iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑρχείο

iRadio Αrtως

iExodως3

 

 

 

 

 

 

 

 
Aποστολές

Περού
Στα χνάρια των Ίνκας...

Kείμενο: Oscar Saorin Guajardo
Φωτογραφίες: Lenny Rodriguez
Συνεργάστηκαν: Mario Moyano, Σπύρος Κουρουκλής, Νατάσσα Ξαρχάκου


...Δεν χρειάζεται να είσαι ζωολόγος ούτε ορειβάτης για να απολαύσεις το Περού. το μόνο που χρειάζεται είναι να αφήνεις τον εαυτό σου να ενθουσιάζεται με τα μαγευτικά τοπία. να ενδιαφέρεσαι για την ιστορία τους και να έχεις την παιδική περιπέτεια μέσα σου. έστω και λίγο...

Είναι οι διαφορετικές πτυχές ενός μεγάλου Πολιτισμού που κάνουν το Περού τόσο συναρπαστικό. Mπορείς να περιπλανιέσαι γύρω από τις αποικιακές πόλεις που έχουν διατηρήσει τα κληροδοτήματα των Ισπανών κατακτητών. Mπορείς να επισκεφτείς την αρχαία πρωτεύουσα των Ίνκας την Cuzco ή να ανακαλύψεις την χαμένη πόλη του Μachu Ρicchu. Δε χρειάζεται να παραμείνεις στο Περού για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα για να καταλάβεις την ανεπτυγμένη κουλτούρα που υπήρχε πολύ πριν οι κατακτητές αποβιβαστούν εκεί.
Όλα αυτά υπάρχουν σε μια χώρα που έχει τα πιο εκπληκτικά τοπία που έχω δει. Οπως οι Περουβιανές Άνδεις.
Ανεπιφύλακτα είναι το πιο όμορφο μέρος της νότιου Αμερικής στο οποίο ζουν εκατομμύρια ινδιάνοι που μιλούν ακόμη την αρχαία διάλεκτο των Quechua και διατηρούν ακόμη τον παραδοσιακό τρόπο ζωής.

H ΑΠΟΣΤΟΛΗ
Όλα ξεκίνησαν πριν από μερικούς μήνες. Ήμουν στο Λονδίνο ξαπλωμένος στο καναπέ και έκανα ζάπινκ στη τηλεόραση. Χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο Σπύρος από την Αθήνα, από το "Ως3". Μετά το τι κάνεις, πώς περνάς, κ.λπ. μου λέει «ξέρεις Οscar, μόλις είχαμε κλείσει την ύλη για το περιοδικό εχθές και ήμασταν μεταξύ ποτών, χαλάρωσης και συζήτησης για τους διάφορους χαμένους πολιτισμούς, όταν ξαφνικά ο διευθυντής σύνταξης του περιοδικού, το έριξε έτσι για πλάκα. Ρε! παιδιά... γιατί δεν οργανώνουμε μια αποστολή στο Περού; Ξεσηκωθήκαμε και σκεφτήκαμε αμέσως εσένα!».
Ξεσηκώθηκα και εγώ!
Οργανωθήκαμε και ξεκινήσαμε την αποστολή του "Ως3" στην χώρα των Ίνκας...
Εφτασα βράδυ στην Lima την πρωτεύουσα του Peru, της "Νέας Ισπανίας" και "Πόλη των Βασιλέων" μετά από ένα 'συνδυασμό' πτήσεων, από το Λονδίνο, μετάβαση στην Μαδρίτη και από εκεί στη Lima. Στο αεροδρόμιο συνάντησα τον παλιό μου φίλο και συνεργάτη του περιοδικού στο Μεξικό, Lenny Rodriguez. Θα ήταν ο φωτογράφος της αποστολής.
Η Lima, είναι μια αρκετά μεγάλη πόλη με πληθυσμό άνω των εφτά εκατομμυρίων ανθρώπων και είναι 'περιτριγυρισμένη' θα λέγαμε, από σκόνη. Είναι στολισμένη με κάποια εξαίσια μνημεία και ιστορικά αποικιακά κτήρια που αξίζει να τα επισκεφτεί κανείς. Εμείς, τα είδαμε στα πεταχτά, λίγο πριν πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής καθώς το πλάνο μας ήταν να ταξιδέψουμε την ίδια νύχτα με λεωφορείο -σε σύγκριση με τη φτώχεια της χώρας ήταν το πιο Lux- στο βόρειο μέρος των Cordillera de los Andes, σε ένα χωριό με το όνομα Huaraz, δίπλα απ' το Parque Nacional Huscarαn. Τα περισσότερα από αυτά τα λεωφορεία που σε μεταφέρουν εκεί είναι διαμορφωμένα για μακρινά ταξίδια, σου προσφέρουν ένα πολύ καλό γεύμα και έχουν και ...κρεβάτια.

ΤΟ ΥΨΟΜΕΤΡΟ ΚΑΙ ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΚΟΚΑΣ
Πριν από την αναχώρησή μας, συναντηθήκαμε με τον συνεργάτη του περιοδικού, που τύχαινε να είναι γιατρός, και ήταν ο πρώτος που μας έδωσε τις συμβουλές για το πώς ν' αντιμετωπίσουμε τις ζαλάδες λόγω υψομέτρου, νόσος γνωστή στο Περού ως "soroche" (τα συμπτώματά της ξεκινούν στα 3.000μέτρα). Μας συνέστησε λοιπόν, ταμπλέτες γλυκόζης, φύλλα κόκας καθώς και τσάι από φύλλα κόκας(!). Η κόκα είναι ένα φυτό που καλλιεργείται εδώ και εκατοντάδες χρόνια στις Άνδεις και η τοπική κοινωνία το χρησιμοποιούσε συνέχεια για ν' αντέξει στις δύσκολες κλιματολογικές συνθήκες. Τα φύλλα κόκας ήταν πολύ πικρά και σας διαβεβαιώνουμε πως η επιλογή του τσαγιού από κόκα ήταν πολύ πιο καλή, αλλά ο συνδυασμός των τριών ήταν τελικά ο σύμμαχός μας σε όλο το ταξίδι.

ΣΤΑ 3.000 μ. ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ
Ξεκινήσαμε τα μεσάνυχτα, το ταξίδι κράτησε 6 ώρες και ήταν αρκετά κουραστικό και δύσκολο καθώς οι δρόμοι ήταν σε πολύ κακή κατάσταση από τη στιγμή που βγαίνεις από τον δρόμο της Παναμερικάνας, αυτοκινητόδρομος ο οποίος ξεκινάει από την Αλάσκα! Όταν επιτέλους φτάσαμε καταβεβλημένοι στο Huaraz πήραμε ταξί για την πανσιόν που θα διανυκτερεύαμε. Η πανσιόν άνηκε σε μια οικογένεια, κάλυπτε όλες τις ανάγκες και ήταν ιδιαίτερα καθαρή, φτηνή και με πολύ φιλικό περιβάλλον.
Το Huaraz βρίσκεται σε υψόμετρο άνω των 3.000 μέτρων και εγκλιματίζεσαι δύσκολα ειδικά μετά τη Lima που βρίσκεται στο επίπεδο της θάλασσας. Είναι σημαντικό να ξεκουραστείς για μια δυο μέρες, να περπατάς με αργούς ρυθμούς και ακόμη πιο σημαντικό να μην καταναλώνεις αλκοόλ και να αποφεύγεις τα μεγάλα γεύματα.
Αυτό που επιβάλλεται να δεις στην περιοχή είναι το Εθνικό Πάρκο του Huascaran, με τη λίμνη Lagunas de Llanganuco -στα 3.850μέτρα- που έχει ένα εκπληκτικό τουρκουάζ χρώμα και εκτείνεται μέσα σε τεράστια βουνά που οι κορυφές τους φτάνουν το ύψος των 5.000 μέτρων.
Το χωριό Yungay είναι ακόμη ένα μέρος που αξίζει κάποιος να επισκεφτεί, καθώς θάφτηκε ολοκληρωτικά από χιόνια και βράχους μετά από έναν σεισμό που κράτησε πέντε λεπτά. Πάνω από είκοσι χιλιάδες κάτοικοι χάθηκαν. Υπάρχουν μόνο δύο φοίνικες και ένα κοιμητήριο για να θυμίζουν εκείνη τη καταστροφή.



ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΠΟΔΕΣ ΤΟΥ ΕL MISTI
Από το Huaraz και μετά από δύο μέρες διαμονής επιστρέψαμε με λεωφορείο στη Lima. Από εκεί πήραμε μια εσωτερική πτήση για την Arequipa την "Λευκή Πόλη", νότια του Περού, 300χιλ. μακριά απ' τη Χιλή και τη Βολιβία.
Ήταν ένα ευχάριστο ταξίδι πάνω από τις Άνδεις που διάρκεσε 75 λεπτά (σε σύγκριση με το 18ωρο ταξίδι με το λεωφορείο).
Η Arequipa είναι μια πολύ γοητευτική πόλη χτισμένη στους πρόποδες του ανενεργού ηφαιστείου El Misti, με σοκάκια, όμορφες πλατείες και αποικιακές εκκλησίες. Όταν φτάσαμε εκεί όλοι οι κάτοικοι της ήταν στους δρόμους γιορτάζοντας το Καθολικό Πάσχα συνδυάζοντας το παραδοσιακό Καθολικό Πάσχα με τις παραδόσεις των Ίνκας δημιουργώντας μια μαγευτική ατμόσφαιρα.
Στην Arequipa υπάρχει η γνωστή Μονή της Santa Catalina, μέσα στην οποία Ισπανίδες καλόγριες έχουν φτιάξει δρομάκια που θυμίζουν δρόμους μεγάλων πόλεων της Ισπανίας. Το καλύτερο για αυτή τη περίπτωση θα ήταν να προσλάβετε κάποιον οδηγό (εμείς το κάναμε!) για να σας ξεναγήσει και να σας πει για την ιδιαίτερη καθημερινότητα και τις παραδόσεις των καλογριών. Επίσης αξίζει να περπατήσει κανείς στην πολύχρωμη Plaza de Armas και να θαυμάσει τον επιβλητικό Καθεδρικό Ναό και τα αποικιακά κτήρια.

ME TOYΣ ΚΟΝΔΟΡΕΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΜΑΣ
Υπάρχουν πολλές διαδρομές που μπορείτε να ακολουθήσετε και να φτάσατε σε εντυπωσιακές τοποθεσίες. Δύο από αυτές αξίζουν πραγματικά τον κόπο:
Η κοιλάδα των ηφαιστείων -377χιλ. από τη πόλη, στην οποία μπορείτε να δείτε τους κρατήρες 80 ηφαιστείων, τοπίο όμοιο της σελήνης- και η Colca Canyon Valley.
Εμείς επιλέξαμε τη δεύτερη, 180χιλ. μακριά από τη Arequipa. Η ημερήσια αυτή εκδρομή ήταν μια ευχάριστη εμπειρία καθώς στο πουλμανάκι μαζί μας επέβαιναν και δυο κοπέλες από την Αργεντινή...
Η πρώτη μας στάση ήταν στο Mirador de los Volcanes. Από εκεί μπορούσαμε να διακρίνουμε και να θαυμάσουμε πάνω από πέντε καπνίζοντα ηφαίστεια, διαφορετικών υψομέτρων το καθένα, που οι ηλιαχτίδες του ήλιου πέφτοντας πάνω τους, συνέθεταν ένα υπέροχο τοπίο.
Όταν φτάσαμε στο τελικό προορισμό της εκδρομής, το Colca Canyon -στα 3800μέτρα- το πιο βαθύ φαράγγι του κόσμου, σταθήκαμε σε ένα εξαιρετικό παρατηρητήριο από όπου μπορούσαμε να δούμε τα χαρακτηριστικά πουλιά των Άνδεων, τους Κόνδορες. Καθώς η θερμοκρασία ανέβαινε οι Κόνδορες άρχισαν να πετούν πάνω από τα κεφάλια μας και αισθανθήκαμε τυχεροί που είχαμε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε από τόσο κοντά αυτά τα εκπληκτικά πουλιά.
Δίπλα στο παρατηρητήριο υπάρχουν πλανόδιοι έμποροι χειροποίητων μικροαντικειμένων και σουβενίρ, -πολύ φθηνότερα από οποιοδήποτε άλλο σημείο- και το παζάρεμα σε αυτή την περίπτωση ενδείκνυται.


