iΑρχικήiσελίδα

iΤαυτότητα

iΠεριεχόμενα

iΑρχείο

iRadio Αrtως

iExodως3

 

 

 

 

 

 

 

 
Aποστολές

ART PARIS

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΣΤΑΜΟΥΛΟΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΜΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε τις προσπάθειες oρισμένων πόλεων κυρίως ευρωπαϊκών, αλλά όχι μόνο, μέσα από σημαντικές διοργανώσεις ή θεσμούς να προσπαθούν να καθιερωθούν ως σύγχρονα κέντρα-μητροπόλεις των τεχνών και του πολιτισμού με διάθεση να αγκαλιάσουν καλλιτέχνες απ΄όλο τον κόσμο και να προωθήσουν τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία με κάθε μέσο.
Αρκετές πόλεις το έχουν καταφέρει δημιουργώντας μεγάλα μουσεία ή ενισχύοντας διοργανώσεις που στοχεύουν στη θεσμοθέτησή τους και στην καθιέρωσή τους στο παγκόσμιο κοινό προωθώντας ταυτόχρονα και μια εικόνα ανεκτικότητας και αποδοχής της διαφορετικότητας όπως κι αν εκφράζεται αυτή στους καλλιτεχνικούς κύκλους.
Απ΄ την άλλη πλευρά όμως υπάρχουν και ορισμένες πόλεις που δε χρειάζεται να προσπαθήσουν και πολύ για την επίτευξη των παραπάνω. Σ' αυτή την κατηγορία συγκαταλέγεται αναμφίβολα και το Παρίσι. Ο μύθος, η ακτινοβολία και η ιστορία του αρκούν ώστε στο παραμικρό κάλεσμα να ανταποκριθούν οι ανά τον κόσμο φιλότεχνοι και να τρέξουν κοντά του. Αν και τα τελευταία χρόνια είχε δείξει σημάδια κόπωσης και παρακμής και άλλες πόλεις έπαιρναν την πρωτοκαθεδρία ως μητροπόλεις και κέντρα της δημιουργίας του νέου και του πρωτοποριακού, η αίγλη και η φήμη της παραμένουν ως εγγυητές για κάθε νέα προσπάθεια επανάκτησης της παλιάς δόξας.



Όταν λοιπόν αποφασίστηκε να μετατραπεί το Grand Palais σε χώρο φιλοξενίας της artparis, η γοητεία από τη μια του μεγαλοπρεπούς αυτού κτιρίου και η λαμπρότητα των μεγαλύτερων παρισινών gallery σύγχρονης τέχνης, η εκτόξευση του κύρους της artparis αποτέλεσε εύκολο στόχο για τους διοργανωτές. Το Grand Palais χτίστηκε το 1900 για την διεθνή έκθεση του Παρισιού. Το 1964 ο Andre Malraux, ο τότε Υπουργός Πολιτισμού, ζήτησε από τον Reynolds Arnould να μετατρέψει το palais σε μόνιμο εκθεσιακό χώρο. Η πρώτη έκθεση, ήταν αυτή της τέχνης των Αφρικανικών χωρών, τον Ιούνιο του 1966.
Για την ένατη διοργάνωσή της, η artparis επιστρέφει στο γοητευτικό τόπο συναντήσεως κάτω από τη γυάλινη στέγη του μεγάλου Palais. Η φετινή artparis χαιρετίζει άλλη μια πολιτιστική άνοιξη έχοντας καταφέρει να συναθροίσει αυτό το έτος διάφορες σημαντικές σύγχρονες στοές τέχνης. Στην πραγματικότητα, σχεδόν τριάντα από τους νέους εκθέτες ειδικεύονται στη σύγχρονη τέχνη και τη σύγχρονη φωτογραφία. Ειδικότερα, το ποσοστό των παρισινών συμμετοχών ανέρχεται σε 70%. Οι ξένες gallery αντιπροσωπεύουν ένα σταθερό 30% των συνολικών εκθετών. Οκτώ συντάκτες (μεγάλα περιοδικά και εκδότες που σχετίζονται με την τέχνη) είναι επίσης παρόντες αυτό το έτος, και δεκαεπτά gallery έχουν επιλέξει να συμμετέχουν στο πρόγραμμα γλυπτών. Με συνολικά 109 gallery, η φετινή artparis καλωσόρισε τους επισκέπτες από τις 29 Μαρτίου μέχρι τις 2 Απριλίου.



