Λόγια στο χαρτί

ΕΠΕΤΕΙΟΣ

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΚΙΡΙΤΖΙΩΤΗΣ

Μεγάλη υπόθεση να είσαι νιάτο! Όλος ο κόσμος είναι στα πόδια σου. Μπορείς να κάνεις τα πάντα, να τα βάλεις με όλους, να ξεσηκωθείς ενάντια σ' αυτά που σου έχουν επιβάλει, ενάντια σ' εκείνους που σου έχουν επιβληθεί, ενάντια στη χούντα. Βγαίνεις στους δρόμους, αψηφείς τα τανκς, τους χωροφύλακες, τους Εσατζήδες, τους ρουφιάνους, τα παρακάλια της μάνας σου και ρίχνεις τους συνταγματάρχες. Έρχονται τα κόμματα, σε πείθουν ότι για να πετύχει η επανάσταση χρειάζεται συντονισμένη δράση, συντονίζεσαι, αφισοκολάς, ακολουθείς τη γραμμή (όσοι παρεκκλίνουν πετιούνται έξω), αναρριχάσαι, παίρνεις πόστα, τα ξεπερνάς, παίρνεις καινούργια πόστα, είσαι εκεί που βγαίνουν οι αποφάσεις, γίνεσαι αυτός που ανακοινώνει τις αποφάσεις, ο αγώνας σου αρχίζει να δικαιώνεται. Ο καιρός περνάει, ο λαός κερδίζει την πολυπόθητη εξουσία, εσύ εξακολουθείς να δικαιώνεσαι μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο πασχίζοντας για τα δίκια των εργαζόμενων προτείνοντας - εκτός των άλλων- και μια παραλλαγμένη ελληνική γλώσσα. Αν και χωρίς μακριά μαλλιά, χωρίς την πολυτέλεια να μένεις αξύριστος για μέρες, να κυκλοφορείς με πουκάμισα από το καλάθι και με τη συγκοινωνία, εξακολουθείς να έχεις τη σπίθα (που κάποτε ήταν φλόγα αλλά η αλλαγή είναι αναπόφευκτη παντού). Όμως κάτι δεν πάει καλά. Δεν παρατήρησες ότι οι τσιριμόνιες και τα σούξου-μούξου των εχόντων και των κατεχόντων σού είναι καλοδεχούμενες; Εκείνοι πάντως δεν φαίνονται να σου υποτάσσονται. Τί είναι αυτό που σε παρασύρει; Τί είναι αυτό που σε κάνει να αποδέχεσαι τη μετάλλαξή σου; Η εξουσία; Το χρήμα; Η δόξα; Όλα μαζί; Στ' αλήθεια, τα ζύγισες καλά για να αποφασίσεις ότι προτιμάς το Πεντελικόν,τον Αστέρα και τις θαλαμηγούς κάνοντας παρέα με όσους πάλευες να αποτινάξεις από τις πλάτες μας χαρίζοντάς τους το δικαίωμα να σε κάνουν δικό τους, ορντινάτσα τους,από το να τους νικήσεις; Γιατί τα παράτησες αφού μπορούσες; Όχι για μας, αποκλειστικά και μόνο για σένα, για τη μαγκιά σου, για την ευλογία που δέχτηκες να μπορείς.
Δεν έχει μείνει πλέον καμία σπίθα. Καμιά θέρμη. Κανένας καημός. Μάταια θα κοιτάξεις και φέτος μήπως από τη Πατησίων ή από τη Στουρνάρα εμφανιστεί εκείνο το άγριο πνεύμα του '73 και σου μεταλαμπαδεύσει κάτι από την πυρκαγιά κι από το θάμπος του. Είναι απογοητευμένο από τον εαυτό του γιατί τζάμπα σε εμπιστεύτηκε Κώστα, τζάμπα Μαρία, τζάμπα Άννα, Αντώνη, Ελένη, Δημήτρη...τζάμπα κι εμείς ελπίσαμε σ' εσάς.
Σκατά...

GAME OVER
ΚΕΙΜΕΝΟ: ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

Πάει καιρός που η λέξη «οικονομία» αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο στα χρήματα, που η χρήση των αντικειμένων λήγει με την εμφάνιση καινούργιων μοντέλων, που το μέγεθος της φθοράς δεν είναι ο λόγος αντικατάστασης του παλιού. Η λειτουργικότητα δεν καθορίζει πια τη χρήση, χρήση και λειτουργικότητα απαλείφονται και τη θέση τους παίρνει το «φαίνεσθε». Να 'μαστε πια στη δικτατορία της εικόνας. Πως βλέπουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας, ποια είναι η εικόνα μας προς τα έξω, πως θα πετύχουμε τη βελτίωσή της, τη διατήρησή της, την επιβολή της. Μοιάζει σαν η παγκόσμια οικονομία να επενδύει, να στοχεύει και να στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στην εξωτερική εμφάνιση του καθενός ξεχωριστά. Σπίτια, αυτοκίνητα, καύσιμα, τράπεζες, ποτά, αναψυκτικά, τηλέφωνα, οικοσκευές, περιοδικά, όπλα, θρησκείες, πατρίδες, ιδέες... όλα είναι εμπορεύσιμα, όλα καταναλώσιμα, όλα σε ειδική συσκευασία για να καταδείξουν τον ένα. Κι αυτό δεν είναι φαινόμενο του πολιτισμού της Δύσης, είναι ήδη μια παγκοσμιοποιημένη και πιθανότατα παγιωμένη κατάσταση. Ας δούμε την «προσωπική θυσία» των «μαρτύρων» του Αλλάχ. Όλος ο κόσμος ένα Εγώ, Εγώ κι απέναντί μου το θεριό που μόνος μου θα το αντιμετωπίσω, όχι για να το νικήσω μα για να ξεχωρίσω.
Ανοικονόμητοι σε όλα, στα πράγματα και στους ανθρώπους, βετεράνοι καταναλωτές από την προσχολική μας ηλικία, αποβλέποντας στη στιγμιαία πρόκληση έκπληξης, εθισμένοι στο ακαριαίο της εντύπωσης, εγκλωβισμένοι σε μιας χρήσης ζωή, αποσυρόμαστε με την ένδειξη «παλιό μοντέλο» κι ας διαμαρτυρόμαστε πως δεν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, πως δεν μας άγγιξε ακόμα η φθορά. Εμείς τη στήσαμε αυτή τη φάρσα. Δικό μας δημιούργημα.

...ΚΙ ΑΥΡΙΟ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ
ΚΕΙΜΕΝΟ: ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

Πικρή, ειρωνική παρηγοριά, λέξεις που μεταθέτουν τους στόχους και τις ανάγκες, τις ελπίδες μας στο μέλλον. Κάτω από τα ερμητικά κλειστά παράθυρα, πάνω στον ξεφτισμένο τοίχο η μπογιά τραβάει το βλέμμα κατευθείαν στην εγκατάλειψη, της δίνει λόγο ύπαρξης, της παραστέκεται. Η ζωή που δεν καταφέραμε να ζήσουμε μετατίθεται σε άλλη μέρα, το κατορθωτό παραμένει φενάκη και η παραδοχή μιας ακόμα ήττας απαλύνεται. Υπάρχει χρόνος να συμβούν όσα δεν συνέβησαν, υπάρχει το αύριο. Αύριο οι τοίχοι θα σοβαντιστούν, αύριο τα παντζούρια θα ανοίξουν, οι αυλές θα καθαριστούν, τα πατώματα θα γυαλίσουν, οι υδροροές θα ξεσκουριάσουν, τα δωμάτια θα γεμίσουν έπιπλα, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις θα μεταδίδουν όσα οι συχνότητές τους λαβαίνουν, μυρωδιές από τηγανητές πατάτες και αποσμητικά θα κατακλύζουν τους χώρους, ξυπνητήρια θα σημαίνουν εγερτήρια, λογαριασμοί και διαφημιστικά θα σπρώχνονται κάτω από τις πόρτες, επιτέλους θα υπάρχουν χρήστες, αποδέκτες ...αύριο. Στο στριμόχωρο σήμερα δεν έτυχε να συναντηθούμε με τους φίλους μας, αναβλήθηκε το τηλεφώνημα στους γέρους μας, δεν βρέθηκε ο χρόνος να διεκδικήσουμε τα των κόπων μας, να σπαταληθούμε για τα παιδιά μας, να σταθούμε για να μας δουν, να ψάξουμε για να μελαγχολήσουμε, να κανακέψουμε τους εαυτούς μας, να αφεθούμε για ν' αγαπήσουμε, να επιτρέψουμε να μας αγαπήσουν, να ταξιδέψουμε πριν φτάσουμε... κι αύριο μέρα είναι.

