ΑΓΑΜΟΙ  ΘΥΤΑΙ

(Ως3 - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2004)

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΜΠΑΜΠΗΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ

Πάμε τσάρκα στο Μπαξέ Τσιφλίκι,
Κούκλα μου γλυκιά από την Θεσσαλονίκη.

Τι έχουμε κρατήσει μέσα μας εμείς οι Θεσσαλονικείς που ζούμε στην Αθήνα;
Την Παραλία, τα Κάστρα, την μιζέρια της, τα παιδικά μας όνειρα και τους Άγαμους Θύτες. Νάμαστε πάλι παρέα, όπως πριν μερικά χρόνια. Ποιο μεγάλοι, με περισσότερα κιλά, ποιο σοφοί ίσως, αλλά με την ίδια τρέλα.
Το να μιλήσω εγώ για τους ΄Άγαμους Θύτες, σίγουρα θα σας φανεί μη αντικειμενικό. Και πως αλλιώς θα γινόταν. Είναι όλοι τους πολύ καλοί μου φίλοι. Θα είμαι λοιπόν υποκειμενικός και αν θέλετε πηγαίνετε να διαπιστώσετε με τα μάτια σας αν είναι αλήθεια αυτά που θα σας πω.
Στη Πλάκα Παρασκευή το βράδυ. Έξω να μην κυκλοφορεί ψυχή. Το ψοφόκρυο! Και στο Ζυγό, να μην πέφτει ούτε καρφίτσα! Ο ένας πάνω στον άλλον ήμασταν. Θα μου πείτε βέβαια ότι οι ΄Άγαμοι κάποτε έγραψαν την ιστορία τους και στην Αθήνα. Συμφωνώ αλλά τέτοια παράσταση οι Αθηναίοι δεν έχουν ξαναδεί ποτέ τους.
Άρχισε στις 23.40 και τελείωσε στις 03.30 και ο κόσμος δεν έφευγε. Σχεδόν 3,5 ώρες πρόγραμμα και δεν κουράστηκε κανένας μας. Τα ξημερώματα  βγήκαμε στη παγωνιά μες την τρελή μας χαρά! Μια μουσική παράσταση-βαριετέ με πολύ σάτιρα, με αρχή μέση και με ένα εκπληκτικό φινάλε, όπου ο Ιεροκλής με τον Σταρόβα μας χάρισαν τις καλύτερες επιτυχίες των Χατζή (πατέρα και υιού).
Η παλιά παρέα, πλαισιωμένη από καινούργιους συνεργάτες όπως οι Ιταλοί Λούκα και Τίνο, φοβερό δίδυμο της comedia del arte, με τον Χάνο Ταξιάρχη, τον Γιώργο Κορμανό και τον Γιώργο Συμεωνίδη, μαζί με την πάντα εκπληκτική Ρούλα Μανισάνου  έδωσαν τα ρέστα τους.
Μαζί τους ο Αστερίξ, ο Οβελίξ και ο Κακοφωνίξ, ο Νονός και η Γιαγιά. Ο Santana με τον Χιώτη, ο Μελάς με τον Θεοδωράκη, η Βίκυ με τον Μιχαλόπουλο-διαβολάκο, ο Σαββόπουλος με τον Τερλέγκα κ.α  Ήταν όλοι τους εκεί και ευτυχώς που ήμασταν και 'μεις και πήραμε μια ανάσα ελπίδας και ανανέωσης για τον μακρύ δρόμο της μοναξιάς μας.
Ζήτησα από τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη να μας μιλήσει για το γεγονός της επανεμφάνισης των Αγάμων.
Αυτός αρκέστηκε σε μία δήλωση. Τα συμπεράσματα δικά σας!

Η επιστροφή του ασώτου συγκροτήματος
«Άγαμοι Θύται» που έκανε επέκταση διπλώματος
κι επανέρχεται με τον τίτλο «Άγαμοι Θύται International»

Οι Άγαμοι Θύται μετά από μια τετραετία δημιουργικής αντρανάπαυσης (κοινώς: αφασίας) επιστρέφουν εναντίον σας δριμύτεροι και παγκοσμιοποιημένοι, ως «Άγαμοι Θύται International».
Οι βετεράνοι  της ιστορικής ηγεσίας της οργάνωσης κάνουν ηρωικό come back, ενισχυμένοι με προσφάτως στρατολογημένα νέα, πειραγμένα στελέχη και σε συνεργασία με  σατιρικούς μουσικοθεατρικούς μακαρονάδες, διάσημους στο παγκόσμιο χωριό, που έρχονται και σπρώχνουν κι αυτοί προς την κορύφωση, ή προς τον γκρεμό, όσο μπορούν.

