iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑρχείο

iRadio Αrtως

iExodως3

 

 

 

 

 

 

 

 
Aποστολές

COPENHAGEN

Η αδιαφιλονίκητη βασίλισσα του βορρά..

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΣΤΑΜΟΥΛΟΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΜΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ / LUISIANA MUSEUM

Μια επίσκεψη στην Κοπεγχάγη, την πόλη που γέννησε το τολμηρότερο κοινωνικό πείραμα της παγκοσμιοποιημένης ηπείρου μας, αξίζει τον κόπο μόνο και μόνο για να παρατηρείς τις μεταβολές που συμβαίνουν χρόνο με το χρόνο στη γειτονιά της Christiania. Οι μεταβολές είναι όντως ορατές και δεν είναι μόνο η διακριτική παρουσία αστυνομικών, με τη μορφή πεζών περιπολιών.
Οι λόγοι που υποτίθεται ότι συνάδουν στη κατάργηση της Christiania θα μπορούσαν να καταργήσουν ολόκληρες συνοικίες και πόλεις ανά τον κόσμο.
Θα αδικούσα όμως την πιο ζωντανή πρωτεύουσα των βόρειων χωρών αν έλεγα ότι ο σημαντικότερος λόγος για να την επισκέπτομαι είναι η Christiania. Απλά οι μεταβολές που έχει υποστεί αυτή η συνοικία τα τελευταία χρόνια με γεμίζουν με τα ίδια συναισθήματα που έχω όταν βλέπω να γκρεμίζεται ένα παλιό νεοκλασικό και στη θέση του να ορθώνεται μια πολυκατοικία ή να χάνεται ένα κομμάτι δάσους για να μετατραπεί σε τσιμέντο, ή με την αντικατάσταση των παλιών ψάθινων καρεκλών στα καφενεία πολλών νησιών μας με πλαστικές καρέκλες.



Πέρα από αυτά όμως η Κοπεγχάγη παραμένει η μητρόπολη του βορρά που σφύζει από ζωή, μπαράκια με ζωντανή μουσική στις όχθες του λιμανιού και στην οδό Nyhavn, μεγάλες εκθέσεις ζωγραφικής, γλυπτικής, design, video, καταπληκτικές εκδηλώσεις, ανάλογα με την εποχή που θα επισκεφθείτε το παραμυθένιο πάρκο του Tivoli. Σ' αυτές τις πόλεις αν δεν οργανώσεις από πριν το πρόγραμμα σου και δεν είσαι πολύ συγκεκριμένος, το πιο πιθανό, στα ταξίδια των τριών ημερών που συνήθως κάνω, είναι να μην προλάβεις να δεις τίποτα από αυτά που σχεδίαζες, εξέλιξη καθόλου άσχημη τις περισσότερες φορές. Στο συγκεκριμένο ταξίδι όμως ήθελα να περάσω οπωσδήποτε από την Γλυπτοθήκη που φιλοξενούσε τις «Γυναίκες στον Ιμπρεσιονισμό» και να επανορθώσω μια ασυγχώρητη παράλειψή μου να μην έχω επισκεφθεί ακόμη το διάσημο μουσείο σύγχρονης τέχνης luisiana στα προηγούμενα ταξίδια μου.



Καλεσμένοι ενός μουσείου που έχει μια από τις σημαντικότερες συλλογές σύγχρονης τέχνης, η οποία φιλοξενείται σε έναν καταπληκτικό χώρο όπου συνδυάζονται άψογα η σύγχρονη τέχνη, η εμπνευσμένη αρχιτεκτονική και η ομορφιά της μητέρας φύσης.
Άλλωστε ο άνθρωπος που δημιούργησε αυτό το μουσείο, ο Γιένσεν, και του έδωσε το όνομα των δύο συζύγων του που και οι δύο ονομάζονταν Luisiana. (τι σύμπτωση ε; Να τις έλεγαν Μαρία να πω έτυχε... αλλά Luisiana!) αυτό ακριβώς ήθελε να πετύχει, το πάντρεμα της τέχνης, της αρχιτεκτονικής, και της φύσης. Παρακολουθούμε σ' αυτόν τον χώρο μια αδιάλειπτη πορεία από τον Τζιακομέτι, μεγάλη αγάπη του Γιένσεν, στη σύγχρονη δανέζικη τέχνη αλλά και μια σημαντική εκπροσώπηση των Γερμανών μοντερνιστών και της pop-art καθώς και καλλιτεχνών της ίδιας περιόδου απ' την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού.
Robert Jacobsen, Rishard Mortensen, Vasarells, Herbin, Soto, Gabo, Albers, Tinquels, Cesar, Lichtenstein, Warhol, Dine, Hamilton, Penck, I mmendorf, Baselitz, Κiefer ακόμη και Cucchi και Paladino.



Πέρα από την μόνιμη συλλογή υπάρχουν και οι χώροι-δωμάτια με installations (εγκαταστάσεις) σύγχρονων καλλιτεχνών και όχι μόνο Δανών. Μα και οι περιοδικές του εκθέσεις παρουσιάζουν εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον. Το διάστημα που το επισκέφτηκα εγώ φιλοξενούσε την έκθεση: 100 years of film stills, φωτογραφίες από ταινίες, δανεισμένες από τον τεράστιο αριθμό των πάνω από 2 εκατομμύρια φωτογραφίες του δανέζικου Ινστιτούτου Κινηματογράφου, μέσα από τις οποίες αποδίδονται εκείνες οι ιδιαίτερες στιγμές και σκηνές των ταινιών που έχουν αποτυπωθεί στη μνήμη όλων μας είτε γιατί χρησιμοποιήθηκαν για την προβολή και την προώθηση των ταινιών είτε γιατί αυτές οι φωτογραφίες φυλάκισαν συναισθήματα και πολλές φορές τη συγκίνηση και την ιδιαιτερότητα ορισμένων σκηνών δεδομένου ότι ο 20ος αιώνας προσεγγίζεται ως ο αιώνας του σινεμά. Αφίσα από το Dogville του Λάρς Φον Τρίερ (ευκαιρία να θυμηθούμε το κίνημά του το «Δόγμα»), από το Paris-Texas του Βιμ Βέντερς κ.ά.



