ΛΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

(Ως3 - ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2002)

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΑΝΝΑ ΘΕΜΕΛΗ

 

...Στην ίδια ζωή τα έχω ζήσει όλα αυτά;
Ποιητής είναι ο άνθρωπος που μπορεί να πει στον εαυτό του «τα πάντα έχουν όνομα / κι αν θέλω τα φωνάζω / μ' αφού ως το νου μου υψώνονται / την ύλη τους ρεμβάζω»
...

 Η Λίνα  αφομοιώνει το κλίμα των καιρών και μας σερβίρει το όλον σε στιγμές. Πάντα έβγαζε συνθήματα, όπως είπε και ο γραφίστας  Δ. Αρβανίτης «τα λόγια της έχουν την δυναμική του γκράφιτι». Βλέπω τους τοίχους των Εξαρχείων να γεμίζουν με «Ανθρωποθυσία είναι η κάρτα που χτυπάς».
Σε μια εποχή που έχουμε φτάσει να συγκρίνουμε τον έναστρο ουρανό με  βραδινό φόρεμα και όχι το βραδινό φόρεμα με τον ουρανό με τα άστρα,  η Λίνα Νικολακοπούλου μετά από τρίχρονη σιωπή διατυπώνει για άλλη μια φορά την συλλογική ανάγκη στο Οπωσδήποτε παράθυρο,  το πολυσυλλεκτικό σιντι που μας έφτιαξαν με τον Νίκο Αντύπα και τον Γιάννη Σπάθα, συνεπικουρούμενοι από  πολλούς και εκλεκτούς ερμηνευτές:  Ελένη Βιτάλη (το ωραιότερο come back που θα μπορούσε να κάνει),  Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Χάρης Κατσιμίχας, Τάνια Τσανακλίδου, Μελίνα Ασλανίδου, Μανώλης Λιδάκης, Πάνος Κατσιμίχας, και με τη σύμπραξη της  ομάδας Σπείρα-Σπείρα,  μας δίνουν αυτό που όλοι  έχουμε ανάγκη: «ένα παράθυρο για να πιστέψουμε πάλι από την αρχή καθώς μπροστά μας αλλάζει μια εποχή κι ο καθένας μέσα από την  λύπη σα θυμό να φωνάξει κι άλλο κι άλλο έχω μέσα μου θεό να βγάλω»

Πώς ένας άνθρωπος που ασβεστώνει τους κορμούς των δέντρων μπορεί να γίνει η κεντρική εικόνα ενός τραγουδιού;
Θέλουμε δε θέλουμε ο άνθρωπος κουβαλάει μέσα του ένα πνεύμα, μια ψυχή που είναι αιώνια. Αυτή θυμάται και όποτε βρει στον εξωτερικό κόσμο ερέθισμα ανταποκρίνεται. Η εικόνα του άντρα που ασβεστώνει τις νεραντζιές στη Δεξαμενή είναι η αφορμή για να θυμηθούμε, να ξανανοίξει το παραθυράκι της άλλης ζωής που έτσι και αλλιώς κουβαλάμε, και το λέω αυτό χωρίς να έχω πλέον ούτε σταγόνα ρομαντισμού.

Είναι καλό η κακό το να μην έχεις πια ρομαντισμό;
Νομίζω καλό, όταν έχει κάνει τη διαδρομή της μια στάση ζωής και ανάλυσης του κόσμου καλείσαι να πας πια από κει και πέρα. Για μένα ο ρομαντισμός έχει κάνει τον κύκλο του, και στη ζωή μου και ευρύτερα σαν ιστορική περίοδος. Τώρα καλούμεθα, αποφορτισμένοι από παγιωμένα αισθήματα και αντιλήψεις του παρελθόντος, να ξαναχτίσουμε μια συμβολική γλώσσα και να ανακαλύψουμε την «ιδιοπροσωπία» μας. Κάθε γενιά καλείται να ξαναχτίσει με συμβολικό τρόπο μέσα από την τέχνη το αιώνια ζητούμενο που είναι το άφθαρτο, το εμπνευσμένο, ένα δικό της ίχνος, η προσωπική της δημιουργία. Κάθε γενιά αυτό γυρεύει , και είναι αυτό που ανακουφίζει τον άνθρωπο από το θάνατο,  πως φεύγοντας αφήνει το ίχνος του.

