Λόγια στο χαρτί

ΤΑ ΑΔΕΙΑ ΣΠΙΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΓΕΜΑΤΑ ΣΠΙΤΙΑ!

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΜΑΡΙΛΙΤΑ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΥ
ΠΙΝΑΚΑΣ: SALVADOR DALI, ΜΑΧΗ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ, 1979



Μπορούμε να χωρίσουμε τους ανθρώπους σε πολλές κατηγορίες και σε πολλά είδη κατηγοριών. Σε τόσα πολλά που αυτομάτως ακυρώνεται η αξία της κατηγοριοποίησης. Παρόλα αυτά, θέλω, έτσι σαν παιχνίδι σήμερα, να χωρίσω κι εγώ τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες: Σ' αυτούς που αγαπούν τα άδεια σπίτια και σ' αυτούς που προτιμούν τα γεμάτα.
Τα γεμάτα σπίτια βασίζονται στην αρχή της συσσώρευσης. Παραγεμισμένα με έπιπλα ή διακοσμητικά αντικείμενα, με πίνακες ή φυτά, με χρώματα και υλικά, φωτογραφίες ή αναμνηστικά, είναι πάντα σα να προσπαθούν να φυλακίσουν (πάση θυσία) στο παρόν το προσωπικό παρελθόν των κατοίκων τους.
Αλλά και να το εκθέσουν. Σαν πραμάτεια που τη χάρισε σ' αυτούς το πέρασμά τους από τη γη. Σαν το υλιστικό βιογραφικό τους, σαν ένα χάρτη, που τους τυλίγει και τους ζεσταίνει, καθώς αποδεικνύει οφθαλμοφανώς το προσωπικό στίγμα τους, σβήνοντας έτσι την αγωνία του αν ποτέ έζησαν. Τρέφοντας την υπερηφάνεια για τις επιλογές τους.
Ακόμα και γι' αυτές που, ομολογουμένως μεγαλόψυχα, αναγνωρίζουν ως λάθος. Είναι σπίτια εξωστρεφή. Αγαπούν τη γρήγορη επικοινωνία. Απορροφούν τον ήχο και δίνουν διέξοδο στην αμηχανία του ματιού. Προσπαθούν ν' αντισταθούν με κάθε τρόπο στο κενό. Για τους κατοίκους τους, το κενό κάνει στενό συνειρμό με το θάνατο. Όμως για το αντίπαλο στρατόπεδο, τους οπαδούς των άδειων σπιτιών, θάνατο μυρίζουν ακριβώς αυτά τα γεμάτα σπίτια. Τα κατηγορούν ότι, απασχολημένοι τόσο με το να κρατήσουν κάτι από τις στιγμές που πέρασαν, δεν αφήνουν αρκετό χώρο για τις στιγμές που θα έρθουν. Στομώνουν το χώρο και στομώνουν και την ελευθερία.
Τα άδεια σπίτια είναι σπίτια εσωστρεφή. Αγαπούν το φως και τον αέρα, αγαπούν το παρόν και την κίνηση. Τον ήχο και τον χορό. Την εναλλαγή. Δίνουν βάση στο φευγαλέο της στιγμής. Αφήνουν να γεμίσουν από μυστικά πάθη και ιδιωτικές στιγμές. Και η κάθε στιγμή, αφού περάσει, μαζεύει το σκηνικό της, σαν παράσταση που τελείωσε και μένει μόνο στη μνήμη αυτών που την έζησαν. Ένα άδειο σπίτι, στην πραγματικότητα, φοβάται τη φθορά. Το άυλο του φωτός και της μουσικής, η κίνηση του ανθρώπινου σώματος που μεταλλάσσεται και γεμίζει ιδιόμορφα όλο αυτό τον άδειο χώρο, χαρίζει στον κάτοικο μια εντύπωση απεραντοσύνης, γαλάζιας θάλασσας, ελεύθερων συνειρμών, αισθημάτων και φευγαλέων αισθήσεων.
Το αντίπαλο στρατόπεδο ίσως κατηγορήσει τους κατοίκους των άδειων σπιτιών ως ανερμάτιστους ή μυστικοπαθείς.
Όμως εγώ θα σας πω, αν δεν το καταλάβατε ακόμα, τα σπίτια που αγαπώ είναι τα άδεια σπίτια...