iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑρχείο

iRadio Αrtως

iExodως3

 

 

 

 

 

 

 

 
Λόγια στο χαρτί

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΜΕΡΑ

KEIMENO: ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ

Όταν ένας μαστουρωμένος συμμορίτης της 18 κόλλησε το όπλο του στο φακό της κάμερας ουρλιάζοντας «θες να βγάλεις φωτογραφία μαλάκα;» σκέφτηκα ότι μάλλον μπλέξαμε. Έχω ξαναζήσει τέτοιες στιγμές στο παρελθόν αλλά ήταν η πρώτη φορά που αυτός που μας σημάδευε ήταν ένα αμούστακο αγόρι γύρω στα 16. Ο Αλέξης και η Αναστασία διατηρώντας την ψυχραιμία τους πρόσεξαν ότι ο πιτσιρικάς ούτε είχε τραβήξει την ασφάλεια ούτε είχε βάλει το δάχτυλό του στη σκανδάλη. Ήταν απλώς μια επίδειξη, «μαγκιά» μπροστά στους ξένους. Βεβαίως σε άλλες περιπτώσεις, καθημερινά, αυτό δεν είναι επίδειξη αλλά θανατηφόρα πραγματικότητα.
Είναι εντυπωσιακό το πώς οι πόλεμοι αποδομούν τις κοινωνίες. Σε κάθε περίπτωση αυτό εκφράζεται διαφορετικά. Στο Σαλβαδόρ εκφράζεται με μια άνευ προηγουμένου αστική βία και σύγκρουση. Τα μέλη των δύο συμμοριών σκοτώνουν και σκοτώνονται όπως οι χούλιγκανς δυο ποδοσφαιρικών ομάδων. Όταν τους ρωτάς «γιατί ποια είναι η διαφορά σας;» σου απαντούν «γιατί είναι οι αντίπαλοι» Η αστυνομία από την άλλη πλευρά πιστεύει πως αν στεγνώσει την θάλασσα θα σκοτώσει το ψάρι και για να αντιμετωπίσει τις συμμορίες συλλαμβάνει αδιάκριτα όποιον έχει τατουάζ και κυκλοφορεί στο δρόμο. Ακόμα και ροκάδες. Κανείς δεν έχει την θέληση να αντιμετωπίσει σοβαρά τις αιτίες που προκάλεσαν την εμφάνιση του φαινομένου των συμμοριών, ούτε πολύ περισσότερο τους παράγοντες που το συντηρούν. Και αυτός δεν είναι άλλος από την ακραία φτώχεια και τον αναλφαβητισμό που μαστίζει την χώρα.
Στο Σαλβαδόρ είδα μία από τις πιο ακραίες εικόνες φτώχειας που έχω δει στην ζωή μου. Ένα χωριό χτισμένο από χαρτόκουτα. Σπίτια ολόκληρα από αυτά τα χαρτόνια με τα οποία συσκευάζονται οι ηλεκτρικές συσκευές. Ο τοίχος του σπιτιού έγραφε «κουζίνα τάδε», «τηλεόραση τάδε». Ανάμεσα στα σύμβολα του καταναλωτισμού της δύσης κυκλοφορούσαν οι ιδιοκτήτες των «σπιτιών», ρακένδυτα φαντάσματα, που επιβίωναν χωρίς τίποτα. Καθίσαμε όλοι και κοιτάγαμε για ώρα αυτή την σουρεαλιστική εικόνα για να μην την ξεχάσουμε ποτέ. Την επόμενη μέρα ένας κυβερνητικός μου είπε ότι είχαν σκοπό να φτιάξουν περισσότερες φυλακές. «Γιατί δεν φτιάχνετε σχολεία» τον ρώτησα. «Είστε θεωρητικός» μου απάντησε. «Τα προβλήματα εδώ δεν αντιμετωπίζονται σε στυλ Γκάντι»...          
Ένα σημείωμα του Γιώργου Αυγερόπουλου από το ημερολόγιο του.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΝΟΣ ΒΙΑΣΜΟΥ