Αναμφίβολα ο κινηματογράφος επηρέασε την παγκόσμια κουλτούρα κατά τον 20ο αιώνα, τον τρόπο που διηγούμαστε, τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο και την ιστορία, τις συνήθειές μας στην καθημερινότητά μας. Αυτό συνειδητοποίησα βγαίνοντας από τη παραπάνω έκθεση και ήταν η πρώτη φορά που αντιμετώπισα τις κινηματογραφικές φωτογραφίες και αφίσες με εντελώς διαφορετική ματιά από αυτή που ως τώρα τις συναντούσα σε περιοδικά, φοιτητικά δωμάτια, σταθμούς μετρό ή αίθουσες προβολής.
Μια μικρή περιπλάνηση στους κήπους και υπαίθριους χώρους του μουσείου με τα διάσπαρτα γλυπτά, ανάμεσα σε δέντρα, γρασίδι και τρεχούμενα νερά, των Max Bill, Alexander Calder, Max Ernst, Henri Laurens, Joan Miro και Henry Moore. Λίγο πριν αποχωρήσω συναντήθηκα και με τον αντίχειρα του Σεζάρ της δικιάς μας outlook. Γραμμή για την γλυπτοθήκη. Για όσους επισκεφτείτε την Κοπενχάγη την άνοιξη του 2007 μην παραλείψετε να επισκεφτείτε στο Luisiana την έκθεση «made in china», μιας ολοκληρωμένης παρουσίασης της σύγχρονης καλλιτεχνικής σκηνής της Κίνας, η οποία και αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον στους καλλιτεχνικούς κύκλους της Κοπενχάγης, εμείς πήραμε μια μικρή γεύση στη συνέντευξη τύπου, όπου και πρωτοπαρουσιάστηκαν όλα τα έργα που θα συμμετέχουν.



Οι γυναίκες των ιμπρεσιονιστών μας περίμεναν στη Γλυπτοθήκη αποκαταστημένες πια και καταλαμβάνοντας τη θέση που τους αξίζει στο πάνθεον της παγκόσμιας καλλιτεχνικής κληρονομιάς. Αυτό γιατί όταν πρωτοεμφανίστηκαν στις εκθέσεις του Παρισιού αντιμετωπίστηκαν με όχι και τόσο φιλικές διαθέσεις.
Η ρήξη που πραγματεύονταν οι ιμπρεσιονιστές μέσα από τα έργα τους με το κατεστημένο, τον κλασικισμό και τα αρχαιοελληνικά πρότυπα και αναλογίες στο γυναικείο σώμα κάθε άλλο παρά αποδεκτά έκαναν αυτά τους τα έργα στους καλλιτεχνικούς κύκλους του Παρισιού.



Οι γυναίκες του Μανέ, του Ρενουάρ, του Ντεγκά, του Πισαρό, της Μαίρη Κάσατ εμφανίζονται ως γυναίκες καθημερινές και ζωντανές, ως μητέρες, ερωμένες πόρνες, εργάτριες. Τα γυμνά κορμιά προκαλούν με τις στάσεις τους, τα γυναικεία βλέμματα προκαλούν με τη διεισδυτικότητά τους και η εικόνα της χειραφετημένης, σύγχρονης γυναίκας διανοούμενης κάνει έντονη την παρουσία της.
Ζαλισμένος από όλες αυτές τις εικόνες, το μόνο που ήθελα ήταν να ξαπλώσω σε μια πολυθρόνα στον πεζόδρομο της Nyhavn, να σκεπαστώ με την ζεστή κουβέρτα που προσφέρουν στα cafe και να απολαύσω μια γλυκιά σοκολάτα παρακολουθώντας τον ήλιο να χάνεται πίσω από τα κατάρτια των ιστιοφόρων που ήταν αραγμένα στην αποβάθρα...



 

Art Paris
Αιθιοπία
Αφρική
Ανδαλουσία
Βαλκάνια
Βαλχάλα
Βανουάτου
Βαρκελώνη
Βενετία
Βερολίνο
Βερόνα
Βρυξέλλες

Cartagena

Espiritu Santo
Ινδίες
Ιράκ
Ιράν
Iσλανδία
Κάϊρο
Καραϊβική
Κassel
Κολομβία
Κοπενχάγη
Κούβα
Κωνσταντινούπολη:
Τo Σταυροδόμι των τεχνών
Κωνσταντινούπολη:
mια πόλη μέσα μου
Lago di Garda
Λονδίνο I
Λονδίνο II
Μαδρίτη
Μαλάουϊ
Μόσχα
Νείλος
Νέα Υόρκη
Nότιος Αφρική
Νορβηγία
Οδησσός
Ουγκάντα
Παρίσι
Πέργαμος
Περού
Πίζα
Ραροτόνγκα
Robben Island
Σαντιάγο
Σαράγεβο
Σμύρνη
Σοβέτο
San Pedro De Atacama
Σόφια
Σρι Λάνκα
Στα Νησιά του Πάσχα
Τζιμπουτί
Τόκυο
Τολέδο
Τυνησία
Φλωρεντία
Χιλή