μας κάνουν οι άλλοι τώρα, είναι πιο .φρέσκα. Αντιπολίτευση έτσι; Φοβερή! Ποιος κάνει τα ποιο κακά σκατά! Γιατί όμως κάποιοι ξεχνάνε τα κακά των 20 χρόνων και μας προβάλουν τα κακά των 2 χρόνων; Μυρίζουν περισσότερο αυτά;
Οι υποψίες που είχα για το ποιοι και γιατί έχουν βαλθεί να μας φορτώσουν τον Γιωργάκη, μου επαληθεύτηκαν προχθές όταν διάβασα σε οικονομική εφημερίδα τους ισολογισμούς των παραπάνω ΜΜΕ. Ο ΔΟΛ καταγράφει ζημίες προ φόρων 311.598 ευρώ το 2005, έναντι κερδών προ φόρων 5.623.363 το 2004! Η ΠΗΓΑΣΟΣ  καταγράφει μείωση της κερδοφορίας το 2005, καθώς τα κέρδη προ φόρων διαμορφώθηκαν σε 564.056 ευρώ, έναντι 1.337.744 ευρώ το 2004! Όσο αφορά το MEGA (Τηλέτυπος), τα κέρδη προ φόρων το 2005, μειώθηκαν σε 7.088.000 ευρώ, έναντι των 11.367.000 ευρώ το 2004!
Κάντε τη σούμα για να δείτε πόσο κοστίζει αυτό το μεγάλο παραμύθι των δημοσκοπήσεων και οι κακα-ιστορίες. Και θα ακολουθήσουν κι άλλα κακά. Πολλά κακά. Γιατί κάποιος θα πρέπει να πληρώσει τη χασούρα. Και ποντάρουν στον Γιωργάκη. Έτσι μάλλον εξηγείτε το ότι για αυτούς δεν υπάρχουν άλλες λύσεις. Ο Καρατζαφέρης  παίζει ούτως ή άλλως λόγω συγγένειας με το χώρο (ως καναλάρχης!). Ενώ από την αριστερά παίζει μόνο ο Πρόντι! (έτσι γιατί τους αρέσει η φάτσα του). Πέρα όμως το αστείο του πράγματος (δηλαδή να δούμε τον Γκούφη κάποτε πρωθυπουργό) αυτό που με κάνει σκληρό απέναντί του είναι ότι αυτές τις μέρες συμπληρώθηκαν τρία χρόνια από την εισβολή στο Ιράκ (και επί της ευκαιρίας, μια περίεργη μούγκα μας έπιασε όλους για την επέτειο. Γιατί; Και δε με ανησυχεί το ότι μπορεί να συνηθίσαμε στις μαζικές δολοφονίες, στον τρόμο και στη δυστυχία, αλλά μήπως άρχισε να μας αρέσει!). Τέσσερα χρόνια κατοχής στο Αφγανιστάν. Οκτώ χρόνια από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Η πολιτική του Μπους και του Μπλερ συνεχίζεται αμείωτη και δεν ξεχνώ ότι ο Γιωργάκης συναίνεσε στα εγκλήματα που διέπραξαν και συνεχίζουν να διαπράττουν κατά της ανθρωπότητας...

Τ' ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΕΝΟΣ ΓΑΪΔΑΡΟΥ...

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΜΠΑΜΠΗΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ

Ένα από τα αγαπημένα παιδικά βιβλία που έχω διαβάσει είναι:Τα απομνημονεύματα ενός γαϊδάρου, της Σοφίας Ντε Σεγκιούρ. Στο βιβλίο ζωντανεύουν με γλαφυρό τρόπο, οι περιπέτειες ενός γαϊδάρου, ο οποίος με είχε εντυπωσιάσει, τόσο για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στη ζωή του, όσο και για την υπομονή που έδειχνε απέναντι στα αφεντικά που είχε κατά καιρούς. Όλοι οι φίλοι μου είχαν για ήρωά τους τον Μικρό Ήρωα, τον Μικρό Σερίφη, τον Σούπερμαν. Εγώ είχα τον Γάϊδαρo μου. Τον θαύμαζα.
Είχε ηθικές αξίες που σήμερα δύσκολα μπορείς να τις βρεις ακόμη και σε ανθρώπους. Όχι ότι δεν υπάρχουν, αλλά χρειάζεται το κατάλληλο πρόσωπο για να τις εντοπίσει. Αυτές τις μέρες παρακολουθώ τη συγκινητική προσπάθεια που κάνει ο Δημήτρης Αβραμόπουλος για να συλλέξει όσες περισσότερες βρει. Το γεγονός ότι είναι Υπουργός Τουρισμού, πρόεδρος του ΕΟΤ, διευθυντής του Ελληνικού Φεστιβάλ και πνευματικός άνθρωπος με ξεχωριστές αρετές, του έδωσε την δυνατότητα να κάνει σούμα όσες «ηθικές αξίες» μπόρεσε να βρει, και τώρα τον Μάιο που βγαίνουν τα τραπεζάκια έξω, να τις βάλει σε ένα φορτηγό, το οποίο, αφού διασχίσει τη θάλασσα θα καταλήξει στην Ιαπωνία. Μάλιστα με πολύ μικρό μπάρκο. Μόλις 400.000 ευρώ. Εκεί θα τις παρουσιάσει στην παγκόσμια έκθεση-EXPO 2005, για να δει όλος ο κόσμος ότι στη χώρα μας υπάρχουν ακόμη αξίες! Έτσι θα προσελκύσει και τουρίστες!
Θέλω από αυτή τη στήλη να αφιερώσω στο Δημήτρη, ένα τραγούδι από τα Παράλογα του Μάνου, που αποτείνονται σε μια σιωπηλή κατηγορία ανθρώπων που δύσκολα συναντά κανείς στον Ελλαδικό χώρο -όπως έλεγε ο ίδιος ο Μάνος...

Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ

Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι και άγρια μέντα
κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.

Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο
τώρα πετάνε τ΄ αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το κουράγιο παν να δουν διυλιστήριο.

Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία
κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα
τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία
άδεια κορμιά σιδερικά παιδιά και ελάσματα.

Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς...
Νίκος Γκάτσος

ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ...
ΕΣΕΙΣ;

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΜΠΑΜΠΗΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ

Φίλες και Φίλοι του Θεάτρου, της Μουσικής...
Σας στέλνουμε αυτό το μήνυμα από τον πολιτιστικό χώρο Tournesol (Ηλιοτρόπιο), χώρο εργασίας του συνδέσμου SHAMS (Νεολαία - Θέατρο - Κινηματόγραφος), στη Βηρυτό, που βρίσκεται στην διασταύρωση Ταγιουνέ, εκεί όπου συναντώνται η πόλη και τα νότια προάστια

Είμαστε ζωντανοί
Εργαζόμαστε: το θέατρο μας είναι ανοιχτό και ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων (κυρίως νέοι βεβαίως) συρρέει παρά τους σποραδικούς βομβαρδισμούς των οποίων ο στόχος είναι ακριβώς να απομονώσουν τις γειτονιές και να εμποδίσουν την επικοινωνία.  Εκφραζόμαστε, συζητάμε, ανταλλάσσουμε πληροφορίες, δημιουργούμε ένα μικρής εμβέλειας δίκτυο συντονισμού μεταξύ των κοινωνικών οργανώσεων και τις ομάδες προσφύγων από τον νότο ή των προαστίων (κατ' εξοχή στόχοι των Ισραηλινών βομβαρδισμών).

Λυπούμαστε για την αξιοθρήνητη επίσημη στάση των Δυτικών χωρών και των ΜΜΕ τους (γνωρίζοντας βεβαίως ότι δεν αντιπροσωπεύουν όλους τους πολίτες) και έχουμε ανάγκη από εκδηλώσεις ανθρώπινης αλληλεγγύης που δεν περνάνε στην TF1 ή στη "Monde".

Μεταξύ μας υπάρχουν Λιβανέζοι όλων των πεποιθήσεων και όλων των δογμάτων (διανοούμενοι, καλλιτέχνες, κοινωνικοί λειτουργοί, φοιτητές... χριστιανοί, μουσουλμάνοι, δρούζοι, κομμουνιστές, σοσιαλιστές, πιστοί, άθεοι, αγνωστικοί...)
Χωρίς να υιοθετούμε τις πολεμοχαρής ιδεολογικές θέσεις της Χεζμπολλάχ, χωρίς να αποδεχόμαστε τις ανεύθυνες απαντήσεις των αράβων πωλητών πετρελαίου και των Λιβανέζων εκατομμυριούχων, διεκδικούμε το δικαίωμα να καταγγείλουμε τα ατιμώρητα εγκλήματα του θεοκρατικού κράτους του Ισραήλ κατά των παιδιών, των οικογενειών, των αστικών γειτονιών, των χωριών του νότου, όπως και την ασυγχώρητη συνενοχή της Ευρώπης στην γενοκτονία των Παλαιστινίων και την δολοφονία των πόλεων του Λιβάνου.