Στις αρχές της δεκαετίας του 80 ο νεοεκλεγμένος πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν είχε να αντιμετωπίσει έναν ακόμα σοβαρό πονοκέφαλο: Την λαϊκή επανάσταση στο Ελ Σαλβαδόρ. Οι αριστεροί αντάρτες του Φαραμπούντο Μαρτί ήταν απειλή, όχι μόνο για την ακροδεξιά κυβέρνηση της χώρας που οι ΗΠΑ υποστήριζαν, αλλά και για ολόκληρη την Κεντρική Αμερική. Το «κομμουνιστικό ζιζάνιο» έπρεπε να ξεριζωθεί πριν εξαπλωθεί, μιας και η υπερδύναμη αντιμετώπιζε ήδη προβλήματα με την Κούβα και τη Νικαράγουα.
Αμερικανοί στρατιωτικοί και πράκτορες άρχισαν να χρηματοδοτούν και να εκπαιδεύουν υπερασπιστές του καθεστώτος. Οι υπερασπιστές αυτοί, γρήγορα εξελίχθηκαν σε τάγματα θανάτου που βασάνισαν, δολοφόνησαν και «εξαφάνισαν» 80.000 Σαλβαδοριανούς. Ο βρώμικος πόλεμος του Σαλβαδόρ ανάγκασε ένα εκατομμύριο ανθρώπους να μεταναστεύσουν ως πρόσφυγες στις ΗΠΑ. Τα παιδιά τους είναι οι πρωταγωνιστές της ιστορίας που ακολουθεί.
Το «Παιδιά ενός βιασμού», αφηγείται την ιστορία των δύο μεγάλων συμμοριών του Ελ Σαλβαδόρ που αποτελούνται κυρίως από εφήβους. Η 18 και η MS 13, έχουν μετατρέψει τη χώρα σε εμπόλεμη ζώνη, καθώς συγκρούονται αδυσώπητα για τον έλεγχο της αγοράς όπλων και ναρκωτικών. Ο Γιώργος Αυγερόπουλος, αποκτά πρόσβαση και στις δύο συμμορίες και παρακολουθεί τη ζωή των παιδιών που σκοτώνουν χωρίς δεύτερη σκέψη. Στα λόγια, τις πράξεις και τα κεντημένα με τατουάζ-σύμβολα της συμμορίας κορμιά τους, διαγράφεται η σύγχρονη ιστορία της χώρας που βιάστηκε από τον δωδεκαετή εμφύλιο πόλεμο, έναν πόλεμο που ίσως δεν έληξε ακόμη...


H ΓΡΟΙΛΑΝΔΙΑ ΧΑΝΕΤΑΙ

Ανταπόκριση από τη Γροιλανδία

KEIMENO: ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ

«Κόπηκε παγόβουνο» είπε ο Νίλς πριν προλάβω να τον ρωτήσω. «Η αλλαγή του κλίματος έχει και ήχο, είναι αυτός που μόλις άκουσες...»

Η Γροιλανδία είναι ένα από τα σημεία του πλανήτη γη, όπου οι επιπτώσεις από την αλλαγή του κλίματος που γεννάει η ατμοσφαιρική ρύπανση, είναι καταιγιστικές. Ο Γιώργος βρέθηκε εκεί για τα γυρίσματα του νέου ντοκιμαντέρ της σειράς που θα προβληθεί στα τέλη αυτού του μήνα στη ΝΕΤ.


