ΠΑΝΟΣ ΣΚΟΥΡΟΛΙΑΚΟΣ

(Ως3 - ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2007)

ΚΕΙΜΕΝΟ/ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΣΥΣΣΗ ΚΑΠΛΑΝΗ

...Το θέατρο δεν μπορεί να ζει μόνο από τον πατριωτισμό των Ελλήνων...

Αφού διετέλεσε επί δέκα χρόνια Καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης ο Πάνος Σκουρολιάκος και επί των ημερών του ανέβηκαν σημαντικές παραστάσεις «Ντα» του Χιού Λέοναρντ, «Ψηλά από τη γέφυρα» του Αρ. Μίλλερ, «Λεπρέντης» του Μ. Χουρμούζη, «Μήδεια» του Μποστ, καθιέρωσε το «Φεστβάλ για σολίστες και πρωταγωνιστές», από δω και πέρα...

Είναι μια περίοδος που σκέφτομαι πώς θα πρέπει να επανατοποθετηθώ. Είχα τη χαρά να εκλεγώ και να επανεκλεγώ πέντε φορές στη Ρούμελη. Τελευταία εκλέχτηκα πάλι, αλλά πρέπει να επανακαθορίσει η πολιτεία πρώτα τη στάση της απέναντι σ' αυτά τα θέατρα που δεν μπορούν να ζήσουν μόνο από τον πατριωτισμό των Ελλήνων. Το ελληνικό κράτος παίρνει πάρα πολλά από τους Έλληνες πολίτες, οφείλει να επιστρέψει κάποια υπό μορφήν υγείας, παιδείας, πολιτισμού. Δεν επιστρέφει τίποτα. Αυτό το 'να μην μπαίνει μέσα ο πολιτισμός' και ότι πρέπει να βγάζει λεφτά, βεβαίως πρέπει να βγάζει λεφτά, κι εμείς σαν ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης έχουμε αποδείξει ότι φέρνουμε χρήματα πίσω, αλλά δε μπορεί να είναι το μοναδικό κριτήριο. Δεν πουλάμε κιλότες, Αριστοφάνη ανεβάζουμε, Καμπανέλλη, Μπέκετ. Δεν μπορούν όλα να υποκύπτουν στο χρέος. Αυτά τα περί κρατικοδίαιτου πολιτισμού, που τα έλεγε ο κ. Τατούλης, ένας άνθρωπος ο οποίος εδώ και πάρα πολλές τετραετίες ως βουλευτής κρατικοδίαιτος είναι, είναι θλιβερά πράγματα και μόνο νεοφώτιστοι επαρχιώτες ευρωπαίοι τα λένε. Γιατί αν ξέρανε τι συμβαίνει στην Ευρώπη θα ξέρανε ότι η τέχνη επιδοτείται εκτός από την ποπ αρτ, όλη η υπόλοιπη τέχνη επιδοτείται. Στηρίζεται. Δεν περιμένουμε να ζήσουμε μόνον από τον κρατικό κορβανά. Έχουμε απαίτηση, γιατί αυτό έχουνε ανάγκη οι πολίτες και οι φορολογούμενοι, το κράτος να στηρίζει αυτές τις δουλειές. Λοιπόν, δεν τις στηρίζει. Εγώ είμαι δέκα χρόνια καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ. Πού και πού κάποιος υπουργός, όταν αναλάμβανε, μας καλούσε να μας γνωρίσει από κοντά. Δε μας στήριξε ποτέ κανένας, δεν μας ενέπνευσε ποτέ κανένας, δεν μας έδωσε κατευθύνσεις κανένας, δεν μας ενεθάρρυνε κανένας. Αν βάλεις σ' αυτήν την ιστορία παράλληλα και την άγνοια, να το πω έτσι κομψά, των τοπικών παραγόντων, καταλαβαίνει κανείς ότι η δουλειά ενός θεάτρου στη περιφέρεια είναι πάρα πολύ δύσκολη. Για να λειτουργήσουν καλά τα ΔΗΠΕΘΕ είναι θέμα πολιτικής βούλησης και προσώπου του καλλιτεχνικού διευθυντή. Από αυτά έχουν περάσει πάρα πολλοί σημαντικοί άνθρωποι. Υπήρξε διευθυντής ΔΗΠΕΘΕ ο Βασίλης ο Παπαβασιλείου, ο Κώστας ο Τσιάνος, ο Νίκος ο Χαραλάμπους, η Λιδία Κονιόρδου, που τώρα ξανανέλαβε. Θα έπρεπε η πολιτεία να έχει βοηθήσει, ώστε να είναι τόσο δυνατός αυτός ο θεσμός, που να κρατήσουν αυτούς τους ανθρώπους. Έτσι λοιπόν, δίνουμε έναν αγώνα άνισο. Τον δίνω αυτόν τον αγώνα 10 χρόνια και έχω διάφορες σκέψεις. Μία από αυτές τις σκέψεις είναι ότι σε αυτή την πρώτη φάση ίσως έκανα το χρέος μου απέναντι στο θέατρο στη περιφέρεια.
Η ζωή του ανθρώπου κύκλους κάνει και η πορεία μας στη τέχνη πρέπει να κάνει κύκλους. Περνάω μια περίοδο που σκέφτομαι αν θα πρέπει να κλείσει αυτός ο κύκλος και να ανοίξει ένας άλλος.

