TIGER LILLIES

(Ως3 - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2004)

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΝΙΚΟΣ ΒΙΔΑΛΗΣ

Γιατί όπως λέει και ο Μπρύκνερ: Αγαπάμε πάρα πολύ τη ζωή
για να θέλουμε να είμαστε μονάχα ευτυχισμένοι!

Ένα λονδρέζικο καλτ συγκρότημα με το δικό του φανατικό κοινό ή, πιο σωστά, ένας extreme μουσικός θίασος που αγγίζει τις πιο άγριες και, παράλληλα, τις πιο τρυφερές πτυχές της ανθρώπινης φύσης, δείχνοντας την όμορφη πλευρά της ασχήμιας και κάνοντας τέχνη «διεστραμμένη», «παράξενη», «παρακμιακή», «σκοτεινή», αλλά διαχρονικά σημερινή και πολύ ενδιαφέρουσα... Μιλήσαμε με τον αρχηγό του συγκροτήματος, τον Martyn Jacques με αφορμή τις εμφανίσεις του στο Big Top Theatre. Στη μουσική των Tiger Lillies μπορεί κανείς ν' αναγνωρίσει καθαρή όπερα, τσιγγάνικα τραγούδια και τζαζ, φολκ μελωδίες και γαλλικό σανσόν, αμερικάνικο μιούζικαλ και ροκ μπαλάντες. Άκρως θεαματικοί, αρνούνται τον τυπικό κόσμο του θεάματος και τον διαβρώνουν με τον δικό τους τρόπο, συνδυάζοντας τον ακραίο μηδενισμό του πανκ με τον ακραίο λυρισμό του μιούζικαλ, καλλιεργώντας με μοναδικό πάθος την τέχνη του κλασικού βερολινέζικου καμπαρέ σε συνδυασμό με το σημερινό λαϊκό ροκ του δρόμου. Αυτό που βγαίνει είναι μοναδικό: η μουσική θεατρική τέχνη των Tiger Lillies.

Tiger Lillies: Ποιός είναι ο στόχος αυτού του συγκροτήματος;
Οι Tiger Lillies όταν ξεκίνησαν είχαν ένα όνειρο, να γίνουν κάποτε το πιο τολμηρό αλλά και το πιο αληθινό συγκρότημα της εποχής τους, στην κοινωνία της αφθονίας. Σήμερα, όπου βασιλεύει η ωραιοποίηση όλων των τομέων που αφορούν την ζωή, οι Tiger Lillies προσπαθούν και τολμούν να «τσακίσουν» αυτά τα πρότυπα για να μιλήσουν την γλώσσα της αλήθειας που δεν είναι πάντα όμορφη. Όπως πολύ καλά γνωρίζετε δεν υπάρχει μόνο η ευτυχία στην ζωή μας. Αυτό σίγουρα είναι κάτι που δεν μπορούν να αντέξουν όσοι έχουν μεγαλώσει στην κοινωνία της αφθονίας...

Απαισιόξα μου φαίνεται ότι αρχίσαμε. Με αυτόν τον τρόπο αντιλαμβάνεστε την ζωή;
Γιατί οι άνθρωποι δεν αντέχουν ούτε να ακούν την λέξη «κακός», «άσχημος»; Δεν είναι η πρώτη φόρα που με κατατάσσουν στους απαισιόδοξους. Εγώ όμως κατατάσσω τον εαυτό μου στους υπέρμαχους της ζωής- σε αντίθεση με αυτούς που υποκρύπτουν με κάθε τρόπο την ασχήμια. Αγαπάω την ζωή με τα καλά και τα κακά της. Τα βρίσκω και τα δύο εξίσου γοητευτικά και μπροστά στην ζωή υποκλίνομαι και δεν εθελοτυφλώ. Είναι αυτό που λέει και ο Πασκάλ Μπρυκνέρ στο δοκίμιό του «Η Αέναη Ευφορία». Από μικρά παιδία μας μαθαίνουν ότι πρέπει να είμαστε ευτυχισμένοι. Να προτιμούμε την ευθυμία από την μελαγχολία, να παλεύουμε για την επιτυχία, την επαγγελματική, την ερωτική, την ηθική και την οικογενειακή ολοκλήρωση. Από την μέρα που θα γεννηθούμε σκοπός μας πρέπει να είναι το να πολλαπλασιάσουμε τον αριθμό των ευτυχισμένων της γης. Ε, λοιπόν οι Tiger Lillies σε όλα αυτά απαντάνε με αυτό που λέει φωναχτά ο Μπρυκνέρ. «Αγαπάμε πάρα πολύ τη ζωή για να θέλουμε να είμαστε μονάχα ευτυχισμένοι!»