Οι «Άγαμοι Θύται International» μετά από τόσον καιρό, σας τα' χουν μαζεμένα και τα ρίχνουν χοντρά. Ξεκίνησαν τέλη Δεκεμβρίου στον «Ζυγό» (με ωροσκόπο γαλέο) ορμονικά και με ένα νεανικο-γρηάλιτυ πρόγραμμα θριαμβεύοντας σ' όλες τις δημοσκοπήσεις και στα exit pool, διώχνοντας κόσμο που δεν χωράει στην αίθουσα κι ανεβάζοντας έτσι το προεκλογικό σασπένς σε υπόγεια ύψη. 

Η λαμπερά τριτοκοσμική καθημερινότητα της χώρας, οι φαμίλιες τής πολιτικής, ο πανουργολαβισμός ,  ο σεξο-αγροτουρισμός, τα αγαμοδάνεια, μπλέκουν τον Ιεροκλίξ και τον Σταροβελίξ σε νέες περιπέτειες χωρίς τελειωμό. Οι Ολυμπιακές σαρκοφάγοι, τα ευρωπαϊκά πακέτα, οι τρύπες των εγκαινίων, η φτωχαλαζονική μεγαλοπρέπεια του Έλληνος του οποίου ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει (εκτός αν είναι το μαγαζί «Ζυγός») αντιμετωπίζονται με ολική άλεση, ολική επαναφορά
και διουρητική διάθεση.

Η παραφροσύνη και το κιτς, η μιζέρια και το μεγαλείο της ψείρας που βγήκε στο γιακά εμπνέουν το συγκρότημα «Άγαμοι Θύται»που οργώνει διαγώνια πολλές πλευρές του νεοελληνικού βίου, δίνει μια άλλη, ομοιοπαθητική  διάσταση στις τροπολογίες και τιποτολογίες της καθημερινότητας.

Οι «Άγαμοι» ακτινογραφούνε λοξά αυτή τη θαυμάσια κατάσταση και  δεν αφοσιώνονται στη μελέτη της φύσης αλλά στην μελέτη της φράσης Ύστερα αναποδογυρίζουν τα συμπεράσματα και λένε ένα τραγούδι προκαλώντας αλλεπάλληλες ωορρηξίες στο εκλογικό σώμα.

Με λεζάντες αλουμινίου και με το πάθος της  μακρόχρονης αποχής οι «Άγαμοι» βιτριολίζουν το πένθος των ημερών, ορμάνε στην τρελεόραση, ανακαινίζουν το σκυλάδικο κι επαναφέρουν στο κέντρο της συζήτησης την χασαποταβέρνα ως την καλύτερη εκδοχή του πολιτικού λόγου.
Τα τραγούδι ως μέσο προπαγάνδας επανέρχεται ενώ ο χορός δίνει μιαν άλλη διάσταση στους κοιλιακούς τους μυς, που φλοισβίζουν αλλεπάλληλα και ρυθμικά.

Στο γρηάλιτυ μέρος πολλοί θαμώνες υφίστανται εξάρθρωση γνάθου απ' το γέλιο και γι αυτό έχουν προβλεφθεί ειδικές υπηρεσίες αποκατάστασης και σολάριουμ που εργάζονται κάτω από τις διαρκείς, φανατικές ιαχές του πλήθους «Αυτό γιαγιά, ξαναπέστο!» Το παραλήρημα της γριάς που συμβάλλει καθοριστικά στην ανανέωση του πολιτικού σκηνικού, καταγράφεται στους θεατές με τα συμπτώματα εκείνης της ασθένειας που λέγεται «Νόσος των Λεγεωνάριων» και γι αυτό, ενδιάμεσα, στα διαλείμματα γίνεται εντός της αιθούσης αρωματικό φλιτ.

Οι Ιταλοί δίνουν άλλη διάσταση στο γλέντι, αποσυναρμολογώντας γνωστές καταστάσεις σοβαροφάνειας, κάνοντας σπαγγέτι με σπάγκους κι εξαρθρώνοντας το αυτονόητο που δεν είναι καθόλου όπως φαίνεται κυρίως,  δε,  υπακούοντας στην ιταλική παροιμία που λέει:
«Όταν το λιοντάρι μεταμφιεστεί σε κατσίκα, να μην παραπονεθεί, μετά, αν το πηδήξει ο τράγος».