ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΟΥΤΣΑΤΟΥ

(Ως3 - AΠΡΙΛΙΟΣ 2008)

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΑΝΑΣΚΙΔΗΣ

ΣΥΝ ΔΙΑ ΛΕΞΕΙΣ

Από τα «Κύματα - Κρύσταλλα», μας ταξίδεψε με τη μυστηριώδη φωνή της μέχρι τα «Μυστικά Σημάδια», που μας εναπόθεσε στο λαιμό... Στο μεταίχμιο '92-'93 μας χάρισε ολόδροσα «Ζωγραφιστά Τραγούδια» και το '94 μετρήσαμε μαζί της στα «13 φεγγάρια» πόσα σκαλιά ανεβαίνει η νύχτα, στις νότες που ψηλαφούσε στα δάχτυλά της, παρέα με το Γεράσιμο Ανδρεάτο, τον Παντελή Θαλασσινό και την Αθηνά Μόραλη... Το '96 μας φιλοξενεί «Στους Άγιους Τόπους της Καρδιάς» με ξαφνιασμένη την ανάσα μας, όταν ακούσαμε τραγούδια σε στίχους: Ηλία Κατσούλη, Μάνου Ελευθερίου, Λίτσας Μπεσκάκη και Φώτη Αγκουλέ... Το '98, μας καλωσορίζει στα «Γυάλινα Παλάτια» της, σε στίχους που της εμπιστεύτηκαν: ο Χρήστος Νικολόπουλος, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Παντελής θαλασσινός, ο Λουδοβίκος των Ανωγείων... «Μεγάλος θυμός» την συνεπαίρνει, εκεί, γύρω στον άγριο Νοέμβρη του ίδιου έτους και μας μεθά με κρασί και «Ανίσχυρα Ψεύδη» το '99, πριν υποδεχθούμε το 2000, όπου μαζί με το νέο έτος, υποδεχόμαστε και το πρώτο της «LIVE» με τη mainstream Μαρίνα Σκιαδαρέση.Το 2001, «πέρασε τη μπόρα» με το «Κέρασμα» της, με τη γνωστή της ευαισθησία και τις δυναμικές εξάρσεις της, μέσα από γνώριμα χωράφια και μανιέρες που αξιώνουν τη μουσική. Περιπλανήθηκε σε λιμάνια και μέτρησε πυρετούς τα βράδια με φεγγάρι, για να μας ξαφνιάσει ευχάριστα το 2006, με τη γέννηση του νέου συγκροτήματος Μagenta, για να μπουν, η ίδια και οι καταξιωμένοι: Μιχάλης Νικολούδης και Βασίλης Ρακόπουλος, στη μουσική μας ατζέντα. Φέτος, με πιλότο τον Νότη Μαυρουδή, από το πατάρι του ΙΑΝΟΥ, εμφανιζόταν κάθε Κυριακή του Μάρτη, και θύμιζε πως «Μια νύχτα στους αιώνες», εκεί στα Βελανίδια του νομού Λακωνίας, κοντά στη θάλασσα, έμαθε τα παραδοσιακά τραγούδια, ακούγοντάς τα από τη μητέρα της και μας τα κληροδότησε μέσα από την λυρική φωνή της...

«Μύρισε Άνοιξη και οι αλκυονίδες μας λησμόνησαν... και μια νύχτα πρόβαλε νέος δίσκος...
Μου αρέσει που αποκαλείς «νέο» ένα δίσκο με παλιά τραγούδια... Αυτός είναι κι ο λόγος που τα τραγούδησα, για μένα, ξυπνούν πάντα την ίδια συγκίνηση, όπως την πρώτη φορά που τα άκουσα και κάτι περισσότερο, αφού τώρα υπάρχει και η νοσταλγία...

Στο νέο αυτό δίσκο, βάζει τη σφραγίδα του ο Νότης Μαυρουδής. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία;
Πήρα τηλέφωνο τον Νότη και του ζήτησα να παίξουμε παρέα...Το δέχτηκε με έκπληξη και χαρά. Στην συνέχεια, του ζήτησα να κάνουμε δίσκο τα τραγούδια του και πάλι τον εξέπληξα, αλλά του άρεσε και το πραγματοποιήσαμε. Ποιο πολύ, όμως, έχει για μένα σημασία, ότι του άρεσε το αποτέλεσμα. Είχα το σχετικό άγχος γι' αυτό... Ο Νότης είναι από τους γλυκύτερους ανθρώπους που έχω γνωρίσει στη ζωή μου, είναι ευγενής, διακριτικός, με χιούμορ και υψηλή αισθητική και, κυρίως, είναι πολιτικοποιημένος και καθόλου βολεμένος, μιας και έχει το θάρρος της γνώμης του. Δεν ξέρω αν μπορώ όλα αυτά να τα πω με μία λέξη...

Ο Νότης σε μία πρόσφατη συνέντευξη στον Ιανό, σε χαρακτήρισε «ερμηνεύτρια που ψάχνεται συνεχώς» ...Σε ποια λιμάνια η Αναστασία ψάχνει τον εαυτό της;
Μάλλον σε ανοιχτές θάλασσες τον ψάχνω τον εαυτό μου, και στα λιμάνια μόνο ξαποσταίνω... Τον ψάχνω στη βουή των ανθρώπων και στα μάτια όσων μ' αγαπούν, αλλά και 'κείνων που με κρίνουν. Αναμετριέμαι συνεχώς με τη φυσική μου ροπή προς την τεμπελιά- ίσως από φόβο- και κάθε φορά που τη νικάω, ξεκινάω αμέσως για το επόμενο βήμα, για να μη με πάρει από κάτω...

«Άκρη δεν έχει ο ουρανός», «Ίσως φταίνε τα φεγγάρια», «Πρωινό τσιγάρο»... τραγούδια που όλοι μας σιγοψιθυρίσαμε, είπαμε το πρώτο μας σ' αγαπώ... Ποιο θα μπορούσε να είναι ο «καθρέφτης» σου;
Όλα αυτά τα τραγούδια τ' αγαπάω, όλα μου δημιουργούν έντονο σφίξιμο στο στήθος, κάθε φορά που τ' ακούω... Σαν έρωτας...

Σου δίνω μια φωτογραφική μηχανή και σου ζητώ να βγάλεις ένα καρέ από τη σύγχρονη πραγματικότητα και να μου το σχολιάσεις. Που θα εστίαζες;
Η κατάρα της ανθρώπινης φύσης μου -που κολλάει στα αρνητικά-  με σπρώχνει να εστιάσω στην αποσάθρωση των πάντων γύρω μας! Όλα συντείνουν στην ανασφάλεια και το φόβο, λες κι αυτοί που μας κυβερνούν είναι μεταλλαγμένοι και δεν ξέρουν τι θα πει Αγάπη...

Και «Μια νύχτα στους αιώνες», γίναμε και πάλι παρέες κυκλικές και ανοίξαμε πανιά για νέες μουσικές θάλασσες και μεθυστικές ονειροπόλες στεριές... και γίναμε της Αναστασίας... ακουστικοί θαμώνες...