Κοινή διαπίστωση για την art paris 2007 αποτελεί ένας πιο σύγχρονος προσανατολισμός που δεν έχει να κάνει μόνο με τους καλλιτέχνες που επιλέχθηκαν για να λάβουν μέρος. Για αυτήν την διοργάνωση του 2007, στο επίκεντρο της artparis τοποθετήθηκαν με τη συμμετοχή τους οι με μεγάλη προσοχή επιλεγμένοι παρισινοί και ξένοι οίκοι τέχνης. Στις τάξεις τους, Philippe Chaume, Eric Dupont, Alain le Gaillard, Laurent Godin, Ghislaine Hussenot, Nathalie Obadia, art d΄Orel, Claudine Papillon μεταξύ των αξιοσημείωτων γαλλικών gallery. Επίσης το παρόν δίνουν οι Artiscope από τις Βρυξέλλες, η gallery Flatland από την Ουτρέχτη, η gallery Αndre Simoens κ.ά
Φέτος επίσης επέστρεψαν στην έκθεση της art paris οι Carole Brimaud, Louis Carrι, Darga & Lansberg, Di Meo, Galerie Forsblom, Thessa Herold, Ernst Hilger, Lasιs, Lelong, Nothelfer, SAN Carlo, NAthalie Seroussi, Patrice Trigano, Zannettacci, Zlotowski κ.ά
Από το 1999 μέχρι και σήμερα η artparis οργανώνεται από την Caroline Clought-Lacoste,τον Henri Jobbi - Duval και τον Henri Faraut.
Προσπαθώντας να κατανοήσουμε την ιδιαιτερότητα αλλά και τη βαρύτητα της συγκεκριμένης διοργάνωσης στεκόμαστε στις δικές τους διαπιστώσεις για αυτό το μεγάλο γεγονός του Παρισιού.

Μπορούμε να θεωρήσουμε ότι η 'μεγάλη επίδραση Palais' συνεχίζεται και στις μέρες μας;
Ναι, η 'μεγάλη επίδραση Palais' συνεχίζεται, αλλά με μια μικρή συστροφή. Πέρυσι η artparis κέρδισε τη διάκριση να γίνει η πρώτη έκθεση που θα επωφεληθεί από την επαναλειτουργία του μεγάλου Palais. Στον ιδιαίτερα γοητευτικό και μαγικό τόπο συναντήσεως, το μεγάλο Palais, συνεχίζει να ασκεί προφανή επίδραση και στους συμμετέχοντες καλλιτέχνες και στο ευρύ κοινό. Ένα μοναδικό περιβάλλον, εν μέρει λόγω του φωτός, του όγκου, αλλά και της μοναδικής του αρχιτεκτονικής. Είναι ένας τόπος συναντήσεως που ταιριάζει τέλεια για την οικονομική και πολιτιστική ανταλλαγή. Η 'αγορά' έχει προσφέρει αρκετά στο μεγάλο Palais. Είχαμε μια ευκαιρία να βεβαιώσουμε αυτό το γεγονός πέρυσι, και η τάση θα συνεχιστεί σίγουρα. Η 'μεγάλη επίδραση Palais' έχει σίγουρο μέλλον, και βοηθά να δέσει τη σχεδόν-θεσμική διάσταση ενός γεγονότος όπως η artparis στα μυαλά των συλλεκτών και του μεγάλου κοινού της σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Το μεγάλο Palais αντιμετωπίζεται σχεδόν ως 'επίσημη περιοχή,' και για τον οικοδεσπότη η artparis είναι ισοδύναμη με την έγκριση της γαλλικής κυβέρνησης όσον αφορά τη σπουδαιότητα και την αξία της έκθεσης. Πρέπει να παραμείνουμε πολύ εκλεκτικοί για να διασφαλίσουμε ότι αυτό το γεγονός θα συνεχίσει να τυφλώνει τον κόσμο της τέχνης.

Υπάρχει μια σημαντική αύξηση στον αριθμό σύγχρονων στοών τέχνης, ιδιαίτερα μεταξύ νέων εκθετών. Με ποια κριτήρια επιλέγονται;
Πέρυσι, διάφορες αξιόπιστες διεθνείς gallery έδωσαν το παρόν στην έκθεση, αν και με ένα εμφανώς 'κλασικό' πρόγραμμα. Συνεπώς, επιδιώξαμε να στρέψουμε τις προσπάθειές μας αυτό το έτος στην προσέλκυση περισσότερων σύγχρονων gallery και είμαστε ευτυχείς να καλωσορίσουμε είκοσι νεοφερμένους που αποτελούνται ουσιαστικά από τις γαλλικές σύγχρονες gallery. Αυτή η έκδοση της έκθεσης είναι πολύ πιο στενή από την έκδοση που ελπίζουμε να επιτύχουμε και να παρουσιάσουμε τελικά στα επόμενα έτη. Αργά, ελπίζουμε να φθάσουμε σε μια ιδανική ισορροπία στην αντιπροσώπευση των τοπικών και διεθνών gallery. Λαμβάνουμε κάθε έτος, φυσικά, πολυάριθμα αιτήματα από τους πιθανούς ξένους συμμετέχοντες, αλλά όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τη δύσκολη επιλογή μεταξύ των ξένων και γαλλικών gallery, πρέπει να επιλέξουμε υπέρ της γαλλικής αντιπροσώπευσης, για να παρέχουμε κυρίως στις τοπικές gallery μια ευκαιρία να καταστούν γνωστές στην ευρωπαϊκή και διεθνή αγορά τέχνης μέσω του οχήματος της artparis. Είναι σημαντικό στη Γαλλία να υπερασπιστούν οι γαλλικές gallery. Αν δεν προάγονται στη χώρα τους, πώς μπορούν να κερδίσουν στις εκθέσεις έξω από τη Γαλλία;

Ποια άλλα γεγονότα διατηρήθηκαν από τον περασμένο χρόνο;
Είμαστε στην ευχάριστη θέση να χαιρετίσουμε, για το δεύτερο διαδοχικό έτος, την τελετή επιβραβεύσεων για το βραβείο σχεδίου που υποστηρίζεται από το ίδρυμα του Daniel και της Φλωρεντίας Guerlain. Το βραβείο δόθηκε για πρώτη φορά το 2006. Αυτό το έτος, θα επιδείξουμε κατά μήκος ενός τοίχου δεκαπέντε μέτρων, σχέδια από τους τρεις ορισμένους καλλιτέχνες που θα είναι διαθέσιμα για την εξέταση κατά τη διάρκεια της έκθεσης.
Τα χαρτοφυλάκια της εργασίας των τριών καλλιτεχνών θα διαβιβαστούν σε μια κριτική επιτροπή των διεθνών ιδιωτικών συλλεκτών που χρεώνονται με τον καθορισμό του νικητή του πρώτου βραβείου για το σύγχρονο σχέδιο.
Το πρόγραμμα γλυπτών θα συμπεριληφθεί επίσης αυτό το έτος. Το πρόγραμμα γλυπτών δεν πρόκειται να αντιμετωπισθεί ως πολιτιστική εισβολή, αλλά μάλλον ως ένα τμήμα που βρήκε μεγάλη ανταπόκριση στο κοινό των αγοραστών και το οποίο τμήμα ανέβασε αρκετά τα οικονομικά οφέλη της έκθεσης.

Όπως καταλάβατε η artparis είναι ένα μεγάλο καλλιτεχνικό γεγονός που απευθύνεται κυρίως στο εμπορικό κομμάτι της τέχνης. Σε εκδότες, μουσεία, γκαλερί, συλλέκτες αλλά και στο κοινό που δεν επιθυμεί ή δεν δύναται να αγοράσει αλλά μπορεί άνετα να θαυμάσει. Εδώ η τέχνη αντιμετωπίζεται πολύ σοβαρά και πολύ επαγγελματικά. Σε άλλους ταιριάζει αυτό σε άλλους πάλι όχι οι οποίοι και αποφασίζουν να απέχουν από αυτό το δίκτυο εμπορίας της τέχνης. Αναμφίβολα πάντως πρόκειται για ένα μεγάλο γεγονός του Παρισιού.
Tαυτόχρονα με τη φετινή art paris, στους χώρους του Grand Palais συναντάμε και τη μεγάλη έκθεση για το Νεορεαλισμό, έκθεση που διοργανώνουν από κοινού το RMN, το κέντρο Pompidou, και το μουσείο Sprengel του Ανόβερο.
Από την πρόσφατη δεκαετία του '50 στα μέσα της δεκαετίας του '60, ο νέος ρεαλισμός ήταν μέρος μιας γενικής κίνησης για να ανανεώσει τις καλλιτεχνικές μορφές και τα θέματα που απευθύνονται σε έναν καινούργιο καταναλωτή και σε μια βιομηχανική κοινωνία, σαν άμεση αντίδραση στην μεταπολεμική περίοδο: Neo-Dada, Pop Art, Fluxus, Zero Group κ.ά.
Klein, Hains, Villegle, Tinguely, Cesar, Arman, Spoerri, Raysse, Dufrene, Rotella, Niki de Saint Phalle, Deschamps, Christo κ.ά.



Οι νέο ρεαλιστές ενσωμάτωσαν τα απορρίμματα του καθημερινού αστικού βιομηχανικού κόσμου στα έργα τους (φράκτες, βαρέλια, πλαστικά στοιχεία, σκουπίδια, αυτοκίνητα...) Νεορεαλισμός εν συντομία ήταν η τάση στις πλαστικές τέχνες του 20ου αιώνα επανασύνδεσης με την ρεαλιστική απεικόνιση.
Η έκθεση περίπου 200 εργασιών παρουσιάζει τη ζωτικότητα του 'νέου ρεαλισμού' μέσω της ανασύνθεσης ή της επίδειξης μερικών εγκαταστάσεων και ενός θεματικού και ιστορικού κυκλώματος. Εστιάζει σε μια δεκαετία -από το 1958 ως το 1965/69 που το έργο της ομάδας παρουσιάζει, μια εξαιρετικά πυκνή και ζωηρή περίοδο δημιουργίας.
Το Παρίσι της Μονμάρτης, του saint Germain, του Μarais και της champs-Elysees ήταν εκεί. Έτοιμο να γοητεύσει και να ξελογιάσει τον κάθε επισκέπτη. Έτοιμο να ξετυλίξει και να προβάλει ένα από τα πολυάριθμα πρόσωπά του. Είτε αυτό εμφανίζεται σε μια μικρή κρεπερί στα στενά της Μονμάρτης, είτε σε μια γκαλερί της rue des Beaux-Arts, είτε στις βιτρίνες της rue de Rivoli.
Η κουλτούρα και αισθητική του Παρισιού είτε αφορά την τέχνη, το ντύσιμο, τις γεύσεις, έχει κάτι το εκλεπτυσμένο και το γοητευτικό, το αέρινο που δυστυχώς δεν το έχουμε εμείς οι Βαλκάνιοι ή οι ανατολίτες. Τελικά ανήκομεν εις την ανατολή όσο και να το παλεύουμε για τη δύση. Εμένα προσωπικά δεν με χαλάει ιδιαίτερα αυτή μου η διαπίστωση. Απλά θα μας ήθελα λίγο πιο 'επιθετικούς' ως παρουσίες. Αλλά να μην εξαντλούμε την 'επιθετικότητά' μας στο εσωτερικό της χώρας μας ή μέχρι τους στενούς βόρειους γείτονές μας. Θα μας ήθελα 'επιθετικούς' σε όλους τους τομείς και κυρίως στο γήπεδο των Ευρωπαίων, στα εκτός έδρας παιχνίδια, είτε αυτά αφορούν την πολιτική, τις τέχνες, την οικονομία, την εκπαίδευση, την...,την....



Η καρδιά του Παρισιού χτυπά αναμφίβολα στο Marais. Η συνοικία που τα τελευταία χρόνια μεταμορφώθηκε και συνεχίζει να μεταμορφώνεται σε σημείο αναφοράς για την καλλιτεχνική κοινότητα της πόλης και σε καζάνι όπου ανακατεύεται το παλιό με το σύγχρονο, η σεφαραδίτικη παράδοση με τις νέες ιδέες και τάσεις.
Θέατρα, μουσεία, εστιατόρια, καφέ, εμπορικά, ζωγράφοι, μουσικοί, ηθοποιοί, σχεδιαστές αποφάσισαν να εγκατασταθούν στην γειτονιά του Pompidou και να τη ζωντανέψουν. Τα πάντα ανοιχτά ακόμα και τις Κυριακές, εδώ να δοκιμάσετε τα καλύτερα fallafel ενώ οι μυρωδιές του τσαγιού που αναδύονται από μικροσκοπικά μαγαζιά θα σας οδηγήσουν κατευθείαν εκεί που πρέπει να βρεθείτε για να τα απολαύσετε.
Ένα από τα παράδοξα που συνάντησα ήταν και οι προετοιμασίες των Παριζιάνων για την παραλία τους. Με το φόβο ότι το φετινό καλοκαίρι θα είναι πιο ζεστό από ποτέ ετοιμάζουν ήδη την αμμουδιά τους στην δεξιά όχθη του Σηκουάνα, φροντίζουν τους φοίνικες και ανυπομονούν να πάρουν θέση στις ξαπλώστρες της όχθης, αφήνοντας τις ξαπλώστρες των κήπων του Κεραμεικού της Place de la Concorde γύρω από το σιντριβάνι για τις ηλιόλουστες μέρες των χειμερινών μηνών.



Τα καλύτερα καφέ και Bistro θα τα βρείτε στην Saint Germain Des Pres. Όλο το Παρίσι είναι γεμάτο μουσεία, γκαλερί, αίθουσες τέχνης αλλά η συνοικία αυτή μπορεί να περηφανεύεται ότι κρατά τα σκήπτρα στον αριθμό των γκαλερί που είναι σκορπισμένες στα στενά της. Μπορεί το Marais να είναι πιο προκλητικό, πιο νεανικό και να κρύβει περισσότερες εκπλήξεις αλλά η γειτονιά του Saint Germain κρύβει την γοητεία και την ομορφιά της ωριμότητας.
Σε απόσταση αναπνοής οι κήποι του Λουξεμβούργου, ιδανικός χώρος χαλάρωσης για μεγάλους και μικρούς, οι βιβλιόφιλοι απορροφημένοι στο διάβασμά τους, οι αθλητές ιδρώνουν στα γήπεδα του τένις και οι μικροί μας φίλοι απολαμβάνουν την παρέα των πόνι και τις υπαίθριες παραστάσεις κουκλοθέατρου. Ιδανικές εικόνες για να αποτυπωθούν στον καμβά. Σαν αυτές που αποτυπώνει το πλήθος των καλλιτεχνών της Μονμάρτης. Έχω συναντήσει ζωγράφους να έχουν στήσει τα καβαλέτα τους και να ζωγραφίζουν σε πλατείες, πεζοδρόμους, γέφυρες σε αρκετές πόλεις.

Η εικόνα της Μονμάρτης όμως πιστεύω ότι είναι η πιο αυθεντική και μαγική. Ο φυσικός χώρος όλων αυτών των καλλιτεχνών πιστεύω ότι βρίσκεται εδώ. Λίγα μέτρα από την ολόλευκη βασιλική που δεσπόζει στην κορυφή των σκαλιών που ανεβοκατεβαίνουν ορδές τουριστών και από όπου μπορείς να θαυμάσεις τις στέγες της Γαλλικής πρωτεύουσας. Το φως που αντανακλάται από το λευκό κτίριο με παραπέμπει με ακρίβεια στο χαρακτηρισμό 'η πόλη του Φωτός'. Χαρακτηρισμός που επιβεβαιώνεται συνεχώς ενώ γιγαντώνεται η επιθυμία να επιστρέφεις ξανά και ξανά και ξανά στην πόλη που έχει φιλοξενήσει κατά καιρούς τις σημαντικότερες μορφές των τεχνών, του πνεύματος και των επιστημών...



 
Αρχείο
Αφιερώματα
Λόγιαiστοiχαρτί
Έλληνες Σκιτσογράφοι
Έναiταξίδιiστοiχρόνο
Σπύρος Ορνεράκης
Συνεντεύξεις
Aποστολές
Τόποι & προορισμοί
Για συλλέκτες / Εξώφυλλα
Ότανiέρχονταιiοιiφίλοιiμας

Art Paris
Αιθιοπία
Ανδαλουσία
Αφρική
Βαλκάνια
Βαλχάλα
Βανουάτου
Βαρκελώνη
Βενετία
Βερολίνο
Βερόνα
Βρυξέλλες

Cartagena

Espiritu Santo
Ινδίες
Ιράκ
Ιράν
Iσλανδία
Iσημερινός
Κάϊρο
Καραϊβική
Κassel
Κολομβία
Κοπενχάγη
Κούβα
Κωνσταντινούπολη:
Τo Σταυροδόμι των τεχνών
Κωνσταντινούπολη:
mια πόλη μέσα μου
Lago di Garda
Λονδίνο I
Λονδίνο II
Μαδρίτη
Μαλάουϊ
Μόσχα
Νείλος
Νέα Υόρκη
Nότιος Αφρική
Νορβηγία
Οδησσός
Ουγκάντα
Παρίσι
Πέργαμος
Περού
Πίζα
Ραροτόνγκα
Robben Island
Σαντιάγο
Σαράγεβο
Σμύρνη
Σοβέτο
San Pedro De Atacama
Σόφια
Σρι Λάνκα
Στα Νησιά του Πάσχα
Τζιμπουτί
Τόκυο
Τολέδο
Τυνησία
Φλωρεντία
Χιλή