ΠΑΡΑΤΗΡΩΝΤΑΣ ΤΑ ΛΑΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΞΥΛΙΝΟ ΤΡΕΝΟ
Επιστρέψαμε στην Arequipa το ίδιο απόγευμα, με επόμενο προορισμό τη πόλη Puno που βρίσκεται δίπλα από τη λίμνη Ticicaca, 100χιλ. από το La Paz, της Βολιβίας και είναι η μεγαλύτερη και υψηλότερη στον κόσμο. Το 10ωρο ταξίδι με το τρένο -που έμοιαζε με τα παλιά κλασσικά ξύλινα τρένα εποχής- για το Puno ήταν η καλύτερη μέχρι τότε εμπειρία. (Κλείσαμε πρώτη θέση αφού για τους τουρίστες δεν έδιναν άλλες...).
Η διαδρομή ήταν υπέροχη. Το τοπίο εναλλασσόταν συνεχώς από ψηλά βουνά σε ήρεμες λίμνες και καταπράσινες πεδιάδες με φόντο τις χιονισμένες κορυφές των βουνών.
Όμως, αξέχαστα θα μας μείνουν τα Λάμας που έτρεχαν παράλληλα με το τρένο. Με όλη αυτή την ομορφιά γύρω μας, οι δέκα ώρες πέρασαν πολύ γρήγορα. Μόλις φτάσαμε στο Puno, μια πόλη ιδιαίτερα πολύβουη, πήγαμε κατευθείαν για ύπνο, ώστε να έχουμε δυνάμεις για την επόμενη ημέρα.

ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΠΟΥ ΕΠΙΠΛΕΕΙ
Ξεκούραστοι, νωρίς το πρωί πήραμε τη βάρκα μαζί με λίγους τουρίστες από διάφορα μέρη του κόσμου και διαπλέοντας τη λίμνη κάναμε τη πρώτη μας στάση στο la Isla de los Uros. Ένα νησί από καλάμια που κυριολεκτικά επιπλέει στο νερό, στο οποίο βρίσκεται ένα σχολείο και πολλοί έμποροι που προσπαθούν να σου πουλήσουν όσα περισσότερα χειροποίητα αναμνηστικά μπορούν. Είναι απίστευτη η αίσθηση του να επιπλέεις χωρίς το φοβάσαι να βυθιστείς. Συνεχίσαμε το ταξίδι μας, και μετά από τρεις περίπου ώρες φτάσαμε στο νησί Amantani. Δέσαμε σε ένα μικρό ντόκο που ήταν γεμάτος από οικογένειες που περίμεναν την άφιξη μας. Κατά την αποβίβασή μας, μας χωρίσανε σε ομάδες των τριών, και κάθε ομάδα θα έμενε στο σπίτι μιας από τις οικογένειες για δύο νύχτες.
Οι κάτοικοι του νησιού ζουν στα 4.100 μέτρα και δεν έχουν πρόσβαση σε φρέσκα λαχανικά, ψωμί κτλ. Για αυτό το λόγο εκτιμούν πάρα πολύ να έχεις μαζί σου κάποια από αυτά και να τους τα προσφέρεις. Εκεί παρατηρείς πως με λίγα αυτοί οι άνθρωποι ζουν ευτυχισμένοι...
Το δωμάτιό μας ήταν μια καλύβα φτιαγμένη από ακατέργαστα τούβλα. Δεν υπήρχε ηλεκτρισμός και η τουαλέτα ήταν κυριολεκτικά μια τρύπα στο έδαφος, μα με τόσο φιλικούς και χαρούμενους κατοίκους περάσαμε δυο πραγματικά υπέροχες μέρες και νύχτες. Λίγο πριν την επιστροφή μας στο Puno επισκεφτήκαμε και ένα άλλο κοντινό νησί το Taquile, ευχάριστο μα όχι και ιδιαίτερο.

ΦΤΑΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΟΜΦΑΛΟ ΤΗΣ ΓΗΣ!
Έπειτα σαλπάραμε για το Puno όπου και πήραμε το λεωφορείο για το Cuzco, που βρίσκετε στα 3.400μέτρα και είναι η πρωτεύουσα των Ίνκας την οποία αποκαλούν "Ομφαλό της Γης". Για εμάς, το σημείο αναχώρησης για το διάσημο Inca's Trail, ένα μονοπάτι που θα μας οδηγήσει στο Machu Picchu.
Η διαδρομή για το Cuzco έγινε τη νύχτα και κράτησε σχεδόν πέντε ώρες. Το Cuzco είναι μια υπέροχη πόλη και το συστήνουμε ανεπιφύλακτα. Ήταν το πιο ζωντανό μέρος απ' όλα, με πολλούς νέους, -κυρίως τουρίστες απ' όλο τον κόσμο-, μπαράκια και αμέτρητα Internet Cafι, πράγμα τρομερό εάν ξανασκεφτείς το επίπεδο φτώχειας. Το Cuzco είναι πραγματικά ένα μέρος που μπορείς να κάνεις βόλτες για μέρες χωρίς να βαρεθείς ούτε στιγμή. Η Ισπανική αρχιτεκτονική των κτηρίων, από τον καιρό της αποικιοκρατίας, είναι ίσως η ομορφότερη που είδαμε σε όλη την χώρα. Τα περισσότερα αξιοθέατα βρίσκονται στην κεντρική πλατεία με το όνομα "Plaza de Armas" (ονομασία που συναντούσαμε σε κάθε μέρος που επισκεπτόμασταν).
Μονάχα 2 χιλιόμετρα μακριά από το Cuzco βρίσκεται το επιβλητικό φρούριο του Sacsayhuaman. Αυτό ήταν μέρος ιερό για τους Ίνκας, όπου θυσιάζανε ζώα μια φορά το χρόνο ως δώρο στον Θεό τους, τον Ήλιο. Το φρούριο είναι φτιαγμένο εξ' ολοκλήρου από τεράστιες λαξευμένες πέτρες. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι είναι αδύνατον τα χωρέσει η λεπίδα ενός μαχαιριού μεταξύ των τεράστιων αυτόν ογκόλιθων.

ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ ΣΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΤΩΝ ΙΝΚΑΣ
Στην ευρύτερη περιοχή του Cuzco, βρίσκετε και το πιο σημαντικό αξιοθέατο για τον επισκέπτη. Το λεγόμενο "Inca Trail". Υπάρχουν πολλά τουριστικά γραφεία στο Cuzco στα οποία μπορείς να κλείσεις την τετραήμερη εκδρομή, που έχει για προορισμό το Machu Picchu, την Ιερή πόλη των Ίνκας. Βέβαια υπάρχει και η πιο ξεκούραστη επιλογή, που είναι μονοήμερη και ταξιδεύεις στο χωριό Aguas Calientes (ένα μικρό χωριό 2 χιλιόμετρα μακριά από το Machu Picchu). Εμείς προτιμήσαμε την τετραήμερη όπου και πας περπατώντας, που είναι κατά πολύ περισσότερο ενδιαφέρον και περιπετειώδες.
Για την διαδρομή των 36 χιλιομέτρων, ήταν απαραίτητο να έχεις κάποια στοιχειώδες φυσική κατάσταση, και αυτό γιατί η μορφολογία του εδάφους δυσχέραινε πολύ το περπάτημα.
Ξεκινήσαμε μια ομάδα 20 ατόμων. Ένα μικρό λεωφορείο μας μετέφερε στην αρχή της διαδρομής, και από εκεί συνεχίσαμε με τα πόδια. Μαζί μας υπήρχε μια ομάδα με μάγειρες, οδηγούς, και πολλούς αχθοφόρους που μετέφεραν όλο τον βαρύ εξοπλισμό (σκηνές, φιάλες γκαζιού, φαγητό, νερό κτλ). Μόνο με 5 δολάρια την ημέρα, σου κουβαλάνε και τον ίδιο σου τον σάκο - υπάρχει φτώχεια - (τα αποτελέσματα της παγκοσμιοποίησης τα βλέπεις παντού σε όλη την Νότια Αμερική).
Κατά την διάρκεια της πρώτης ημέρας παρατηρήσαμε τη μορφολογία του εδάφους που άλλαζε χαρακτηριστικά Κατά μήκος της διαδρομής συναντάς εντυπωσιακά ερείπια του πολιτισμού των Ίνκας.
Είναι υπέροχο το ότι πριν φτάσεις στο σημείο διανυκτέρευσης όλα είναι έτοιμα και σε περιμένουν. Οι αχθοφόροι με όλα τα βάρη της εκδρομής προπορεύονταν, αν και τα παπούτσια τους θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ανεπαρκή τουλάχιστον για εμάς. Το φαγητό ήταν υπέροχο -εάν σκεφτεί κανείς τις συνθήκες-, αλλά οι 6 ώρες που περπατούσαμε έπαιξαν σίγουρα σημαντικό ρόλο για την μεγάλη και καθόλου απαιτητική όρεξή μας.
Η δεύτερη μέρα ήταν δυσκολότερη μα ακόμα πιο μαγευτική απ' την πρώτη. Η ανάβαση ήταν απότομη και για να μην σκοντάψεις έπρεπε να την προσέχεις βήμα βήμα. Τελικά, μια διάρκεια τριών ωρών ήταν αρκετή για να χάσουμε όλη την ενέργεια που είχαμε ανακτήσει από την προηγούμενη νύχτα. Η κατανάλωση σοκολάτας είχε γίνει πλέον απαραίτητη... Τσακωθήκαμε για το τελευταίο κομμάτι που είχαμε.
Με το που φτάσαμε στην κορυφή άρχισε η κατάβαση από μια αρχαία πέτρινη (υπερβολικά στενή) σκάλα, που είναι πολύ εύκολο και ας μην έχεις πρόβλημα στα γόνατα να αποκτήσεις, (ιδιαίτερα εάν κουβαλάς ο ίδιος τον σάκο σου!!!).
Η τρίτη μέρα συνεχίστηκε με τα ίδια βραχώδη τοπία, μα δεν κράτησε πολύ γιατί η μορφολογία άλλαξε απότομα και ολοκληρωτικά. Από τις βραχώδεις Άνδεις μπήκαμε στο Rainforest!
Εκεί η υγρασία αυξάνετε με την ίδια ταχύτητα που κάνουν την εμφάνιση τους και τα κουνούπια και προτείνουμε για την αντιμετώπιση τους μια πολύ δυνατή αντικουνουπική κρέμα. Η τοποθεσία που κατασκηνώσαμε ήταν μέσα σε ασυνήθιστη για εμάς, πυκνή βλάστηση. Καταπράσινα βουνά μας περιέβαλαν και δίπλα μας περνούσε ένας αρκετά μεγάλος ποταμός που κάπου... συνδέετε με τον Αμαζόνιο.

MACHU PICCHU!!!
Την επόμενη μέρα ξεκινήσαμε ξημερώματα, στις τέσσερις το πρωί, και στόχος ήταν να φτάσουμε στο Machu Picchu πριν την δύση του ηλίου!
Αυτό ήταν και το πιο μαγικό μέρος της εκδρομής. Το τοπίο γύρω από το Machu Picchu "Παλαιό Βουνό" όπου το ανακάλυψε ο Χιράμ Βινκάμ το 1911, ήταν ιδιαίτερα ομιχλώδες με πυκνά σύννεφα να σε προσπερνούν από παντού. Μα καθώς χτυπούσε ο ήλιος και η θερμοκρασία ανέβαινε, τα σύννεφα άρχιζαν να υψώνονται και η ομίχλη να χάνεται για να εμφανιστεί αμέσως μετά το επιβλητικό Machu Picchu!
Αυτή η ιερή πόλη των Ίνκας βρίσκετε στην πιο ερημική τοποθεσία για αυτό και οι Ισπανοί κατακτητές δεν την βρήκαν ποτέ. Οι Ίνκας πέτυχαν σε αυτό, κανένας κατακτητής δεν την καταστρέψει, αν και κάποιοι ιστορικοί λενε ότι η πόλη εγκαταλείφτηκε λίγο μετά την έλευση τον Ισπανών.
Μια περιήγηση στην ιερή πόλη του Machu Picchu επιβάλλεται και οι λέξεις δεν μπορούν να περιγράψουν την έκπληξη από την οποία διακατέχεσαι.