Πιστεύεις κι εσύ ότι η τέχνη νικάει το θάνατο;
Βέβαια!

Τι εννοείς με τη λέξη «ιδιοπροσωπία»;
Να ξαναβρούμε τον εαυτό μας, είναι στα πλαίσια της αναζήτησης αυτού που λέμε ταυτότητα. Ιδιοπροσωπία είναι να  πάρεις τα εδώ δεδομένα και να ξανακάνεις μεγάλο ένα γεγονός!  Το ζητούμενο παραμένει ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα Πολλές φορές οι άνθρωποι με αγωνία ψάχνουν την έννοια της πίστης ενώ στην ουσία δεν είναι τίποτα άλλο παρά η σχέση με αυτό που μέσα σου φέρεις για τόπο σου.  Όπως γινόταν πάντα , για άλλη μια φορά οι έλληνες πρέπει να ενημερώνονται συνεχώς και να φιλτράρουν όλες τις τάσεις φωτίζοντας τις αναζητήσεις τους με ιδιοπροσωπία.  Στο θέατρο για παράδειγμα, ενώ στην Ευρώπη ένα σκληρό ανέβασμα μιας ελληνικής τραγωδίας  θα μπορούσε να είναι νόμιμο σαν πεδίο αναζήτησης νέας φόρμας, στην Ελλάδα, που ο λόγος έχει τον πρώτο λόγο, δεν χορταίνουμε μόνο με την φόρμα πρέπει να υπάρχει και το από μέσα. Οι μεταφράσεις των αρχαίων κειμένων πρέπει να είναι έργα τέχνης για να ξαναδεχτεί ο έλληνας αυτά τα τεράστια ερωτηματικά της ηθικής και πολιτειακής τάξης και της σύγκρουσης μ αυτήν, για να έχει μια πυξίδα, πού βρίσκεται και πόση απόκλιση μπορεί να έχει από ένα ζενίθ πολιτισμού.

Έτσι κι αλλιώς  τα ίδια θέματα  απασχολούν τους ανθρώπους από καταβολής κόσμου.
Προφανώς, και μπορούμε να χαρούμε  από τα χρόνια που μεσολάβησαν γιατί εξηγήθηκαν και μ άλλες επιρροές και μ' άλλη γνώση τα γύρω από την τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.  Τα τελευταία χρόνια σχεδόν με ατομικό τρόπο προσπαθούμε να αρθρώσουμε αυτά τα ίδια αιώνια ερωτηματικά, κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε  να δούμε τι βγαίνει   σαν συλλογικό σχήμα απ' αυτό το μωσαϊκό των ενδιάμεσων χρόνων και να προχωρήσουμε στην συγκρότηση μιας ταυτότητας που να ξέρουμε ότι είναι το τώρα μας.

Αυτό απαιτεί  μια συλλογική διεργασία. 
Εξ ορισμού. Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε αποσπασματικά. Όλοι οι τομείς γύρω από την τέχνη πρέπει να έχουν ένα στόχο.

Τον βλέπεις αυτόν το στόχο;
Δεν μπορώ να πω ότι το βλέπω. Η χώρα μας λόγω της γεωγραφικής της  θέσης γίνεται άμεσος δέκτης κάθε καινούριας τάσης και της μέλλεται να είναι μέσα στα πράγματα, αλλά πρέπει να αναλυθούν οι παράγοντες ποιότητα ζωής, κουλτούρα, παιδεία, ξανακοίταγμα της ταυτότητας καθώς το κράμα πια γίνεται  ευδιάκριτα πολυπολιτισμικό.

Και δε χαίρεσαι γι αυτό;
Πολύ χαίρομαι. Και έχω κινηθεί επανειλημμένα προς αυτή την κατεύθυνση. Συνεργάστηκα πολύ ωραία με το Γιουγκοσλάβο Μπρέγκοβιτς και τον Αμερικανοαρμένιο Ντιγκτζιάν και γεννήθηκαν πολύ ωραία τραγούδια,  όμως πέρα απ αυτά ελλοχεύει ο κίνδυνος να  κατεβάσουμε τον πήχη πολύ χαμηλά  για να μπορέσουμε να ισορροπήσουμε τόσες διαφορετικής προέλευσης, παιδείας και κουλτούρας τάσεις.

Αυτό το βλέπουμε  να συμβαίνει!
Αισθάνομαι ότι τα τελευταία χρόνια είναι πολύ δύσκολο να ελπίσεις ότι βαθαίνοντας κάποια νοήματα, σε όποια έκφραση της τέχνης, θα έχεις αποτέλεσμα. Φοβάμαι ότι το κοινό είναι απαίδευτο για να παρακολουθήσει ένα τέτοιο παιχνίδι επικοινωνίας, και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την αποθάρρυνση των εδώ καλλιτεχνών. Δεν χάνω όμως την ελπίδα μου επειδή κάθε γενιά που έρχεται κάνει τις απόπειρες της. Οι σημερινοί έφηβοι αύριο θα εκφραστούν κι έχω δει με τα μάτια μου ότι τα παιδιά έχουν πάρα πολύ ταλέντο και ωριμότητα.

Δεν θα είναι όμως εύκολα τα πράγματα γι αυτά.
Το θέμα είναι οι δίοδοι που θα περάσουν να μην είναι μονόδρομοι ούτε συμβατικές  και τυποποιημένες  για να μπορέσουν κι αυτά να κάνουν την ανατροπή.

Υπάρχει όμως μια ζωντάνια .
Κινητικότητα υπάρχει, τελευταία υπάρχει και πολυφωνία, ευτυχώς, αλλά το κεντρικό κανάλι, δεν έχει κριτήριο για να στηρίξει να αναπτυχθούν φυσιολογικά αυτά που ξεφυτρώνουν. Όσα πετύχουν και γίνουν απαίτηση του κόσμου θα διακριθούν, αλλά εκ των υστερών ο κεντρικός μηχανισμός θα τα αφήσει στη μοίρα τους όπως γινόταν πάντοτε. Η πάλη των προτάσεων και των ιδεών ποτέ δεν έλειψε από αυτόν τον τόπο, αλλά και ποτέ δεν νομιμοποιήθηκε σαν αξία.

Οι ευρωπαίοι είναι καλλίτεροι;
Αυτό που ζηλεύω στους Ευρωπαίους είναι η συνεχής τους εκγύμναση και η έρευνα. Ήμουν προσφάτως στο Λονδίνο και επισκέφθηκα το καινούριο κτήριο του εθνικού τους θεάτρου. Είναι χάρμα οφθαλμών. Στεγάζει 6 διαφορετικές σκηνές με πολύ ενδιαφέρον ρεπερτόριο: σύγχρονα έργα, μουσικές παραστάσεις και βεβαίως τους κλασσικούς  τους. Το θέατρο τους, όπως και η μουσική τους είναι απολύτως σοβαρή υπόθεση γι αυτούς, και είναι σαφές  ότι ο πολιτισμός είναι και πηγή εσόδων για αυτούς.

Και μάλιστα σημαντικών!
Γι αυτό είναι εντυπωσιακό ότι όλο το περιβάλλον αυτού του θεάτρου επιτρέπει στους θεατές να το προσεγγίσουν με απλότητα,  σαν να φτιάχτηκε για το κόσμο.

Είναι μια ευκαιρία το 2004;
Θα έπρεπε να είναι. Αφού πήραμε αυτή την απόφαση μας δίνεται η δυνατότητα αυτή τη στιγμή να προετοιμαστούμε για την Ολυμπιάδα και μ αυτή την αφορμή να επισπευτούν έργα που χρονίζουν και τελειωμό δεν έχουν, με την ευχή βεβαίως να γίνουν όσο καλλίτερα γίνεται. Θα υπάρξει κινητικότητα αυτή τη χρονιά θα μπορέσουμε να δούμε πολλά και διαφορετικά είδη του παγκοσμίου καλλιτεχνικού ρεύματος. Από τη δική μας μεριά εύχομαι να πάνε όλα καλά στο θέμα της οργάνωσης, της φιλοξενίας και της δημιουργίας. Το μετά είναι το κρίσιμο σημείο, όταν τα φώτα θα σβήσουν και θα παραμείνουμε εμείς εδώ με όλες τις αίθουσες και μ' όλους αυτούς του χώρους που θα χάσκουν γυρεύοντας περιεχόμενο. 

Που οφείλεται η  τρίχρονη σιωπή σου;
Ένας απ τους λόγος που σώπασα είναι οι αλλαγές που έχουν γίνει στην παραγωγική διαδικασία της δισκογραφίας,  ένας άλλος είναι  ότι τα τελευταία χρόνια δεν καταλάβαινα ακριβώς ποίο είναι το αγώνισμα, ήταν σαν να κατεβαίναμε μαζί στο γήπεδο κι ο καθένας να έπαιζε ό,τι ήξερε: άλλος ποδόσφαιρο, άλλος μπάσκετ, άλλος βάδην. Στην ουσία ούτε εμείς που βγαίναμε στον αγωνιστικό χώρο ξέραμε περί τινός επρόκειτο, ούτε το κοινό ήξερε τι ήρθε να δει. Αυτό δε σημαίνει ότι όλοι μαζί κι καθένας χωριστά δεν έχουμε ταλέντο ή καρδιά, όμως τεχνηέντως αλλοιώνεται το πλαίσιο.

Από τους επιχειρηματίες;
Από πολλές παραμέτρους. Ιδιωτική τηλεόραση, ιδιωτική ραδιοφωνία, εφημερίδες περιοδικά, η ίδια η κυβερνητική πολιτική σε θέματα πολιτισμού. Πολλά φταίνε. Κι ένα  έχω να πω σε όλους τους κυρίους διευθυντές εταιρειών, επιχειρηματίες νυχτερινών κέντρων, διευθυντές περιοδικών κι εφημερίδων, ότι θα βγουν όλοι σε αδιέξοδο, θα βρεθούν με δέκα πρόσωπα που θα αλλάζουν συνεχώς σκηνές και εξώφυλλα χωρίς να αλλάζει τίποτα άλλο.

Κι αυτό λίγο πολύ συμβαίνει. Οι άλλοι λόγοι της σιωπής σου;
Το κλείσιμο ενός κύκλου μέσα μου. Έρχεται μια  στιγμή αφού έχεις υλοποιήσει τα όνειρα σου νομίζοντας ότι θα ήταν ικανά να επηρεάσουν, να αλλάξουν την πραγματικότητα, που σοφά έρχεται ένα μεγάλο κύμα απρόσμενο και τα παρασύρει όλα, τα διαλύει μπροστά στα μάτια σου. Έχεις τότε για πρώτη φορά την συγκλονιστική γεύση του μάταιου, της σκάλας που δε βγάζει πουθενά. Εκεί λοιπόν γύρεψαν όλα μέσα μου ένα καινούριο νόημα: το πιο παλιό τους. 

Και σου κόβεται η διάθεση για επικοινωνία;
Από κει και μετά δεν είναι  η φόρα του ενθουσιασμό που σε κάνει να δημιουργείς αλλά η ίδια σου η ανάγκη, αν συνεχίσεις να την έχεις.  Αποφασίζεις ξανά και ξανά τη δημιουργία ακόμα κι αν νιώθεις ότι αυτό που γέννησες την στιγμή που το γεννάς δεν αφορά κανένα. Είναι πλέον αληθινά δική σου ανάγκη το να προχωρήσεις. Ένα διαρκές   ναι στη γέννά. Η δημιουργία είναι γενναιόδωρη δεν παύει ποτέ να σου φανερώνεται απ' τη στιγμή που την αγαπάς.

Η στάση αυτή εμπεριέχει αγάπη.
Χωρίς την αγάπη δε γίνεται τίποτα. Είχα γράψει σε ένα τραγούδι «έχω ένα σκοπό να πω στο χρόνο όσο σ αγαπώ σ' ελευθερώνω».  Δίνεις το δικαίωμα στον άλλο αφού τον μεγάλωσες, να φύγει από σένα και να ψάξει να βρει τον εαυτό του ελεύθερος. Αυτό ισχύει και για το κοινό και για τους συνεργάτες.

Τι χρειάζεται για να γεννηθεί ένα ωραίο τραγούδι;
Κατ αρχάς η ώρα του. Ένα ωραίο τραγούδι μπορεί να γεννηθεί ανά πάσα στιγμή απλώς χρειάζεται να το περιμένεις κάθε μέρα, να είσαι εκεί γι αυτό και κάποια στιγμή θα φανεί. Έτσι γίνεται. Όλα θέλουν αγάπη. Κι οι δημιουργοί μεταξύ τους πρέπει να έχουν αγάπη.
Απ αυτούς γεννιέται. Θέλει προστασία. Δε γίνεται με το ζόρι. Τα τελευταία χρόνια είναι σαν   οι δημιουργοί να πρέπει να εξυπηρετούν τις ανάγκες της αγοράς και όχι τις ανάγκες τις δικές τους.

Ο πρώτος λόγος που μου έδωσες για τη σιωπή σου  ήταν οι αλλαγές στη βιομηχανία της δισκογραφίας;
Κάνοντας μια ανάδρομη στα 20 χρόνια μου στη δισκογραφία μπορώ να πω με ευκολία «στην ίδια ζωή τα έχω ζήσει όλα αυτά ;»

(αμοιβαία γέλια) Δηλαδή;
Το 80-81, που ξεκινήσαμε με τον Κραουνάκη να βγάλουμε τον πρώτο μας δίσκο,
δισκογραφούσαν ακόμα όλοι οι μεγάλοι, έβγαιναν ζωντανές ηχογραφήσεις του Τσιτσάνη, ο Χατζιδάκις κι ο Θεοδωράκης έβγαζαν σημαντικούς δίσκους, ο Ξαρχάκος  το Ρεμπέτικο, ο Μούτσης το Φράγμα, ο Σαββόπουλος με τα Τραπεζάκια έξω, και οι νεώτεροι που συνέχιζαν επάξια: ο Ξυδάκη με το Ρασούλη τότε έβγαλαν τα Δήθεν και την Εκδίκηση της Γυφτιάς, ο Μικρούτσικος το Σταυρό του Νότου, η Πλάτωνος με την Κριεζή το Σαμποτάζ, αργότερα οι Κατσιμιχαίοι, που τον πρώτο τους δίσκο τα Ζεστά Ποτά ,  χαιρόμασταν που κι εμείς κάναμε τα πρώτα μας βήματα μέσα σ' ένα τέτοιο περιβάλλον και αρχίσαμε να εκπέμπουμε τα  σήματα μας νομίζοντας ότι είναι η έννοια της δημιουργίας περιφρουρημένη στην Ελλάδα.

Ενώ τώρα;
Τώρα   οι εταιρείες είναι σε απόλυτη αμηχανία για το αν πρέπει να παράξουν ένα «απρόσμενο» δίσκο ή να επενδύουν εκ του ασφαλούς, κατά την κρίση τους, σε ρεπερτόρια που να εξυπηρετούν το προσοδοφόρο είδος του ποπ-λαϊκού.

Αυτό συμβαίνει γιατί οι εταιρείες έφυγαν πλέον από τα ελληνικά χέρια και λειτουργούν σαν παραρτήματα πολυεθνικών;
Εάν θεωρήσουμε ότι κριτήριο ευρωστίας μιας εταιρείας είναι ο τζίρος πρέπει να θυμίσουμε ότι  πολλοί δίσκοι δημιουργών είχαν ασύλληπτη εμπορική επιτυχία και συνεχίζουν να πουλούν και σήμερα δεκαετίες μετά την πρώτη τους κυκλοφορία.
Χρειάζονται πάλι διευθύνοντες σύμβουλοι οι οποίοι να έχουν εμπιστοσύνη στο ένστικτο και το αισθητήριο των δημιουργών  και των παραγωγών. Ο κόσμος δεν καλύπτεται από το ιλουστρασιόν, αυτό είναι μόνο σκηνικό, ένα ωραίο σκηνικό αλλά που δε στεγάζει. Οι άνθρωποι επιθυμούν το άλλο τραγούδι, το άλλο καθρέφτισμα τους.

