iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑρχείο

iRadio Αrtως

iExodως3

 

 

 

 

 

 

 

 
Λόγια στο χαρτί

ΑΜΕΡΙΚΑ

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Αλληγορία με το "Τσουνάμι", του Hokusai.

Ο τόπος που μεγάλωσα κρυφό παράπονο έχει
που η θάλασσα δεν δέχτηκε το χώμα του να βρέχει
Παρ' όλα αυτά του ωκεανού ξέρω το μαύρο κύμα
σε πάει ίσα στο βυθό σε πάει και στην Κίνα.

Α, και στην Αμερική
μαζί με τη Μαρίκα, τον Δούσα, τον Κωστή

Τους βλέπω μπρος στα μάτια μου μες στο παλιό βαπόρι
σαν στρείδια στο κατάστρωμα οι μετανάστες όλοι
Βουβές γυναίκες άλαλες που δύναμη αναβλύζουν
παιδάκια που δε νιώθουνε το δρόμο που βαδίζουν

Α, τα χρόνια τα παλιά
βαριά φορτία φεύγαν για την Αμέρικα

Του Κατσαρού ανεμίζουνε τα κατσαρά μαλλιά του
καθώς κοιτάζει αντίθετα, προς τη γενέτειρά του
Του φέρνει ο άνεμος στ' αυτιά τραγούδια αγαπημένα
τα 'παιξε στην κιθάρα του, τα 'δωσε και σ' εμένα

Α, απ' την Αμερική
μαζί με τη Μαρίκα, τον Δούσα, τον Κωστή

Και σαν το κουρελόβαρκο αδειάσει στο λιμάνι
θα τους στοιβάξουν στη σειρά οι ξένοι πολιτσμάνοι
Άλλοι θα 'χουν τον τρόπο τους και θα ευδοκιμήσουν
κι άλλοι ως να πεθάνουνε τη δίψα δε θα σβήσουν

Α, στην Αμερική
Ελλάδα σαν αγριόχορτο φύτρωσες κι εκεί.

Υ.Γ. Με τον ίδιο -και χειρότερο- τρόπο φτάνουν στη χώρα μας κατατρεγμένοι της γης, με τον ίδιο και χειρότερο τρόπο αντιμετωπίζονται από το κράτος. Ας θυμηθούμε το παρελθόν μας για να μη ντρεπόμαστε για το μέλλον μας.

Σ.τ.Ε. ΑΜΕΡΙΚΑ: Ακυκλοφόρητο τραγούδι του Θ. Παπακωνσταντίνου.


ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Στην προσπάθεια να εξηγήσω τι είναι αυτό που με κάνει και εκτίθεμαι ανεπανόρθωτα τραγουδώντας δεξιά κι αριστερά, οδηγήθηκα στον παρακάτω στίχο:

«Αυτό που μέσα μου ψάχνει κοιτάσματα,
αυτό που μέσα μου χτίζει κελιά,
αυτό που γλιστρά σαν φίδι και χάνεται,
αυτό που κλέβει απ' τους θεούς τη φωτιά...

Αυτό που αφήνεται σαν φύλλο στον άνεμο,
αυτό που βουλιάζει βαρύ σαν οργή,
αυτό που δροσίζεται απ' την αύρα του σύμπαντος,
που κοιμάται σαν γέρος και ξυπνά σαν παιδί...

Αυτό που γεννήθηκε πριν χρόνια αμνημόνευτα,
αυτό που σκιάζει του νου τις αυλές,
αυτό που γίνεται στάχυα την άνοιξη
και το χειμώνα άδειες χελιδονοφωλιές...

Αυτό που ματώνει τη μύτη του παίζοντας,
αυτό που σαν σκόνη αιωρείται στο φως,
αυτό που διαλέγει τις μέρες που θα 'ρθουνε,
που την ίδια ώρα είναι φίλος κι εχθρός...

Αυτό που μιλά και μιλιά δεν ακούγεται,
αυτό που σωπαίνει και μου παίρνει τ' αυτιά,
αυτό που γλυκά το ταΐζω παινέματα,
που τα βάζει στη γλώσσα του και τα φτύνει μετά...

Αυτό που με ξέρει σαν κάλπικο νόμισμα,
αυτό που δεν ξέρω να περιγράψω σωστά,
αυτό που δεν ξέρεις ούτε συ που μ' αγάπησες.



 

Γιώργος Ανδρέου
Διογένης Δασκάλου
Μπάμπης Ξαρχάκος
Νοέλ Μπάξερ
Σωτήρης Τσιλίκας
Οδυσσέας Ιωάννου
Χρήστος Παπαμιχάλης
Διονύσης Τσακνής
Δημήτρης Σταρόβας
Κώστας Λειβαδάς
Γιώργος Αυγερόπουλος
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Φίλιππος Πλιάτσικας
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Στέλιος Μάινας
Ιεροκλής Μιχαηλίδης
Χρήστος Θηβαίος
Ρένια Λουϊζίδου
Ρίκα Βαγιάννη
Δήμητρα Γαλάνη
Γιώργος Δημητριάδης
Μάνος Ελευθερίου
Μίκης Θεοδωράκης
Σταύρος Κουγιουμτζής
Γιάννης Κούτρας
Αργύρης Μπακιρτζής
Μίλτος Πασχαλίδης
Μάνος Χατζιδάκις
Γεράσιμος Γεννατάς
Σωτήρης Κακίσης
Ρένος Χαραλαμπίδης
Λιζέτα Καλημέρη
Μαρία Χούκλη
Λουδοβίκος των Ανωγείων