iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑρχείο

iRadio Αrtως

iExodως3

 

 

 

 

 

 

 

 
Aποστολές

ΧΙΛΗ... ΜΕΤ' ΕΜΠΟΔΙΩΝ
Προς τα παγωμένα φιόρδ της Παταγονίας...

ΚΕΙΜΕΝΟ/ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΜΙΖΑΡΑ
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ ΜΙΖΑΡΑΣ

Στο Σαντιάγο
Έφτασα στο Σαντιάγο τέλη Ιανουαρίου. Ήξερα πως στη Λατινική Αμερική οι εποχές είναι αντίθετες από τις δικές μας, όμως έχοντας αφήσει πίσω μου τα χιονισμένα Χριστούγεννα στο Παρίσι, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα έπρεπε να βγάλω μπότες και πουλόβερ και να τα αντικαταστήσω με σανδάλια και κοντομάνικα. Το Σαντιάγο μου θύμισε την Αθήνα το καλοκαίρι: Κίνηση στους δρόμους, ζέστη και πυκνοκατοικημένες περιοχές. Η πρωτεύουσα της Χιλής είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα πόλη ειδικά στον πολιτιστικό τομέα. Εκτός από τις ανά πάσα στιγμή τεκταινόμενες πολιτιστικές εκδηλώσεις -χαρακτηριστικό του λατινοαμερικάνικου ταμπεραμέντου-, έχει πάρα πολλά μουσεία : Σύγχρονης, παραδοσιακής, αποικιακής και προ-κολομβιανής τέχνης. Υπάρχει επίσης ένα πολύ αξιόλογο Μουσείο Χιλιανής Ιστορίας, ένα Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, ενώ η Εθνική Βιβλιοθήκη της Χιλής είναι από τις μεγαλύτερες της Λατινικής Αμερικής.

Προς τα παγωμένα φιόρδ της Παταγονίας...
Μερικές μέρες μετά αποφάσισα να ξεκινήσω το ταξίδι μου. Είχα αποφασίσει να ξεκινήσω πηγαίνοντας βόρεια καθώς ανυπομονούσα να βρεθώ στην έρημο του San Pedro de Atacama και να διασχίσω τη χώρα πάλι προς τα πίσω, για να καταλήξω στα παγωμένα φιόρδ της Παταγονίας. Οι φίλοι μου όμως με συμβούλεψαν να ξεκινήσω το ταξίδι πηγαίνοντας πρώτα νότια για να προλάβω τις βροχές που αρχίζουν νωρίτερα εκεί. Αποφάσισα να κάνω μια πρώτη στάση στο νησί Chiloe. Έτσι μετά από 15 ώρες ταξίδι με το λεωφορείο, έφτασα στο Puerto Montt. Στο λιμάνι του Αnselmo περιμένοντας το πλοίο, που σε περνά απέναντι, έκανα μια βόλτα στην αγορά και εντυπωσιάστηκα από τις ποικιλίες και τα μεγέθη των ψαριών και των θαλασσινών που πουλούσαν εκεί, όπως επίσης και από τις γιρλάντες από καπνιστά μύδια και φύκια, που βρίσκονταν περασμένα σε σκοινί και κρεμόντουσαν έξω από τα μαγαζιά. Από το Αnselmo, εκτός από τα καραβάκια που σε περνούν απέναντι στο νησί Chiloe και τα γύρω νησάκια, αναχωρούν και τα μεγάλα κρουαζιερόπλοια που κάνουν ταξίδια περιήγησης στα φιόρδ, στον παγωμένο Νότιο Ειρηνικό. Έτσι, υπολόγιζα πως αφού μείνω τρεις ή τέσσερις μέρες στο νησί, θα μπορούσα να κάνω μια κρουαζιέρα μέχρι το Punto Arenas στη Γη του Πυρός.
Στο καραβάκι που μας περνούσε απέναντι γνώρισα μια παρέα από Χιλιανούς φοιτητές οι οποίοι μου πρότειναν να κλείσω δωμάτια σε μια πανσιόν, εκεί που θα πήγαιναν και αυτοί. Οι πανσιόν είναι ένα είδος φτηνού πανδοχείου με μικρά δωμάτια, γύρω από μια αυλή που λειτουργεί σαν κοινόχρηστος χώρος για τους επισκέπτες. Η ιδέα μου φάνηκε καλή γιατί, όταν ταξιδεύει κανείς μόνος του είναι καλύτερο να πηγαίνει σε πανδοχεία που να μπορεί να πιάσει εύκολα την κουβέντα με τους άλλους ενοίκους, παρά σε μεγάλα ξενοδοχεία που λειτουργούν πιο τυπικά και απρόσωπα.
Αφού λοιπόν τακτοποιήθηκα στην πανσιόν ξεκίνησα τη βόλτα στο χωριό Castro.

To νησί Chiloe
Chiloe, έχει παράδοση στα μάλλινα ρούχα -πουλόβερ, σκούφους, γάντια- και για τα chaleco, ένα είδος πάντσο - κάπα που φοράνε στην περιοχή. Υπάρχει μεγάλη ξυλουργική παράδοση στο νησί, που έχει εφαρμοστεί κυρίως στην εκκλησιαστική αρχιτεκτονική. Το Castro, μια μικρή κωμόπολη, πρωτεύουσα του νησιού, είναι γνωστό για δύο πράγματα: Τα palafitos, τα ξύλινα σπιτάκια, χτισμένα σε πασσάλους, πάνω στο νερό και για μια από τις πιο παλιές ξύλινες εκκλησίες του νησιού, τον Αγ. Φραγκίσκο. Αφού είχα κάνει μια μεγάλη βόλτα εξερευνώντας το Castro, την ώρα που έπεφτε το φως, συνάντησα τους καινούριους φίλους μου και τους κάλεσα για καφέ. Πάνω στη συζήτηση για τα αξιοθέατα του Chiloe, μου είπαν ότι την επόμενη μέρα ξεκινούσε μια παραδοσιακή γιορτή στο Castro, με χορούς και τοπικές φορεσιές. Εγώ ενθουσιάστηκα και αποφασίσαμε να πάμε όλοι μαζί. Έτσι το άλλο πρωί ξεκινήσαμε για το φεστιβάλ αυτό, που γινόταν σε ένα πάρκο δυο-τρία χιλιόμετρα από την πόλη. Φτάνοντας εκεί μας υποδέχτηκαν μυρωδιές από κρεατόσουπες και ψαρόσουπες, πάγκοι με χιλιανά κρασιά από όλη τη χώρα και άλλα παραδοσιακά εδέσματα. Το καλύτερο μέρος της γιορτής ήταν το ροντέο, όπου ο καθένας μπορεί να συμμετάσχει και να δοκιμάσει την τύχη του καβαλώντας έναν ταύρο ή μια εκνευρισμένη αγελάδα, από ότι είδα, χωρίς μεγάλη επιτυχία... οι περισσότεροι κρατούσαν λιγότερο από ένα λεπτό ακόμα και πάνω στις αγελάδες. Το αξιοπρόσεκτο σε αυτές τις γιορτές είναι ότι όλοι καταλήγουν στη μέση της ημέρας τελείως λιώμα από τα κρασιά και τις μπύρες, κάτι που είναι περίεργο για τη Χιλή, όπου θεωρείται πολύ κακό να πίνεις αλκοόλ, μέχρι που απαγορεύεται η κατανάλωση σε δημόσιους χώρους με σοβαρές ποινικές κυρώσεις (αν δεν έχεις να πληρώσεις το πρόστιμο, περνάς μια μέρα ή μια νύκτα στο τμήμα).