Το Βόρειο Σέλας είχε μόλις σταματήσει να απλώνει το φωτεινό του πέπλο στον ουρανό και το φως του ήλιου άρχισε να χαράζει τον ορίζοντα. Ο Νίλς περπατούσε προσεκτικά στην αποβάθρα του Ιλουλισάτ. Το χιόνι των προηγούμενων ημερών είχε γίνει πάγος που έτριζε κάτω από τις γούνινες μπότες του. Κρατούσε ένα κοφίνι με τα σύνεργα της δουλειάς του: 350 δολωμένα παραγάδια που με λίγη τύχη υπόσχονταν μια καλή ψαριά.
Ο Νίλς άφησε το κοφίνι στην μικρή βάρκα του, ένα παλιό ξύλινο σκαρί της δεκαετίας του '50. Είχανε την ίδια ηλικία. Το Ιλουλισάτ είναι μια κοινότητα που βασίζεται στην αλιεία. Η θάλασσα είναι ευλογημένη με το κέρας της αμάλθειας. Τα καΐκια και οι βάρκες των Ινουίτ βγάζουν καθημερινά τόνους ψάρια, κυρίως χαλιμπούτ (γλώσσες) και γαρίδες, χωρίς μεγάλη προσπάθεια. (...)
Ήδη στα ανοιχτά, κάποιοι φίλοι του είχαν αρχίσει δουλειά και τα θαλασσοπούλια έδειχναν ποιος τα πήγαινε καλύτερα.
«Νίλς πρόσεχε τις καταραμένες φάλαινες» φώναξε κάποιος από μακρυά... «Τρεις πέρασαν μόλις από δω». Νέα είδη άγνωστα σε αυτά τα νερά, έχουν κάνει την εμφάνισή τους. Φάλαινες που συνήθως ζουν στα νερά της Σκανδιναβίας έχουν ανέβει βόρεια καταπίνοντας τεράστιες ποσότητες τροφής, αφού η θερμοκρασία τούς το έχει επιτρέψει. Μαζί τους ήρθαν και άλλα ψάρια που συνήθως ζουν σε θερμότερα κλίματα κυνηγώντας την τροφή τους, θαλάσσιους μικροοργανισμούς που επίσης μετανάστευσαν. Το ντόμινο της διατάραξης του οικοσυστήματος συνεχίζεται με είδη πουλιών που έρχονται από την Ευρώπη και κάνει τις αρχές της Γροιλανδίας να βάλουν για πρώτη φορά στο μυαλό τους ότι η χώρα μπορεί να πληγεί και εκείνη από την νόσο των πτηνών.
Ο Νίλς έριξε το παραγάδι του και το σταύρωσε μουρμουρίζοντας κάτι στη γλώσσα των Ινουίτ. Γέλασε και άναψε τσιγάρο. Από μακριά ακούστηκε ένας κρότος σαν έκρηξη. «Κόπηκε παγόβουνο» είπε ο Νίλς πριν προλάβω να τον ρωτήσω. «Η αλλαγή του κλίματος έχει και ήχο, είναι αυτός που μόλις άκουσες...» Με την απλή και ουσιώδη γλώσσα που χαρακτηρίζει τους ιθαγενείς πληθυσμούς όλης της γης από την Λατινική Αμερική ως την Αρκτική, έπιασε να μιλάει για τα βιομηχανικά ανεπτυγμένα κράτη. «Πρέπει να καταλάβουν όλοι ότι πρέπει να σταματήσουν να μολύνουν τον πλανήτη. Έχουμε όλοι το δικαίωμα να ζήσουμε. Ο αέρας η γη και η θάλασσα, δεν ανήκουν σε κανένα. Ανήκουν μόνο στη μητέρα φύση. Όσα περισσότερα χρήματα και αν βγάλουν, καινούργιο πλανήτη δεν μπορούν να αγοράσουν».
Οκτώβριος 2007
Γιώργος Αυγερόπουλος
Απ' την πανέμορφη Γροιλανδία που σιγά-σιγά χάνεται.

Σ.τ.Ε. Μπορείτε να διαβάσετε όλες τις ανταποκρίσεις του Γιώργου Αυγερόπουλου από τη Γροιλανδία, στο φόρουμ του Εξάντα http://forums.ertonline.gr/exandas/viewtopic.php?p=596#596


ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ



Ήταν μια τεράστια έκταση γης που έφτανε μέχρι εκεί που έβλεπε το μάτι. Ανήκε εξ' ολοκλήρου στον Βρετανό Λόρδο Vestey, τον 56ο πιο πλούσιο της Μεγάλης Βρετανίας και λεγόταν El Charcote. Το τσιφλίκι αυτό δεν βρισκόταν στην Αγγλία αλλά στην Βενεζουέλα.
Η Vestey Group κατέχει τεράστιες εκτάσεις γης σε όλο τον κόσμο. Σχεδόν όλες χρησιμοποιούνται για κτηνοτροφικούς σκοπούς. Καλοθρεμμένες αγελάδες βόσκουν αμέριμνες στους απέραντους βοσκότοπους.
Στην φάρμα El Charcote μας υποδέχθηκε ο επιστάτης κος Ρίτσαρντς. Ένας πανύψηλος γεροδεμένος Βρετανός από το Μάντσεστερ. Ήταν προβληματισμένος. Δεν είναι πολύς καιρός που ακτήμονες αγρότες από τις γύρω περιοχές, οι οποίοι λιμοκτονούσαν, είχαν εισβάλλει στην τεράστια φάρμα. Είχαν χτίσει τα σπίτια τους -καλύβες από καλάμια- και καλλιεργούσαν γιούκα για να φάνε.
«Είναι απίστευτο», έλεγε ο κος Ρίτσαρντς. «Η κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα για να μας προστατεύσει. Ο Τσάβες τους υποστηρίζει. Δεν σέβεται τίποτα, δεν σέβονται την περιουσία, τις ξένες επενδύσεις. Ο λόρδος Vestey είναι πολύ στεναχωρημένος.»
Ο επιστάτης εξήρε το ρόλο της επιχείρησης στην τοπική οικονομία και είπε ότι πλέον υπάρχει πρόβλημα στην παραγωγή καθώς οι αγελάδες βόσκουν σε μικρότερο χώρο. Η έκταση του κτήματος έχει μειωθεί εξαιτίας των καταληψιών που όπως είπε παίρνουν με τις ματσέτες όποιον τους πλησιάζει.
Διασχίζαμε με το αυτοκίνητο την φάρμα για περίπου ένα τέταρτο όταν φάνηκε μια μικρή καλύβα κάτω από σκιά ενός τεράστιου δέντρου.
Γύρω από το σπίτι είχαν φυτέψει λουλούδια, ηλιοτρόπια και γιούκα, είχαν τις κοτούλες τους και είχαν υψώσει μια σημαία της Βενεζουέλας πάνω στην καλύβα. Μια γιαγιά με υποδέχθηκε χαμογελαστή. Χαιρετηθήκαμε και της είπα ότι είμαστε ξένοι δημοσιογράφοι που κάνουμε ένα ντοκιμαντέρ για την κατάσταση στην Βενεζουέλα και μάθαμε για την φάρμα και ήρθαμε μέχρι εδώ. Εκείνη ρώτησε: «Είσαστε ξένοι δημοσιογράφοι ή από την Charcote;» Της επανέλαβα ότι ήμασταν δημοσιογράφοι και της έδειξα την επίσημη άδεια λήψεων από το κέντρο κινηματογράφου της Βενεζουέλας. «Ο Θεός να σας έχει καλά που σας έφερε μέχρι εδώ» αναφώνησε και με αγκάλιασε.
«Έρχονται το βράδυ άνθρωποι από την φάρμα και μας απειλούν ότι θα μας κάψουν ζωντανούς» έλεγε ταΐζοντας τις κότες «Εμείς όμως δεν πρόκειται να πάμε πουθενά. Πριν δεν είχαμε τίποτα. Τώρα χάρις την υποστήριξη του Τσάβες έχουμε αυτό το μικρό κομμάτι γης, μπορούμε να φάμε. Δεν είναι άδικο αυτοί οι ξένοι να έχουν τεράστια τσιφλίκια και εμείς που γεννηθήκαμε και ζούμε εδώ να μην έχουμε ούτε δικαίωμα στην αξιοπρέπεια;»
Τέτοια ερωτήματα όπως τα παραπάνω για ορισμένους Έλληνες αρθρογράφους όπως ο κος Ηλίας Κανέλλης είναι μάλλον ψιλά γράμματα. Και όποιος τα αναδεικνύει υπόκειται σε κριτική και χαρακτηρίζεται ότι λειτουργεί με «a priori λατρεία του προλεταριάτου», «παρωχημένο αντιαμερικανισμό», «παρωχημένο αντιδυτικισμό», «υλικά παλιά για να συλλάβουμε τον σύγχρονο κόσμο».
Τι να πω;


ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ
του Γιώργου Αυγερόπουλου από το ταραγμένο Δέλτα του Νίγηρα...