Ο δημιουργός όμως κατατρύχεται από το άγχος των πωλήσεων καθώς ο δικός του δίσκος θα μπει στο πάγκο πλάι στους ιλουστρασιόν.
Το να έχεις την αγωνία σε κάθε δίσκο να γράψεις ένα τόσο έντονο σήμα που να σαρώσει τα υπόλοιπα και να πουλήσει, για να σου δώσουν το δικαίωμα να ξανακάνεις δίσκο, είναι σαν να έχεις στο κεφάλι σου μια καρμανιόλα που  βιάζει τη δημιουργία.

Την πρώτη δεκαετία σου στο τραγούδι  έγραφες στίχους που μελοποιούσε ο Κραουνάκης όπως στο Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ, ή στο  Μαμά Γερνάω, τη δεύτερη γράφεις εσύ πάνω στις μελωδίες, το Θεός αν είναι και το Παραδέχτηκα του Μπρέγκοβιτς,  το Δυνατά και το Ξενιτιά μου έρωτα μου του  Ντιγκτζιάν, το Διθέσιο και το Δι ευχών του Αντύπα  για να αναφέρω μερικά από τα πιο γνωστά, τι προτιμάς;
Στο Οπωσδήποτε Παράθυρο δουλέψαμε μικτά έγραψα πάνω στις μουσικές των συνθετών, αλλά πλέον ζήτησα να μελοποιήσουν και το λόγο μου.
Ένα ωραίο κείμενο μια αληθινή και καλοεκφρασμένη στιγμή απ τη  μεριά του στιχουργού πάντοτε μπορεί να ανοίξει ένα δρόμο και στο μουσικό με τον ίδιο τρόπο που    εγώ ανανεώνομαι συναντώντας  τη «μόδα» του ήχου, γιατί το κάθε ενορχηστρωτικό σχήμα είναι ένα συντακτικό που πρέπει να ακολουθήσει ο λόγος. Και στα δυο αγωνίσματα πάντως έχω νιώσει μεγάλες συγκινήσεις. Ένα τραγούδι που αγαπώ στο Παράθυρο, η Ώρα γράφτηκε πάνω σε μελωδία του Νίκου Αντυπα, ο οποίος μελοποίησε περίφημα την Πυρόσβεση και αντίστοιχα την αγαπημένη μου «Μπλούζα» την έγραψα πάνω στη μελωδία του  Σπάθα ενώ αυτός έδωσε το μουσικό όχημα για το ομώνυμο τραγούδι το Οπωσδήποτε παράθυρο.
Όλα ξεκίνησαν από μια παράσταση.
Όταν πέρυσι το καλοκαίρι αποφασίσαμε να γράψουμε τραγούδια για μία ζωντανή συναυλία με τον Νίκο Αντύπα και τον Γιάννη Σπάθα με τον τίτλο Νέα Πόλις ένιωσα ότι μπορούσα να γράψω ελεύθερα, να εκφραστώ χωρίς την αγωνία ότι πρόκειται για το πορτραίτο ενός συγκεκριμένου ανθρώπου. Σκιτσάριζα χαρακτήρες και θέματα ποικίλα.  Η ιδέα ήταν αυτά τα τραγούδια να τα πουν νέα παιδιά, όπως και συνέβη. Όταν αποφασίσαμε να επεξεργαστούμε πάλι αυτό το υλικό στο στούντιο για να γίνει δίσκος προσπαθήσαμε να διαλέξουμε φωνές γνωστές αλλά ταιριαστές στην πολυμορφία των μουσικών ειδών, ψάχναμε για τους «ηθοποιούς» που θα έπαιρναν τους «ρόλους» που είχαν δημιουργηθεί από τα τραγούδια.  Δε διαλέξαμε επώνυμους απλώς και μόνο επειδή θα έκαναν γνωστά τα τραγούδια στο κόσμο, το κριτήριο ήταν να τους πηγαίνουν οι ρόλοι, και κερδίσαμε σπουδαίες ερμηνείες. 

Πως στέκεσαι απέναντι στις τεράστιες αλλαγές που μας έτυχε να ζήσουμε;
Σαρωτικές αλλαγές! Να σταθώ μόνο στο ότι αυτή τη στιγμή ανενδοίαστα μπορεί να ανακοινώσει κάποιος την απόφαση του να επιτεθεί σε μια χώρα! Τόσο καιρό μας ανακοινώνεται ένας πόλεμος  λες και είναι η επόμενη ταινία που θα παίξει ο κινηματογράφος, και ο υπόλοιπος πλανήτης  εισπράττει απλώς το σκαμπανέβασμα αφού είμαστε όλοι ενωμένοι με τον ομφάλιο λώρο των χρηματιστηρίων. Συνεπώς με το ενδεχόμενο του μελλοντικού πόλεμου, που έχει και δεδηλωμένη ημερομηνία έναρξης,  το μόνο που ξέρουμε είναι ότι δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει. 

Τα καλά της παγκοσμιοποίησης!
Μ' αρέσει όμως που μπορώ να αφουγκράζομαι όλον τον πλανήτη! Μαρέσει που ζω σε μια τέτοια στιγμή και μπορώ να έχω επίγνωση του τι συμβαίνει παντού. Αυτό που είναι τρομακτικό για τη συνείδηση μας είναι ότι είμαστε ανίσχυροι όπως ήταν οι πρώτοι άνθρωποι του πλανήτη κάτω από τα φυσικά φαινόμενα. Τώρα είμαστε ανίσχυροι κάτω από τα αφύσικα φαινόμενα της δύναμης, της κυριαρχίας της εξουσίας.

Πως νιώθεις για την  Πολιτική;
Σε σχέση με την πολιτική δεν θα με βρει κανείς έτοιμη να κόψω κεφάλια, αλλά έχω την αίσθηση ότι ενώ όλοι καταλαβαίνουμε αυτό που έχει συμβεί και ότι τα πράγματα τελειώνουν και αλλάζουν,  τα αντανακλαστικά μας αδρανούν. Είναι σαν να μην υπάρχει η έννοια του χρόνου,  σαν να είμαστε στο χωριό, στο καφενείο, και να έχουμε όλο το χρόνο του κόσμου για να κάνουμε την πλάκα μας.   Οι ισορροπίες που κρατήθηκαν τα τελευταία χρόνια στον ελλαδικό χώρο ήταν ανομοιογενείς:  απ τη μια η τάση για εκσυγχρονισμό κι απ την άλλη μια νοοτροπία που ήταν, και παραμένει, θα έλεγα στη λογική του "κόλπου". Όλα είναι ένα "κόλπο" το οποίο στη συνείδηση τη δικιά μου θα μπορούσε να το κάνει κανείς μια φορά για να τη γλιτώσει, και για ένα Σαββατοκύριακο, και μάλλον έτσι ξεκίνησε,  κράτησε όμως πάρα πολλά χρόνια.

Σαν να μην έχεις και την καλύτερα των εντυπώσεων για τους πολιτικούς λοιπόν παρόλο που δεν θέλεις να τους αποκεφαλίσεις.
Το κυριότερο που αισθάνομαι  χωρίς να γνωρίζω πόσο νέο είναι το  φαινόμενο,  απλώς το ένιωσα και εγώ σαν πολίτης, είναι η διαφθορά. Το μαύρο χρήμα, η παλαιοκομματική νοοτροπία «να βολευτούν οι δικοί μου και γαία πυρή μειχθήτω γύρω γύρω», που είναι πάλι η έννοια του σογιού διευρυμένη, πράγμα που σιχαινόμουν από μικρό παιδί. Λυπάμαι που συνεχίζονται αυτές οι τεχνικές απέναντι στα πράγματα. Βαριέμαι αυτό το ψεύδος το οποίο περνάει για άνεση, ενώ στην ουσία είναι χωριατιά.  Έχουν γίνει βεβαίως κάποια πράγματα, και είμαι ευγνώμον γι αυτό, αλλά είναι το μίνιμουμ που θα απαιτούσα.

Να συμπεράνω ότι πας με βαριά καρδιά στη κάλπη;
Όχι, αλλά θα σκεφτώ παρά πολύ σοβαρά  την ώρα των εκλογών τι θα μοιάζει να είναι το καλλίτερο για τον τόπο. Θα ψηφίσω ό,τι μου φαίνεται ότι μπορεί να είναι μια προδιαγραφή για να κλείσει αυτό το κεφαλαίο. Να κλείσει το βιβλίο αυτό και να ανοίξει ένα καινούριο. Θέλω ένα χοντρό οπισθόφυλλο και ένα καινούριο εξώφυλλο!