Οπότε τώρα;
-Μου είχε προταθεί να οργανώσω ένα κύκλο σεμιναρίων γύρω από το θέατρο με Έλληνες και Έλληνες της διασποράς. Έχω εξασφαλίσει ήδη τη συνεργασία του Αντώνη του Βουγιούκα, του διευθυντή του θεάτρου GIPIΤΙS της Μασσαλίας. Και είμαι στην οργάνωση του πώς θα στηριχτούν όλα αυτά. Είχα τη χαρά και την τιμή να έχω πρόταση από το Πειραϊκό Σύνδεσμο να αναλάβω σαν διευθυντής της δραματικής του σχολής. Η δραματική σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου είναι η πιο παλιά δραματική σχολή, ιδρύθηκε το 1914. Και έτσι εφόσον θα συμβεί αυτό, αυτές οι δραστηριότητες θα στεγαστούν στο Πειραϊκό Σύνδεσμο. Είναι μια ιστορική σχολή που αξίζει να τη στηρίξουμε.
Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να επικοινωνήσει με τον Πειραϊκό Σύνδεσμο. Τον Φεβρουάριο ο Αντώνης ο Βουγιούκας θα κάνει καταρχήν ένα κύκλο μαθημάτων για ηθοποιούς και για σπουδαστές ηθοποιούς υποκριτικής και ένα κύκλο μαθημάτων σκηνοθεσίας θεάτρου.

Πώς πήγαν οι «Ιππείς», το έργο που ανέβασε το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης;
Οι «Ιππείς» πήγαν καλά, καταρχήν καλλιτεχνικά, γιατί προσπαθήσαμε να κάνουμε μια παράσταση, που να μην έχει την αγωνία του ταμείου, δηλαδή να κάνουμε μια παράσταση μόνο με τηλεοπτικές φίρμες, γιατί είναι πολλές τηλεοπτικές φίρμες, το ξεκαθαρίζω, που είναι αρμόδιες να παίξουν αυτούς τους ρόλους. Πολλές φορές όμως η αγωνία μας, για να ενισχύσουμε το θίασο μας κάνει να παίρνουμε αναρμόδιους συναδέλφους, μόνο και μόνο επειδή παίξανε σε κάποιο σίριαλ.

Πέρσι ανεβάσατε και το «Δεσποινίς ετών 39» του Αλ. Σακελλάριου με την Πηνελόπη Πιτσούλη...
Προσπαθήσαμε όλα αυτά τα χρόνια να κάνουμε θέατρο χωρίς κόμπλεξ, ένα θέατρο που να παίζει με υλικά πρώτης γραμμής, και γι' αυτό συνεργαστήκαμε φέτος με τον Αρμένη, πέρσι με τον Κιμούλη, κ.ο.κ.

Και είχατε πάει και πολύ καλά με τον Κιμούλη στο «Βολπόνε» του Μπεν Τζόνσον.
Ναι. Ακόμη, έχουμε στήσει το μοναδικό στην Ελλάδα «Φεστιβάλ για σολίστες και πρωταγωνιστές» με τις μονοπρόσωπες παραστάσεις. Ένα Φεστιβάλ που είχε εμπνεύσει και την Πολιτιστική πρωτεύουσα τότε κι είχε κάνει ανάλογες εκδηλώσεις. Έχουμε ένα στίγμα που ξεφεύγει από τα τετριμμένα και τις υποχρεώσεις τις συμβατικές ενός θεάτρου. Κι έτσι πρέπει να είναι τα θέατρα στην περιφέρεια. Δεν έχουν κανένα λόγο να φυτοζωούν ή απλώς να μιμούνται άλλα θέατρα της πρωτεύουσας. Πρέπει καθ' ένα να έχει τη δική του προσωπικότητα.
Στο «καφωδείο Ορφέας» της Λαμίας έπαιζε η «Πειραματική σκηνή», μας την οποία δημιουργήσαμε πριν από τρία χρόνια για τις ανάγκες των συμπολιτών μας που θέλανε πιο προχωρημένα, πιο 'ψαγμένα' πράγματα και ακριβώς γι' αυτό βρήκαμε κι αυτόν τον χώρο, που δε θυμίζει θέατρο. Ανεβάσαμε το «Παραμύθι για δύο» του Ρίντλεϊ, που παίχτηκε στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου το 2005.
Είναι μάλλον το μοναδικό ΔΗΠΕΘΕ που έχει τρεις σκηνές, ανεβάζει τόσες παραστάσεις κάθε χρόνο με τόσο μικρή χορηγία από το κράτος.
Αγωνιζόμαστε με πολύ λίγα λεφτά να κάνουμε τη δουλειά μας και προσπαθούμε να φέρουμε πίσω λεφτά, για να κρατήσουμε το θέατρο όρθιο.