iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑρχείο

iRadio Αrtως

iExodως3

 

 

 

 

 

 

 

 
Aποστολές

ΒΕΝΕΤΙΑ
Παρακολουθώντας το θαύμα της Rosa Martines

BIENNALE DANZA
4th International Festival of Contemporary Dance UnderSkin

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΣΤΑΜΟΥΛΟΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΜΑΡΙΑ ΚΟΖΥΡΗ, ΕΥΗ ΓΚΟΓΙΑ

Όταν τον περασμένο Οκτώβριο περνούσαμε το κατώφλι της Arsenale για να παρακολουθήσουμε το θαύμα της Rosa Martines είχαμε συμφωνήσει όλη η παρέα ότι μια επίσκεψη στους χώρους της Arsenale, ασχέτως των καλλιτεχνικών δράσεων που φιλοξενεί, αποτελεί από μόνη της μαγική διαδρομή.
Μια βόλτα στις αποβάθρες της, στις αχανείς αποθήκες και στους χώρους ναυπήγησης ιστιοφόρων της πάλαι ποτέ Γαληνοτάτης Δημοκρατίας αφήνει τον επισκέπτη να περιπλανιέται στα μονοπάτια της φαντασίας του, πράγμα βέβαια που συμβαίνει σε κάθε γωνιά, κάθε πλατεία, κάθε γέφυρα της Βενετίας.

Όντας νωπές ακόμη οι αναμνήσεις εκείνης της επίσκεψης φτάνει στον υπολογιστή μου ένα Δελτίο Τύπου για τη Biennale Χορού της Βενετίας. Το 4ο international festival of contemporary Dance θα φιλοξενήθηκε από 8 - 25 Ιουνίου 2006 στην Arsenale της Βενετίας!
Όπως καταλαβαίνετε οι αντιστάσεις μου ανύπαρκτες και όντας επιρρεπής ως άτομο σε προκλήσεις και σε προσκλήσεις ξαναμάζεψα την ομάδα και μια ωραία πρωϊα του Ιουνίου βρεθήκαμε να ατενίζουμε από το βαπορέτο 82 τη Santa Maria della Salute.
Αγαπημένη μας συνήθεια να μην κατεβαίνουμε αμέσως στη στάση του San Marco αλλά να πιάνουμε μια καλή θέση και να κάνουμε τον κύκλο διασχίζοντας το Canal Grande. Θα μπορούσα για το υπόλοιπο της ζωής μου να περνάω και να ξαναπερνάω κάτω από το Rialto, πριν καταλήξω για μια ζεστή σοκολάτα στο Florian.

Αυτή τη φορά όμως έπρεπε να συντομεύσουμε τη βόλτα μας γιατί στο Teatro Piccolo της Arsenale ξεκινούσε το συμπόσιο της φετινής biennale χορού.
Ο βραζιλιάνος χορογράφος , Ismael Ivo υπογράφοντας τη διεύθυνση της biennale, επιλέγει ως τίτλο το: Under Skin. Εύλογο αν αναλογιστούμε ότι κυρίαρχο θέμα της 4ης biennale χορού αποτελεί το Σώμα.
Το Σώμα λοιπόν απασχόλησε για τρεις ημέρες που διήρκησε και το συμπόσιο φιλοσόφους, επιστήμονες, σκηνοθέτες, ανθρωπολόγους, μαθηματικούς, χορογράφους και χορευτές. Το Σώμα, ως αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής μετατρέπεται σε αντικείμενο αυτής της συζήτησης και σε κυρίαρχο θέμα του συμποσίου.

Κατά συνέπεια ο χορός θα αποτελέσει το πεδίο στο οποίο θα διερευνηθεί αν η σχέση ανάμεσα στο νου και στην κίνηση του σώματος αποτελεί την κινητήρια δύναμη του χορευτή. Αν η κινητική έκφραση του χορευτή είναι αποτέλεσμα νοητικής εργασίας ή αποτέλεσμα συστηματικής και έντονης προπόνησης που εκτελείται ασυναίσθητα. Επικεντρώθηκαν λοιπόν στον προσδιορισμό των ποσοστών συμμετοχής της μιας ή της άλλης διαδικασίας.
Πολύ ενδιαφέρουσες παρουσιάσεις και απόψεις κατατέθηκαν το τριήμερο 9, 10 & 11 Ιουνίου στο Teatro Piccolo Arsenale, πιο ενδιαφέρουσες όμως στάθηκαν οι ίδιες οι παραστάσεις της biennale οι οποίες έλαβαν χώρα μέσα σε στην Arsenale.
Με κορυφαία παράσταση την παγκόσμια πρεμιέρα του Illuminata, της καινούργιας δημιουργίας του Ismael Ivo. Στην ουσία αυτή η παράσταση αποτέλεσε και την κατάθεση της προσωπικής άποψης του Ivo , σχετικά με τα θέματα που συζητήθηκαν κάτω από την ομπρέλα του Under Skin. H παράσταση του Ivo εμπνέεται από την προαιώνια ανάγκη του ανθρώπου να ψηλαφήσει και να κατανοήσει το Θάνατο. Αναλύοντας τη σχέση ανάμεσα στις λειτουργίες της καρδιάς, της αναπνοής και των μυών ,ο συνδυασμός των οποίων αποτελεί την ίδια τη ζωή, επικεντρώνεται σ΄εκείνα τα λίγα λεπτά αμέσως πριν επέλθει ο θάνατος κατά τα οποία το σώμα παραμένει ζωντανό. Επιστρατεύοντας μια ολόκληρη ορχήστρα και την ψηφιακή τεχνολογία για να αναλάβουν τους ρόλους της αναπνοής και των χτύπων της καρδιάς , τα άψογα γυμνασμένα σώματα με τους τονισμένους μύες αναλαμβάνουν να ολοκληρώσουν και να συνθέσουν την καταπληκτική παράσταση του Ismael Ivo.
Πολυπολιτισμική η φετινή Biennale. Χορογράφοι και ομάδες από Κίνα, Μαλαισία, Τουρκία, Ινδία, Κορέα, Ισραήλ, Αλγερία δίνουν ένα στίγμα παγκοσμιοποίησης χωρίς όμως τους αρνητικούς συνειρμούς που κουβαλά ο όρος.