Είμαστε βαθύτατα σε ειρήνη και ελεύθεροι
Χαιρόμαστε την ζωή χωρίς κράνη και αλεξίσφαιρα γιλέκα
Δεν χρειαζόμαστε άρματα για να μετακινηθούμε
Δεν χρειαζόμαστε τα διεθνή ΜΜΕ για να σκεπτόμαστε
Η αξιοπρέπεια μας δεν υπαγορεύεται ούτε από την Δαμασκό, ούτε από τη Τεχεράνη, ούτε από το Τελ Αβίβ, ούτε από την Ουάσινγκτον ούτε από το Παρίσι ούτε από τον ΟΗΕ.
Είναι ριζωμένη στην ανθρωπότητα  που χλευάζεται και τσακίζεται από όλες τις Βερμαχτ του «πολιτισμένου» κόσμου, αποκλεισμένη από τα «ανθρώπινα δικαιώματα» που κρατιούνται με ζήλο για αυτούς που τα προκηρύσσουν..

Εμείς είμαστε καλά. Εσείς;
Roger Assaf, Issam Bou Khaled, Kamal Chayya, Rawya El Chab, Zeina Saab De Melero, Said Serhan, Fadi el Far, Tarek Atoui.

Τι να πούμε εμείς;
Έχω μείνει και εγώ με το στόμα ανοιχτό για αυτό το αίσχος που αντικρίζουμε στη «γειτονιά» μας και για άλλη μια φορά εντελώς ανήμπορος να κάνω ή να πω οτιδήποτε, όπως όλοι μας άλλωστε.
Δεν ξέρω λοιπόν τι να πω, άρα και τι να γράψω για αυτό που αισθάνομαι. Σκέφτηκα λοιπόν αντί editorial να βάλω ένα mail που έλαβα μόλις χθες και ένιωσα  μεγάλη ντροπή  παρ' όλο που είμαι από τους ανθρώπους που παρακολουθούν συνεχώς τις εξελίξεις στη περιοχή και νοιάζονται γενικότερα. Θεωρώ λοιπόν ότι είναι μια υποτυπώδης κίνηση αλληλεγγύης  το mail αυτό να μη μείνει μόνο στους χρήστες Ιντερνετ αλλά να διαβαστεί και από τον κόσμο που δεν έχει αυτή τη δυνατότητα πρόσβασης...

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ!

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΜΠΑΜΠΗΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ

Τι χρονιά κι αυτή που πέρασε; Αλλά κι η προηγούμενη χρονιά μήπως ήταν διαφορετική; Κάθε μέρα, άλλη μέρα. Οι ζωές όλων μας αλλάζουν και μοιάζουν να ακροβατούν πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί. Την έχουμε πατήσει λοιπόν. Όλοι μας. Έτσι κι αλλιώς. Είτε υπάρχει στ' αλήθεια ένας κλοιός που στενεύει σιγά-σιγά γύρω μας εδώ και χρόνια κι εμείς το καταλάβαμε μόνο τώρα, είτε πρόκειται για έναν ανεξέλεγκτο φόβο που μας προκαλεί η φαντασίωση ενός πανίσχυρου μηχανισμού απ' τον οποίο δεν μπορεί κανένας να ξεφύγει. Το αποτέλεσμα δεν αλλάζει, το ίδιο στριμωγμένοι είμαστε. Θέλουμε να ξεφύγουμε, αλλά δεν ξέρουμε πώς. Έτσι θα κυλήσει άραγε κι αυτή η χρονιά;   

Είμαι μέσα στο φως που προχωρεί
Tα μάτια μου είναι πλημμυρισμένα από πόθους
Ειν' ωραίος ο κόσμος
Ειν' ωραίος ο κόσμος

Τα μάτια μου δεν κουράζονται να βλέπουνε τα δέντρα
Τα δέντρα τα τόσο γεμάτα από ελπίδα
Τα δέντρα τα τόσο πράσινα

Ένα μονοπάτι ηλιόλουστο τραβάει μέσα απ' τις μουριές
Είμαι στο παράθυρο του νοσοκομείου
Δε νιώθω τη μυρωδιά των γιατρικών
Κάπου πρέπει ν' ανθίζουν τα γαρούφαλλα
Δε νιώθω τη μυρωδιά των γιατρικών

Το ζήτημα δεν είναι να είσαι αιχμάλωτος
Το να μην παραδίνεσαι αυτό είναι...
Ναζίμ Χικμέτ