ΕΝΑ ΑΠΙΘΑΝΟ SPA!!
Μετά το Machu Picchu αρχίσαμε την κατάβαση για το χωριό Aguas Calientes. Ήταν ένα εύκολο ταξίδι (λόγο κατωφέρειας του εδάφους) όπου διέρκησε σχεδόν μια ώρα. Μόνο η υπερβολική ζέστη αλλά και τα άπειρα κουνούπια την έκαναν λιγάκι κουραστική.
Η ανταμοιβή ήρθε με την άφιξη μας. Ένα απίθανο spa, μας περίμενε και όλη η κούραση των τεσσάρων ημερών εξαφανίστηκε μέσα σε πέντε λεπτά. Το ταξίδι από το Αguas Calientes για το Cuzco ήταν πολύ χαλαρωτικό και οι εναλλαγές του τοπίου -εάν σου έχει απομείνει λίγη ενέργεια- αξίζει να τις παρατηρήσεις. Μετά από τέσσερις ώρες φτάσαμε στο Cuzco όπου την επομένη αναχωρήσαμε με αεροπλάνο για την Lima.
Στην Lima περάσαμε λίγες μόνο ώρες. Πολύ όμορφη εκεί είναι η (για μια ακόμα φορά), Plaza de Armas που περιβάλλετε από σοκάκια και πανέμορφα κτήρια, μουσεία και εκκλησίες. Μη παραλείψετε μια επίσκεψη στο Monasterio de San Francisco και τον Καθεδρικό Ναό.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Θα κουβαλάμε πάντα μέσα μας όσα είδαμε στο Περού.
Αυτή η χώρα του Ήλιου, που μοιραστήκαμε την γλώσσα της, που μάθαμε τα ονόματα των νεκρών της και στην οποία ζήσαμε αυτές τις λίγες μέρες μαζί με τους απογόνους των Ίνκας, είναι μια χώρα που θα επιλέγαμε, για να κτίσουμε εκεί τα όνειρα μας.
Δεν ξέρω πώς αλλιώς να περιγράψω αυτό το μοναδικό ταξίδι. Μπορώ να πω πως συνολικά ήταν μια μαγική εμπειρία και σίγουρα μια καλή επιλογή για όσους αρέσκονται στην αληθινή περιπέτεια...
Μετά από την Lima επιστροφή στη πραγματικότητα, πίσω στην Ευρώπη.
Με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, έχουμε αρχίσει να φεύγουμε σιγά-σιγά.
Ετοιμάζουμε τις βαλίτσες μας για την καινούργια αποστολή του Ως3...



 
Αρχείο
Αφιερώματα
Λόγιαiστοiχαρτί
Έλληνες Σκιτσογράφοι
Έναiταξίδιiστοiχρόνο
Σπύρος Ορνεράκης
Συνεντεύξεις
Aποστολές
Τόποι & προορισμοί
Για συλλέκτες / Εξώφυλλα
Ότανiέρχονταιiοιiφίλοιiμας

Art Paris
Αιθιοπία
Ανδαλουσία
Αφρική
Βαλκάνια
Βαλχάλα
Βανουάτου
Βαρκελώνη
Βενετία
Βερολίνο
Βερόνα
Βρυξέλλες

Cartagena

Espiritu Santo
Ινδίες
Ιράκ
Ιράν
Iσλανδία
Κάϊρο
Καραϊβική
Κassel
Κολομβία
Κοπενχάγη
Κούβα
Κωνσταντινούπολη:
Τo Σταυροδόμι των τεχνών
Κωνσταντινούπολη:
mια πόλη μέσα μου
Lago di Garda
Λονδίνο I
Λονδίνο II
Μαδρίτη
Μαλάουϊ
Μόσχα
Νείλος
Νέα Υόρκη
Nότιος Αφρική
Νορβηγία
Οδησσός
Ουγκάντα
Παρίσι
Πέργαμος
Περού
Πίζα
Ραροτόνγκα
Robben Island
Σαντιάγο
Σαράγεβο
Σμύρνη
Σοβέτο
San Pedro De Atacama
Σόφια
Σρι Λάνκα
Στα Νησιά του Πάσχα
Τζιμπουτί
Τόκυο
Τολέδο
Τυνησία
Φλωρεντία
Χιλή