Αναλογιζόμενοι ότι αρκετοί καλλιτέχνες προέρχονται από χώρες με έντονα κοινωνικά προβλήματα και από κοινωνίες με περιορισμένες θρησκευτικές και πολιτικές ελευθερίες, εντυπωσιαζόμαστε ευχάριστα όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με την προσπάθειά τους να εκφράσουν στάσεις ζωής και απόψεις σε θέματα όπως η θέση της γυναίκας στην κοινωνία, η ομοφυλοφιλία, η ελευθερία.
Έντονα πολιτικοποιημένοι λοιπόν και προβληματισμένοι δε διστάζουν να χρησιμοποιήσουν την τέχνη τους ως όπλο και ως μέσο έκφρασης είτε πρόκειται για την Τουρκάλα Geyvan McMillen είτε για την Κινέζα Jin Xing.
Aπό την άλλη οι Γιαπωνέζοι δε μας ξαφνιάζουν να είναι αυτοί που χρησιμοποιούν και συμπεριλαμβάνουν στις παραστάσεις τους τόσο έντονα τη σύγχρονη και ψηφιακή τεχνολογία. Αγαπημένη συνήθεια του Takao Kawaguchi να συνεργάζεται με καλλιτέχνες διαφορετικών πεδίων: μουσική, αρχιτεκτονική, graphic design, visual arts.

Πέρα από το συμπόσιο και τις παραστάσεις το πρόγραμμα της φετινής biennale περιλάμβανε εκθέσεις, εργαστήρια και εκδηλώσεις που όλα μαζί είχαν σα στόχο να μετατρέψουν τη biennale σε γήπεδο γόνιμων διεργασιών και ανταλλαγής απόψεων που θα φέρουν τη χορογραφική σκέψη σε νέους δρόμους. Αυτός βέβαια ήταν και ο στόχος των διοργανωτών της 4ης Biennale Danza που απ΄ότι καταλάβαμε επιτεύχθηκε αρκετά εύκολα.
Μια σειρά εκθέσεων και εκδηλώσεων ήταν αφιερωμένες στον Ούγγρο χορευτή και χορογράφο Aurel Millos με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του.
Αφήνοντας πίσω μας τον πυρετό του Danza στην Arsenale κατευθυνόμαστε στην ηρεμία του Lido. Μια εικόνα του Lido που είναι χαραγμένη μέσα μου εδώ και χρόνια είναι η φωτεινή επιγραφή του CAMPARI. Σκηνές από το κινηματογραφικό φεστιβάλ, από τις ταινίες της Σοφίας Λόρεν ή από διαφημίσεις με φόντο τη συγκεκριμένη επιγραφή ήταν εντυπωμένες στο «σκληρό δίσκο». Χωρίς να υπάρχει καμία απολύτως πρόθεση, ούτε καν πέρασε από το μυαλό μου, όταν έκλεινα δωμάτιο στο ξενοδοχείο Riviera, δε φανταζόμουνα ότι η φωτεινή αυτή διαφήμιση ήταν τοποθετημένη στην οροφή του. Είναι εκείνες οι συμπτώσεις και τα παιχνίδια της τύχης που σε κάνουν να νιώθεις μαριονέτα στα χέρια ενός αόρατου καλλιτέχνη.
Η μαγεία ενός ταξιδιού στη Βενετία πιστεύω ότι σε μεγάλο ποσοστό βρίσκεται στις ατέλειωτες διαδρομές με τα βαπορέτα μέσα στη Laguna, στις ατέλειωτες διαδρομές πάνω στα νερά που περικλείουν όλο αυτό το παραμυθένιο σκηνικό. Όσοι από μας διατηρούμε με το υγρό στοιχείο μια ερωτική ,γεμάτη πάθος σχέση βρίσκουμε σ΄αυτή τη λιμνοθάλασσα τον απόλυτο προορισμό στον οποίο θέλουμε να επιστρέφουμε ξανά και ξανά...



 

Art Paris
Αιθιοπία
Ανδαλουσία
Αφρική
Βαλκάνια
Βαλχάλα
Βανουάτου
Βαρκελώνη
Βενετία
Βερολίνο
Βερόνα
Βρυξέλλες

Cartagena

Espiritu Santo
Ινδίες
Ιράκ
Ιράν
Iσλανδία
Κάϊρο
Καραϊβική
Κassel
Κολομβία
Κοπενχάγη
Κούβα
Κωνσταντινούπολη:
Τo Σταυροδόμι των τεχνών
Κωνσταντινούπολη:
mια πόλη μέσα μου
Lago di Garda
Λονδίνο I
Λονδίνο II
Μαδρίτη
Μαλάουϊ
Μόσχα
Νείλος
Νέα Υόρκη
Nότιος Αφρική
Νορβηγία
Οδησσός
Ουγκάντα
Παρίσι
Πέργαμος
Περού
Πίζα
Ραροτόνγκα
Robben Island
Σαντιάγο
Σαράγεβο
Σμύρνη
Σοβέτο
San Pedro De Atacama
Σόφια
Σρι Λάνκα
Στα Νησιά του Πάσχα
Τζιμπουτί
Τόκυο
Τολέδο
Τυνησία
Φλωρεντία
Χιλή