Στην Ιντερπόλ!
Την επόμενη μέρα, αφού επισκέφτηκα και δυο άλλα χωριά του Chiloe, αποφάσισα να κλείσω εισιτήριο για τις θάλασσες του νότου και τα παγωμένα φιόρδ της Γης του Πυρός. Όμως η τύχη -ή η απερισκεψία μου- έφερε αλλιώς τα πράγματα γιατί το απόγευμα όπως γύρισα στο δωμάτιο μου στην πανσιόν, ανακάλυψα πως κάποιος είχε ανοίξει την κλειστή αλλά όχι κλειδωμένη πόρτα μου και είχε κλέψει ό,τι πιο πολύτιμο είχα... τις φωτογραφικές μου μηχανές και τα χρήματα μου. Αφού έκανα την πανσιόν άνω κάτω, πήγα στην Ιντερπόλ (!!!) να δηλώσω την κλοπή. Μετά από κάποιες εφιαλτικές ώρες συνειδητοποίησα ότι είχα χάσει οριστικά τις μηχανές και βυθίστηκα στην απελπισία. Από τον θρήνο της απώλειας με έβγαλε η ξαφνική σκέψη ότι δεν είχα χρήματα, όχι μόνο για να κάνω κρουαζιέρα στη Γη του Πυρός, που χωρίς τη δυνατότητα να φωτογραφίσω δεν μου έλεγε πια τίποτα, άλλα ούτε καν για να επιστρέψω στο Σαντιάγο, όπου βρισκόντουσαν οι φίλοι μου και τα υπόλοιπα χρήματά μου. Ξεκίνησα την επόμενη μέρα, ξοδεύοντας τα τελευταία χρήματα μου στο καράβι που θα με πήγαινε στο Puerto-Montt και εκεί ξεκίνησε η οδύσσεια του ωτοστόπ. Καθώς δεν ένοιωθα μεγάλη σιγουριά στο να βρίσκομαι στον δρόμο μόνη μου, ζητούσα καταφύγιο στα βενζινάδικα, όπου οι υπάλληλοι έκαναν τους μεσάζοντες στους αυτοκινητιστές. Τα χίλια-τριακόσια χιλιόμετρα της επιστροφής διανύθηκαν εντυπωσιακά γρήγορα και το επίτευγμά μου αποτέλεσε αντικείμενο απορίας και θαυμασμού στους φίλους μου στο Σαντιάγο...



 
Αρχείο
Αφιερώματα
Λόγιαiστοiχαρτί
Έλληνες Σκιτσογράφοι
Έναiταξίδιiστοiχρόνο
Σπύρος Ορνεράκης
Συνεντεύξεις
Aποστολές
Τόποι & προορισμοί
Για συλλέκτες / Εξώφυλλα
Ότανiέρχονταιiοιiφίλοιiμας

Art Paris
Αιθιοπία
Ανδαλουσία
Αφρική
Βαλκάνια
Βαλχάλα
Βανουάτου
Βαρκελώνη
Βενετία
Βερολίνο
Βερόνα
Βρυξέλλες

Cartagena

Espiritu Santo
Ινδίες
Ιράκ
Ιράν
Iσλανδία
Κάϊρο
Καραϊβική
Κassel
Κολομβία
Κοπενχάγη
Κούβα
Κωνσταντινούπολη:
Τo Σταυροδόμι των τεχνών
Κωνσταντινούπολη:
mια πόλη μέσα μου
Lago di Garda
Λονδίνο I
Λονδίνο II
Μαδρίτη
Μαλάουϊ
Μόσχα
Νείλος
Νέα Υόρκη
Nότιος Αφρική
Νορβηγία
Οδησσός
Ουγκάντα
Παρίσι
Πέργαμος
Περού
Πίζα
Ραροτόνγκα
Robben Island
Σαντιάγο
Σαράγεβο
Σμύρνη
Σοβέτο
San Pedro De Atacama
Σόφια
Σρι Λάνκα
Στα Νησιά του Πάσχα
Τζιμπουτί
Τόκυο
Τολέδο
Τυνησία
Φλωρεντία
Χιλή