Ο σκοπός λοιπόν των Tiger Lillies είναι να προβάλουν την ζωή σε όλες τις εκφάνσεις της;
Κάπως έτσι, αν και θα ήθελα να προσθέσω κάτι ακόμα. Υπάρχουν πολλά συγκροτήματα ή αν θέλετε πολλές μορφές τέχνης που έχουν ως αντικείμενο την ωραιοποιημένη πλευρά της ζωής. Εγώ επιθυμούσα πάντα την ανατροπή. Για αυτόν τον λόγο τόλμησα να προτείνω στο κοινό μια παράσταση που δεν θα τους παρουσιάζει ειδυλλιακά γεγονότα. Ήταν ένας τρόπος να αφυπνίσω και να ωριμάσω τους θεατές προβάλλοντας την σκληρότητα με βασικό όχημα το χιούμορ.

Τι είναι κακό και τι  καλό για τους Tiger Lillies;
Η άποψη μου είναι ότι οτιδήποτε όμορφο μπορεί να είναι παραπλανητικό. Με το κακό δεν μπορείς να διαπραγματευτείς. Η ασχήμια είναι πέρα ως πέρα αληθινή. Ίσως το καλό για τους Tiger Lillies είναι η ύπαρξη και του κακού. Γιατί για φαντάσου έναν κόσμο στον οποίο θα κυριαρχούσε μόνο το καλό. Πάρε για παράδειγμα την Αμερική. Εκεί οι άνθρωποι συνηθίζουν στις χαρές της ζωής με μια διαρκώς αυξανόμενη άνεση. Με αυτόν τον τρόπο όμως χάνετε η ικανότητα να γευτείς το ασυνήθιστο. Απλά καταναλώνεις ότι σου σε σερβίρουν αρκεί κάποιοι να το έχουν πει «καλό».

Πώς ξεκίνησε αυτή η ιδέα;
Βασικός άξονας μας ήταν και πάντα θα είναι η μουσική. Συνειδητοποιήσαμε σχετικά νωρίς ότι δεν μας ταιριάζει απόλυτα να δημιουργήσουμε ένα συγκρότημα αμιγώς μουσικό. Η μουσική ήταν το βασικό εργαλείο μας αλλά νιώθαμε ότι είχαμε ανάγκη από συμπληρώματα- καλλιτεχνικές ενέσεις όπως τις ονομάζω εγώ. Γράψαμε λοιπόν ένα cd και μετά αναζητήσαμε τρόπους για να το οπτικοποιήσουμε.

Στις παραστάσεις υπάρχει έντονο το στοιχείο του περιθωρίου. Είναι άνθρωποι βασανισμένοι, καταστρεμμένοι θα τολμούσα να πω. Είναι αντί- ήρωες. Σας γοητεύει ο κόσμος του περιθωρίου;
Ξέρετε δεν είμαι σίγουρος ότι συμφωνώ με τον όρο περιθώριο. Βλέπετε όλοι οι άνθρωποι δεν είναι όπως παρουσιάζονται στις διαφημίσεις- πλούσιοι, όμορφοι, αδύνατοι, πετυχημένοι. Οι εγκληματίες, οι πόρνες ζουν και αυτοί σε αυτόν τον κόσμο και είναι αφελής όποιος προσπαθεί να το αγνοήσει, να προσποιείται πως δεν υπάρχουν. Οργίζομαι κυριολεκτικά από την μανία που έχουν οι άνθρωποι γύρω μου να τρέφουν θαυμασμό για τους τυχερούς και απέχθεια για τους αποτυχημένους.  Οι Tiger Lillies λειτουργούν με την διαίσθηση τους και όταν είναι έτοιμοι να κερδίσουν την ευτυχία και την επιτυχία, τότε σπεύδουν να την καταστρέψουν και να την ακυρώσουν αφού είναι σίγουροι πως μια τέτοια νίκη θα ήταν η χειρότερη αποτυχία!