ΖΗΤΩ ΤΟ 2007!
ΚΕΙΜΕΝΟ: ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

Ε, όχι. Δεν θα μας πτοήσει ούτε η ακρίβεια, ούτε η μιζέρια τους. Αρκετά με τους ξενέρωτους πολιτικούς που κάνουν ότι μπορούν για να μας αναγκάζουν να στρέφουμε τα βλέμματά μας επάνω τους. Αρκετά με τους ανέραστους δημοσιογράφους-βαμπίρ που έχουν αυτή τη μοναδική ικανότητα να μετατρέπουν το φως σε σκοτάδι, τα χρώματα στο τίποτα της ύπαρξής τους (κανονικές μαύρες τρύπες που ρουφούν και εξαφανίζουν ό,τι βρουν μπροστά τους). Αρκετά και με τις τηλεοπτικές εορταστικές ανοησίες των καναλιών. Νισάφι. Φτάνει. Ουφ!
Θα βγούμε έξω, θα πάμε σε συναυλίες, σε σκυλάδικα, σε κλαμπάκια, σε θέατρα, σε κινηματογράφους, σε βουνά, σε λαγκάδια, σε νησιά, σε πόλεις, σε χωριά, σε σπίτια, σε φίλους, σε χοροεσπερίδες, σε συλλόγους, σε δρόμους, σε πλατείες, οπουδήποτε θα μας κάνει να είμαστε μαζί, να είμαστε παρέα, για να ξαναμάθουμε ότι το «μαζί» και το «παρέα» μπορούν να κάνουν θαύματα, ότι το «μαζί» και το «παρέα» μπορούν να αλλάξουν τις προοπτικές, να γράψουν και να ξαναγράψουν, να γράφουν διαρκώς ιστορία.
Κι επειδή όλοι χρειαζόμαστε ένα πρόσχημα, ιδού: πρόσχημα και όχημα η καινούργια χρονιά, το 2007 για τους καινούργιους Βασίληδες, Κωνσταντίνους, Μπάμπηδες, Στεφανίες, Αθηνές, Χρήστους, Ελένες, Φάνηδες, Σόνιες, Παναγιώτες, Σβετλάνες, Σαμή, Σεβντά, Γιουσούφ, Αμπού, Ορελί, Σάκηδες, Μαριάννες, Δημήτρηδες, Μιγκέλ, Τάνιες, Βούλες, Αχμέτ...
-Ζήτω το 2007!
-Ζήτω...!!!

ΤΙ ΠΗΓΕ ΣΤΡΑΒΑ;
ΚΕΙΜΕΝΟ: ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

Τι πήγε στραβά; Τι μας χώρισε και εξακολουθεί να μας χωρίζει; Κλείνω τα σαρανταδύο και αντί για απαντήσεις, μονάχα ερωτήσεις έρχονται στην επιφάνεια. Χρόνο με το χρόνο, μέρα με τη μέρα, πληροφορία με την πληροφορία, «γνώση» με τη «γνώση» οι απορίες αντί για πιο σύνθετες, αντί για περισσότερο εξειδικευμένες αποδομούνται, τείνουν να συμπυκνωθούν σε μια λέξη, σ' ένα ανικανοποίητο από απενοχοποιητικές τσιριμόνιες «γιατί;» που κραυγάζει εντός μου. Τίποτα δεν μπορεί να εξηγήσει το χωρισμό του ενός από τον άλλο. Ούτε η ιστορία, ούτε το κλίμα, ούτε το εύφορο ή μη των εδαφών, ούτε η απόσταση, ούτε οι ανάγκες, ούτε η γλώσσα, ούτε τα συμφέροντα, ούτε ο πολιτισμός, ούτε οι θρησκείες ...τίποτα, τίποτα, τίποτα... Ίσα - ίσα που όλα αυτά κι όσα άλλα αποτελούν τις αποδείξεις της διαφορετικότητάς μας θα έπρεπε να είναι οι ενοποιητικοί παράγοντες.
Κάτι πήγε στραβά από την αρχή. Η υπακοή και η εξουσία είπανε πολλοί. Η επιβολή, η υποταγή. Η επικράτηση του ισχυρότερου. Η με τη θέλησή μας εξάρτηση από τις επιθυμίες και επιδιώξεις άρρωστων, κατ' ουσίαν, ατόμων. Αρχομανείς και υποτελείς. Χωρίς τους μεν δεν θα υπήρχαν οι δε. Απέχουμε από τα κοινά, από τις αποφάσεις που παίρνονται, από το παρόν και το μέλλον μας. Όσοι συμμετέχουν αποσκοπούν πλέον σε ίδιον όφελος. Οι υπόλοιποι σταματήσαμε και να ακολουθούμε. Περιμένουμε. Απλώς περιμένουμε. Τι;

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ
ΚΕΙΜΕΝΟ: ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