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΑΡΗΣ ΔΟΥΚΑΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΣΚΟΥΜΠΡΗ

Ενώ τα blogs ανά τον κόσμο τείνουν όλο και συχνότερα να προτιμώνται από πολλούς έναντι των μεθόδων της παραδοσιακής δημοσιογραφικής ενημέρωσης, δεν είναι ακόμη πολλοί οι Έλληνες δημοσιογράφοι που καταφέρνουν να αξιοποιούν με γνώση και «χάρη» τις δυνατότητες και την αμεσότητα του διαδικτύου. Φωτεινή εξαίρεση αποτελούν λίγοι εκπρόσωποι της νέας γενιάς, ανάμεσά τους και ο Γιώργος Αυγερόπουλος, ο δημιουργός της σειράς ντοκιμαντέρ Εξάντας. Τέλη Ιουνίου το κινηματογραφικό του συνεργείο βρέθηκε στο ταραγμένο Δέλτα του Νίγηρα, σε μια από τις «ανεπίσημες» εμπόλεμες ζώνες του πλανήτη. Καθημερινά ο Αυγερόπουλος έστελνε από τη Νιγηρία ανταποκρίσεις -ή πιο σωστά έγραφε ένα προσωπικό ημερολόγιο- που δημοσιεύονταν στο site της εκπομπής http://exandas.ert.gr. Η αμεσότητα του λόγου του -πιο κοντά σε αυτή των bloggers παρά σε αυτή των δημοσιογράφων- καθήλωνε όλους εμάς που καθημερινά ψάχναμε το site για να μάθουμε τα νέα από τη μακρινή Νιγηρία. Τα κείμενα δημοσιεύονταν στο φόρουμ και οι συχνές παρεμβάσεις όλων όσων παρακολουθούσαν το θέμα από την Ελλάδα κι έγραφαν κι αυτοί τη γνώμη τους, πλούτιζαν την έννοια της ενημέρωσης με την πολυπόθητη επικοινωνία. Ζητήσαμε λοιπόν από την δημοσιογραφική ομάδα του Εξάντα που βρίσκονταν στην Αθήνα να επιλέξει ένα μικρό μόνο μέρος από τα κείμενα του Γιώργου ώστε να πάρετε μία γεύση...

26/6/2006 Warri/Νιγηρία, First touch-Best touch (Οι πρώτες επαφές)
Προσγειωθήκαμε νύχτα και ο σκοτεινός ορίζοντας ήταν κίτρινος από τις φλόγες που ξεπήδαγαν από τις πετρελαιοπηγές. Έξω από το αεροδρόμιο λευκοί εργάτες - συνταξιδιώτες μας, συνωστίζονταν κάτω από τις ταμπέλες συγκέντρωσης για τους εργαζόμενους της Shell, της Chevron και των άλλων πετρελαϊκών. (...)
Ήταν η δεύτερη φορά στη ζωή μου που αισθάνθηκα ότι το να είσαι λευκός είναι πρόβλημα. Η πρώτη ήταν στην Αϊτή όπου κάποιοι μας έβριζαν καθώς περνούσαμε μέσα από γειτονιές με το αυτοκίνητο. Τώρα, στο Δέλτα, η λέξη «λευκός» στην τοπική διάλεκτο εκτοξευόταν σαν βρισιά, θυμίζοντας μας ότι ήμασταν σαν την μύγα μες στο γάλα. Στο Warri κανείς λευκός δεν υπήρχε τριγύρω. Ήμασταν μόνοι μας απέναντι σε χιλιάδες ταλαίπωρους και εξαθλιωμένους ανθρώπους για την κατάσταση των οποίων ευθύνονταν άνθρωποι που είχαν το ίδιο χρώμα με μένα. Αφού τους έκαναν σκλάβους και τους εκμεταλλεύτηκαν για αιώνες, στη σύγχρονη εποχή συνεχίζουν να κλέβουν ξεδιάντροπα τον πλούτο της χώρας τους και να τους βυθίζουν ακόμα περισσότερο στην φτώχεια. (...)