Έχω διαβάσει ότι ζούσατε επί εφτά χρόνια δίπλα από ένα στριπτιτζάδικο στο Σόχο. Πόσο σας επηρέασε αυτό το γεγονός;
Το καλό που μου έκανε είναι να μάθω αυτήν την πλευρά του κόσμου. Με δίδαξε ότι δεν έχω το δικαίωμα να αποκρύπτω την αλήθεια- κάτι που υφίσταται και μάλιστα σε απόσταση αναπνοής από εμένα. Νομίζω ότι αυτό με έκανε πιο δυνατό και ειλικρινή άνθρωπο. Για αυτόν τον λόγο εκνευρίζομαι μπροστά στην άγνοια μερικών. Αν και έπειτα σκέφτομαι ότι μάλλον ήμουν τυχερός που η ζωή τα έφερε έτσι ώστε να έχω το προνόμιο να γνωρίζω πράγματα που οι άλλοι αγνοούν ή αμφισβητούν. Μην ξεχνάτε. Ακόμα και άνθρωποι με θαυμαστές καριέρες κρύβουν μέσα τους ερημιά και απελπισία...

Δεν μπορώ να μην σας ρωτήσω για τις αντιδράσεις του κοινού. Γνωρίζω ότι τα τραγούδια και οι διάλογοι είναι σκληροί, συχνά βλάσφημοι. Μήπως αυτόματα αποτρέπετε τον «καλό κόσμο» από το να έρθει να παρακολουθήσει την παράσταση;
Μα, κυρίως σε αυτούς απευθύνομαι. Ο «καλός κόσμος»- που εγώ προσωπικά δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει αλλά αρκούμαι στο να τους κατατάσσω στους ανθρώπους με κάποια κοινωνική, οικονομική και πολιτισμική επιφάνεια, που τους απομακρύνει από τον κόσμο του «περιθωρίου»- πρέπει να κατανοήσει ότι έχει πλέον την ευκαιρία να γνωρίσει έστω και μέσα από μια παράσταση την πλευρά αυτή. Εξάλλου, είναι ανώδυνο γιατί δεν πρόκειται για την αλήθεια καθεαυτή. Τους καλώ λοιπόν να έρθουν για να ζήσουν μια εμπειρία διαφορετική.

Το κοινό γενικότερα πως αντιδράει;
Το κοινό γελάει, δακρύζει, εκνευρίζεται, ντρέπεται. Είναι πολλές οι αντιδράσεις και αυτό είναι υπέροχο. Αν για κάτι μπορώ να νιώθω υπερήφανος ως καλλιτέχνης είναι ότι έχουμε πετύχει να δημιουργούμε έντονα συναισθήματα, ακόμη και αν μερικές φορές είναι εις βάρος μας. Δεν μπορούμε δυστυχώς να αποφύγουμε και γεγονότα όπως την αποχώρηση θεατών γιατί βρήκαν την παράσταση ακραία. Είναι και αυτό αντίδραση και συναίσθημα όμως... από την άλλη όταν βλέπω θεατές που κλαίνε αισθάνομαι την ανάγκη να φωνάξω «Κάντε κάτι για να έρθουμε πιο κοντά!.». Είναι τόσο απλό τελικά...

Περιμένουμε λοιπόν να σοκαριστούμε;
Απλά να τολμήσετε να αντικρίσετε την αλήθεια. Σας είπα και στην αρχή ότι θα σοκάρει  την κοινωνία της αφθονίας. Είναι κάτι σαν τον καπιταλισμό. Συνεχίζει να κυριαρχεί στον κόσμο κι ας τον μισούμε όλο και περισσότερο. Τον υιοθετούμαι μαζικά και καταφέρνουμε να τον κρατήσουμε στη ζωή βρίζοντάς τον. Τον θεωρούμαι υπαίτιο για όλες τις ανισότητες και ονειρευόμαστε την ημέρα που θα τον ξεπεράσουμε ενώ από την άλλη δουλεύουμε με όλη μας την δύναμη για την τελειοποίησή του. Γι αυτό όπως λέει και ο Ρίλκε «Επειδή όλη η ζωή είναι μια χαμένη υπόθεση ας μην βγάζουμε οριστικά συμπεράσματα. Ας αφήσουμε στον καθένα την δυνατότητα να πέφτει, να σηκώνεται, να χάνει τον δρόμο του, να ζει πολλές ζωές και να αλλάζει πολλές πορείες. Το ουσιαστικό είναι να μπορείς να πεις Ζω και όχι Φυτοζωώ...»

Ευχαριστούμε πολύ.
Και εγώ σας ευχαριστώ...