Τέλος εποχής. Δεκατέσσερα χρόνια αφότου ξεκίνησε το πρώτο πανηγύρι διεκδίκησης Ολυμπιάδων («χρυσή» Ολυμπιάδα 1996), η Ελλάδα μπήκε στην μετα-Ολυμπιακή της περίοδο. Δυσκολοχώνευτο. Ένα κοριτσάκι, η Φωτεινή, έσβησε τη φλόγα που επέβαλε ο Γκαίμπελς στην Ολυμπιάδα του 1936. Κάποιοι σε 3,5 χρόνια θα την ξανανάψουν. Για χάρη του Πεκίνου αυτή τη φορά.
Το σόου για να διαφημιστεί σωστά πρέπει να παρέχει ιδεολογίες και οράματα, μυστικισμό και κατάνυξη, πίστη και προσμονή, μα πάνω απ' όλα να βαφτιστεί «εθνικός στόχος», «εθνικό στοίχημα», «εθνική υπόθεση», «η μάχη που πρέπει οπωσδήποτε να κερδιθεί». Λες και υπάρχουν μάχες που είναι αδιάφορες. Λες και υπάρχει ποτέ περίπτωση να αποτύχει σόου στο οποίο συμμετέχουν οι κολοσσοί της παγκόσμιας οικονομίας. Οι αριθμοί, όσο εντυπωσιακοί και να είναι, ποτέ δεν θα δείξουν την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα μόνο με τη διάρκεια μπορεί να μετρηθεί και, για τα καθ' ημάς, η διάρκεια θα είναι μεγάλη. Πολύς ο καιρός της παραφιλολογίας και της προετοιμασίας, ακόμα περισσότερος της αποπληρωμής. Ο λογαριασμός έχει πολλά μηδενικά για τον καθένα μας (όπως στα σκίτσα του Καλαϊτζή στην Ελευθεροτυπία) και θα μας έρχεται κομματιαστά, με δόσεις. Λίγα σήμερα, λίγα αύριο! Είναι σαν ένας ολόκληρος λαός να πήρε δάνειο, το Ολυμπιακοδάνειο! «Θα πληρώνουν και τα παιδιά μας» ξέφυγε από τον πιο επώνυμο «ακατονόμαστο» εθελοντή της χώρας σε τηλεοπτική συνένετυξή του το βράδυ της τελετής λήξης.
Φυσικά και δεν τίθεται ζήτημα συντήρησης όλων αυτών των εγκαταστάσεων. Απλώς δεν θα συντηρηθούν! Είναι ανάγκη όλοι μας να το πάρουμε απόφαση και μάλιστα το γρηγορότερο δυνατό: τα δις ευρώ που ξοδεύτηκαν ήταν για μια χρήση. Για το κέφι της Γιάννας να πάρει η ευχή! Μια Γιάννα έχουμε, να της χαλάσουμε το χατίρι; Να μη ρίξει κι ένα τσιφτετελάκι σε ολοκαίνουργιο στάδιο; Εμείς είμαστε κουβαρντάδικος λαός. Τι μας πέρασαν οι ξενέρωτοι κεντροευρωπαίοι και τα αμερικανάκια, για τίποτα φτωχομπινέδες; Εντάξει, κόστισαν κατιτίς παραπάνω οι καλατράβες και τα άλλα γηπεδάκια. Κάποιοι μίζεροι ωρύονται ότι οι επιτήδειοι τα πήρανε χοντρά. Και τι μ' αυτό; Εμείς το κομμάτι μας το κάναμε; Το κάναμε! Ε, θα περικοπούν λιγάκι οι συντάξεις, θα παγώσουν οι μισθοί, θα απολυθούν οι αχρείαστοι, οι μικρομεσαίοι θα σβήσουν απ' το χάρτη, θα πουληθούν και οι τελευταίες μετοχές των ΔΕΚΟ, δάση, αιγιαλοί και περισσευούμενες νησίδες θα βγούνε στο σφυρί, αλλά το φιλότιμο του Έλληνα σώθηκε! Και τα sygharitiria τα ακούσαμε, και τις sygnomes τους την αποσπάσαμε! Το μεγαλείο του Έλληνα! Όμως κατάπιαμε αμάσητο το παραμυθάκι ότι αν δεν γινόταν η Ολυμπιάδα δεν θα γίνονταν και τα άλλα, τα εκτός των αθλητικών εγκαταστάσεων έργα. Παιδιά, τα Α΄, Β΄ και Γ΄ Κ.Π.Σ. τα είχανε εγκρίνει ανεξαρτήτως Ολυμπιάδας, εντάξει;