27/6/2006, Στο Δέλτα του Νίγηρα, «Από δω και μπρος δεν θα απαγάγουν, θα πυροβολούν στο ψαχνό».

Είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς αυτό το μαγευτικό δαιδαλώδες συνονθύλευμα των υδάτινων δρόμων. Βάλτοι, λίμνες, ποτάμια μικρά και μεγαλύτερα, συνθέτουν ένα σύμπλεγμα απίστευτο μέσα από την ζούγκλα που οργιάζει στις όχθες. (...) Αγωγοί πετρελαίου ξεπηδούσαν από το νερό σαν προϊστορικά σκουριασμένα τέρατα που άπλωναν τα πλοκάμια τους δεξιά και αριστερά, ταμπέλες με νεκροκεφαλές προειδοποιούσαν τους ψαράδες να μην ρίχνουν τις άγκυρές τους εκεί, οι ρίζες των δέντρων ήταν μαύρες από το πετρέλαιο. (...) Ξαφνικά στο βάθος του ποταμού φάνηκαν δύο μικρά σημάδια που έρχονταν κατά πάνω μας. Ήταν ταχύπλοα που ανέβαιναν το ποτάμι με ταχύτητα και μέσα σε δευτερόλεπτα έγιναν τρία και μετά τέσσερα. Καθώς τα σκάφη μας πλησίαζαν οι επιβάτες τους άρχισαν να γίνονται ορατοί. Πάνοπλοι κουκουλοφόροι άνδρες, ζωσμένοι με σφαίρες από την κορφή ως τα νύχια. Ευχήθηκα όλα να πάνε καλά (...) «Χαιρετούμε τους ξένους δημοσιογράφους που ήρθαν από μακριά για να μας δουν. Είμαστε οι MEND. Το κίνημα για την Απελευθέρωση του Δέλτα του Νίγηρα. Αν θες να ρωτήσεις, ρώτα τώρα». Έτσι άρχισε μια από τις πιο ιδιόμορφες συνεντεύξεις που έχω κάνει ποτέ. Ο αρχηγός τους στη μια βάρκα, εγώ στην άλλη. Όταν ήθελε να τονίσει αυτά που έλεγε σήκωνε το οπλοπολυβόλο που κρατούσε ψηλά και ύψωνε τον τόνο της φωνής του. Άλλοτε το έστρεφε κατά πάνω μου προκαλώντας μου αμηχανία την οποία προσπαθούσα να κρύψω. (...) Για αυτά (και για όσα ακόμα ζήσω εδώ) θα σας γράψω σύντομα. Η ώρα είναι 2 το πρωί τοπική και αισθάνομαι λίγο εξαντλημένος. Θα τα πούμε πάλι όποτε οι συνθήκες το επιτρέψουν.
Πολλούς χαιρετισμούς
Γιώργος Αυγερόπουλος



 

Γιώργος Ανδρέου
Διογένης Δασκάλου
Μπάμπης Ξαρχάκος
Νοέλ Μπάξερ
Σωτήρης Τσιλίκας
Οδυσσέας Ιωάννου
Χρήστος Παπαμιχάλης
Διονύσης Τσακνής
Δημήτρης Σταρόβας
Κώστας Λειβαδάς
Γιώργος Αυγερόπουλος
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Φίλιππος Πλιάτσικας
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Στέλιος Μάινας
Ιεροκλής Μιχαηλίδης
Χρήστος Θηβαίος
Ρένια Λουϊζίδου
Ρίκα Βαγιάννη
Δήμητρα Γαλάνη
Γιώργος Δημητριάδης
Μάνος Ελευθερίου
Μίκης Θεοδωράκης
Σταύρος Κουγιουμτζής
Γιάννης Κούτρας
Αργύρης Μπακιρτζής
Μίλτος Πασχαλίδης
Μάνος Χατζιδάκις
Γεράσιμος Γεννατάς
Σωτήρης Κακίσης
Ρένος Χαραλαμπίδης
Λιζέτα Καλημέρη
Μαρία Χούκλη
Λουδοβίκος των Ανωγείων