Λόγια στο χαρτί

ΑΝΤΕ ΤΩΡΑ ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ
ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ...

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΜΑΡΙΑ ΧΟΥΚΛΗ
ΠΙΝΑΚΑΣ: FERNANDO BOTERO, ΙΡΑΚ - ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΜΠΟΥ ΓΡΑΪΜΠ, 2005

Τα φεγγάρια πάνω από την Βαγδάτη, τη Μοσούλη, το Κιρκούτ και την Φαλούτζα συνεχίζουν να μετρούν νεκρούς, τα ποτάμια του Ιράκ εξακολουθούν να καταπίνουν τα στυφά μέταλλα του πολέμου που τέλειωσε αλλά δεν τελείωσε...

Σοκ και δέος επιδίωξαν, σοκ και δέος εισπράττουν, δεν περνάει μέρα που να μην φτύνουν αίμα, δεν περνάει 24ωρο χωρίς να μετρούν απώλειες, κάθε ώρα και φόβος, ψηλαφούν στα τυφλά σε μια άγνωστη και ακατανόητη χώρα το χαμό, τον δικό τους αφανισμό. Δεκατρείς δεν άντεξαν και έδωσαν τέλος στη ζωή τους, για μην σκοτωθούν, υπογράφουν ψεύτικα γράμματα με μια πραγματικότητα άλλη από εκείνη που τους τρομάζει, μια πραγματικότητα που βολεύει -τρικυμισμένες μέρες, τρικυμισμένες ζωές- η αστερόεσσα διπλώνεται ολοένα και πιο συχνά πάνω από τα φέρετρα, μάνες, γυναίκες και αδελφές κλαίνε αλλά μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας γιατί απαγορεύτηκε, λέει, να καταγράφεται η επιστροφή των νεκρών στρατιωτών, για το καλό του έθνους...
Οι ερωτήσεις περισσότερες από τις απαντήσεις, η λέξη χάος προβάλλει ολοένα και πιο συχνά στα αμερικάνικα πρωτοσέλιδα, οι image makers καταπίνουν προζάκ, τρέχουν να μαζέψουν ό,τι πια δεν μαζεύεται, αγωνιούν για τα χειρότερα...
Άντε τώρα να κλείσουν το κουτί της Πανδώρας...
Ποιες ήταν οι Πλάτρες που τους έστειλαν να βρουν; Τίποτα στο Ιράκ, ένα είδωλο...
Αυτό είχατε κατά νου, κύριε Μπούς, όταν δίνατε το σύνθημα να αστράψουν και να βροντήσουν οι λεγεώνες; Διότι τι μας λέγατε τότε; Ο πόλεμος πρέπει να γίνει για το καλό της δημοκρατίας και το κακό της τρομοκρατίας, για να δουν άσπρη ημέρα οι Ιρακινοί... Βεβαίως και οι πολυεθνικές... Αλλά αυτό το μάθαμε αργότερα...
Σκορπίσατε ανέμους και ήρθε η ώρα να θερίσετε θύελλες!! ΄Ενας πόλεμος που ήταν χαμένος από την αρχή, ένας πόλεμος σαν φόδρα στο ματωμένο ρούχο της 11ης Σεπτεμβρίου... Πώς να ξεκολλήσει από την φρίκη της; Την ακολουθεί...
Και οι τάλανες του Ιράκ; Τους έταξαν με φωτιά και σίδερο μια άλλη πατρίδα αλλά έπρεπε να την πληρώσουν με τις σάρκες τους... Τώρα καταλαβαίνουν ότι η ελευθερία που τους πούλησαν με το στανιό ήταν δανεική και πρέπει να πληρώσουν σε πολλές δόσεις, όχι άτοκες αλλά έντοκες και αιματοβαμμένες. Μια χώρα στην εντατική για να μάθει να ζει χωρίς το γύψο του Σαντάμ αλλά κάτω από την κατοχή της πιο δημοκρατικής χώρας του κόσμου, λέει...
Τα φεγγάρια πάνω από την Βαγδάτη, τη Μοσούλη, το Κιρκούτ και την Φαλούτζα συνεχίζουν να μετρούν νεκρούς, τα ποτάμια του Ιράκ εξακολουθούν να καταπίνουν τα στυφά μέταλλα του πολέμου που τέλειωσε αλλά δεν τελείωσε, έφυγε ο δυνάστης αλλά είναι παρόν σαν αόρατη απειλή...
Οι μάνες τι μέλλον να σκεφτούν για τα παιδιά τους, σε ποια αξιοπρέπεια να πιστέψουν... Και 'κείνος ο έφηβος ιρακινός που εξέπεμπε σήματα κινδύνου μέσω internet όταν άνθρωποι με υψηλό βαθμό πολιτισμού πετούσαν πάνω από το κεφάλι του προσπαθώντας να τον σκοτώσουν;
Είχε γράψει έτσι ο Όργουελ, μισό αιώνα πριν... Τι να σκέφτεται τώρα, που να βρίσκεται στ' αλήθεια;
Μια χώρα στο λυκόφως, να μετεωρίζεται υπό την κλαγγή των όπλων, σαν μια έρημος, μια έρημη χώρα... Τόσος πόνος, τόση ζωή άραγε πήγανε στην άβυσσο;
Για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη;